Αυτή τη φορά η παλιοπαρέα αναλαμβάνει την επιτήρηση αδίσταχτου Βέλγου εγκληματία. Και τον χάνει φυσικά.Μια σειρά ταινιών που έχει βασίσει την μαζική επιτυχία της στη πλάκα και τη δράση, στραγγίζοντας ένα είδος σε παρακμή, δε μπορεί να αποφύγει να ικανοποιεί όλο και λιγότερους, με φθορά πέρα από τη φυσιολογική, σε κάθε επανάληψη. Τα αυτοκινητο-κυνηγητά για παράδειγμα, πρέπει να ξεπερνάνε τα προηγούμενα αλλά και αυτά του βιντεοπαιχνιδο- ανταγωνισμού, και πάλι πολλοί θα ζητάνε περισσότερα, είτε σε διάρκεια είτε σε συναρπαγή. Και τα αστεία, αναγκαστικά με τους ίδιους πρωταγωνιστές στους ίδιους χώρους, θα πρέπει να μη μοιάζουν σαν αυτοσχέδια με τον Τοτό, απέναντι σε παρόμοιου επιπέδου αλλά κλασικά πια. Το τέταρτο Ταξί με άλλα λόγια έχει να ανταγωνιστεί τον μύθο του στις μάζες, ενώ μετακινείται με αναπηρικό καροτσάκι και ποτέ δεν φημίζονταν για το πνεύμα του. Και είναι η χειρότερη δουλειά στην οποία έχει προσθέσει το όνομά του στα credits ο Luc Besson, εκτός από πάτος του franchise.

Μοιάζει σχεδόν επετειακός ο σημερινός καύσωνας, και το γεγονός ότι η θερμοκρασία έπαιζε γύρω απ' τους 45ºC και τις τρεις φορές που η Μαρία Κορινθίου μπήκε στη ζωή μου, ο αφελής μπορεί να το καταγράψει σαν σύμπτωση, αλλά πριν το κάνεις κι εσύ, σημείωσε το εξής: την πρώτη φορά, τότε με τα πρώτα 45άρια που είχαμε πάει στην Εύβοια στη φοβερή παραλία των γυρισμάτων του Deep End (2007), μετά τη συνέντευξη της Κορινθίου (που γράφει απίστευτα στο φακό, ειδικά με baby oil) εκτός από καμένες καρδιές, κονομήσαμε και καμένο ήχο. Τη δεύτερη, που την ξαναβρήκαμε στο Μητέρα, είχε ήδη καεί ο εγκέφαλός μου, οπότε κι εκείνη η συνέντευξη στράφι πήγε. Σήμερα, μου κάηκε το φαγητό ενώ μόνταρα τη βίζιτα, και δεν ξέρω πώς τα 'χαν φέρει βόλτα τα παιδιά στο MAXIM, αλλά η κοπέλα είναι ξεκάθαρα πυρκαϊά, τουλάχιστον για τις δικές μου εύφλεκτες περιοχές. Για την ώρα πάντως, δεν έχω ακούσει τίποτα για φλεγόμενες μονταζιέρες, οπότε υποθέτω την έχουν θέσει υπό έλεγχο και δεν θα έχουμε και αναφλέξεις μηχανών προβολής όταν η ταινία βγει στις αίθουσες.

Η οποία ταινία, είναι ένα ερωτικό θρίλερ με ανατροπή (ούτε που θυμάμαι από πότε έχουμε να δούμε τέτοιο ελληνικό, κι ούτε που ξέρω αν υπάρχει κανένα που να βλέπεται), που όπως θ' ακούσεις κι απ' τον σκηνοθέτη του, Θανάση Αντωνίου, περιστρέφεται γύρω από τέσσερις ζευγαρωμένους φίλους, όπως τους υποδύονται (ανά ζεύγη) ο Αλέκος Συσσοβίτης με τη Μαρία Κορινθίου, κι ο Κώστας Σόμμερ με τη Ναταλία Λιονάκη. Οι σχέσεις τους φτάνουν σε αιματοβαμμένα άκρα, όταν ανάμεσά τους αποκαλύπτεται ένα ερωτικό τρίγωνο. Το ότι κορυφή του είναι η Κορινθίου, είναι τόσο προφανές, όσο δυστυχές είναι το ότι δεν υπάρχει λεσβιακός δεσμός, άρα η Λιονάκη αποκλείεται απ' το τρίκορφο. Το σενάριο θυμάμαι ότι προσπαθούσε να το στήσει (με διαλείματα, φαντάζομαι) εδώ και καμιά τριετία τουλάχιστον ο Αλέξανδρος Κακαβάς, τον οποίο εσύ θα θυμάσαι για τις δάφνες που είχε δρέψει με το Τέλος Εποχής πριν δεκατρία χρόνια, και πιθανότατα δεν τον έχεις ξανακούσει έκτοτε. Ας ελπίσουμε ότι θα τον ακούσεις αρκετά φέτος. Για καλό.

Υπήρχαν κάποιοι, όπως ο verbal, που τους άρεσε το The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Οι περισσότεροι πάντως είπαν ότι θα ήταν καλύτερα ο Wes Anderson να ασχοληθεί και με κάτι άλλο πέρα από ιδιότροπες δραμωδίες με τους ίδιους (και τους ίδιους) πρωταγωνιστές. Μετά ήρθε η συμμετοχή του στη μεταφορά του The Fantastic Mr. Fox από το χαρτί στο πανί, με stop-motion animation, και μια ελπίδα να γίνει το yang στους yin κόσμους του Tim Burton. Ελπίδα που έπεσε σε λήθη μαζί με τη συγκεκριμένη παραγωγή.

Κρίνοντας από τον ξέχειλο χιονοστιβαδικό ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχονται όλοι το τρέιλερ της νέας του δουλειάς που κυκλοφόρησε πριν λίγες ώρες στην Apple, το αστείο ξανάγινε αστείο στο μεσοδιάστημα, όπως τα ανέκδοτα που τα σιχαίνεσαι να τα ξαναματακούς και μετά γίνονται κλασικά, χωρίς ο σκηνοθέτης να χρειαστεί να κάνει τίποτα. Όλοι είναι έτοιμοι να ξαναγαπήσουν τις χαλαρές καταστάσεις, τις μικρές στιγμές, το εκκεντρικό χιούμορ, τη γλυκιά μουσική και τις ευρείες συνθέσεις που έχουν ήδη υποσχεθεί από το πόστερ να χωράνε σε κάθε κάδρο και τους τρεις αδερφούς σε κρίση μετά το θάνατο του πατέρα τους μαζί με όλη την Ινδία που επισκέπτονται σαν ευκαιρία ενίσχυσης του δεσίματός τους. Αυτή τη φορά πάντως το σενάριο δεν συνυπογράφει ο Noah Baumbach του ψιλοσκαρικού The Squid and the Whale (2005) και του λίαν συντόμως στις οθόνες σου Margot at the Wedding (2007), που η δικιά μου υποψία είναι ότι κατάστρεψε τις Υδάτινες Ιστορίες. Αλλά, σε κάτι σαν συνέχιση της συνεργασίας του Anderson με τον Owen Wilson μέχρι τους Royal Tenenbaums (2001), (συνυπογράφει) ο πρωταγωνιστής Jason Schwartzman και ο ξάδερφός του Roman Coppola που παίζει κι αυτός ένα μικρότερο ρόλο.

Η Natalie Portman θα εμφανίζεται σε μια σκηνή του (οπότε δε την έχασες πίσω από καμιά από τις ιδιότροπες πρωταγωνιστικές μύτες στο βίντεο), κομμάτια των Kinκs θα ακούγονται στο μεγαλύτερο μέρος του (όπως και στο τρέιλερ), και το φιλμ θα παίξει στη Βενετία και θα ανοίξει το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Το ντιβιντί πολύ πιθανό να βγει κι αυτό στη Criterion παρόλο που είναι παραγωγή της Fox (και όχι της Buena Vista όπως τα προηγούμενα του αγαπημένου νέου της αγαπημένης των σινεφίλ και.. του αγαπημένου νέου).

Μόλις 25 χρονών, η Julie Fournier έχει ήδη επισκεφθεί δις το φεστιβάλ των Κανών ως προσκεκλημένο Νεαρό Ταλέντο της διοργάνωσης στην πραγματική ζωή, και άλλη μια ως σύζυγος προέδρου κριτικής επιτροπής του στην άλλη, την κινηματογραφική, κρατώντας τον αντίστοιχο μικρό ρόλο στις Διακοπές του Κυρίου Bean (2007), όπου αν και είναι για την ώρα το μεγαλύτερο εμπορικό hit που έχει συμμετάσχει και η μόνη της ταινία με σημαντική διεθνή διανομή, ίσα που έχει αρκετό screen-time για να καταλάβεις ότι την είδες. Και τί μ' αυτό; Η Julie Fournier και οι λιγωτικές της αναλογίες ήταν το μόνο καλό πράγμα στο Snow White (2005), μια βαρετή ελβετική γενικότητα καταδικασμένου love-story με βραβείο στο χώρα της και υποψηφιότητα στο Locarno, και είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα στην οικογενειακή κομεντί Nos Jeurs Heureux (2006) που βγαίνει στις αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, έστω κι αν στο βλέμμα της κατοικοεδρεύουν όλες οι όχι και τόσο family-friendly φαντασιώσεις που υπάρχουν για τις baby-sitters και τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις. Απ' όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, η πανύψηλη μελαχρινή Γαλλίδα ήξερε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, κι απ' τα 17 της κάνει ακριβώς αυτό. Και το λατρεύει αρκετά για να έχουμε τους φόβους μας ότι πολύ σύντομα μπορεί να σαλπάρει για άλλες Ηπείρους, οπότε απόλαυσέ την όσο την έχεις ακόμα εδώ. Γιατί στην τελική, σε σύγκριση με το Hollywood, το να πας να την βρεις στο Παρίσι είναι τόσο απλό όσο μια βόλτα στο περίπτερο.

Γράφοντας το σενάριο του X2: X-Men United (2003) (που θεωρήθηκε απ' τα καλύτερα μεταφοράς κόμικ σε ταινία) κι αυτό του Superman Returns (2006) (που ας πούμε απλά ότι δεν συνάντησε τον ίδιο ενθουσιασμό), ο Michael Dougherty ήρθε αρκετά κοντά στον Bryan Singer για να τον πείσει να του βρει τα χρήματα να επιστρέψει στις Burton-ικές εμπνεύσεις του πρώτου του, μικρού μήκους animated, για να ετοιμάσει αυτή τη φορά ένα live-action μεγάλου. Την πρώτη του φορά σε σκηνοθετική καρέκλα, ο Dougherty την πέρασε αναπολώντας την αγαπημένη του επέτειο από το αμερικάνικο εορτολόγιο, μία που έχει σημαδευτεί από έναν συγκεκριμένο μανιακό δολοφόνο με μαχαίρι, μάσκα και ψυχολογικά προβλήματα, αλλά ως εθνική γιορτή, έχει ένα σωρό άλλες ιστορίες φόβου, τρόμου και παραδόσεων να πει πέρα απ' αυτόν.

Και μιας και το Halloween ήταν πιασμένο (και γενικότερα, αλλά και για φέτος ειδικότερα), ο Dougherty διάλεξε τον παβλοφικό συνειρμό του Trick 'r Treat (σε τσιριχτό χορωδιακό) για γενικό τίτλο των τεσσάρων απ' αυτές τις ιστορίες που έχει να θυμίσει στους συντοπίτες του, και να μάθει σ' εμάς τους υπόλοιπους. Αν εξαιρέσεις το σπονδυλωτό της υπόθεσης --που δείχνει ότι η συγκεκριμένη δομή ξεφεύγει απ' τα δραματικά σενάρια και σε λίγο θα τη συναντάς και σε βιβλία μαγειρικής-- και τα χουντινικά στην ημερομηνία εξόδου που εξαφανίζεται κι επανεμφανίζεται, το τετράτ(ρ)ομο φαίνεται απ' το trailer αρκετά παιχνιδιάρικα σαδιστικό για να ταιριάζει με την εποχή του. Κι αν ισχύουν αυτά που έχουν αναφερθεί για ένα δοκιμαστικό cut που παρουσίαζε την ταινία πιο αρρωστημένα χιουμοριστική απ' ό,τι φαίνεται στο τελικό, τότε δεν αποκλείεται να μιλάμε για κάτι σχεδόν τόσο ενδιαφέρον, όσο το remake εκείνου του μανιακού που λέγαμε. Το trailer, που ήταν να κάνει εμφάνιση την άλλη βδομάδα στα DVD του 300 (2006) (και άρα να φτάσει σε πολλά πολλά ζευγάρια μάτια), το έβγαλε πριν της ώρας του το IESB με την προσφιλή του τακτική του (ψιλοπαρανομούτσικου) σταμπαρίσματος.

Στην έξαρση του ιού που μετατρέπει ανθρώπους σε εξαγριωμένους από την πολύ τηλεόραση πιθήκους, άντρας παρατάει τη γυναίκα του για να σωθεί. 28 Εβδομάδες Μετά..Οι φορείς του ιού έχουν πεθάνει από την ασιτία αφού, όπως ξέρεις από τη προηγούμενη ταινία, η δίψα τους για αίμα και η πείνα τους για ωμή σάρκα παραμένουν ακόρεστες, κατά πάσα πιθανότητα από την μετάλλαξη του (ιού) στην επαφή του με μοντέλες που ξερνάνε μετά από κάθε βουλιμική έκρηξη. Και κάποιες περιοχές του ερημωμένου Λονδίνου εποικίζονται, κάτω από την επίβλεψη αμερικάνικων στρατευμάτων. Κάτω από παρόμοια επίβλεψη, χολιγουντιανών στρατιών επαγγελματιών και δολαρίων, το σενάριο έχει την πολυτέλεια να μη χρειαστεί να καταφύγει στην ύπαιθρο αυτή τη φορά, μετά την αναπόφευκτη δεύτερη εμφάνιση των φτεροπόδαρων ζόμπι. Αλλά να μετατρέψει τα μακρινά δυσοίωνα χρωματοφιλτραρισμένα πλάνα της αγγλικής πρωτεύουσας από τις 28 Μέρες Μετά, σε γυρίσματα σε κάθε σημείο της κάτι Βδομάδες αργότερα.

Πολύ μελετημένα λοιπόν ολόκληρο το φιλμ υιοθετεί τα στοιχεία που κάναν το προηγούμενο του Danny Boyle σημείο αναφοράς, την ιδέα, τη φωτογραφία, τη μουσική, και τα χρησιμοποιεί, μερικές φορές ακέραια όπως στο ηχητικό θέμα κάποιων σκηνών, τόσο για να σε έχει ήδη προετοιμασμένο για βουτιά στον τρόμο, όσο και για χορτάσει αυτή την όρεξη που σου είχε ανοίξει ο σκηνοθέτης του τρομο-ριμπούτ. Στη σκηνή της αρχής, για παράδειγμα, όχι μόνο περιμένεις πότε θα αρχίσει το τσιμπούσι των ζόμπι με μενού την ομάδα ανθρώπων που ετοιμάζεται να δειπνήσει, αλλά ήδη σου 'χει σφιχτεί και το στομάχι με τον κεραυνοβόλο αδίστακτο τρόπο που θα το κάνουν. Και στη συνέχεια, οι αλλαγές στο ρυθμό, τα παιχνίδια με την κάμερα και τα αντικείμενά της (που φωνάζουν αναφορά σε προχωρημένα first person shooters), και τα πραγματικά επικά πλάνα (με τη δυνατότητα να ζουμάρουν και να ξεζουμάρουν όποτε θέλουν σε κατακρεουργήματα μολυσμένων από ελικόπτερα) ποτέ δε προδίδουν αυτή την αίσθηση, αλλά αντίθετα την ενισχύουν με τον απροσδόκητο τρόπο που ξεφορτώνονται τους χαρακτήρες.

Συνεχίζοντάς τες σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και υποδειγματικά μέχρι το τέλος αναπάντεχα, οι 28 Βδομάδες Μετά ξεφορτώνονται τον λυρισμό, τις πρασινάδες και τα σεναριακά πρασινάλογα των Ημερών κάνοντάς τες να μοιάζουν περίπου οίνου και ρόδων.

Ορεξάτος ψάρακας του FBI με μεγάλες φιλοδοξίες στο χώρο της αντικατασκοπίας, αναλαμβάνει undercover προσέγγιση και παρακολούθηση παλιάς καραβάνας με θρυλικό ιστορικό ενάντια στους Ρώσους, τον οποίο το Γραφείο υποπτεύεται ως υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη παραβίαση εθνικής ασφάλειας στην ιστορία των ΗΠΑ.Περισσότερο δράμα χαρακτήρων παρά το κατασκοπικό θρίλερ που αφήνει το trailer (ή ο generic ελληνικός τίτλος) να εννοηθεί ότι είναι, το Breach ταιριάζει τόσο με follow up της πρώτης δουλειάς του Billy Ray, μεταφέροντας την αναζήτηση των πηγών και των ορίων της διαστρέβλωσης της προσωπικής ευθύνης απ' τη δημοσιογραφία του Shattered Glass (2003) στον πολύ πιο δαιδαλώδη χώρο των κυβερνητικών μυστικών, όσο και με αμερικάνικη αντιπρόταση στην γερμανική εξερεύνηση των οικογενειακών παραδόσεων του Sommer '04 (2006) που βγαίνει την ίδια μέρα στις αίθουσες. Και σαν follow up, είναι ένα θαρραλέο βήμα μπροστά, που βάζει τον δημιουργό του σε πιο επικίνδυνα και σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία αυτός καταφέρνει να διαβεί αποτελεσματικά, κρατώντας τον μίτο του όσο πιο απλό γίνεται χωρίς να τον υπεραπλουστεύει, ενώ παράλληλα βελτιώνει το σκηνοθετικό του στιλ και τη διαχείριση της ατμόσφαιρας, των ηθοποιών και των χρόνων. Την ίδια ώρα σκάβει και τον λάκκο του όσο πιο κοντά φτάνει στη λύση του μυστηρίου, τρίβοντάς σου ασταμάτητα στη μούρη την άποψη ότι το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία - οικογένεια δεν είναι παρά η μάσκα αυτών που έχουν προδώσει και προδίδουν συνέχεια τα πιστεύω τους. Για να κάνει την μεγάλη ανατροπή δικαιώνοντας τα, μέσω της ηλικιακής αλλά όχι (Θεός φυλάξει) ουσιαστικής ανανέωσής τους, όταν στο τέλος το καλό επικρατεί του κακού κάνοντας χρήση ακριβώς των ίδιων τριών ιδανικών. Το κήρυγμα λέει ότι ο σωστός Αμερικάνος είναι αυτός που βάζει κάτω το κεφάλι και υπηρετεί το αλάνθαστο σύστημα, σίγουρος ότι στο τέλος θα δικαιωθεί κι όλος ο πόνος κι η απογοήτευση θα περάσουν γιατί άξιζαν τον κόπο. Οπότε δεν είναι περίεργο, που συμβαίνει ακριβώς αυτό.