Τις ανησυχίες που είχε προκαλέσει πέρσι το φθινόπωρο με τις δυσκολίες να πουληθεί, ήρθε σήμερα να ανατρέψει το 3:10 to Yuma, remake του κλασικού western του '57 δια χειρός James Mangold, με την ευκολία να εντυπωσιάζει στο trailer, που βγήκε σήμερα στο Yahoo! Movies, μετά από πολλούς μήνες προσπαθειών να δρομολογηθούν τα γυρίσματα και λιγότερους μήνες να τελειώσουν. O Mangold, που με τη φειδωλή του φιλμογραφία μπορεί αν μη τι άλλο να περηφανεύεται ότι βγάζει αναπάντεχα πράγματα απ' τους ηθοποιούς του αφού έστειλε την Angelina Jolie και την Reese Witherspoon στα Όσκαρ τους (με τα Girl, Interrupted (1999) και Walk the Line (2005) αντίστοιχα) και κατάφερε τους κριτικούς να αντιμετωπίσουν τον Sylvester Stallone σαν σοβαρό δραματικό ηθοποιό με το Cop Land (1997), πάλευε να στήσει ένα αρκετά φιλόδοξο project στα studio της Sony, με ένα budget και τρεις stars που θα το έφερναν πολύ κοντά στα προαπαιτούμενα του blockbuster.

Για αδιευκρίνιστους λόγους η εταιρία το παράτησε, ο Mangold το μετέφερε στη Lionsgate που του έκοψε 30 απ' τα 80 εκατομύρια που ήθελε, και κάπου εκεί χάθηκαν ο Eric Bana κι ο Tom Cruise απ' τη μαρκίζα. Οι οποίοι θα χρειάζονταν αυτό το χάρισμα που λέγαμε με τους ηθοποιούς, πολύ περισσότερο απ' ότι ο Russel Crowe που του έμεινε πιστός (και παίζει τον κακό), κι ο Christian Bale που του προστέθηκε (και παίζει τον καλό --κλασικό western λέμε). Αλλά πάλι, πιθανότατα θα του βγει σε καλό, αφού με δύο ηθοποιούς τόσο τεράστιου βεληνεκούς --και τόσο τεραστιότερου απ' όποιον είχε σκηνοθετήσει στο παρελθόν-- ο Mangold είναι σχεδόν καταδικασμένος αν όχι να πετύχει την "αναβίωση του western" που τόσο ωραία θα δουλέψει ως τίτλος, τουλάχιστον να επαναφέρει στους καουμπόηδες την βαρβατιλομυρωδιά του Marlboro που αντικατέστησαν με ευωδιά Cajoline οι καβαλάρηδες του Brokeback Mountain (2005).

Εβδομάδα Αντζελίνας αυτή που πέρασε, με την οσία μητέρα παιδιών με αριθμούς για ονόματα να περιφέρει τον σκελετό της στην Αμερική, σε πρεμιέρες και κανάλια, προωθώντας κι εκεί (μετά τις Κάνες) το A Mighty Heart (2007) που οι προθέσεις του να γίνει κάτι παραπάνω από όχημα για διάσημη κοκαλιάρα βαμμένη μαύρη, αμφισβητούνται κάπως. Σε αντιπερισπασμό οι Μάσες ασχολούνται με την εκτός των άλλων, αυθεντικά και σε όλα τα σημεία μελαψή πρωταγωνίστρια των οσκαρικών Dreamgirls (2006), μοντέλα εξωφύλλου για το φετινό σχετικό τεύχος του Sports Illustrated, πιο λαχταριστή για το 2007 του AskMen και όλων των διαδίχτυων, που στις Κάνες δέχονταν προτάσεις γάμου από τον Jay-Z και αυτή τη βδομάδα απλά λιάζεται σε γιοτ άγνωστου στίγματος, χωρίς να πλακώνεται με τον Τύπο για να τα μαζέψει μετά. Κι αν όλα πάνε καλά θα κάνει και καυτό λεσβιακό δίδυμο με την Eva Longoria σε καμιά μεγάλη οθόνη κοντά σου, σύντομα.

Στο κανάλι του Variety και στο blog της Anne Thompson έκανε την πρώτη του εμφάνιση το τρέιλερ της νέας (και βασισμένης στην ομώνυμη νουβέλα) δουλειάς των αδερφών Coen, μια μέρα πριν κυκλοφορήσει πιο επίσημα και ενώ φαίνεται να παίζει ήδη στις αμερικάνικες αίθουσες.

Φαντάρος επιστρέφει στη γενέτειρά του στην επαρχία, για να εκδικηθεί ντόπια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών και νταήδων, που κακοποίησαν τον διανοητικά ανάπηρο αδερφό του.Σε πείσμα της στιλιστικής και ηθικής ωραιοποίησης της εκδίκησης του 2003 μέσω Old Boy και Kill Bill, ο Sean Meadows την αμέσως επόμενη χρονιά έβγαλε στις αίθουσες τη δική του εκδοχή, πνιγμένη στη μιζέρια και την υγρασία των βρετανικών Midlands, που παρά το σουξέ της με κριτικούς και φεστιβαλικό κοινό, έκανε τρία χρόνια να φτάσει στη χώρα μας. Η παραδοσιακή αντανακλαστική άρνηση του μέσου ντόπιου στην αγγλουριά και δη και την επαρχιακή, ήταν εύλογη αιτία, αλλά αν καταφέρεις να την ξεπεράσεις (και είναι πλήρως κατανοητό να δυσκολευτείς), θα βρεις ένα ενδιαφέρον αμάλγαμα δράματος της δεκάρας, υποδόριας μαύρης κωμωδίας και καθαρού θρίλερ, στημένο γύρω από μια φαινομενικά στεγνή σε ψαχνό και ζουμί ιστορία, που ωστόσο σου κρατάει το ενδιαφέρον χάρη στην υποβλητική αισθητική του Meadows, ακόμη και στα flashbacks που η ευκολία της απεικόνισης μέσω ασπρόμαυρου σε κάνει να σηκώνεις τα μάτια ψηλά και να αφήνεις τη γλώσσα να χτυπήσει το εκφραστικό "τς".

Το μεγάλο στοίχημα της ταινίας, είναι να σε κρατήσει εκεί, έστω και μέτρια ικανοποιημένο με την συναισθηματική και αφηγηματική του τσιγκουνιά, μέχρι την ανατροπή λίγο πριν το φινάλε, που θα σε κάνει σίγουρα να ανατριχιάσεις, αλλά παίζεται το αν θα είναι λόγω της πολυπόθητης συναισθηματικής φόρτισης που επιτέλους θα νιώσεις, ή λόγω της τραβηγμένα ριψοκίνδυνης αφηγηματικής απατούλας που έστηνε τόσην ώρα ο σκηνοθέτης για να σου την προκαλέσει. Όποιο κι αν σου κάτσει απ' τα δύο πάντως, δε θα μπορέσεις να αρνηθείς την εκπληκτική ερμηνεία του Paddy Considine στο ρόλο του καταραμένου εκδικητή, αλλά ούτε και την ικανότητα του Meadows να διαχειρίζεται τις εικόνες του, και ακόμα ίσως και την σεναριακή του ωρίμανση απ' τις εποχές του Once Upon a Time in the Midlands (2002).

Επιστάτης παθαίνει εγκεφαλικό όταν μαθαίνει ότι ο γιος του δε σκοπεύει να τιμήσει τη πατρογονική παράδοση. Εφτά χρόνια μετά ο παρά θρόμβωση άσωτος τον ξεσκατώνει μαζεύοντας τα σκουπίδια της πολυκατοικίας στον ελεύθερο χρόνο του.Προτού το καταλάβεις, έχοντας πάθει μια ξαφνική έλλειψη νευρικών αντιδράσεων από τη πικρόγλυκη χωρίς εξάρσεις αφήγηση, στην ιστορία μπλέκεται και ο έτερος γιος, δυο γκόμενες (μια για τον καθένα), ένας φίλος, η οικογένειά του, κι ένα αλμοδοβαρικό γαϊτανάκι χαρακτήρων που φιλοδοξούν να υπερβούν τα όρια της μιας σκηνής χωρίς να χρειαστεί να κάνουν πίπες. Ελάχιστοι τα καταφέρνουν, με καλύτερο παράδειγμα ένα μασέρ που (το μάντεψες) κάνει πίπες, όμως όλοι είναι βασικοί σε μια πλοκή που δε φιλοδοξεί να πει πολλά για τους ασήμαντους χαρακτήρες της, αλλά να ψαλιδίσει τις δικές τους προσδοκίες. Με αποτέλεσμα, το επιδιωκόμενο, να τους κάνει σημαντικούς όσο και την ίδια τη ταινία που υποστηρίζει.

Αν πήρες με τη σειρά τη περιγραφή χωρίς να χάσεις πουθενά τον ειρμό, τότε δε θα σε εκπλήξουν τα δέκα χρόνια εμπειρίας του σκηνοθέτη στα σενάρια και τα πέντε συζητημένα μικρά φιλμάκια του, πριν τούτη δω τη πρώτη του μεγάλη δουλειά. Δουλειά κοντά σε υπόδειγμα τέτοιας για όσους φιλοδοξούν να εντρυφήσουν στην πικρομωδία, που δε κραυγάζει ποτέ, δε διευκολύνεται καθόλου, σηκώνεται αμέσως όταν σκοντάφτει και τελικά σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα που ζεις σε μια χώρα όπου ταινίες αναγνωρισμένες στον τόπο τους και μεγαλωμένες στα φεστιβάλ του κόσμου περνάνε κάποτε από τις αίθουσές της.

Ο ανιχνευτής μιας πλανητοφάγου ύπαρξης φτάνει στη Γη για να την σημειώσει σα μεζεδάκι, αλλά το πάθος της ανθρώπινης φυλής για επιβίωση όπως το αντιπροσωπεύει η μαχητικότητα των Τεσσάρων Φανταστικών, τον συγκινεί αρκετά ώστε να συμμαχήσει μαζί τους ενάντια στον δυνάστη του.Μερικές απολαυστικές σκηνές δράσης και ο πολυαναμένομενος Silver Surfer που είναι το πιο cool πράγμα που θα δεις φέτος το καλοκαίρι (τουλάχιστον μέχρι την επέλαση των γιγαντιαίων ρομπότ), είναι οι βασικοί λόγοι που δεν θα υποφέρεις στο δεύτερο μέρος ενός θνησιγενούς δημιουργικά franchise, που δεν είχε ποτέ να προσφέρει κάτι στην φιλμογραφία των σουπερηρώων, πέρα από μερικά έξτρα δολάρια στον κουμπαρά της Fox. Σολάροντας δίχως αληθινό αντίπαλο για δεύτερη φορά, αλλά τουλάχιστον με μερικές ατάκες περισσότερες στον Dr. Doom που στην προηγούμενή του εμφάνιση έπαιζε τον κακό των τριών σκηνών, οι φετινοί Τέσσερις Φανταστικοί, είναι λιγότερο ενοχλητικοί απ' ότι αδιάφοροι --γεγονός που τους βάζει ένα βήμα πιο μπροστά απ' το πρώτο μέρος τους--, δεν ξεπερνούν όμως ποτέ το επίπεδο της παιδικής ταινίας με αληθινούς ανθρώπους, με ξεκάθαρα προεφηβικό target group και στιγμές παράφορης camp τρέλας, σεναριακών ευκολιών και υπεργλυκαιμικής αφέλειας.

Ένας αδίστακτος λούμπεν τύπος που κυκλοφορεί κοστουμαρισμένος και έχει τατουάζ στην πλάτη ένα φίδι, προσπαθεί να μπλέξει στα δολοπλόκα δίχτυα του έναν άλλο, καλό και οικογενειάρχη. Φυσικά θα αποτύχει οικτρά, γιατί το καλό θριαμβεύει πάντα στο μανιχαϊστικό σινεματικό κόσμο.Μετά το Toreros (2000) και τον ωραίο Olivier Martinez ο Barbier επιλέγει τώρα τον Yvan Attal ως αδικημένο ήρωα και προσπαθεί να αναβιώσει, όχι με ιδιαίτερη μαστοριά, ένα pulp novel δυναμικού συγγραφέα —στον οποίο χρωστάει πολλά ο παγκόσμιος κινηματογράφος. Ο Ted Lewis (που πέθανε ξεχασμένος το 1982) έγραψε το περίφημο Get Carter (αλλιώς Jack's Return Home) με τον Michael Cane στον ομώνυμο ρόλο και άλλες ιστορίες βουτηγμένες στο έγκλημα και τη βία. Το εν λόγω τιτλοφορείται Plender στο πρωτότυπο, προφανώς σκιαγραφεί σκληροτράχηλους Άγγλους τύπου Carter, που για χάρη της ταινίας μας μετατρέπονται σε Γάλλους που διαχειρίζονται κερδοφόρες υποθέσεις εκβιασμών.

Τον Mike Hodges πολλοί εζήλεψαν, το ίδιο και τα noir plots εκδίκησης ξεχασμένων ανομημάτων, δύσκολο όμως να τα μιμηθεί κανείς σωστά. Πόσο μάλλον, αν δεν είναι από Hollywood μεριά. Το σενάριο βρίθει από twists and turns, αλλά, ενώ φαίνεται υποσχόμενο, μας αφήνει στα μισά. Υπάρχουν κι εδώ παιδιά για να εκλυθεί συναίσθημα, νεκρές γυναίκες, μυστικές θυρίδες, εκβιασμοί και ταριχευμένα πτώματα, τζάμια που σπάνε, στοιχεία που συνήθως αποδίδουν τα μάλα. Λόγω της άρρυθμης σκηνοθεσίας, όμως, το suspense κάποια στιγμή χάνεται. Από 'κει κι ύστερα, λίγο ενδιαφέρει η μοίρα του ήρωα, ο οποίος, σημειωτέον, δεν έχει αρκετά συμπαθητικό προφίλ για να φέρει την πολυπόθητη ταύτιση. Η επιλογή χώρων είναι κι αυτή ανεπαρκής, με υποτονικά locations και η χλιαρή ατμόσφαιρα θρίλερ δε λέει να τελειώσει για δυο ολόκληρες ώρες.