O Στέφανος, ο τραγουδιστής των Φράτζα Φέρντιναντ Alter Ego, χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του όταν κάτι πολύ κακό συμβαίνει στο ροκ γκρουπ, και την ξαναβρίσκει όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει ερωτευτεί την οδηγό του λεωφορείου που τους είχε πάει κάποτε σε μια συναυλία.Αυτό είναι το στόρι, κι αν περιμένεις να το δεις εμπλουτισμένο με πλοκή, τζάμπα περιμένεις. Αν πάλι περιμένεις ότι η ταινία θα βασίζεται σ' ένα σχηματικά ξεχυλωμένο concept δίχως σεναριακούς πυλώνες, το μόνο που έχω εγώ να σου προσθέσω, είναι πως πιθανότατα θα το βρεις χειρότερο απ' όσο το περιμένεις. Γραμμένο και ξαναγραμμένο τρεις-τέσσερις φορές, το Alter Ego δεν καταφέρνει στιγμή να γίνει κάτι παραπάνω από μια σειρά καλογυαλισμένων video clips, στημένων γύρω από ένα νερουλό σενάριο.

Ξεκινά σα χαριτωμένο buddy movie, προχωρά χαζοχαρούμενα και διασκεδαστικά προς το εξωφρενικά προβλέψιμο και καθυστερημένο plot point που ανατρέπει το κλίμα και δίνει το έναυσμα για την έκρηξη της κλιμακούμενης μεταστροφής του ροκ σταρ που δεν νιώθει και πολύ άνετα στα δερμάτινα παντελόνια και τα ακριβά σαλόνια του, και αφού χαϊδέψει απαλά τις διαβρωτικές ιδιότητες της δόξας και της φήμης, περνά χαρωπά και χωρίς πολύ σκέψη στο δεύτερο μισό: ένα απ' τα πιο τραβηγμένα από τα μαλλιά love stories της σύγχρονης ιστορίας, δίχως παλμό, στόχο και προσανατολισμό, που με το σχεδόν ξεκρέμαστο φινάλε του, ανοίγει ένα καινούριο, γλυκανάλατατα αισιόδοξο κεφάλαιο για τους πρωταγωνιστές του, και σβήνει κάθε ελπίδα για τους ένα σωρό δεύτερους χαρακτήρες της ταινίας να πάρουν έστω και ίσο screen-time με τους χορηγούς της. Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να έχεις παράπονο πάντως, είναι η εξαιρετική παραγωγή, ο τρόπος που τη διαχειρίζεται με δεμένα, θαρρείς, χέρια ο σκηνοθέτης, και πάνω απ' όλα βέβαια, ο αναπάντεχα καλός Σάκης Ρουβάς, που παίζει ωστόσο ένα ρόλο αρκετά ευνουχισμένο ώστε να μην τον φέρει ούτε κοντά σε υπόνοια δύσκολης θέσης.

Όπως καταλαβαίνεις αμέσως βλέποντας τα βυζιά της Salma Hayek να πιάνουν τη μισή τους αφίσα, οι Δολοφόνοι για Μοναχικές Καρδιές έχουν θέμα έναν αμερικάνο αστυνομικό στα τέλη του '40. Όταν όλοι νομίζουν ότι ασχολείται υπερβολικά με την υπόθεση φαινομενικής αυτοκτονίας μιας κοπέλας επειδή κάπως έτσι έχασε και τη γυναίκα του, αυτός επιμένει. Για να αποκαλύψει τελικά ένα ζευγάρι που είχε εξοντώσει οικονομικά ή κυριολεκτικά καμιά εικοσαριά πλούσιες και μόνες.Ο αστυνομικός λέγονταν Elmer C. Robinson κι αν σου θυμίζει κάτι το όνομα είναι γιατί είδες τον εγγονό του στα σκηνοθετικά και σεναριακά credits. Η κληρονομιά βαραίνει και την ταινία αφού προσθέτει μεν (κάτι νέο) στην ιστορία των δολοφόνων που έχει ξαναματαγυριστεί, όμως δε δικαιολογεί αρκετά τη κεντρική σκηνή που της παραχωρείται. Την υπόθεση δε βοηθάει ούτε η στα όρια του camp επιλογή του καστ. Πιο χαρακτηριστικά την πανύχοντρη και κακάσχημη θανάσιμα ερωτευμένη συμορίτισσα παίζει.. η Salma, ενώ αυτό που ξεχωρίζει στην ερμηνεία του Travolta στον κεντρικό ρόλο σκληρού με μεγάλη εσωτερικευμένη θλίψη είναι το εξωτερικευμένο περουκίνι (που μάλλον λάτρεψε και πήγε και στα Όσκαρ με αυτό). Το τρίτο κακό της μοίρας του φιλμ είναι η παραγωγή της Millenium του Avi Lerner με μεγάλη ιστορία στα χειρότερα straight-to-dvd του Jean-Claude Van Damme, του Steven Seagal και όλου ανεξαιρέτως του υπόλοιπου σιναφιού. Και μπορεί από πέρσι, κάνοντας αρχή με το 16 Blocks (2006) και συνεχίζοντας με τον Wicker Man (2006) τη Black Dahlia (2006) να ξεκίνησε αξιοπρεπή θεατρική διανομή, όμως δε βγάζει και κάνα μάτι η χλιδή των σκηνών σε αυτή της την προσπάθεια.

Τελικά πάντως η ταινία παραμένει ένα αξιοπρεπές σύνολο έστω και αδιευκρίνιστου τύπου. Παίζοντας ανάμεσα σε ντεντεκτιβικό και φιλμ νουάρ ο Robinson επιλέγει και μια χρωματική παλέτα πιο σπλατερική, αποφεύγει τις υπερβολές όπου δε πρέπει να κάνει ήρωα τον παππού του ή να έχει μήνυμα (έτσι για να το έχει), και κρατάει ένα ρυθμό που σου κρατάει με τη σειρά του το ενδιαφέρον (δύσκολο για οποιαδήποτε πασίγνωστη υπόθεση).

Ο David Lynch λέει ότι η ταινία είναι για μια ερωτευμένη γυναίκα σε κίνδυνο. Ο David Lynch πάντα ήταν καλαμπουρτζής.Μέχρι πρότινος βέβαια, τα καλαμπούρια του αρκούνταν απλά στην άρνηση ερμηνείας των σπαζοκεφαλιών του σε μορφή παζλ με κινούμενες εικόνες. Τώρα, αρνείται ακόμα και να σου δώσει κομμάτια που να συνδέονται, κι έτσι σου πετάει μια ταινία μέσα σε ταινία, δίπλα σε μια άλλη ταινία, με κομμάτια από άλλες ταινίες τριγύρω, κι ένα τηλεοπτικό σήριαλ (με τα διαβόητα κουνέλια, που ίσως είναι το πιο προσβάσιμο, διαολεμένα σαρκαστικό κομμάτι της Αυτοκρατορίας) να τα εποπτεύει όλα, και με την Laura Dern και την εξωπραγματική της ερμηνεία σε ένα ρόλο που γραφόταν μέρα με τη μέρα και με κάθε μέρα να πηγαίνει κόντρα στην προηγούμενη, να αποτελεί το μοναδικό νήμα συνοχής στο τρίωρο έπος που κάνει το Eraserhead (1977) να μοιάζει με Άρλεκιν. Παίζοντας πάλι με τη σύγχυση ταυτοτήτων του ηθοποιού και του ρόλου του για να σχολιάσει την κουλτούρα των αμερικάνικων media, ο Lynch συνθέτει ένα χαοτικό άνισο σύνολο χωρίς πια να μπαίνει στον κόπο καν να ιντριγκάρει τον θεατή. Αντίθετα του τρίβει στα μούτρα το ότι είναι στην απ' έξω, πετώντας του συμβολισμούς που ακόμη κι αν έχουν νόημα, το πιάνεις μονάχα αν καπνίζεις απ' αυτό που καπνίζει κι ο εμπνευστής τους. Και μάλιστα, παρουσία του, μπας και του ξεφύγει τίποτα στο χαϊλίκι του. Και επιστέγασμα όλων, η εικονογράφηση, που ακόμα και στα πιο μπερδεμένα κουβάρια του ανθρώπου που είχε δώσει αριστουργήματα-δοκιμασίες της φόρμας και του θεατή, πάντα είχε κάτι το μαγνητικά πανέμορφο. Στο Inland Empire όμως ο Lynch ψηφιοποιείται, και παρουσιάζει ένα απ' τα πιο άσχημα και χοντροκομμένα ψηφιακά που έχεις δει, τόσο αντιαισθητικό, που αν δεν είναι άποψη, φοβάμαι ότι το έκαψε τελείως. Και δε μιλάω για το τυρί.

Το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου μπορεί να μην το κουβαλάει στις πλάτες του, με το δικό του μέλλον όμως φαίνεται να ξέρει πού θέλει να πάει, και το κινηματογραφικό ξεπαρθένεμα του σούπερ σταρ Σάκη Ρουβά, είναι απλά ένας σταθμός. Στα 30 του μόλις χρόνια, ο Νικόλας Δημητρόπουλος είναι μια περίεργη περίπτωση κινηματογραφιστή, με μικρές, ανεξάρτητες εξερευνητικές δουλειές στο βιογραφικό του (μεταξύ των οποίων και μια συμμετοχή στο πρόγραμμα Πτυχώσεις των Ολυμπιακών της Αθήνας), ένα πολύ φιλόδοξο project βασισμένο στην Ιθάκη του Καβάφη στα όνειρα που κυνηγάει, και τη μέχρι σήμερα μεγαλύτερη παραγωγή του ελληνικού κινηματογράφου, στο πολύ χειροπιαστό παρόν του. Αν μη τι άλλο, φαίνεται συνειδητοποιημένος όταν μιλάει για το Alter Ego (2007) σαν μια μη καλλιτεχνική προσπάθεια να πάρει μπρος η ντόπια κινηματογραφική παραγωγή, έστω και με τρόπο βεβιασμένο. Και η αλήθεια είναι, πως ό,τι κι αν έχει στραβό η ταινία, σ' αυτόν τελικά κακία δεν μπορείς να κρατήσεις, αφού όπως λέει, δεν είναι δικιά του. Ή τουλάχιστον, όχι ακριβώς.

Το αίμα του πίσω πήρε ο Spider-Man στην τρίτη του βόλτα, αδειάζοντας το Σεντούκι του Νεκρού απ' τα λάφυρα που του είχαν αρπάξει οι Πειρατές της Καραϊβικής πέρσι, και έσπασε ό,τι εισπρακτικό ρεκόρ βρήκε μπροστά του, αμερικάνικο και διεθνές.Με περίσσεια χάρη, ο Αραχνάνθρωπος ακροβολίστηκε στις περισσότερες αίθουσες ever, και παίζοντας πρακτικά επί 24ώρου σε πάνω από 10.000 οθόνες σε 4.252 venues, ξεκίνησε με ρεκόρ ανοίγματος στα $59.3Μ την Παρασκευή (μαζί με τις προβολές που ξεκίνησαν απ' τα μεσάνυχτα της Πέμπτης), συνέχισε με ένα δεύτερο το Σάββατο ανεβαίνοντας στα $51Μ (που αναφέρεται ως στην πραγματικότητα αύξηση 4% απ' τα εισιτήρια της Παρασκευής, αν βγάλεις τις μεταμεσονύχτιες της Πέμπτης), και έκλεισε με $37.7Μ, κάνοντας και ρεκόρ Κυριακής.

Κάπου εκεί μέσα έγινε η ταινία που έφτασε πιο γρήγορα τα $100M στην Ιστορία, και έσπασε και το ρεκόρ τριημέρου για την Αμερική με άνοιγμα εκτιμώμενο στα $148Μ. Οπότε, μπαίνει γύρω στα $15 εκατομμύρια πιο μπροστά απ' τα $135Μ των δεύτερων Πειρατών, που είχαν σπάσει το ρεκόρ των $114.8Μ (ή $130Μ περίπου, σε ανηγμένες τιμές) του πρώτου Spider-Man (2002), ή αλλιώς, της πρώτης ταινίας που πέρασε τα $100 εκατομμύρια σε τρεις μέρες (ήταν πιο αργά τα πράγματα το 2002). Έτσι, μάζεψε το 82% των $180Μ που ξοδεύτηκαν στο κατά 70% ανεβασμένο τριήμερο σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό που ανήκε στο Mission: Impossible III (2006).

Κι ενώ στην Ελλάδα ο Αλβέρτης και η Λάρσα τον κράτησαν στα χλιαρά νούμερα των περίπου $1.5Μ (ή 159.000 εισιτήρια) στη χώρα και $805Κ (ή 85.000 εισιτήρια) στην πρωτεύουσα –-που είναι-δεν είναι τα μισά του τροπαιούχου 300 (2007), αλλά τουλάχιστον έκοψε γύρω στα 20% περισσότερα χαρτάκια απ' τον Spider-Man 2 (2004) σε ελαφρώς περισσότερες αίθουσες--, στον υπόλοιπο πλανήτη, ο Spider-Man έκανε ποδαρικό-ρεκόρ σε πολλές απ' τις 106 άλλες χώρες που τον φιλοξενούν στις οθόνες τους απ' την περασμένη Τρίτη. Και μάζεψε άλλα $227Μ, για να στείλει στον αγύριστο τους Jedi με το ρεκόρ διεθνούς ανοίγματος των $254Μ του Star Wars Ep. III (2005), ανεβάζοντάς το στα $375Μ. Πράγμα που σημαίνει ότι με άλλα 150, μπορεί και να φτάσει τα έξοδά του. Για να δούμε και τι γνώμη θα έχει για όλα αυτά ο ανανεωμένος Captain Sparrow στο τέλος του μήνα.

Απονεμήθηκαν τη Παρασκευή το βράδυ, σε μια συγκρατημένη τελετή διάρκειας μιάμισης ώρας που αναμεταδόθηκε φυσικά ζωντανά από τη ZDF, τα βραβεία της γερμανικής κινηματογραφικής ακαδημίας για το 2006.

Τα κοντά 900 μέλη της φήφισαν για καλύτερη ταινία τα Τέσσερα Λεπτά (Vier Minuten / Four Minutes) του Chris Kraus με θέμα μια ηλικιωμένη δασκάλα πιάνου σε γυναικείες φυλακές και τη ταλαντούχα μικρή φόνισσα μαθήτριά της. Για την υπομονή της στη διδασκαλία και μάλλον και για τα σαράντα χρόνια συνεχούς παρουσίας της στο χώρο η Monica Bleibtreu πήρε το βραβείο ερμηνείας, μέσα στο μοναδικό ξέσπασμα καταχειροκροτημάτων της βραδιάς. Παρότι ήταν υποψήφια για οχτώ (8) συνολικά αγαλματάκια, η συγκομιδή της πιο κουλτουριάρικης από τις δυο μεγα-υποψήφιες ταινίες σταμάτησε εκεί.


Η έτερη του βραβειο-ανταγωνισμού, Το Άρωμα: Η Ιστορία Ενός Δολοφόνου (Das Parfum / Perfume: The Story of a Murderer), δεν πήρε τα €500 χιλιάρικα του χρυσού αλλά πρόσθεσε €400000 ασημένια στα πάνω από €100 εκατομμύρια που μάζεψε στα ταμεία (και περίπου τα μισά από αυτά στη Γερμανία) και πέντε (5) ακόμα τεχνικά LOLA στη συγκομιδή της. Ενώ η σχετική έκπληξη της βραδιάς και σχετική επίσης των γερμανικών ταμείων με πάνω από ένα μύριο θεατές, η δύστροπη κωμωδία Wer früher stirbt, ist länger tot / Grave Decisions, τιμήθηκε για το σενάριο και τη σκηνοθεσία της και με τέσσερα (4) συνολικά βραβεία. Για να σταματήσουν μάλλον λίγο οι κραυγές ότι μακράν τα πιο χρυσαφένια κινηματογραφικά βραβεία του πλανήτη μοιράζουν τα εκατομμύρια ευρώπουλά τους σε ταινίες που δε τα έχουν καμία ανάγκη.

Ο Spider-Man είναι ο νέος ροκ-σταρ της Νέας Υόρκης και η πόλη των πόλεων τον λατρεύει (η τέχνη μιμείται τη ζωή – η ζωή μιμείται την τέχνη), μέχρι που ένας συμβιωτικός οργανισμός απ' το διάστημα του μαυρίζει τα ήδη φουσκωμένα μυαλά, και φέρνει τον Peter Parker αντιμέτωπο με το σκοτάδι του εαυτού του, την ώρα που πιο απτές απειλές όπως ο Sandman, ο Venom κι ο νέος, μαύρος Goblin τού ετοιμάζουν το φέρετρο, κι η Mary-Jane θέλει να μείνει μόνη να σκεφτεί.Έχει πλάκα το πώς, αν και απ' τη μέρα που το Spider-Man 2 (2004) αποδείχθηκε το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών η μεγαλύτερη αγωνία όλων ήταν αν η ομάδα που κερδίζει δεν θα αλλάξει, κανενός το βλέμμα δεν ταράχθηκε όταν τη θέση τριών απ' τους τέσσερις συνσεναριογράφους πήρε ο αδερφός του σκηνοθέτη, (δρ.) Ivan Raimi, που ουσιαστική σχέση με σενάριο είχε μόνο, τι ειρωνεία, στο προηγούμενο threequel του Sam, το Army of Darkness πριν μιάμιση δεκαετία. Όχι πως σε ένα sequel $350 εκατομμυρίων της SONY (εννιά φορές το Sin City (2005) και έξι φορές το 300 (2007) δηλαδή) ο οποιοσδήποτε σεναριογράφος έχει μεγαλύτερο βάρος απ' τους παραγωγούς που "αφουγκράζονται" τις απαιτήσεις του κοινού και καθοδηγούν το franchise για να τις καλύψει. Κάπου μέσα σ' αυτή τη βαβούρα, ο Raimi ξεχνάει πως για να πετύχει το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών, έπρεπε να φτιάξει ένα συμπυκνωμένο σύνολο με γνώση των κανόνων του σεναρίου, με στιβαρούς στην κόμικ ανεμελιά τους χαρακτήρες, και μια οπερετική εξέλιξη που θα κορυφωνόταν στην ανάδειξη του ήρωα στην εικονική φιγούρα που ο σκηνοθέτης είχε ξανασχεδιάσει με αγάπη, πάθος και διακριτικές νότες pop ποιητικότητας.

Κι έτσι έρχεται το χειρότερο. Ο Raimi αφήνει έξω απ' την πόρτα το σεβασμό του όχι μόνο στη μυθολογία που μεταλλάσσει, αλλά κυρίως, τη μυθολογία που ο ίδιος έχει δημιουργήσει με τις δυο προηγούμενες ταινίες του, και ξαναγράφει την Ιστορία κατά πώς τον βολεύει, νερώνοντάς τη με ίσες δόσεις ανωριμότητας και μασημένης προσβασιμότητας, για χάρη των πελατών του merchandise. Κάπου εκεί, ο Venom, ένας χαρακτήρας με τεράστια fantasy δυναμική, υποβιβάζεται σε αβάσταχτα σχηματική απεικόνιση του κακού για όσους το αναγνωρίζουν μόνο απ' το πόσο μαύρο είναι βαμμένο, ο Sandman και τα τέλεια σχεδιασμένα πετραδάκια που σχηματίζουν το σώμα του και μαζί του μια larger than life εκδοχή της εύθραυστης φύσης της ανθρώπινης καλοσύνης αντιμέτωπη με επικίνδυνα διλήμματα, χάνεται πίσω απ' τις επιπέδου δημοτικού αλληγορικές αντοχές του σεναρίου, ο Harry Osborn, ο διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον της εκδίκησης και της φιλίας Dark Goblin, μεταμορφώνεται σε κραυγαλέο plot device των σεναριογράφων, με την βολική αμνησία του και τον μυστικοπαθή του butler, κι ο Peter Parker ντύνεται γλοιώδης ζιγκολό για να περάσει στη Ζώνη του Λυκόφωτος και να παλέψει με τον εαυτό του, σε ένα musical ιντερλούδιο που μοιάζει να ξέφυγε απ' τα λημέρια παρωδίας του Evil Dead (1981), και σου λιώνει το μυαλό θέτοντας υποψηφιότητα για το πιο αλλόκοτο μοντάζ στην ιστορία του είδους.

Τα εισιτήρια βέβαια θα τα κόψει λέει η δράση, ε και η δράση είναι, αναμενόμενα, ακόμα πιο τέλεια σχεδιασμένη να σου τεντώνει τα σαγόνια και να σου αλλάζει ρυθμό στην αναπνοή. Αλλά με τα ενδιάμεσα δραματικά διαλείμματα που είναι για κλοτσιές, να τσακίζουν το ρυθμό, και με τρεις νέους εχθρούς που στερούνται κέντρου βάρους και όλοι μαζί δεν φτάνουν μια ενιαία απειλή του επιπέδου του Doc Ock ας πούμε (κάτι βγαλμένο απ' τα προσχέδια του Schumacher για το Batman Forever (1995) ίσως να ήταν περισσότερο της κατηγορίας τους), αυτή η δράση με τα σποραδικά campy ξεσπάσματά της που τη φέρνουν στα όρια του γελοίου, μοιάζει περισσότερο με θορυβώδη προσπάθεια να ξεχάσεις την πλοκή, που ψάχνοντας κάπου να πιαστεί, εκτοξεύει περισσότερα σεναριακά νήματα κι απ' το Traffic (2000). Κι ύστερα με κωλοτούμπες σαπουνόπερας, μπλέκεται μόνη της στο σκορποχώρι του ιστού της. Η απελπισμένη νότα αυτοσυγχαρητηρίων όπως ξεστομίζεται από ένα δεκάχρονο στην ταινία, είναι ίσως το πιο ενδεικτικό μετα-σχόλιό της. Ε και βέβαια δε θα μπορούσε να λείπει η ατάκα "μη σε νοιάζουν οι κριτικοί", που είναι πάντα μια καλή συμβουλή σε τέτοιες περιπτώσεις.