Ανύποπτοι γονείς εναποθέτουν τα λατρεμένα τους στις αγκάλες νεαρών ομαδαρχών με ιδιάζουσα αντίληψη για το σωστό τρόπο διαπαιδαγώγησης. Μέσα στις τρεις εβδομάδες ομαδικής ζωής θα συμβούν σχεδόν τα πάντα, ευτυχώς χωρίς σοβαρές απώλειες.Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες των δύο χύμα ομαδαρχών-σεναριογράφων Nakache & Toledano, εξ ου και η έκδηλη ζωντάνια, η γλαφυρότητα στις περιγραφές καταστάσεων και χαρακτήρων και ο απρόσκοπτος ρυθμός. Βέβαια, τα συμβάντα είναι κομματάκι πολλά για μια και μόνη κατασκηνωτική περίοδο, αλλά ας όψεται ο συμπυκνωμένος κινηματογραφικός χρόνος. Νεανικοί έρωτες, ατυχήματα, αρρώστιες, νεροποντές, παρεξηγήσεις --συνταγή που ποτέ δεν παλιώνει, αν δοσομετρήσεις σωστά το κωμικό, το απίθανο και το ρεαλιστικό. Οι ερμηνείες όλων είναι αβίαστες, με κύριο δέκτη των επαίνων τον αρχηγό της κατασκήνωσης Jean-Paul Rouve, που τα καταφέρνει εξίσου σε ταινίες όπως αυτή, όπως και σε άλλες τύπου La Môme (2007), οι φυσιογνωμίες είναι δροσερές, και τα ομαδόπουλα άτακτα. Ανάλαφρη κωμωδία για όσους θέλουν να θυμηθούν τα νιάτα τους, που ακόμη κι αν δε λέει τίποτα καινούργιο, είναι πολύ χαρούμενη και ηλιόλουστη για να της το προσάψεις.

Μια μοναχική σερβιτόρα σε σαπφικό μπαρ που μένει σε μοτέλ, γνωρίζει βετεράνο του Κόλπου και χάνονται στα κορμιά τους.Ο Κόλπος βέβαια είναι ο γεωγραφικός Περσικός, και ο βετεράνος του δεν χρησιμοποιεί την απεξάρτησή του από τον γυναικείο για να ψαρώσει την μέλλουσα σκλάβα του, παρόλο που αυτό συμβαίνει φυσικά. Και το Μικρόβιο του Φόβου απέχει τόσο από ταινία τρόμου που σκιαγραφεί αδρά η προώθηση για να ψαρώσει το μελλοντικό κοινό της, όσο και από παθιασμένο ρομάντζο που περιγράφει η περίληψή του (πιο πάνω) για να σε απομακρύνει, χωρίς να τα καταφέρνει φυσικά.

Πίσω από το σενάριο κρύβεται ένα Off-Off-Broadway θεατρικό κάποιου Tracy Letts (που ανέβηκε το χειμώνα και στην Ελλάδα) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλά πέρα από το ζευγάρι και το δωμάτιο. Πίσω από τη σκηνοθεσία κρύβεται η μακρόχρονη ανυπαρξία του σκηνοθέτη του Ανθρώπου από τη Γαλλία (1971) και του Εξορκιστή (1973) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλές ελπίδες να ανατρέψει συμβάσεις πια. Αυτή τη βρωμοδουλειά την έχει αναλάβει o Letts που διαγράφει ουσιαστικά κάθε οδηγό αφήγησης και ανάπτυξης χαρακτήρων, φτιάχνοντας ένα σύστημα που αυτοτροφοδοτείται από την παράνοιά του αντί να παίζει με αυτή του θεατή, με αποτέλεσμα ο τελευταίος (i.e. εσύ) απλά να περιμένει να αποτρελαθούν οι πρωταγωνιστές, αν έχει την υπομονή. Με τον William Friedkin να προσπαθεί να προσθέσει παραδοσιακό gore και κοψοχόλιασμα όπου βρει ευκαιρία. Ή μπορείς να πεις και ότι ο τελευταίος στραγγαλίζει το υπόγειο ανατρεπτικό χιούμορ και τις εξώφθαλμες πολιτικές καταγγελίες του σεναριογράφου του επειδή είδε δωμάτιο και κρεβάτι και θυμήθηκε τα παλιά. Αλλά όπως και να 'χει, μόνο κριτικοί με σχετική διάθεση μπορούν να βρουν άκρη στο ιμπρεσιονιστικό μπάχαλο της τελικής παραγωγής.

Αυτή τη φορά η παλιοπαρέα αναλαμβάνει την επιτήρηση αδίσταχτου Βέλγου εγκληματία. Και τον χάνει φυσικά.Μια σειρά ταινιών που έχει βασίσει την μαζική επιτυχία της στη πλάκα και τη δράση, στραγγίζοντας ένα είδος σε παρακμή, δε μπορεί να αποφύγει να ικανοποιεί όλο και λιγότερους, με φθορά πέρα από τη φυσιολογική, σε κάθε επανάληψη. Τα αυτοκινητο-κυνηγητά για παράδειγμα, πρέπει να ξεπερνάνε τα προηγούμενα αλλά και αυτά του βιντεοπαιχνιδο- ανταγωνισμού, και πάλι πολλοί θα ζητάνε περισσότερα, είτε σε διάρκεια είτε σε συναρπαγή. Και τα αστεία, αναγκαστικά με τους ίδιους πρωταγωνιστές στους ίδιους χώρους, θα πρέπει να μη μοιάζουν σαν αυτοσχέδια με τον Τοτό, απέναντι σε παρόμοιου επιπέδου αλλά κλασικά πια. Το τέταρτο Ταξί με άλλα λόγια έχει να ανταγωνιστεί τον μύθο του στις μάζες, ενώ μετακινείται με αναπηρικό καροτσάκι και ποτέ δεν φημίζονταν για το πνεύμα του. Και είναι η χειρότερη δουλειά στην οποία έχει προσθέσει το όνομά του στα credits ο Luc Besson, εκτός από πάτος του franchise.

Μοιάζει σχεδόν επετειακός ο σημερινός καύσωνας, και το γεγονός ότι η θερμοκρασία έπαιζε γύρω απ' τους 45ºC και τις τρεις φορές που η Μαρία Κορινθίου μπήκε στη ζωή μου, ο αφελής μπορεί να το καταγράψει σαν σύμπτωση, αλλά πριν το κάνεις κι εσύ, σημείωσε το εξής: την πρώτη φορά, τότε με τα πρώτα 45άρια που είχαμε πάει στην Εύβοια στη φοβερή παραλία των γυρισμάτων του Deep End (2007), μετά τη συνέντευξη της Κορινθίου (που γράφει απίστευτα στο φακό, ειδικά με baby oil) εκτός από καμένες καρδιές, κονομήσαμε και καμένο ήχο. Τη δεύτερη, που την ξαναβρήκαμε στο Μητέρα, είχε ήδη καεί ο εγκέφαλός μου, οπότε κι εκείνη η συνέντευξη στράφι πήγε. Σήμερα, μου κάηκε το φαγητό ενώ μόνταρα τη βίζιτα, και δεν ξέρω πώς τα 'χαν φέρει βόλτα τα παιδιά στο MAXIM, αλλά η κοπέλα είναι ξεκάθαρα πυρκαϊά, τουλάχιστον για τις δικές μου εύφλεκτες περιοχές. Για την ώρα πάντως, δεν έχω ακούσει τίποτα για φλεγόμενες μονταζιέρες, οπότε υποθέτω την έχουν θέσει υπό έλεγχο και δεν θα έχουμε και αναφλέξεις μηχανών προβολής όταν η ταινία βγει στις αίθουσες.

Η οποία ταινία, είναι ένα ερωτικό θρίλερ με ανατροπή (ούτε που θυμάμαι από πότε έχουμε να δούμε τέτοιο ελληνικό, κι ούτε που ξέρω αν υπάρχει κανένα που να βλέπεται), που όπως θ' ακούσεις κι απ' τον σκηνοθέτη του, Θανάση Αντωνίου, περιστρέφεται γύρω από τέσσερις ζευγαρωμένους φίλους, όπως τους υποδύονται (ανά ζεύγη) ο Αλέκος Συσσοβίτης με τη Μαρία Κορινθίου, κι ο Κώστας Σόμμερ με τη Ναταλία Λιονάκη. Οι σχέσεις τους φτάνουν σε αιματοβαμμένα άκρα, όταν ανάμεσά τους αποκαλύπτεται ένα ερωτικό τρίγωνο. Το ότι κορυφή του είναι η Κορινθίου, είναι τόσο προφανές, όσο δυστυχές είναι το ότι δεν υπάρχει λεσβιακός δεσμός, άρα η Λιονάκη αποκλείεται απ' το τρίκορφο. Το σενάριο θυμάμαι ότι προσπαθούσε να το στήσει (με διαλείματα, φαντάζομαι) εδώ και καμιά τριετία τουλάχιστον ο Αλέξανδρος Κακαβάς, τον οποίο εσύ θα θυμάσαι για τις δάφνες που είχε δρέψει με το Τέλος Εποχής πριν δεκατρία χρόνια, και πιθανότατα δεν τον έχεις ξανακούσει έκτοτε. Ας ελπίσουμε ότι θα τον ακούσεις αρκετά φέτος. Για καλό.

Υπήρχαν κάποιοι, όπως ο verbal, που τους άρεσε το The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Οι περισσότεροι πάντως είπαν ότι θα ήταν καλύτερα ο Wes Anderson να ασχοληθεί και με κάτι άλλο πέρα από ιδιότροπες δραμωδίες με τους ίδιους (και τους ίδιους) πρωταγωνιστές. Μετά ήρθε η συμμετοχή του στη μεταφορά του The Fantastic Mr. Fox από το χαρτί στο πανί, με stop-motion animation, και μια ελπίδα να γίνει το yang στους yin κόσμους του Tim Burton. Ελπίδα που έπεσε σε λήθη μαζί με τη συγκεκριμένη παραγωγή.

Κρίνοντας από τον ξέχειλο χιονοστιβαδικό ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχονται όλοι το τρέιλερ της νέας του δουλειάς που κυκλοφόρησε πριν λίγες ώρες στην Apple, το αστείο ξανάγινε αστείο στο μεσοδιάστημα, όπως τα ανέκδοτα που τα σιχαίνεσαι να τα ξαναματακούς και μετά γίνονται κλασικά, χωρίς ο σκηνοθέτης να χρειαστεί να κάνει τίποτα. Όλοι είναι έτοιμοι να ξαναγαπήσουν τις χαλαρές καταστάσεις, τις μικρές στιγμές, το εκκεντρικό χιούμορ, τη γλυκιά μουσική και τις ευρείες συνθέσεις που έχουν ήδη υποσχεθεί από το πόστερ να χωράνε σε κάθε κάδρο και τους τρεις αδερφούς σε κρίση μετά το θάνατο του πατέρα τους μαζί με όλη την Ινδία που επισκέπτονται σαν ευκαιρία ενίσχυσης του δεσίματός τους. Αυτή τη φορά πάντως το σενάριο δεν συνυπογράφει ο Noah Baumbach του ψιλοσκαρικού The Squid and the Whale (2005) και του λίαν συντόμως στις οθόνες σου Margot at the Wedding (2007), που η δικιά μου υποψία είναι ότι κατάστρεψε τις Υδάτινες Ιστορίες. Αλλά, σε κάτι σαν συνέχιση της συνεργασίας του Anderson με τον Owen Wilson μέχρι τους Royal Tenenbaums (2001), (συνυπογράφει) ο πρωταγωνιστής Jason Schwartzman και ο ξάδερφός του Roman Coppola που παίζει κι αυτός ένα μικρότερο ρόλο.

Η Natalie Portman θα εμφανίζεται σε μια σκηνή του (οπότε δε την έχασες πίσω από καμιά από τις ιδιότροπες πρωταγωνιστικές μύτες στο βίντεο), κομμάτια των Kinκs θα ακούγονται στο μεγαλύτερο μέρος του (όπως και στο τρέιλερ), και το φιλμ θα παίξει στη Βενετία και θα ανοίξει το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Το ντιβιντί πολύ πιθανό να βγει κι αυτό στη Criterion παρόλο που είναι παραγωγή της Fox (και όχι της Buena Vista όπως τα προηγούμενα του αγαπημένου νέου της αγαπημένης των σινεφίλ και.. του αγαπημένου νέου).

Μόλις 25 χρονών, η Julie Fournier έχει ήδη επισκεφθεί δις το φεστιβάλ των Κανών ως προσκεκλημένο Νεαρό Ταλέντο της διοργάνωσης στην πραγματική ζωή, και άλλη μια ως σύζυγος προέδρου κριτικής επιτροπής του στην άλλη, την κινηματογραφική, κρατώντας τον αντίστοιχο μικρό ρόλο στις Διακοπές του Κυρίου Bean (2007), όπου αν και είναι για την ώρα το μεγαλύτερο εμπορικό hit που έχει συμμετάσχει και η μόνη της ταινία με σημαντική διεθνή διανομή, ίσα που έχει αρκετό screen-time για να καταλάβεις ότι την είδες. Και τί μ' αυτό; Η Julie Fournier και οι λιγωτικές της αναλογίες ήταν το μόνο καλό πράγμα στο Snow White (2005), μια βαρετή ελβετική γενικότητα καταδικασμένου love-story με βραβείο στο χώρα της και υποψηφιότητα στο Locarno, και είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα στην οικογενειακή κομεντί Nos Jeurs Heureux (2006) που βγαίνει στις αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, έστω κι αν στο βλέμμα της κατοικοεδρεύουν όλες οι όχι και τόσο family-friendly φαντασιώσεις που υπάρχουν για τις baby-sitters και τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις. Απ' όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, η πανύψηλη μελαχρινή Γαλλίδα ήξερε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, κι απ' τα 17 της κάνει ακριβώς αυτό. Και το λατρεύει αρκετά για να έχουμε τους φόβους μας ότι πολύ σύντομα μπορεί να σαλπάρει για άλλες Ηπείρους, οπότε απόλαυσέ την όσο την έχεις ακόμα εδώ. Γιατί στην τελική, σε σύγκριση με το Hollywood, το να πας να την βρεις στο Παρίσι είναι τόσο απλό όσο μια βόλτα στο περίπτερο.

Γράφοντας το σενάριο του X2: X-Men United (2003) (που θεωρήθηκε απ' τα καλύτερα μεταφοράς κόμικ σε ταινία) κι αυτό του Superman Returns (2006) (που ας πούμε απλά ότι δεν συνάντησε τον ίδιο ενθουσιασμό), ο Michael Dougherty ήρθε αρκετά κοντά στον Bryan Singer για να τον πείσει να του βρει τα χρήματα να επιστρέψει στις Burton-ικές εμπνεύσεις του πρώτου του, μικρού μήκους animated, για να ετοιμάσει αυτή τη φορά ένα live-action μεγάλου. Την πρώτη του φορά σε σκηνοθετική καρέκλα, ο Dougherty την πέρασε αναπολώντας την αγαπημένη του επέτειο από το αμερικάνικο εορτολόγιο, μία που έχει σημαδευτεί από έναν συγκεκριμένο μανιακό δολοφόνο με μαχαίρι, μάσκα και ψυχολογικά προβλήματα, αλλά ως εθνική γιορτή, έχει ένα σωρό άλλες ιστορίες φόβου, τρόμου και παραδόσεων να πει πέρα απ' αυτόν.

Και μιας και το Halloween ήταν πιασμένο (και γενικότερα, αλλά και για φέτος ειδικότερα), ο Dougherty διάλεξε τον παβλοφικό συνειρμό του Trick 'r Treat (σε τσιριχτό χορωδιακό) για γενικό τίτλο των τεσσάρων απ' αυτές τις ιστορίες που έχει να θυμίσει στους συντοπίτες του, και να μάθει σ' εμάς τους υπόλοιπους. Αν εξαιρέσεις το σπονδυλωτό της υπόθεσης --που δείχνει ότι η συγκεκριμένη δομή ξεφεύγει απ' τα δραματικά σενάρια και σε λίγο θα τη συναντάς και σε βιβλία μαγειρικής-- και τα χουντινικά στην ημερομηνία εξόδου που εξαφανίζεται κι επανεμφανίζεται, το τετράτ(ρ)ομο φαίνεται απ' το trailer αρκετά παιχνιδιάρικα σαδιστικό για να ταιριάζει με την εποχή του. Κι αν ισχύουν αυτά που έχουν αναφερθεί για ένα δοκιμαστικό cut που παρουσίαζε την ταινία πιο αρρωστημένα χιουμοριστική απ' ό,τι φαίνεται στο τελικό, τότε δεν αποκλείεται να μιλάμε για κάτι σχεδόν τόσο ενδιαφέρον, όσο το remake εκείνου του μανιακού που λέγαμε. Το trailer, που ήταν να κάνει εμφάνιση την άλλη βδομάδα στα DVD του 300 (2006) (και άρα να φτάσει σε πολλά πολλά ζευγάρια μάτια), το έβγαλε πριν της ώρας του το IESB με την προσφιλή του τακτική του (ψιλοπαρανομούτσικου) σταμπαρίσματος.