Τρεις τραυματισμένοι εγκληματίες καταφεύγουν στο υπό νέα ιδιοκτησία παλιο τους πατρικό, κι όταν όλα πάνε στραβά, έρχεται να βάλει τάξη η μαμά τους.

Ηλικιωμένος δημιουργός comics ξυπνάει έπειτα από λιποθυμία, ανακαλύπτει ότι είναι και πάλι έφηβος και αποφασίζει να αλλάξει το δυσοίωνο μέλλον της οικογένειάς του.

Ζευγάρι χωρίζει όταν ο άντρας κάνει σχέση με άλλη, επειδή η γυναίκα του έχει πάψει να ενδιαφέρεται για τη σχέση τους και τον εαυτό της, σε αξιολύπητο βαθμό. Αυτή όμως, θα καταφέρει να βρει ξανά τον αυτοσεβασμό και τη προσωπικότητά της, και μετά θα ζητήσει συγγνώμη για το φταίξιμό της και θα κάνει τα πάντα για να τον ξανακερδίσει πίσω, αυτόν που ήτανε πάντα ο άντρας των ονείρων της.

Απονέμοντας το Χρυσό Λιοντάρι του στον Faust (2011) του Aleksandr Sokurov, το αρχαιότερο φεστιβάλ του πλανήτη, έκανε το Σάββατο, στο Lido, μια κάποια από τις συχνές πυκνές στροφές του προς το διανοουμενισμό, όπως παρατήρησε ο Hollywood Reporter και αναπαρήγαγε το Reuters. Χαλαρά βασισμένη στο έργο του Goethe φυσικά, η ταινία συνέχισε, κλείνοντάς τες, τις διάσπαρτες προσωπογραφίες στιλ Molokh (1999), Telets (2001) και Solntse (2005) στο έργο του Ρώσου σκηνοθέτη, ένα έργο που γενικά εξερευνάει τα όρια της σοβαρότητας ξεχειλώνοντας κι άλλο τον auteur-ισμό προηγούμενων δεκαετιών, και βρήκε φυσικά λίγους αλλά πωρωμένους θαυμαστές φέτος στη Βενετία.

Ο πλανήτης Μελαγχολία αποφασίζει να βάλει πλώρη για τη Γη και να μας βγάλει μια και καλή απ’ τη μπουρζουά μιζέρια μας.

Γαλάζια πλασματάκια ζουν χαρούμενα στο μανιταροχωριό τους, αλλά κακιασμένος μαύρος μάγος θέλει να τα αποστάξει για να γεμίσει τη μπαταρία του ραβδιού του. Έτσι καταλήγουν στη Νέα Υόρκη, όπως γίνεται σε όλα τα παραμύθια.

Άκου τώρα τι καινούριο θα σου πω, βλέπω το θάνατό σου.

Τη γλώσσα στην παράδοση της διοργάνωσης που διαφημίζει, φαίνεται να βγάζει φέτος η αφίσα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x, που στην 17η επέτειό του, από τις 14 έως τις 25 Σεπτέμβρη σε Αττικόν, Απόλλων, Δαναούς και Άστορ για πρώτη φορά, θα παρουσιάσει το λιγότερο πρεμιερίστικο πρόγραμμα της πρόσφατης μνήμης. Εδραιωμένες ως το απόλυτο ραντεβού πρώτων συστάσεων με τους μεγάλους τίτλους του χειμώνα που υποδέχονται, οι Νύχτες Πρεμιέρας είχαν ανθίσει σερβίροντας σε εθνική και διασυνοριακή πρώτη προβολή τις ταινίες που οι διανομείς θα άπλωναν στη διάρκεια της σαιζόν που ακολουθούσε. Αυτό τους το υπερατού, τα τελευταία χρόνια είχε εκφυλιστεί σε πρεμιέρες τίτλων που έβγαιναν... την άλλη βδομάδα, όπως θα’χες προσέξει, οπότε δεδομένης και της δυσκολίας των εποχών, αλλά και του home cinema που έχεις ανοίξει στον υπολογιστή σου, ετούτη η φετινή (μάλλον επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων) στροφή σε πιο ανεξάρτητους στόχους, μπορεί να δώσει στη διοργάνωση την ευκαιρία να επανεφευρεθεί με μια πιο ευέλικτη και φεστιβαλικά διευρευνητική ταυτότητα.

Το τρίτο χτύπημα της βρετανικής σκηνής στο βάθρο με τα λιονταράκια, αποκαλύφθηκε το πρωί με τη δημοσιογραφική προβολή της κινηματογραφικής εκδοχής του θρυλικού δακρύβρεχτου μυθιστορήματος της Emily Bronte από το θρυλικό ρεαλιστικό βλέμμα της Andrea Arnold, η οποία κλείνει σήμερα το τριήμερο σερί παρουσίας των πατριωτών της, μετά τις προβολές του Shame, που ανέβασε τον Steve McQueen μερικές θέσεις στους υποψήφιους για σκηνοθετικά βραβεία, και το Tinker, Tailor, Soldier, Spy του Tomas Alfredson, με τον Garry Oldman να χτυπάει ευθύβολα την πληθωρική ερμηνευτική κυριαρχία του Michael Fassbender των A Dangerous Method και Shame πάλι.

Μαζί με τις Άλπεις (2011) του Γιώργου Λάνθιμου που από τη χτεσινή δημοσιογραφική τους βάλανε υποψηφιότητα για Χρυσό Λιοντάρι, το Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα (2011) της Marjane Satrapi συμπληρώνει απόψε το εκ των πραγμάτων λαμπρότερο δίδυμο έργων από παιδιά των Κανών που βρεθήκανε φέτος στη Βενετία. Η Satrapi έχει κλείσει τη Sala Grande των επίσημων προβολών αρκετές ώρες νωρίτερα από τον Λάνθιμο, αλλά τη στάμπα Venezia 68 (που σημαίνει συμμετοχή στο διαγωνιστικό) την έχει και αυτή, και η μέρα είναι πάγια η πιο πολύβουη στο Lido τα τελευταία χρόνια που ο Marco Müller αντιπαραθέτει, θέλοντας και μη, το πρόγραμμά του σε αυτά του Telluride και του Toronto από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Η Satrapi είχε.. εκραγεί στη κόμικ σκηνή στις αρχές του αιώνα με την αυτοβιογραφία της, και με τον ίδιο θριαμβευτικό τρόπο έσκασε και στο διαγωνιστικό των Κανών όταν τη μετέφερε (την αυτοβιογραφία) στην οθόνη με τον ίδιο τίτλο, Περσέπολη (2007), και με το ίδιο στιλ, γλυκιά ειλικρίνεια, πικρή ιστορική βάση και α-ρεαλιστικό σκιτσάρισμα. Αλλά παρόλο που στη συνέχεια ωρίμασε, τόσο αφηγηματικά σε βαθμό να αποφεύγει τις ευκολίες στη παρουσίαση των χαρακτήρων, όσο και στην όλο και περισσότερο απατηλή απλότητα στα σχέδιά της, δε μπορείς να πεις ότι ξανασυγκλόνισε τον κόσμο έκτοτε στην ένατη τέχνη, και έτσι η καινούρια της ταινία φαντάζει στοίχημα δημιουργικής επιβίωσης.

Βοηθός ιατροδικαστή βλεφαρίζει απολυμένη αρτίστα στο απέναντι σπιτικό, στη Χιλή λίγο πριν και λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 1973.

Ασθενικός πατριώτης γίνεται μεταλλαγμένος υπερστρατιώτης για να κατατροπώσει τη ναζιστική απειλή.

Ο Patrick και ο Rémy, "δεν έχουν πατρίδα, δεν έχουν ανθρώπους, δεν έχουν στρατό", είναι κόκκινοι. Κυριολεκτικά. Ε και θα πρέπει να παλέψουν ενάντια στον κόσμο και την ηθική του, εννοείται.

Με έναν από τους πιο καυτούς ηθοποιούς των ‘90s μπροστά και πίσω από την κάμερα, ένα από τα πιο πολυτραγουδισμένα ταλέντα των ‘00s στο κύριο υποστηρικτικό ρόλο, και τον ως ώρας αδιαφιλονίκητο κυρίαρχο των καλλιτεχνικών κυκλωμάτων της δεκαετίας που διανύουμε για πρωταγωνιστή, το The Ides of March ανοίγει απόψε την Βενετία, προβάροντας τον αέρα κυριαρχίας της Sony στις αξιοβραβεύσιμες ανδρικές ερμηνείες της χρονιάς.

Μια μέρα πριν την έναρξη του φεστιβάλ που θα φιλοξενήσει τα παγκόσμια αποκαλυπτήριά τους, και τέσσερα 24ωρα πριν την πρεμιέρα τους στο Lido, οι Άλπεις του Γιώργου Λάνθιμου παρουσίασαν το πρώτο τους οπτικοακουστικό υλικό, με τη μορφή ενός teaser τιγκαρισμένου στη μινιμαλιστική κρυπτικότητα, που έσκασε μύτη χθες βράδυ στο indieWire, πριν ξεκινήσει τις γύρες του στα ανεξαρτητοφιλικά κινηματογραφικά στέκια του δικτύου.

Μπορεί το μεγάλο σούσουρο να έγινε για το Δέντρο της Ζωής (2011), με τις ντροπές του σκηνοθέτη του και τα στοιχήματα για τον Χρυσό Φοίνικα, όμως ο μεγαλύτερος νικητής του περασμένου Φεστιβάλ των Κανών, ήταν ο βουβός κι ασπρόμαυρος νοσταλγικός Αρτίστας, που εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά για να μπει στο διαγωνιστικό την ενδεκάτη ώρα, κι ύστερα να γεμίσει απανωτά όχι μονάχα τις προβολές του, αλλά και τα πεζοδρόμια έξω απ’ τις αίθουσές του, μαζεύοντας τις μεγαλύτερες ουρές αναμονής των τελευταίων ετών.

Πιλότος που κάπως φοβάται να πετάει, θα πρέπει να διδάξει πραγματικό θάρρος σε πλάσματα μυριετηρίδων από όλες τις μπάντες του Γαλαξία, όταν του εμπιστεύονται, επιλεγμένα, δαχτυλίδι με πράσινες υπερδυνάμεις και φανάρι για να το φορτίζει.