Η ανιαρή καθημερινότητα μιας παρέας πιτσιρικάδων στην επαρχία, αναστατώνεται σε μεταφυσικό βαθμό, απ’ την εμφάνιση μυστηριώδη τύπου με κουκούλα και μυστικιστικά βιβλία.

Ξεκίνησε πριν μια δεκαετία, από μια κουβέντα μεταξύ σοβαρού κι αστείου, για το πώς στην ελληνική φιλμογραφία, είναι πρακτικά ανύπαρκτα τα δείγματα κινηματογράφου είδους, και ειδικότερα τα θρίλερ και οι ταινίες τρόμου, ταινίες που αν το καλοσκεφτείς, είναι το βούτυρο στο ξεραμένο ψωμί των φερέλπιδων νεαρών δημιουργών, απανταχού το αναπτυγμένου κινηματογραφικού κόσμου. Μια κουβέντα, που με τη σειρά της είχε πυροδοτηθεί απ’ τα, ζεστά τότε, τηλεοπτικά ρεπορτάζ για τη δίκη της ομάδας των σατανιστών της Παλλήνης, ιστορία που αποτέλεσε και το ευρύτερο πλαίσιο για την ταινία που απείλησε ο Παναγιώτης Κράββας τον Αντώνη Καφετζόπουλο, ότι θα κάτσει να γράψει και θα φέρει να στήσουν. Έτσι κι έγινε, κατά το ήμισυ τουλάχιστον, αφού ο Κράββας έγραψε το σενάριό του για ένα ρομάντζο περικυκλωμένο απ’ το θάνατο, αλλά η τότε Bad Movies δεν έμελλε να είναι η εταιρεία που θα χρηματοδοτούσε, το ντεμπούτο ενός σκηνοθέτη που χάθηκε σε τηλεοπτικές δουλειές όπως η πρώτη σαιζόν των Singles και επεισόδια της 10ης Εντολής του Πάνου Κοκκινόπουλου. Δέκα χρόνια μετά, ο Παναγιώτης Κράββας κατάφερε να κάνει την ταινία του πραγματικότητα, κι ετοιμάζεται να την απλώσει σε πάνω από μια ντουζίνα αίθουσες, την ερχόμενη Πέμπτη.

Τον Duncan Jones τον γνωρίσαμε πέρσι τέτοιο καιρό με το Moon, το ήδη cult ντεμπούτο του, και κυριολεκτικό one-man show του Sam Rockwell που χαιρετίστηκε ως κάτι νέο, κάτι διαφορετικό στην επιστημονική φαντασία. Σε κάποιο παράλληλο, δικαιότερο σύμπαν, ο Rockwell είχε κερδίσει Όσκαρ, και ο Jones ήταν τουλάχιστον υποψήφιος για το σενάριό του. (Στην πραγματικότητα, πήρε τη Χρυσή Αθηνά των περσινών Νυχτών Πρεμιέρας). Το Moon παίχτηκε στο εξωτερικό την ίδια περίοδο με το Transformers: Revenge of the Fallen (2009), οπότε η συγκυρία το έκανε poster child για ένα εξυπνότερο, πιο εσωτερικό και φιλοσοφημένο sci-fi. Ο ίδιος ο Jones κέρδισε τεράστια ποσότητα καλής θέλησης, που σαν έναν νέο Richard Kelly, θα είναι αρκετή για να κάνει κάθε νέα του ταινία άξια προσοχής στο εξής, ακόμα κι αν του βγουν όλες αποτυχημένες.

Τη νύχτα της 26ης προς 27η Μαρτίου του 1996, εφτά Σιστερσιανοί κληρικοί του μοναστηριού Tibhirine απήχθησαν και αγνοούνταν για βδομάδες. Τα κεφάλια τους βρέθηκαν στις 30 Μαΐου.

Παιδαγωγός που τραβιέται με εργοδότη παντρεμένο γνωρίζει (τη μέρα) οδηγό σε σχολικό και (τη νύχτα) μεταφορέα πάγου σε μπαρ. Δεν το λες και το τέλειο ρομάντζο...

Ο κάποτε μαθητευόμενος και τώρα δοκιμαζόμενος μάγος με τα σρογγυλά γυαλιά και το αστροπελέκι στο κούτελο, ετοιμάζεται για την τελική αναμέτρηση με την ενσάρκωση του κακού.

Πρώην πρέσβης των ΗΠΑ αποκαλύπτει παραποιημένη πραγματογνωμοσύνη του για ανυπαρξία όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ και η αμερικανική κυβέρνηση αποφασίζει να εξολοθρεύσει πολιτικά και κοινωνικά, αυτόν και την μυστική πράκτορα της CIA γυναίκα του.

Αυτοεξόριστος Μυτιληνιός, επιστρέφει στη γενέτειρά του, με αφορμή υπόθεση κληρονομιάς, που τον αναγκάζει να συμβιβαστεί με το οικογενειακό παρελθόν που προσπαθούσε να ξεχάσει.

Μια πολύ προσωπική ιστορία, που ξεκίνησε ως μικρού μήκους ταινία και πέρασε χρόνια ωρίμανσης και διαδοχικών ξαναγραψιμάτων, μέχρι να βρει χρηματοδότηση όχι απ’ την ιδιωτική παραγωγή, αλλά απ’ τους κρατικούς μηχανισμούς, το Χάρισμα της Χριστίνας Ιωακειμίδη, κόντεψε να αποτελέσει τη μεγαλύτερη ήττα που θα είχε γνωρίσει το εμπορικό σινεμά της Ελλάδας, από τα τηλεοπτικής υφής κι αισθητικής προϊόντα, που βρίσκουν αεροδιαδρόμους απογείωσης στρωμένους με ζεστό ρευστό, χωρίς καν να έχουν βρει ακόμα πιλότο. Η πανηγυρική του υποδοχή όμως, στην κατάμεστη αίθουσα του Απόλλωνα και το θερμό καλωσόρισμα που επιφύλαξε η ντόπια κριτική, βοήθησαν το ντεμπούτο μιας συνεσταλμένης δημιουργού, να εξασφαλίσει τη διανομή που δεν έβρισκε, ώστε να φτάσει να ενθουσιάζει στη χθεσινοβραδινή του προβολή και το δυσκολότερο κοινό των αθηναϊκών avant premieres. Κοινό που ξέσπασε σε χειροκροτήματα όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, δίνοντας γερή ώθηση στην ταινία, για να βγει αύριο στις αίθουσες, με την υποστήριξη του Movies for the Masses.

Δεν ήθελε να κάνει μια ρομαντική κομεντί και όταν γυρνούσε δεξιά κι αριστερά με το σενάριο, ψάχνοντας για χρήματα, δεν ήξερε πού να τοποθετήσει την ταινία, αλλά περισσότερα για το πώς προέκυψε το Χάρισμα της Χριστίνας Ιωακειμίδη να είναι μια απ’ τις πιο φρέσκες κι ευχάριστες εκπλήξεις τις σαιζόν, θα περιμένεις να σου πει η ίδια, αύριο στη συνέντευξή της. Για σήμερα, αρκέσου στο κλιπάκι της γνωριμίας του ζευγαριού, όπου και μπορείς ιδίοις όμασι να διαπιστώσεις τι εννοεί η σκηνοθέτις, όταν λέει ότι η κωμωδία της ρομεντί της, προκύπτει μεν απ’ τους χαρακτήρες, αλλά αναδεικνύεται πανηγυρικά, από την σπάνια κωμική χημεία των δυο πρωταγωνιστών της ταινίας.

Έχοντας σαρώσει τα βραβεία της πατρίδας του στο Hungarian Film Week τον περασμένο Φλεβάρη, ο Szablocs Hajdu πήγε στο Forum της Berlinale, για να αποκαλύψει και στην υπόλοιπη Ευρώπη, την ταινία του για μια άτυχη ανατολικοευρωπαία, που ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή, προσπάθησε να δραπετεύσει στη Δύση, για να βρεθεί μπλεγμένη σε κυκλώματα λευκής σαρκός, και να καταλήξει σ’ έναν οίκο για πελάτες με πολύ ιδιαίτερα γούστα. Και να κάνει θεατές και κριτικούς να σαστίσουν με τον ολότελα απρόσμενο κι αλλόκοτο τρόπο που προσεγγίζει το θέμα του, ντύνοντας την ασχήμια του σε ακαταμάχητο περιτύλιγμα σκοτεινού παραμυθιού γοτθικής γοητείας, αλλά και διατηρώντας παράλληλα, ακέραιη τη συναισθηματική γροθιά της ιστορίας του. Ιστορία, που επελέγη από την Ουγγαρία, να κατατεθεί ως επίσημη πρόταση της χώρας για την ξενόγλωσση κατηγορία των ερχόμενων Όσκαρ και βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη "σύντομα".

Ingrid Bergman: (με προφορά) "This is a very stwange love affair"
Cary Grant: "Why?"
Ingrid Bergman: "Maybe the fact that you don't love me."

Χωρίς υστερικές παρουσιάστριες έκτακτων δελτίων ειδήσεων, αλλά με την καθησυχαστική ηλεκτρονική φωνή του Jóhann Jóhannsson στην υποβλητική μελωδία του The Sun's Gone Dim and The Sky's Black, έκανε την Παρασκευή την εμφάνισή του το πρώτο teaser του Battle: Los Angeles (2011), εντελώς συμπτωματικά, για να συμπέσει με την αμερικάνικη κυκλοφορία του Skyline (2010), μιας και οι δυο ταινίες συνδέθηκαν με άσπονδη φιλία, απ’ την αρχή της παραγωγής τους κιόλας. Γυρισμένο, κατά τη Sony, με τεχνολογία που χρηματοδότησε η εταιρεία για την ανάπτυξη των εφέ του Battle: LA από τα αδέρφια Strausse (τους οποίους θα θυμάσαι απ’ το AVPR (2007)), το Skyline ξεκίνησε ως προσωπική low-budget δουλειά του διδύμου, για να αγοραστεί μετά από τη Relativity Media για να διανομή απ’ τη Universal, και να βγει στις αίθουσες άμεσα, με καλό buzz απ' το Comic Con, πυροδοτώντας την νομική επίθεση της ήδη τσατισμένης Sony κατά των αδερφών πριν μερικούς μήνες, και τη μαρκετίστικη επίθεση κατά της ταινίας τους, μόλις προχθές.

Το 2001, ακυβέρνητη εμπορική αμαξοστοιχία διέσχισε με ταχύτητα καμιά κατοστή χιλιόμετρα του Ohio, πριν τολμηρός σιδηροδρομικός υπάλληλος καταφέρει να πηδήξει πάνω της και να τη σταματήσει.

Όταν γιατρός του ανακοινώνει υποψία σκιας στην καρδιά, πωλητής αυτοκινήτων τινάζει τη ζωή του στον αέρα, προσπαθώντας να γίνει τζόβενο ξανά.

Δυο νεαροί μουσικοί της underground σκηνής του Ιράν, επιστρατεύοντας έναν καπάτσο μάνατζερ, ψάχνουν για τα μέλη που θα συμπληρώσουν την μπάντα τους και ταυτόχρονα τη βίζα που θα τους εξασφαλίσει την έξοδο από τη χώρα.