Στην άκρως επιθετική διαφημιστική της καμπάνια, η Universal έσπρωχνε την ταινία ως αντιρομαντική κομεντί που θα γραφτεί στην ιστορία ως η πρώτη last-date movie. Έχω την υποψία πως περισσότερους χωρισμούς θα πυροδοτήσει το Closer (2004) με την αδιαπραγμάτευτή του έκθεση του αδηφάγου ανθρώπινου εγωισμού και των διαβρωτικών του επιδράσεων στις ανθρώπινες σχέσεις, παρά το Break-Up που στο κάτω-κάτω κινείται γύρω από το βαθιά ρομαντικό πυρήνα δυο ανθρώπων που πίσω απ' όλες αυτές τις ανατριχιαστικές αψιμαχίες κρατάνε τρυφερά αισθήματα ο ένας για τον άλλον. Έστω κι αν δεν είναι παρά η θέρμη που κρατάνε οι στάχτες μια καμένης σχέσης, μέχρι να τις πάρει ο αέρας.


Το ζεύγος Brooke και Garry, γνωρίζονται στο γήπεδο, και μετά από ένα κουφό καμάκι που περιλαμβάνει καμιά δεκαριά hot dogs και καθόλου μαγιονέζα (τραγικό), καταλήγουν να συζούν για μερικά χρόνια, ώσπου η προετοιμασία για το πρώτο δείπνο γνωριμίας των οικογενειών τους, γίνεται αφορμή να τιναχτούν τα πάντα στον αέρα. Όπως προκύπτει από αστεία αφορμή, η Brooke νιώθει παραμελημένη και δουλοποιημένη, κι ο Garry νιώθει πρησμένος και δουλοποιημένος. Πώς το λένε οι Deep Blue Something στο Breakfast at Tiffany's; Μια τέτοια φάση. Ε κι αποφασίζουν να το διαλύσουν. Έλα όμως που είναι συνιδιοκτήτες του διαμερίσματος...

Ο Reed προσπαθεί να βρει μια νέα συνταγή για τις αμερικάνικες rom coms, να τις κάνει λίγο πιο άγριες και ξινισμένες, και στο Down with Love (2003) του είχε βγει πιο άνετα. Στο The Break-Up, που είναι πιο μεγάλο project και οι ενδοιασμοί του studio να δοκιμάσουν κάτι αλλιώτικο είναι πιο μεγάλοι, ο Reed αναγκάστηκε για να πουλήσει την ιδέα του να την εντάξει στη φόρμουλα του Πολέμου των Ρόουζ (1989), του οποίου η ταινία σε σημεία θυμίζει ένα αμήχανο glossy αντίτυπο. Όμως παρά τις παρεμβάσεις του studio, καταφέρνει να κρατήσει την ταινία του μακριά απ' το λοβοτομημένο φαντασιακό σύμπαν των συμβατικών χολιγουντιανών ρομαντικών κομεντί, και να φτιάξει έναν κόσμο πιο αναγνωρίσιμο απ' τον νορμάλ θεατή, χάρη στο ρεαλιστικό του background. Οι καβγάδες είναι αληθινοί, τα συναισθήματα βιωμένα, και αυτή η επικράτηση της τεμπέλικης ελευθερίας επί των υποχωρήσεων που απαιτεί η συναισθηματική ισορροπία, είναι μια κατάσταση που όλοι έχουμε περάσει, ή είμαστε πια βέβαιοι ότι πρόκειται (και για όσους αμφιβάλλουν, έχω κακά μαντάτα).




Στην Αμερική, το Break-Up μάζεψε αρκετές κόκκινες κάρτες απ' τους κριτικούς, γιατί δεν είναι ούτε το Wedding Crashers, ούτε το Saraband. Για το καλό όλων, αν θέλετε να δείτε το Wedding Crashers, ή το Saraband, υπάρχουν dvd-club που ξενυχτάνε κιόλας. Και πηγαίνετε στο Break-Up αν θέλετε να δείτε μια ανάλαφρη ταινία σχέσεων, που παραμένει πιστή στο genre που υπηρετεί, χωρίς να προδίδει τη διαφορετικότητά της. Αυτό που υπήρχε στο χαρτί πρέπει να 'ταν πολύ καλύτερο απ' αυτό που τελικά έφτασε στην οθόνη, αλλά κι αυτό δεν ενοχλεί.

To Krrish είναι - και θα είναι τουλάχιστον μέχρι την Παρασκευή 23/6 - το entertainment θέμα της εβδομάδας. Τόσο που το Reuters αποφάσισε να γράψει και άρθρο για τον "υπερήρωα του Bollywood που μπορεί να σώσει τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα χορεύει και τραγουδάει", ο οποίος είναι έτοιμος να κατακτήσει την Ινδία, καμιά 20αριά αίθουσες στην Αμερική - και μετά τον κόσμο - με την κυκλοφορία του (και μάλιστα αφού κουνήσε την release date του - για να μην βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον συνάδελφό του, Superman).

To Krrish, του Rakesh Roshan, είναι ουσιαστικά το sequel της μεγάλης επιτυχίας Koi... Mil Gaya (εικάζω πως ο τίτλος σημαίνει "Rip-off του Ε.Τ.") του 2003. Σε αυτό ο, γενικώς... slow, Rohit δέχεται το άγγιγμα του ινδού Ε.Τ. και γίνεται γενικώς... superfast. Στο sequel ο Rohit με την γυναίκα του, Nisha, έχουν αποκτήσει ένα γιο, τον Rohit Jr., o οποίος έχει κληρονομήσει και τις special υπερδυνάμεις του πατέρα του. Το ζεύγος όμως θα πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστήχημα (trivia flash: και ο παππούς του Rohit Jr. είχε σκοτωθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο) και ο νεαρός ήρωας θα πρέπει να υπομείνει τη μοναξιά του υπερήρωα (όχι για πολύ, αφού σύντομα στο πλευρό του θα βρίσκεται η Priyanka Chopra), καθώς ανακαλύπτει σιγά σιγά το μέγεθος της δύναμής του.

Και φυσικά θα τα βάλει και με τον απαραίτητο villain. Και φυσικά θα χορεύει και στο ενδιάμεσο δύο σκηνών δράσης. Και πιθανότατα θα ανακαλύψει και ποιος ανέμπνευστος -από τους πέντε που χρειάστηκαν- σεναριογράφος βάζει όλο τον κόσμο να σκοτώνεται σε τροχαία δυστηχήματα, σε μια χώρα όπου στους δρόμους κυκλοφορούν περισσότερες αγελάδες παρά αυτοκίνητα.

Πάντως αν τύχει να την δείτε - με τέτοιο promotion ποτέ δεν ξέρεις - θα παρακολουθήσετε σίγουρα την "εμπνευσμένη" -από το Hollywood - ιστορία, μαζί με το "εμπνευσμένο" - από το cult videogame The Dig - soundtrack και φυσικά και το "εμπνευσμένο" - από τον Daredevil - one sheet του. Δηλαδή συνηθισμένα πράγματα για παραγωγή του Bollywood. Όπως φυσικά θα παρακολουθήσετε και τον πρώτο κινηματογραφικό υπερήρωα που καταφέρνει να είναι καλός τόσο στα άλματα και στις πολεμικές τέχνες όσο και στις χορευτικές του ικανότητες. Αν και βέβαια δε χρειάζεται να δείτε και όλη την ταινία για να το καταλάβετε... αρκεί να ρίξετε μια ματιά εδώ από κάτω.

Αγαπημένος προορισμός των (χολυγουντιανών) διαφημιστών αναδείχθηκε το Sin City, η στυλιζαρισμένη νεονουάρ πόλη που έφερε το pulp στη μεγάλη οθόνη και μας πήρε τα μυαλά, κερδίζοντας τρία απ' τα μεγάλα βραβεια των φετινών Key Art Awards, και μια εύφημο μνεία. Με καλύτερο teaser και trailer για action/adventure ταινία, καλύτερο πακέτο home entertainment, και special recognition γι' αυτές τις αφισούλες που είχαν βγάλει για τον κάθε ένα χαρακτήρα, το Sin City ήταν ο μεγάλος νικητής της διοργάνωσης.


Στις υπόλοιπες αφίσες, το Syriana ανακυρήχθηκε καλύτερη δραματικής ταινίας, το Walk the Line κέρδισε το βραβείο για το καλύτερο teaser poster, το Lord of War, με το πρόσωπο του Cage που σχηματιζόταν από σφαίρες ψηφίστηκε ως καλύτερη αφίσα για Action/Adventure --αν και έφερνε περισσότερο σε drama-- το Batman Begins βραβεύτηκε για το διεθνές του poster, και ο Παρθένος Ετών 40 κέρδισε στον τομέα της κωμωδίας, κερδίζοντας και το βραβείο καλύτερου tagline ("The longer you wait, the harder it gets." To πιάσατε αυτό με το harder ε;).



Δες/Κρύψε τους νικητές όλων των κατηγοριών v

---

Comedy poster, "The 40-Year Old Virgin, Crew Creative Advertising, Universal; Drama poster, "Syriana," The Cimarron Group, Warners; Action Adventure poster, "Lord of War," Art Machine, Lionsgate; Teaser poster, "Walk the Line," Illustrated Teaser #1, Studio Number One, Fox; International film poster, "Batman Begins," Teaser, Vox.Adv, Warners International; Film Festival/Market poster, "72hr Film Shoothout," Indika Entertainment Advertising, MTV World and Asian American.

Comedy trailer, "The Hitchhiker's Guide to the Galaxy: Guide," Aspect Ratio, Buena Vista Pictures; Action Adventure trailer, "Sin City: Trailer #1," The Ant Farm, Dimension; Drama trailer, "Jarhead: Domestic Trailer #1," Universal, Universal; Teaser trailer, "Sin City: Teaster #1," The Ant Farm, Dimension.

Internet Advertising/Movie Website, "Tim Burton's Corpse Bride," BLITZ, Warners.

Comedy TV spot, "Hitch: Dance Off," Aspect Ratio, Columbia Pictures; Action Adventure TV spot, "War of the Worlds: Alarm," Trailer Park, Paramount; Drama TV spot, "Walk the Line: Black," Trailer Park, Fox.

Outdoor advertising, "Charlies and the Chocolate Factory: Building Wrap," Trailer Park, Warners International.

Theatrical standee, "Charlies and the Chocolate Factory," Drissi Advertising, Inc./Trailer Park, Warners.

Best copy line, "The 40-Year-Old Virgin: International," "The longer you wait, the harder it gets," Crew Creative Advertising, Universal.

Best motion graphics, "Lord of War," Mark Woollen & Associates, Lionsgate.

Consumer print ad, "Lord of War," Art Machine/Samuels Advertising, Lionsgate; Trade print ad, "Saw II: Gross Ad," Samuels Advertising/Art Machine, Lionsgate.

Home Entertainment - DVD/VHS packaging, "Saw: DVD Video Box," Art Machine, Lionsgate; Home Entertainment - Special Recognition, "Saw: Uncut Edition," Art Machine, Lionsgate; Home Entertainment - Consumer TV spot, "Alien vs. Predator: Poker," jonnyHal, Inc., 20th Century Fox Home Entertainment International; Home Entertainment - Consumer Audiiovisual, "Sin City: Consumer Trailer #2, 3Oh!5 Creative, Inc., Dimension.

Co-Branded Print, "Chicken Little: Grapple (American Idol),"Get Fit Foods, Walt Disney Pictures; Co-Branded Audiovisual, "Chicken Little: Sears," Y&R Chicago, Walt Disney Pictures.

Special Recognition Print, "Sin City: Character Banners,"BLT & Associates Inc., Miramax/Dimension Films; Special Recognition Audiovisual, "Walk the Line: Internet Trailere One Song," Trailer Park, Fox; International Audiovisual, "Cinderella Man: International Trailer," Intralink Film Graphic Design, Buena Vista International/The Walt Disney Company.

Όπως και να το κάνεις, χρειάζεται μερικά κιλά @@ για να το κάνεις ταινία το πιο σύγχρονο κολαστήριο του πολιτισμένου κόσμου. Και να το βγάλεις και στις αμερικάνικες αίθουσες μέσα σε δημοσιογραφικές επευφημίες.

Ε κι αυτό ακριβώς κάνει ο Michael Winterbottom, σίγουρα ο πιο τολμηρός (και όχι μόνο) ευρωπαίος σκηνοθέτης, αυτή τη περίοδο. Με ένα βιογραφικό που μόνο στον 21ο αιώνα συμπεριλαμβάνει τα Σύνορα του Κόσμου / In This World (2002), τους 24 Hour Party People (2002), τα 9 Songs (2004) και την A Cock and Bull Story (2005). Και ακόμα και γκαβοί θα 'βλεπαν ότι γράφει κινηματογραφική ιστορία όσο καταπιάνεται με θέματα που οι άλλοι δε θα 'ξεραν από που να τα ξεκινήσουν. Και τη γράφει με μια κινηματογραφική πένα που ανανεώνει και δημιουργεί γλώσσες.

Με αφορμή το αμερικάνικο τρέιλερ που βγήκε, λογοκριμένο, στο apple.com πριν καναδυό μέρες, ξαναπιανόμαστε λοιπόν με το πιο πρόσφατο τόλμημα του σκηνοθέτη, να ξαναπιαστεί με την ιστορία των ηθικά ανώτερων βασανιστηρίων. Και πιο συγκεκριμένα με όσα πέρασαν οι "τρεις του Τίπτον" (Shafiq Rasul, Ruhel Ahmed, και Asif Iqbal) βρετανοί πακιστανικής καταγωγής. Που βρέθηκαν.. ερμμ.. τυχαία στο Αφγανιστάν, και όταν τους μάζεψαν οι Aμερικάνοι, τους φιλοξένησαν, όλως ανθρωπιστικώς, για καναδυό χρόνια. Προτού τους στείλουν σπίτι τους, χωρίς να βρουν το παραμικρό εναντίον τους.

Η ταινία έγινε με χρηματοδότηση του Channel 4, που την πρόβαλλε στις 9 Μαρτίου σε ενάμισι εκατομμύριο τηλεθεατές. Την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε και στις αίθουσες, σε DVD και στο δίκτυο, "γράφοντας" και μια πρωτιά στη διανομή. Λίγες βδομάδες νωρίτερα είχε παίξει και στο φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο.

Στην Αμερική ξεκινάει, στις 23 του μήνα, με μικρή διανομή, εξαιρετικές κριτικές, και αντιδράσεις και τρικλοποδιές. Και την Τετάρτη προβάλλεται στο 17ο διεθνές φεστιβάλ του Παρατηρητήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Και η MPAA την αντιμετωπίζει σα τη πιο αιματοβαμένη από καταβολής κινηματογράφου. Χαρακτηρίζοντας το τρέιλερ μη κατάλληλο για (πολύ) ανήλικους και περιορίζοντάς το κι από πάνω, όπως είπα (στη κορφή βλέπεις, φυσικά, το απεριόριστο). Κι απαγορεύοντας και το βασικό πόστερ (πιο πάνω), που βγήκε τελικά σε εκδοχή μόνο με κάτι χέρια δεμένα.

Αν και την έχω δει, περισσότερα για τη ταινία όταν βγει στις ελληνικές αίθουσες.

O καλύτερος λόγος για να ταξιδέψεις στη Κρήτη αυτές τις μέρες φαίνεται να είναι μια ακόμα λαμπρή ελληνο-ιταλική συνεργασία μετά.. ερμμ.. Το Παιδί και το Δελφίνι (1957) και το Μεντιτερανέο (1991). Αυτή τη φορά εμείς δε βάζουμε ούτε δελφίνι, ούτε δελφίνα (ή άλλο θαλάσσιο θηλαστικό). Αλλά για ακόμα μια φορά το θέμα έχει να κάνει με τα παρεμφερή της θηλής.. ερμμ.. ήλιο, θάλασσα και τ'αγόρι μου. Και για να συγκρατηθώ με τις αναφορές, απευθύνω το λόγο, για τη συνέχεια στον, ειδικότερο επί του θέματος, γνωστό μας, Δελτίο Τύπου:

Ξεκίνησαν στην Κρήτη τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Κώστα Καπάκα. Στο Φρέ, ένα μικρό χωριό έξω από τα Χανιά, αλλά και στις γύρω περιοχές, έχει στηθεί για 2 μήνες ένας ολόκληρος κόσμος μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί.[...]

URANYA
Η καινούρια ταινία του Κώστα Καπάκα. Μια ουρανο…κατέβατη κωμωδία εποχής

Στο ρόλο της Ουρανίας, η γνωστή Ιταλίδα ηθοποιός Maria Grazia Cucinotta (Ιl Postino) [...] Μία Ελληνοϊταλική συμπαραγωγή που θα ξεπεράσει τα 2 εκατ. ευρώ και στην οποία συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου η Φίνος Φιλμ. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 7 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους από την ODEON.

Θυμίζουμε ότι ο Κώστας Καπάκας είναι ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός του Peppermint, που είχε σαρώσει τα βραβεία και τα εισιτήρια το 1999. Και επίσης, ότι το story, που θα μιλά, λέει, για πέντε έφηβους που "αγωνιούν να ανακαλύψουν τον έρωτα αλλά και τον κόσμο ολόκληρο", σ' ένα "μικρό χωριό στα τέλη της δεκαετίας του ‘60," όπου ζει και η Ουρανία, "μια πολύ όμορφη γυναίκα που μένει λίγο έξω από το χωριό κι ακούει γλυκά ιταλικά τραγούδια," την οποία τα παιδιά "την παρακολουθούν, τη «ζαχαρώνουν», την ονειρεύονται," αλλά "η ζωή και οι συγκυρίες της εποχής βάζουν τα δικά τους διλήμματα," θυμίζει τη Malena. Όπου όλοι είχαμε θαυμάσει την Monica Belucci και το πλούσιο υποκριτικό της οπλοστάσιο, αλλά ήτανε γυρισμένο στα Ιταλικά, και οι υπότιτλοι μας κόβαν την εικόνα. Η προοπτική ερμηνείας αντίστοιχου δυναμικού κι απ'την Cucinotta, αλλά δίχως τέτοιες ενοχλητικές παρεμβολές, μας έχει --δικαίως νομίζω-- ενθουσιάσει.

Οι συνάκτες του Shitsite βέβαια, που έχει βαλθεί να ανατρέψει ό,τι όμορφο έχει πέσει έστω και κατά τύχη στο σύμπαν, έχουν άλλη άποψη. Λέει ο rotweiler:

Η Maria στην Ιταλία έχει αρχίσει τελευταία να "περιφέρεται" έξω από θέατρα για να μαζέψει "ποιοτικούς" ρόλους - από αυτούς στους οποίους δεν χρειάζεται να επιδεικνύει το μοναδικό μέρος του σώματός της που δεν έχει αδυνατίσει ακόμα: το μπούστο της. Πλέον με ... πεσμένη μύτη (μεταφορικά και κυριολεκτικά) παίρνει αεροπλάνα και βαπόρια για άλλες πολιτείες ώστε να καθυστερήσει την --αναπόφευκτη-- επιστροφή της στις ιταλικές τηλεοπτικές fiction (ελληνιστί σαπουνόπερες). Εξ' ου και τα ταξίδια σε Aμερικές και Eλλάδες και τα γυρίσματα στον ιταλικό νότο για καμιά αρπαχτή, μέχρι βέβαια να αδυνατίσει τόσο πολύ ώστε να φτάσει στο σημείο να ταξιδεύει μόνο το μπούστο της.

Κάθε φορά που την θυμούνται οι εγχώριες "τατιανίστικες" εκπομπές την παρουσιάζουν με δάφνες επιπέδου... "Bond Girl" - ποιός Postino? - ενώ η οικογενειακή της σταθερότητα (παντρεμένη με παιδί από το 1995) δεν δίνει αρκετή τροφή για ερωτικά σκάνδαλα που τόσο αγαπούν οι γείτονες.

Ευτυχώς για την ίδια, στην πατρίδα της, κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια, στην Mediaset του Berlusconi, η χορεύτρια-παρουσιάστρια Rossella Brescia (φωτό αριστερά), η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και η δίδυμη αδερφή της, γεγόνος που κάνει τον κόσμο να νομίζει ότι η Cucinotta στην πραγματικότητα δεν τους έλειψε ποτέ. Κάτι όμως που τον κάνει --τον κόσμο-- να ονειρεύεται ένα comeback της που δε λέει να έρθει... Τουλάχιστον πριν η Maria κλείσει τα 40.

Έγινε στόχος παρωδιών και βιτριολικών σχολίων, θεωρήθηκε ο περίγελος του Hollywood και ο ηγέτης σκοτεινής Σαϊεντολογικής συνομωσίας που θέλει να φέρει στρατιά γενετικά τροποποιημένων σούπερ-μωρών στα υψηλότερα κλιμάκια της βιομηχανίας του θεάματος, είδε τις μαγικές του επιρροές στο Box Office να αφήνουν υπόνοιες αδυναμίας, αλλά ο Tom Cruise, και πάλι ήρθε πρώτος στη λίστα των 100 πιο δυνατών celebrities του σύμπαντος. Σύμφωνα με το Forbes, που συνέταξε και τη λίστα, ο Tom έβγαλε φέτος μονάχα, $67 μύρια. Και επέστρεψε απ' τη δέκατη περσινή, στην πρώτη θέση της λίστας, την οποία κατείχε ξανά πριν 10 χρόνια. Οπότε μπορεί να πει κανείς, πως ήταν μια καλή χρονιά.


Και μαζί μ’ αυτόν, άλλα 25 ονόματα του Hollywood, κατάφεραν να μπουν στη λίστα που προέκυψε από συνυπολογισμό των εσόδων των celebrities, του πόσο ο κόσμος τους έψαξε στο internet, και πόσες φορές εμφανίστηκαν στα εξώφυλλα 26 δημοφιλών περιοδικών. Οπότε μπορεί να πει κανείς, πως φταίμε κι εμείς λίγο για την κατάταξη. O πρώτος απ’ αυτούς που εμφανίζεται μετά τον Cruise, είναι ο σκηνοθέτης του στο War of the Worlds, Steven Spielberg, και οι δυο τους είναι οι μόνοι άνθρωποι της μεγάλης οθόνης, που κατάφεραν να κρατηθούν μέσα στην πρώτη δεκάδα. Οι Rolling Stones που επιμένουν πεισματικά να μην πεθαίνουν, έρχονται 2οι στην κατοστάδα, και ανάμεσα σ’ αυτούς και στους U2 είναι η πιο παντοδύναμη αφροαμερικάνα, Oprah Winfrey, ενώ o επίσημος νουβελογράφος των παγκόσμιων συνωμοσιών, Dan Brown, καπάρωσε τη 10η θέση.

Ο George Lucas (#15), o Brad Pitt (#20), o Peter Jackson (#21), o Johnny Depp (#27), o Tom Hanks (#21), η Nicole Kidman (#38) κι ο Jerry Bruckheimer (#42) όλοι έφτασαν στην πρώτη πενηντάδα, ενώ ισχυρό παρόν δηλώνουν πολλοί αθλητές (Tiger Woods/#5, Michael Schumacher/#30, Ronaldinho/#53, Maria Sharapova/#63 κ.ά.) και ακόμη περισσότεροι άνθρωποι που ζουν (ή εξασφάλισαν άλλους να ζουν) με τα δικαιώματα των επιτυχιών τους (Muhammad Ali/#13, Paul McCartney/#14, Elton John/#16, The Eagles/#39, Andrew Lloyd Webber/#45), σε μια λίστα της οποίας το πιο ενδιαφέρον σημείο βρίσκεται λίγο πιο πάνω απ’ τη μέση, εκεί όπου η Jennifer Anniston ισοψηφεί με την Angelina Jolie για τη θέση #35.

Προς μεγάλη απογοήτευση σύσσωμης της συντακτικής ομάδας, η Jenna Jameson κι ο Gerry Springer, δεν βρίσκoνται στην εκατοντάδα.

Εξήντα χρόνια μετά, και τίποτα δεν έχει καταφέρει να ρίξει από την κορυφή, την απόλυτη feel good ταινία όλων των εποχών. Το It’s a Wonderful Life (1946), η ταινία ορόσημο στην καριέρα του Frank Capra για έναν τύπο που ωθείται στην αυτοκτονία και τελικά αλλάζει γνώμη, γιατί είναι μια υπέροχη ζωή αυτή που ζούμε, εδώ και έξι δεκαετίες είναι Η ταινία γενικά για όλες τις μελομακαρονεμένες στιγμές. Η παντοκυριαρχία της σε χαζοχαρούμενες λίστες έχει εδραιωθεί τόσο, που αμφιβάλλω πια αν μπαίνει κανείς στον κόπο να τη δει κιόλας, πριν τη βάλει κατευθείαν στην κορυφή της δικιάς του. Τώρα ο Capra έκλεισε άλλη μια πρωτιά, με το American Film Institute να την ανακηρύσσει ως top ταινία στις 100 Most Inspirational American Movies.


Το AFI, που έχει αρχίσει τα τελευταία οκτώ χρόνια να βγάζει ταξινομημένες τοπ κατοστάδες επικεντρωμένες στα πρώτα 100 χρόνια του αμερικάνικου κινηματογράφου, έχει κατά καιρούς βραβεύσει τον Humphrey Bogart και την Katharine Hepburn ως Greatest Screen Legends, τον Dr. Hannibal Lecter ως top Villain και τον Atticus Finch του To Kill a Mockingbird ως το αντίδοτό του, και το Ψυχώ (1960) ως το κορυφαίο θρίλερ, ενώ πέρυσι ανακήρυξε το “Frankly my dear, I don’t give a damn,” ως την πιο αξέχαστη ατάκα στην (100ντάχρονη) ιστορία του (αμερικάνικου) κινηματογράφου.

Φέτος, έβαλε τα 1.500 μέλη του να ψηφίσουν τις 100 ταινίες που τους... «εμπνέουν.» Και όπως είναι λογικό, ο καθένας μας αντλεί έμπνευση από διάφορα πράγματα. Ο cheaplog λόγου χάρη, πιθανότατα να αντλούσε έμπνευση από την Τέχνη του Βαθιού Λαρυγγιού. Το Shitsite ξέρουμε ότι τραβάει απ' το Jackass. Το AFI, εκτός απ’ το It’s a Wonderful Life που τους κρατάει απ’ το να κόψουν τις φλέβες τους κάθε φορά που βλέπουν αμερικάνικα αριστουργήματα όπως το Date Movie, ή το Gerry, έβαλε στη λίστα του τη Λίστα του Σίντλερ (1993/#3) που τους θυμίζει γιατί στο Thanksgiving φουρνίζουν γαλοπούλα, αντί για, ας πούμε, Εβραίους, το Rocky (1976/#4) που σε κάνει να θες να σηκωθείς και να πας στη λαϊκή να τρέξεις πάνω-κάτω, το Philadelphia (1993/#20) που τους εμπνέει να χρησιμοποιούν προφυλάξεις, και το A Beautiful Mind (2001/#93) που φαντάζομαι θα έχει κάνει πολλούς να διαβάσουν λίγη Ανάλυση, μπας και πάρουν κάνα πτυχίο. Και ένα σωρό άλλες ταινίες, που πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι έμπνευση προκαλούν. Είναι όμως φοβερές ταινίες έτσι κι αλλιώς, οπότε μπορεί απλώς να εννοούν ότι σε εμπνέουν να τις ξαναδείς.

Θα ρωτούσαμε γιατί δεν έχουν μέσα τη Μεγάλη Απόφραξη, αλλά δεν είναι αμερικάνικη. Όμως το Ace Ventura, ένας ύμνος στη ζωοφιλία, θα μπορούσε να έχει μια θέση...