Στη δεκαετή επέτειο του μακελειού του Woodsboro, οι επιζώντες της πρώτης (και της δεύτερης και της τρίτης) αιματοχυσίας μαζεύονται για να γίνουν θεατές και υποψήφια θύματα στη νέα επιστροφή του φαντασματούλη με το κουζινομάχαιρο.

Πάνω που αναλαμβάνει να συνεχίσει τη μεγάλη παράδοση παράδοσης πασχαλινών αυγών στη πιτσιρικαρία του πλανήτη, λαγουδάκι το σκάει από το νησί του Πάσχα για να γίνει ροκ σταρ στο LA.

Πιο γνωστό μέχρι τώρα σα το φιλμ όπου η Megan Fox βγάζει φτερά, το Passion Play (2010) του Mitch Glazer είναι από τη Δευτέρα και αυτό όπου ο Mickey Rourke έχει πάρει Oscar®, τουλάχιστο σύμφωνα με τη πρώτη εκδοχή του trailer που έδωσε η διανομή του για αποκλειστική παρουσίαση στο Entertainment Tonight.

Η διανομή του Passion Play γίνεται από την Image Entertainment, μια από αυτές τις μικρές αμερικάνικες που βολόδερναν με τη κρίση και την αγόρασε στις αρχές του 2010 η εταιρεία επενδύσεων JH Partners. Η Image ξόδεψε εφταψήφιο ποσό για να αποκτήσει τα δικαιώματα μετά τη προβολή του φιλμ στο περσινό Τορόντο, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε τα λεφτά που χρειάζονταν και για να το σώσει, αφού από το Φεβρουάριο έχει ήδη ανακοινώσει τη κυκλοφορία του σε DVD στα τέλη Μαΐου. Το εικοσάχρονο project πάθους για τον Glazer χρειάζονταν σώσιμο γιατί παρά τη.. μακραίωνη ανάπτυξή του, ή πολύ πιθανά και εξαιτίας της, είχε πάει μισοτελειωμένο στο μεγαλύτερο φεστιβάλ του πλανήτη, με score από άλλες ταινίες και εφέ επιπέδου Birdemic (2008), μαζεύοντας άπειρα φτυαρίσματα που αναπαρήγαγαν φυσικά όλα τα κουτσομπολίστικα.

Συνεπής στο ραντεβού του με το Πάσχα, και μάλλον και σε αυτό με τις Κάνες, δυο χρόνια αφότου αυτοπροσδιορίστηκε Αντίχριστος (2009), ο Lars von Trier φέρνει και τη συντέλεια του κόσμου, στο trailer της Μελαγχολίας (2011) που κυκλοφόρησε η Zentropa στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας. Η παραγωγή έχει πουληθεί από τη TrustNordisk σε πάνω από 20 χώρες, βγαίνει τον Μάιο στις αίθουσες του ευρωπαϊκού βορρά, και αγοράστηκε από τη Magnolia για τον αμερικάνικο, στη βάση υποθέτεις της πρώτης εμφάνισης του Jack Bauer μετά το 24. Έτσι, ο πρώην δογμα-τικός Δανός έχει ήδη εξασφαλίσει χρηματοδότηση και για το τρίτο μέρος της αποκαλυπτικής του δημιουργίας, που θα τιτλοφορείται Νυμφομανής, και θα ασχολείται λογικά με τη δευτέρα παρουσία, πιθανά ως ανακάλυψη των πολλαπλών οργασμών από τη μετα-καταθλιπτική τριεροπερσόνα.

Σε περίπτωση που έχεις χάσει επεισόδια, ο Von Trier, ή απλά Von για τους φίλους του, πέρασε πριν κάποια χρόνια μια αρκετά δημοσιοποιημένη, πραγματική ή μη, κατάθλιψη, και από τότε κάνει project κυρίως, ή και μόνο, για να βάζει τον τίτλο τους δίπλα στο όνομά του. Επιπλέον, ο Andrei Tarkovsky πέθανε το 1986 από καρκίνο του πνεύμονα, ο ψυχρός πόλεμος τέλειωσε στο εντωμεταξύ, και από τότε, οι συντέλειες του κόσμου σα φόντο υπαρξιακών αναζητήσεων, χρησιμοποιούνται σε φοιτητικά project, για να δίνουν τον προχειρότερο των δραματικών τόνων σε απλοϊκά σενάρια. Έτσι η Lars von Trier Melancholia δεν είχε και πολλές ελπίδες να αποδειχτεί τίποτα παραπάνω από μια 55 εκατομμυρίων δανικών κορωνών κολεγιακή εργασία που λέει και το Twitter, με τον υπεύθυνο να εξετάζει ερασιτεχνικά τις διπολικές διαταραχές, μέσω δυο ακόμα συμπληρωματικά αντίθετων χαρακτήρων, και με βάση ότι κατάλαβε όσο ξάπλωνε στον καναπέ του ψυχαναλυτή του. Και το trailer ενισχύει αυτή την εντύπωση, εκεί που θα περίμενες τουλάχιστο μια βλαχομίμηση ρώσικου sci-fi σα συνέχεια της ελεεινής ασιατικής τρομάρας του Αντίχριστου, εκεί σε χτυπάει μια από τα ίδια, με τη Kirsten Dunst να παριστάνει τη γεννήτρια Van de Graaff για να προσθέσει μια επιστημονικοφάνεια τύπου Young Frankenstein (1974).

Πιο γνωστός στη γενιά του IMDb σαν ο σκηνοθέτης των 12 Ενόρκων (1957) και πιο λατρεμένος από τους ηθοποιούς ανάμεσα στους δημιουργούς της δικής του γενιάς, ο Sidney Lumet πέθανε χτες στο σπίτι του στο Manhattan, σε ηλικία 86 χρονών, από λέμφωμα, όπως δήλωσε η θετή του κόρη Leslie Gimbel. Επικεντρωμένος στις ηθικές αρχές όπως αναφέρει και ο τίτλος της νεκρολογίας του από τους NY Times, o Lumet κορύφωσε τους κοινωνικούς του προβληματισμούς κάπου εκεί στις αρχές των 70s ξεκινώντας με το Serpico (1973), και ακολούθησε τον αμερικάνικο κινηματογράφο στην ανεξαρτησία, κλείνοντας 50 ακριβώς χρόνια δουλειάς, με το Before the Devil Knows You're Dead (2007).

«Δεν ξέρω αν αυτές ήταν οι καλύτερες ταινίες της φετινής παραγωγής, αλλά εμείς έπρεπε να δώσουμε ένα βραβείο», έλεγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος το βράδυ της Παρασκευής, χαιρετίζοντας τη διοργάνωση που είχε την έμπνευση να βάλει επί κεφαλής της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού της, έναν «τόσο εμπνευσμένο πρόεδρο», όπως είπε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, μέλος της επιτροπής, πριν ανακοινώσει ότι το Pieds Nus sur les Limaces ήταν η ταινία που επέλεξαν ως την πρώτη που θα παραλάμβανε το νεόκοπο βραβείο της Χρυσής Κουκουβάγιας, μαζί με το χρηματικό έπαθλο που θα χρησιμοποιήσει ο διανομέας της για την προώθηση του τίτλου όταν έρθει η ώρα να τη βγάλει στις αίθουσες.

Ξανθιά δεκαεξάχρονη μεγαλώνει στους πάγους της Φινλανδίας εκπαιδευόμενη από τον πατέρα της σα δολοφονική μηχανή, μέχρι τη στιγμή που θα θελήσει να περάσει και σε πρακτική εξάσκηση πάνω στη μισή CIA ανά τον πλανήτη, με στόχο κακούργα κοκκινομάλλα.

Ακόμα νέα αλλοδαπή καθαρίστρια, παράνομη μετανάστρια στη χώρα βόρεια της Γαλλίας και δυτικά της Γερμανίας, συλλαμβάνεται μπροστά στα μάτια του ανήλικου γιου της.

Σπάνιος μπλε Μακαο-παπαγάλος μεταφέρεται από τη Μινεσότα στο Ρίο για να ζευγαρώσει με το τελευταίο θηλυκό του είδους. Δυστυχώς γι' αυτόν όμως, για να πηδήξει πρέπει πρώτα να πετάξει.

Κολλητοί παρατούν τα εγκόσμια και καλλιεργούν τομάτες στην άκρη της γης της νότιας Κρήτης, όμως ο κόσμος έρχεται να τους βρει, με τη μορφή τσουπωτής Γερμανιδούλας με τάσεις νυμφομανίας.

Κοριτσάκι κλείνεται σε ψυχιατρικό άσυλο που μετατρέπεται σε καμπαρέ όταν κλείνει τα μάτια, και γεμίζει ζόμπι, ρομπότ και δράκους όταν πρέπει να χορέψει.

Γλάστρα του παραδοσιακού είδους, ευτραφής, μεσήλικη και με προίκα, αναγκάζεται, καταναγκάζεται, μα δε το θέλει σου λέει, να αναλάβει το οικογενειακό εργοστάσιο, όταν ο άντρας της παθαίνει πολλή φασιστική φαλλοκρατία.

Σιδεριές, τσιμεντόλιθοι, εκσκαφές, μηχανικά σχέδια, ένας τύπος με μουστάκα, οι εργάτες με την κάπα, πλατφόρμες ν’ ανεβοκατεβαίνουν, περισσότερη σέπια απ’ όση μπορεί ν’ αντέξει το instagram του κινητού σου και μια πιανόλα απ’ την κόλαση να βαράει σα να μην υπάρχει αύριο. Τι είναι όλα αυτά; Το ένα απ’ τα τρία φιλμάκια που θα σου μιξάρει απόψε ο DJ Cam, στο Cine-Mix της Γαλλικής Ταινιοθήκης, που σου φέρνει ατόφιο το 12ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου απόψε στον Απόλλωνα, με τις Μάζες να μοιράζουν διπλές προσκλήσεις να προλάβεις να κερδίσεις.

Μετά το θάνατο της μητέρας της, μια απροσάρμοστα ξεχωριστή μικρή, δέχεται τις φροντίδες της αδερφής της που μετακομίζει στο άδειο πια επαρχιακό τους πατρικό γι' αυτό το σκοπό.

Γεννήθηκε στο Nantes από Έλληνα γιατρό και Γαλλίδα φυσικοθεραπεύτρια μόλις τριαντατρία χρόνια πριν, και λάτρεψε την υποκριτική από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στο σανίδι της ανωτάτης σχολής δραματικών τεχνών του Παρισιού για να δώσει τις εισαγωγικές της εξετάσεις. Στα 19 της ξεκίνησε μια επαγγελματική διαδρομή που την έφερε μπροστά στο φακό του Claude Chabrol πριν καλά-καλά μπει στο χώρο του κινηματογράφου, κι έκτοτε έχτισε με επιλεκτικότητα, τρέλα και πάθος, μια καριέρα που της έδωσε τη δυνατότητα να μοιραστεί την οθόνη με την Isabelle Huppert, να περπατήσει τα χαλιά της Βενετίας, να τιμήσει τις ελληνικές της ρίζες παίζοντας στην Αληθινή Ζωή (2003) του Πάνου Χ Κούτρα και το Όνειρο του Ίκαρου (2005) του Κώστα Νάτση, να δαμάσει τις πασαρέλες και να χριστεί μούσα του Karl Lagerfeld και να κλείσει τις Κάνες με το Coco Chanel & Igor Stravinsky (2009) ενσαρκώνοντας τη θρυλική περσόνα του τίτλου. Φέτος γύρισε πάλι στην Ελλάδα, ως ανάδοχος του 12ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Και όπως ήταν λογικό, μίλησε στις Μάζες.