Μια θλιμμένη Γαλλιδούλα επείγεται να πάει από το Παρίσι στο Bordeaux, είναι όμως ταπί. Βρίσκει την κούρσα δωρεάν, και η περιπέτεια αρχίζει. Σύντομα γίνεται περιπέτεια για δύο, όταν μια ακόμη μυστηριώδης κοπέλα προστίθεται στην παρέα. Οι δυο συνοδοιπόροι, παίρνουν τη στράτα, το στρατί, αλλά δε φτάνουν πουθενά.Άσκοπο road-movie δίχως γνώσεις προσανατολισμού με σενάριο που μάταια κοπιάζει να φτιάξει στέρεο ιστορικό, να δώσει κίνητρα και σκοπούς στους κεντρικούς χαρακτήρες του. Ως άλλος Erick Zonca ο Patrick Grandperret προσπαθεί να αρθρώσει το δικό του κοινωνικό σχόλιο τύπου La Vie Rêvée des Anges (1998), αλλά δυο κορίτσια που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα δεν αποτελούν από μόνα τους το μαγικό υλικό για πετυχημένα σενάρια. Οι δυο νέες μένουν μετέωρες, πλην όμως αναδεικνύονται σε άριστες θεραπαινίδες της τέχνης του Διονύσου. Ειδικά η Hande Kodja πείθει αγόγγυστα με ύφος τι-κακός-κόσμος-μαμά για τον αμόλυντο εσωτερικό της κόσμο. Παρόμοια και η ταινία δεν καταφέρνει να μας σώσει από την ανία αν και ευχάριστη αισθητικά --ας όψονται οι ωραίες τοποθεσίες της παραθαλάσσιας La Rochelle.

Για τα όποια θετικά τους, αλλά κυρίως, ως φόρο τιμής στον Maurice Pialat, σε ιδέα του οποίου βασίζεται το σενάριο, οι Αθώες και Ένοχες πήραν μέχρι και Βραβείο του Προέδρου της Επιτροπής πέρυσι στο Un Certain Regard των Κανών. Έτσι, το μυστήριο του γιατί υπάρχουν και τι εξυπηρετούν, λύνεται ασκαρδαμυκτί.

Αμερικανίδα δημοσιογράφα που θέλει να πάει στο Ιράκ, καταλήγει στο Ciudad Juárez, απέναντι από το El Paso και στην φτωχή πλευρά των συνόρων με το Μεξικό. Για να καλύψει τους φόνους εκατοντάδων γυναικών, εργατριών στα εργοστάσια της περιοχής.Οι αμέτρητοι βιασμοί και δολοφονίες, απλό σύμπτωμα της εκμετάλλευσης της συνοριακής έκτασης σαν (αμερικανοελεγχόμενη) φάρμα (Μεξικανών) σκλάβων με βάση το "ελεύθερο εμπόριο" της NAFTA, είναι δυστυχώς και ο μοναδικός δραματουργικός ρεαλισμός του φιλμ. Ο μεξικανοβασκικής καταγωγής Αμερικάνος Gregory Nava ουσιαστικά ανέδειξε τη Πορτορικάνα Jennifer Lopez στη Selena (1997) του, και φαίνεται να της υποσχέθηκε ανάλογο comeback για να τη πείσει να επενδύσει εκτός από τη παρουσία της και τα λεφτά της στη παραγωγή. Με αποτέλεσμα να είναι φανερά project υπερβολικού πάθους για τον μεν και υπερβολικών απαιτήσεων για την δεν. Σεναριακοί παραλογισμοί και επιτηδευμένα καμεροκουνήματα στα χνάρια των αντίστοιχων οσκαροτιμημένων "ρεαλισμών" του Steven Soderbergh, μαζί με γελοίες προσπάθειες να οπτικοποιηθεί το βαθύ των αισθημάτων και το βαρύ της σημασίας, κάνουν την περιφερόμενη κωλάρα της πρωταγωνίστριας και τις λίγες μαγικές ανθρώπινες στιγμές του δημιουργού μικρές οάσεις που μπορεί και να σε κρατήσουν στην έρημο της διάρκειας του φιλμ. Στο Βερολίνο όπου συμμετείχε επίσημα στο διαγωνιστικό, δε κράτησαν και πολλούς πάντως.

Ρεπόρτερ στο κατόπι ψυχίατρου με ιστορικό κακοποίησης ασθενών της κλινικής του, μπλέκει σε ιστορία δολοφονίας που φαίνεται να έχει διαπράξει το ένα μισό ενός διδύμου διαχωρισμένων σιαμαίων με ακραίες διαφορές προσωπικότητας.Με τις αγαθότερες προθέσεις λένε πως ξεκινάνε τα μεγαλύτερα λάθη, και αν θεωρήσουμε ότι το Sisters (1973) του De Palma ένα remake το χρειαζόταν έστω και μόνο για λόγους σεβεντίλας στη γκαρνταρόμπα, τις προθέσεις δύσκολα τις μολύνεις, αφού ούτε κανένα μεγάλο στούντιο είναι μπλεγμένο, ούτε τίποτα stars έχει η μαρκίζα για να πεις πως πρόκειται για αρπαχτή. Αλλά το ότι η ιδέα να ξαναγυριστεί η ταινία δεν ήταν λάθος, δε σημαίνει ότι δεν ξαναγυρίστηκε με λάθος τρόπο. Η προσπάθεια του σκηνοθέτη να κρατήσει το budget χαμηλά κόβοντας σκηνές και χαρακτήρες, χαλαρώνει το ρυθμό που στη συνέχεια διαλύουν ο ερασιτεχνισμός του στα στησίματα των σκηνών, η ανεπάρκειά του να διαχειριστεί το σασπένς που πρέπει να δημιουργήσει, και η ανικανότητά του να βγάλει συγχρονισμένες ατάκες απ' τους ηθοποιούς του χωρίς να φαίνονται τα δευτερόλεπτα που μετράνε για να διευκολύνουν το μοντάζ, ή οι απελπισμένες τους προσπάθειες να σκιαγραφήσουν τους χαρακτήρες με χοντροκομμένες ερμηνείες. Ο μόνος λόγος που θα μπορούσα να φανταστώ μια τέτοια ταινία να γυρίζεται, θα ήταν για να περάσει ο δημιουργός το μάθημα μεγάλου μήκους στη σχολή του. Αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι θα έπαιζε για βαθμό.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ Απόδειξη Ενοχής. Τη Δευτέρα 18 Ιουνίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Κινούμενο πιο κοντά στο αιματοπαπάρωμα του Haute Tension (2003), παρά στο κλειστοφοβικό παύλα ψυχολογικό του Ils (2006), το A l' Interieur (2007) δείχνει να είναι η νέα πολύτιμη λίθος που εκτοξεύτηκε απ' τις φοβερές πρόσφατες εκρήξεις της horror γαλλικής σκηνής. Το film των πρωτάρηδων Alexandre Bustillo και Julien Maury, είχε κάνει μαζί με το El Orfanato (2007) τις γύρες του στο market του Βερολίνου, απ' όπου το τσίμπησαν οι Weinsteins για αγγλόφωνη διανομή --και το πληρώσαν ακριβά, οπότε κάτι θα πρέπει να αξίζει--, αλλά όπως ο Ισπανός συνταξιδιώτης του, το ματωμένο θρίλερ προβλήθηκε και στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, όπου και χαρακτηρίστηκε το πιο σοκαριστικό πράγμα του προγράμματος.

Το γιατί, το υποθέτεις απ' το στόρι, που μιλά για μια μυστήρια γκοθού που θέλει να κλέψει το βρέφος απ' την κοιλιά μιας ετοιμόγεννης, ξεσκίζοντάς την. Το αν χρειάζεται το μωρό για να φτιάξει τα dumplings της νεότητας κατά τη συνταγή του Fruit Chan στις Τρεις Ακρότητες (2004), μένει ασαφές. Aλλά μια σχέση "ο θάνατός σου, η ζωή μου", την αφήνει να εννοηθεί το poster, που επελέγη δια δημοψηφίσματος και είναι μάλλον το χειρότερο απ' όσα κυκλοφόρησαν (και όχι μόνο γι' αυτά που θυμίζει). Το ότι στην πορεία θα υπάρξουν αίμα, πτώματα και χορταστικά σαδιστικοί θάνατοι, με μεταλλικά αντικείμενα να βρίσκουν εισόδους σε ζεστή, μαλακή σάρκα, το φαντάζεσαι βλέπεις. Και το ότι την γκοθού παίζει η Beatrice Dalle και την ετοιμόγεννη η Alysson Paradis (αδερφή της Vanesssa), ανεβάζει κι άλλο το ενδιαφέρον του concept του γυναικείου hard-gore. Οι Γάλλοι θα το δουν στις αίθουσές τους την Τετάρτη, αλλά εδώ μάλλον θα πρέπει να περιμένεις τις Νύχτες Πρεμιέρας, και μέχρι τότε οι σκηνοθέτες μπορεί να 'χουν κλείσει κάνα-δυο remake στην Αμερική. Οπότε για την ώρα κρατήσου στο trailer, ρίξε μια ματιά στη μια ντουζίνα άρθρα του twitch που το ανακάλυψε από νωρίς, και δες και το πιο συγκρατημένο αμερικάνικο teaser αν δεν βγάζεις άκρη με τους γαλλικούς μεσότιτλους.

Ικανές να απειλήσουν την απόλυτη τρομοκαθεδρία των 28 Βδομάδων Μετά (2007) φέτος, φαίνονται οι 30 Μέρες Νύχτας (2007) που προαναγγέλθηκαν επίσημα σήμερα με σελίδα στη Sony και (περίπου) τρέιλερ στο IGN.

Όπως ξέρει κάθε φιλόδοξος σκηνοθέτης εδώ και δεκαετίες στον προχωρημένο κόσμο (και σχετικά πρόσφατα στην Ελλάδα μετά τους αδερφούς Νούσια) ο πιο προσφερόμενος χώρος για να κάνεις κινηματογραφικό ξεκίνημα, με λίγα χρήματα και μεγάλο ακομπλεξάριστο φανατικό κοινό, είναι αυτός του τρόμου --αρκεί να μη τυποποιηθείς. Από εκεί ξεκίνησε ο παραγωγός των Ημερόνυχτων Sam Raimi και εκεί απευθύνεται, σε ασυνήθιστα ανάποδο trend, ο σκηνοθέτης του Hard Candy (2005). Με άψογα στη πρώτη ματιά αποτελέσματα, παρά το κουρασμένο πια γαλάζωμα του σκοταδιού (δικαιολογημένο κάπως από τις φυσικές τοποθεσίες). Και πιο ενθαρρυντικά τα σχόλια από τα πρώτα test screenings που μιλάνε για πιστή μεταφορά της βουτηγμένης στο αίμα μίνι (αρχικά) σειράς κόμικ.

Όπως συνήθως, πρώτα στο σχετικό feed του apple.com, και πραγματικά μετά από ώρες στη σελίδα που έδειχνε, εμφανίστηκε η πρώτη ματιά στη ζωή του τελευταίου ανθρώπου στη γη που τυχαίνει να μοιάζει διαβολικά με τον μεγαλύτερο αστέρο του πλανήτη.

Η τρίτη μεταφορά της νουβέλας του Richard Matheson στη μεγάλη έρημη οθόνη, είναι και η πρώτη που είχε τη δυνατότητα εξελιγμένων ψηφιακών σβησμάτων κάθε ενοχλητικής κίνησης στο φιλμ, και το αποτέλεσμα είναι εντελώς μόνο του. Βέβαια, όπως θα περίμενες από τον σκηνοθέτη του Constantine (2005) τα πλάνα είναι όλα καλοδουλεμένα στην αντιγραφή πρωτότυπων παρόμοιων σκηνών, η φωτογραφία υιοθετεί χρωματική συμβατότητα με το εμπορικό σήμα των 28 Days/Weeks Later, και το σενάριο του Akiva Goldsman πρέπει να ανήκεις σε είδος υπό έκλειψη για να περιμένεις να ξεφεύγει από τη χρυσοφόρα μετριότητα που είναι ο κανόνας της δουλειάς του.

Από το project έχουν περάσει ονόματα σα του Arnold Schwarzenegger και του Ridley Scott ή του Tom Cruise και του Michael Bay αφού ήταν καμιά δεκαπενταριά χρόνια σε σχεδιασμό από τη Warner που έχει τα δικαιώματα του βιβλίου από, ακόμα παλιότερα, το 1970. Τα βαμπιροζόμπι του Matheson που θα πρέπει να περιμένεις το τρέιλερ (ή να παγώσεις τη τελική σκηνή του τίζερ και να της βάλεις άπειρη φωτεινότητα και φαντασία) για να τα δεις, επηρρέασαν φυσικά άπειρα φιλμ, με πρώτο να θεωρείται το The World, the Flesh and the Devil (1959), πιο επίσημα με συμμετοχή του συγγραφέα αλλά και αποκηρυγμένα από τον ίδιο στη συνέχεια τα The Last Man on Earth (1964) και The Omega Man (1971), και πιο σημαδιακό το ασπρόμαυρο ανεξάρτητο πρώτο φιλμάκι ενός κάποιου George Romero.