Για να εξασφαλίσει αιώνια ημι-νεότητα, κακιά μάγισσα κλέβει κοριτσάκι με θαυματουργά μαλλιά από τους βασιλιάδες γονείς του, και το κλείνει σε ψηλό πύργο.

Ακολουθώντας το παράδειγμα λίγο-πολύ του συνόλου των κριτικών ενώσεων του πλανήτη, τα μέλη του Online Film Critics Society έβαλαν και το δικό τους like στη «δραματοποιημένη μελέτη των προσωπικοτήτων και περιστατικών πίσω από το στήσιμο του Facebook», ξεχωρίζοντας το The Social Network ως καλύτερη ταινία της χρονιάς και δίνοντας το βραβείο σκηνοθεσίας στον David Fincher και το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου στον Aaron Sorkin. Επιλογή τουλάχιστον απογοητευτική αν σκεφτείς ότι ως άνθρωποι του δικτύου θα έπρεπε να έχουν μια ντάνα απαιτήσεις παραπάνω όσον αφορά τον τρόπο που χειρίστηκε η ταινία το θέμα της, αλλά απ’ την άλλη μπορείς να το δεις κι ως πανήγυρη για την επικράτηση στην ποπ κουλτούρα, μιας ταινίας ιντερνετικής, έστω κι αν η σχέση της με το ιντερνέ, είναι, ας πούμε, περιορισμένη.

Σταμπαρίστηκε ως μορφή του νεορομαντισμού στον γαλλικό εμπορικό κινηματογράφο, και το Jeux d’ Enfants (2003) του ταυτίστηκε στα διεθνή ταμεία, με την ανανεωμένη διεθνοποιημένη εμπορική δυναμική των Γάλλων, έχοντας βγει στις αίθουσες την επαύριο ταινιών όπως η Amélie (2001), το Le Pacte des Loups (2001) και τα Les Rivieres Pourpres (2000). Έκτοτε, ο Yann Samuell χάθηκε απ’ τα ραντάρ, κι έκανε 7 χρόνια να επιστρέψει με ολόδική του ταινία, κι αυτή δεν είναι άλλη απ’ το L’ Âge de Raison, που δοκιμάζεται απ’ την Πέμπτη με τα ελληνικά ταμεία.

Κακούργοι έχουν καταλάβει τη Ντέζι Τάουν εμποδίζοντας το σιδηρόδρομο που θα ενώσει δυτική και ανατολική ακτή, και ο πρόεδρος της Αμερικής δεν έχει άλλη επιλογή παρά να στείλει τον Λούκυ Λουκ να καθαρίσει.

Αρχηγός μισθοφόρων καταφέρνει να αποφύγει δαίμονα που ήρθε να του πάρει τη ψυχή για τις αμαρτίες του, και προσπαθεί να εξαγνιστεί ζώντας ασκητικά σε μια γη κατακυριευμένη από υπηρέτες μαύρου μάγου.

Σκληροτράχυλη business-woman δέχεται σειρά γραμμάτων απ’ τον 7χρονο εαυτό της και θυμάται ότι κάπου ξέχασε αυτό που ήθελε μικρή.

Μανιακός δολοφόνος έρχεται να ξεπαστρέψει τις μετενσαρκώσεις των ψυχών που τον είχαν καταδικάσει στον θάνατο πριν επτά χρόνια.

Άνεργος Γάλλος ταχυδακτυλουργός ταξιδεύει στη Σκωτία όπου αγαθούλα ντόπια σερβιτόρα του αλλάζει τη ζωή.

Δυναμική δημοσιογράφος επιστρέφει στο πατρικό της για να το φρεσκάρει και να το πουλήσει, αφού δοκιμάσει τις αντοχές του κρεβατιού της, αναστατώνοντας παρακείμενο καταφύγιο συγγραφέων.

Στο Taiji, μια κωμόπολη της Ιαπωνίας που θεωρείται και γενέτειρα της φαλαινοθηρίας της χώρας, κυνηγάνε δελφίνια από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Κάποιες δεκάδες από αυτά επιλέγονται από δελφινάρια, τα υπόλοιπα σφάζονται σε όρμο απομονωμένο και απρόσιτο για κάθε παρατηρητή.

Πρόσφυγας της κομμουνιστικής Βουλγαρίας παθαίνει αμνησία μετά από ατύχημα στη Γερμανία, κι ο παππούς του καταφθάνει να τον ανασύρει βίαια απ’ τη ραστώνη της νοσηλίας, για να τον πάρει για βόλτα στη μνήμη του με όχημα ένα ποδήλατο.

Οι γονείς της γυναίκας του τύπου έρχονται για το αυτό και τσακώνονται με τον τέτοιο γιατί έτσι.

Από τους πιο δημοφιλείς σκηνοθέτες των 60s και ο άνθρωπος που τον έψαχνε κάθε χολιγουντιανό στούντιο για να γυρίσει τις κωμωδίες του τότε, ο Blake Edwards πέθανε ξημερώματα χτες, στα 88 του, από επιπλοκές πνευμονίας, όπως ανακοίνωσε αργότερα εκπρόσωπος της γυναίκας του, Julie Andrews. Ο Edwards κάθε άλλο παρά απαρνήθηκε το ταλέντο του στο slapstick και την αγάπη του για τους ήρωες του βωβού, και έτσι ο πιο εκλεπτυσμένος σχολιασμός του και ακόμα και η εφευρετικότητά του στη κωμωδία μένανε χωρίς ιδιαίτερη μνημόνευση, με εξαίρεση τη συντεχνία των σεναριογράφων που τον είχε οχτώ (8) φορές υποψήφιο στα βραβεία της, και του έδωσε δυο, συν ένα καριέρας το 2002 που στάθηκε αφορμή να τον θυμηθεί τελικά και η ©AMPAS®. Παρολαυτά, η επάνοδός του στα 80s, μετά από μια δεκαετία πλακωμών με τους παραγωγούς, βρήκε πρόσφορο έδαφος και για αρκετό κοινωνικό σχολιασμό, έστω και από τη σκοπιά πλέον του μεσήλικα που προσπαθούσε να δώσει λίγη κλάση στις όλο και πιο αποχαλινωμένες φάρσες.

Το 1925 ο δευτερότοκος γιος του μονάρχη της Αγγλίας και των λοιπών περιοχών της, Γεωργίου V, παραλύει από το φόβο του στον πρώτο του δημόσιο λόγο. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα θα χρειαστεί, σα βασιλιάς, να οδηγήσει τους υπηκόους του σε πόλεμο με τη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ.