Άβουλος βλακάκος παντρεμένος με κτήνος, βρίσκει την αληθινή αγάπη και το θάρρος να την κατακτήσει, όταν επιστρέφει στη ζωή του παλιά φιλενάδα απ' το ορφανοτροφείο, και τον χρειάζεται για να τη σώσει.Ο χαμαιλέων της αμερικάνικης κωμωδίας επιστρέφει, με κάτι που όλοι ελπίζουμε θα είναι το μεγαλύτερο χάλι της παραπλούσιας καριέρας του, αν και ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να είναι ο πάτος μέχρι να δεις κάτι χειρότερο. Συνεχίζοντας το σχέδιό του να στείλει όλους τους ηθοποιούς της Αμερικής στο ταμείο ανεργίας, ο υποψήφιος για Όσκαρ ερμηνείας Eddie Murphy, αναλαμβάνει να εξαργυρώσει επιταγές για το μισό cast της ταινίας, διευρύνοντας το ερμηνευτικό του φάσμα και στους Κινέζους. Όταν μάθει και κόλπα καράτε, το saga του Rush Hour δεν θα χρειάζεται ούτε τον Chris Tucker, ούτε τον Jackie Chan. Για την ώρα πάντως, ο Eddie εξουδετερώνει τους αντιπάλους του με το ολοένα εξελισσόμενο χοντροκομμένο, βαριά αρωματισμένο με σεξισμό και ρατσισμό, χιούμορ του, που περιβάλει το επαναλαμβανόμενο αβασάνιστο μοτίβο του απίθανου, απροσδόκητου, δύσκολου και περιπετειώδους, αλλά πάντα αθώου, ρομαντικού και μελιστάλαχτου έρωτα που φαίνεται τόσο να συγκινεί τη μαύρη Αμερικάνικη φυλή. Και του χρόνου. Και σε περισσότερες αίθουσες ρε παιδιά.

O Laurent Tirard έκανε τον Μολιέρο (2007) για να πείσει για την αξία του μεγάλου δραματουργού όσους ακόμη δεν την έχουν ανακαλύψει. Ένας από αυτούς άλλωστε ήταν και ο ίδιος μέχρι κάποια χρόνια πριν, όπως δηλώνει. Ιδιαίτερα κατάλληλος γι' αυτή τη δουλειά, αφού η απόσταση που είχε κάποτε από τη γαλλική κουλτούρα του επέτρεψε να χειριστεί το υλικό λιγότερο συγκινησιακά, με ορισμένο θράσος και ασέβεια (sic), όπως τον κατηγόρησαν ορισμένοι συμπατριώτες του, ο Tirard έπλασε έναν Μολιέρο γυναικά, χωρατατζή και ψεύτη, αλλά επίσης ευαίσθητο και ιδιοφυή. Πριν περάσει πίσω από τη κάμερα όμως, έκανε δεκάδες συνεντεύξεις με διάσημους σκηνοθέτες (Scorsese, Lynch, Allen, Almodóvar, κ.ά.) και δούλεψε ως κριτικός κινηματογράφου και αναγνώστης σεναρίων. Οι συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευτεί συγκεντρωμένες με τον τίτλο Moviemakers' Master Class και οι απόψεις του περί ευρωπαϊκού και αμερικάνικου κινηματογράφου έρχονται στη χειμαρρώδη συνέντευξη που μας έδωσε ένα κυριακάτικο πρωινό δυο ορόφους πάνω από μπουφέ με φρέσκα γαλλικά croissant.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Κάτι ανάμεσα στον Παρθένο Ετών 40 (2005) και τη Γκαστρωμένη (2007) ακούγεται και φαίνεται η νέα προσπάθεια του Bob Odenkirk να πείσει ότι η εφευρετικότητά του δε περιορίζεται σε σκετσάκια που μέχρι να κατουρηθείς από το ένα έχει τελειώσει και το άλλο. Τo κυπελάκι που προσπαθεί να μαζέψει λίγη από τη άφθονη μαγική χρυσόσκονη με την οποία ραντίζει ο Judd Apatow τις κωμωδίες του και κάθε project με παρουσία του στους τίτλους τέλους, έχει χρεωθεί αυτή τη φορά σε έναν ακόμα κωμωδιάνθρωπο, τον Will Forte στο σενάριο και τον δεύτερο πρώτο ρόλο.

Ο Dark Tyler του US TV προκλήθηκε σε ένα ακόμα instant reaction μετά από αυτό του για το νέο πρόσωπο του ΣΙΝΕΜΑ και απάντησε μετά από δυο μέρες μελέτης.

Γιατί να περιμένουμε πώς και πώς τους Brothers Solomon του Bob Odenkirk? Ούτε μας ενδιαφέρει τόσο πολύ το νέο πόνημα του δημιουργού της αποτυχίας Let's Go to Prison (2006), κι ούτε θέλουμε κι άλλο από το παιδιαστικό χιούμορ του σεναριογράφου (και πρωταγωνιστή) Will Forte, το οποίο μπορεί να είναι ό,τι πρέπει για τα σκετσάκια του Saturday Night Live αλλά δύσκολα θα στηρίξει αφήγηση. Όχι, ο λόγος είναι ένας, λέγεται Will Arnett και είναι ο επόμενος κωμικός superstar.

Συμπρωταγωνιστής του ιδιοφυώς αυτοαναφορικού Arrested Development, ο Αrnett κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από το πιο παλαβό και ταλαντούχο καστ που είχε ποτέ αμερικάνικη κωμική σειρά (και μην ακούσω καμιά χαζομάρα). Στο ρόλο του επίπονα ανίδεου Gob, ανήγαγε σε επιστήμη την παράδοση της οποιασδήποτε παράλογης ατάκας με ένα αγελαδίσια ανέκφραστο πρόσωπο και μια σοβαρή, τραχειά φωνή που θα ζήλευε κι ο Alec Baldwin. Η σειρά έκλεισε το δοξασμένο κύκλο της πέρσι το χειμώνα, και ο Will Arnett έχει ήδη προλάβει να συμμετάσχει σε καμιά δεκαριά ταινίες από τότε, με άλλη μισή ντουζίνα να βρίσκεται στα σκαριά.

Aυτές τις μέρες στην Αμερική τον απολαμβάνουν απέναντι στον Will Ferrell στο Blades of Glory (2007) που σπάει ταμεία εκεί, (με μια ακόμα επικείμενη sports-themed συνεργασία τους, το Semi-Pro (2008), να γυρίζεται αυτό τον καιρό) και είναι απλώς θέμα χρόνου μέχρι να καταφέρει να βρει τον δικό του 40χρονο παρθένο. Ως ένας εκ των αδερφών Solomon, o Arnett παίρνει μια πρώτη ευκαιρία για το μεγάλο του άνοιγμα αλλά θα πρέπει να μάθει να απαιτεί περισσότερα από τον εαυτό του. Το τρέιλερ επιβεβαιώνει αυτό που έτσι κι αλλιώς φοβόμουν, ότι το υλικό θα είναι κάπως αδύναμο αλλά η παρουσία του ξεκαρδιστικού πρωταγωνιστή θα κάνει την όλη διαδικασία αρκετά πιο διασκεδαστική από όσο μάλλον της αξίζει. Γι'αυτό κι εγώ θα είμαι εκεί, αλλά για το ευρύ κοινό κάπως χλωμό το κόβω. Ο Arnett θα πρέπει μάλλον να δοκιμάσει ξανά, εκτός κι αν η -εντονότατη, εσχάτως- τάση του κοινού να επιβραβεύει με ένα σκασμό εισιτήρια όλες τις μετριότητες, συνεχιστεί μέχρι μετά το καλοκαίρι.

Το τρέιλερ κυκλοφόρησε το σαββατοκύριακο στην σελίδα για το φιλμ, και στο MySpace.

Η αγωνία της ημέρας έρχεται απ' τις σελίδες του Ain't it Cool News, έχει τη νέα μορφή του παρανοϊκού καραγκιόζη που κυνηγάει τον Batman και τον ενσαρκώνει ένας κατακομμένος στο ξύρισμα Heath Ledger, και πολύ περισσότερο απ' το αν πρόκειται για cool news ή cool απάτη, το ερώτημα που θέτει είναι αν ο Joker είναι ο μαρμαρωμένος εξαδάχτυλος που θα ελευθερώσει την Πόλη.

Αν περάσεις από Chicago, ψάξε για ξυρίσματα γυρίσματα ταινίας με τίτλο Rory's First Kiss και ρώτησέ τον να μας πεις, κι αν μπορείς στείλε και μια καλύτερη φωτογραφία απ' την αεροπλανική που κυκλοφόρησε χθες. Στο μεταξύ περιμένουμε να εξακριβωθεί αν η σημερινή εικόνα είναι πραγματικό make-up test και το παράτησαν στα μισά ψάχνοντας τη μάρκα μακιγιάζ που δε θα λιώνει απ' το πρόσωπο του Ledger, ή αν είναι πετυχημένο φωτοσοπάρισμα ενός απ' τα trolls που περνάνε τη μέρα τους προσπαθώντας να ξεγελάσουν τα ειδησεογραφικά. Η καινούρια μόδα πάντως λέει ότι πρόκειται για ψεύτικη διαρροή που ξεκίνησε απ' την ίδια τη Warner για να παίξει με τους onliners, και να δοκιμάσει αντιδράσεις, οι οποίες λογικά θα κρατηθούν σε ψύχραιμα επίπεδα, δεδομένου ότι η φωτογραφία φαίνεται να κινείται στα ίδια σκοτεινά και ψιλορεαλιστικά μονοπάτια που είχε ακολουθήσει και στο Batman Begins (2005) ο Christopher Nolan.

Update (20 Μαΐου): Πριν κάτι μέρες κυκλοφόρησαν τα νέα για άλλο ένα site-φωτογραφία του Σκοτεινού Ιππότη (2008), το ibelieveinharveydent.com, με flyer του Harvey Dent στα καλά του. Μετά τα σχετικά χασμουρητά άρχισαν να κυκλοφορούν και τα πρώτα viral μουτζουρώματα. Και προτού πάρει κανένας χαμπάρι τι γίνεται, όχι μόνο "αποκαλύφτηκε" το "μυστικό" ibelieveinharveydenttoo.com όπου όσοι περισσότεροι βάζαν το e-mail τους τόσο αποκαλύπτονταν μια φωτό του νέου Joker, αλλά κυκλοφόρησε η κραγιονισμένη φάτσα και κομπλέ. Άλλη φορά να 'σαι πιο γρήγορος με το μαρκαδόρο και το σπρέι.

Σε αντίθεση με τη παρόμοια αλλά αποτυχημένη τακτική προώθησης του τίζερ, το τρέιλερ της κινηματογραφικής μεταφοράς του πέμπτου Harry Potter ανεμοστροβιλίζει το bandwidth του δικτύου εδώ και καμιά ώρα.

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε καμιά οικογενειακή ταινία, πολύ περισσότερο παραγωγής Warner, για να κλέψει καταναγκαστικά το ενδιαφέρον (όπως έγινε με τους χορευταράδες πιγκουίνους το χειμώνα). Αφού η παγκόσμια αγορά προετοιμάζεται για τη θύελλα του μπλοκμπαστερικού καλοκαιριού που ξεκινάει επίσημα σε δυο βδομάδες με το Spider-Man 3 (2007). Έτσι η προώθηση ξεκίνησε από χτες στη γιαπωνέζικη τηλεόραση και σήμερα κυκλοφόρησε η αγγλόφωνη εκδοχή του βίντεο στο βρετανικό AOL Video, μάλλον για να θηλάσει το βρεφικό site της μαμάς εταιρείας. Η αμερικάνικη αγορά, όσοι δηλαδή δεν έχουν ήδη βάλει τα ρολόγια τους σε ώρα Greenwich για να πιάνουν Αγγλία, θα δει τον Χάρη να περιμένει την επιστροφή του Βόλντεμορτ και τα πιτσιρίκια του Χόγκουαρτς να μπαλαμουτιάζονται στους διαδρόμους, από την Τρίτη.

Ο πεντατάξιος Χάρης έχει νέο σκηνοθέτη τον ψιλοάγνωστο τηλεοπτικό Βρετανό David Yates αλλά και για πρώτη φορά νέο σεναριογράφο, αφού ο Steve Kloves παραχωρεί τη θέση του στον Michael Goldenberg με μόνες δάφνες καναδυό σελίδες της πρώτης τάξης. Και αυτό που απασχολεί περισσότερο τους φαν, όταν δεν γράφουν ιστορίες που προσπαθούν να περάσουν σα διαρροή του 7ου βιβλίου και δεν ανεβάζουν χίλιες φορές το τρέιλερ στο YouTube για να κερδίσουν.. βραβείο, είναι ότι η μεγαλύτερη (σε σελίδες) ιστορία της σειράς φαίνεται να μεταφέρεται στη μικρότερη (σε λεπτά) ταινία μέχρι τώρα. Εγώ θα 'λεγα ότι πρέπει να ανησυχούν γιατί ενώ το φιλμ φέρεται σχεδόν τελειωμένο (σε αντίθεση π.χ. με αυτό των τρίτων Πειρατών που ακόμα κόβεται), το τρέιλερ επαναλαμβάνει τα σκουπόξυλα πάνω από τουριστικές φωτογραφίες του Λονδίνου που είχε και το χειμωνιάτικο μικρό αδελφάκι του.

Με βαριά και σίγουρα ονόματα γέμισε σχεδόν όλο το διαγωνιστικό τμήμα των φετινού και εξηκοστού φεστιβάλ των Κανών που το πλήρες πρόγραμμά του ανακοινώθηκε επίσημα το πρωί. Από την επιλογή να ανοίξει και το φεστιβάλ, μεγαλύτερο βάρος δίνεται στις Blueberry Nights του Wong Kar-Wai, πρώτη αγγλόφωνη προσπάθεια του σκηνοθέτη. Ενώ κυριαρχούν τα αμερικάνικα φιλμ με πιο αναμενόμενο, από μια σειρά πανάξιων παλιών νικητών, το Paranoid Park του Gus Van Sant. Εξίσου αξιοσημείωτα είναι η εντυπωσιακή συμμετοχή κεντρο-ανατολικο- ευρωπαίων σκηνοθετών και το σπρώξιμο της τελευταίας στιγμής να χωθούν και δυοτρείς Γάλλοι. Εκτός διαγωνιστικού θα προβληθούν επίσημα το Sicko του Michael Moore, το A Mighty Heart του Michael Winterbottom και οι Ocean's Thirteen για να γεμίσουν τα κόκκινα χαλιά αστέρους.

Αναλυτικά:

Opening Film

WONG Kar Wai

MY BLUEBERRY NIGHTS

1h51

Fatih AKIN	AUF DER ANDEREN SEITE		2h02
Catherine BREILLAT	UNE VIEILLE MAÎTRESSE		1h50
Joel & Ethan COEN	NO COUNTRY FOR OLD MEN		2h02
David FINCHER	ZODIAC		2h36
James GRAY	WE OWN THE NIGHT		1h45
Christophe HONORÉ	LES CHANSONS D’AMOUR		1h40
Naomi KAWASE	MOGARI NO MORI (The Mourning Forest)		1h37
KIM Ki Duk	BREATH		1h20
Emir KUSTURICA	PROMISE ME THIS		2h10
LEE Chang-dong	SECRET SUNSHINE		2h30
Cristian MUNGIU	4 LUNI, 3 SAPTAMINI SI 2 ZILE (4 Months, 3 Weeks And 2 Days)		1h53
Raphaël NADJARI	TEHILIM		1h45
Carlos REYGADAS	STELLET LICHT		2h22
Marjane SATRAPI, Vincent PARONNAUD	PERSEPOLIS		1h30
Julian SCHNABEL	LE SCAPHANDRE ET LE PAPILLON		1h52
Ulrich SEIDL	IMPORT EXPORT		2h16
Alexander SOKOUROV	ALEXANDRA		1h32
Quentin TARANTINO	DEATH PROOF		1h50
Béla TARR	THE MAN FROM LONDON		2h12
Gus VAN SANT	PARANOID PARK		1h25
Andrey ZVYAGINTSEV	IZGNANIE (The Banishment)		2h30

Closing Film

Denis ARCAND

L'ÂGE DES TÉNÈBRES

Out of Competition

1h45

Περισσότερα στο δελτίο τύπου.

Το Ίκαρος ΙΙ κατευθύνεται να προσπαθήσει να ξαναπυροδοτήσει τον Ήλιο που σβήνει, και να σώσει την ανθρωπότητα. Στο δρόμο συναντάει το Ίκαρος Ι που είχε χαθεί στην ίδια αποστολή.Είναι ειρωνικό ότι το καλύτερο sci-fi φιλμ εδώ και ανυπολόγιστα χρόνια δε φαίνεται να έχει τη θετική ανταπόκριση που αξίζει. Και η αποτυχία του χρεώνεται εξ ολοκλήρου στους "φαν" του είδους που αποδεικνύονται μπούφοι πέρα από κάθε χαρακτηρισμό, έχοντας αναγάγει τα εξωφρενικά αντι-επιστημονικά κλισέ σε επιστήμη και την ανούσια λεπτομερειολογία σε θρησκεία. Επειδή λοιπόν στο Sunshine δεν εκρήγνυται κανένας στο διάστημα όπως συμβαίνει στα σχετικά δημοφιλή παραμύθια, ούτε δημιουργείται καμιά μυθολογία που θα χρειάζονταν και τη δική σου συνεισφορά στο να συμπληρωθεί το πάνθεον των ηρώων της, καλύτερα να κάτσεις σπίτι να δεις κανένα από τα αγαπημένα σου επεισόδια, αν έχεις. Αλλιώς μπορείς να εμπιστευτείς και κανέναν σοβαρό άσχετο κριτικό, γιατί χρειάζεται κι αυτός από καμιά φορά ξέρεις. Μόνο μη δώσεις και ιδιαίτερη σημασία αν αρχίσει να σου λέει για τρίτα τρίτα που δε λειτουργούν.

Η αλήθεια, όπως την κατέχουν αποκλειστικά οι Μάζες, είναι ότι το μόνο ευτύχημα του The Beach (2000) ήταν ότι στάθηκε αφορμή να συναντηθούν ο σκηνοθέτης Danny Boyle με τον Alex Garland που είχε γράψει τη νουβέλα. Οι δυο τους επανακαθόρισαν στη συνέχεια τα ζόμπι φλικς με το 28 Days Later... (2002) και οι πιστοί του συγκεκριμένου είδους, που δε παίρνουν τον εαυτό τους και τόσο στα σοβαρά, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το αναγνωρίσουν. Ο Boyle βέβαια ανήκει με τη σειρά του σε εκείνο το σπανιότατο είδος που προηγείται πάντα της σκιάς του. Έτσι βάζει εδώ πλώρη για τη καρδιά του Ήλιου με πεντάστερη (και βάλε) μουσική υπόκρουση (όχι Pink Floyd αλλά) των Underworld. Και άριστη κινηματογράφηση που δε στέκεται μόνο στα χιλιοαντιγραμμένα ήδη κολπάκια του σκηνοθέτη με τη κάμερα, αλλά έχει μια κάποια πολυτέλεια στον προϋπολογισμό να κάνει μακρινά και σταθερά πλάνα. Και να απειλεί και να σε σκοτώσει με το φως της (και να μην αισθάνεσαι καθόλου σίγουρος ότι δε θα σε αποτελειώσουν οι μιμητές).

Στα πιο τυπικά, το σενάριο αποδεικνύει ότι υπάρχουν χίλιοι τρόποι να πεθάνεις στο διάστημα και η σκηνοθεσία τους παρακολουθεί σαδιστικά αναλυτικά. Οι ρυθμοί παραμένουν εξοντωτικοί από την αρχή, θυσιάζοντας κάπως την αληθοφάνεια στο βωμό της ανατροπής της ατελείωτης βαρεμάρας που αποτελεί το "χτίσιμο" της "έντασης" αντίστοιχων προηγούμενων προσπαθειών (με άλλα λόγια μπορείς να πεις υπερβολική την τρομο-εξέλιξη στο διαβόητο τρίτο τρίτο αλλά όχι και τυχαία). Αναφορές, επιρροές και θέσεις μπορείς να βρεις πολλές, αν έχεις όρεξη.