Αιώνιος έφηβος και loser... στρουμπουλός "χτυπάει" ανερχόμενη τηλεοπτική παραγωγό σε ντίσκο του Λος Άντζελες. Φλερτάρουν, γίνονται τύφλα, εκείνη τον παίρνει (κανονικά) στο σπίτι της και μερικές εβδομάδες αργότερα ένας γυναικολόγος τους πιστοποιεί ότι το σεξ δίχως προφυλάξεις εγκυμονεί κινδύνους, παραδίδοντάς τους το ενσταντανέ του εμβρύου...Από την πρώτη στιγμή που θα δεις το Knocked Up (2007) του Judd Apatow συνειδητοποιείς πως, εκτός από τον τίτλο της καλύτερης αμερικανικής κωμωδίας της χρονιάς (που κερδίζει επάξια και χωρίς πολλή σκέψη), βρίσκεσαι μπροστά σε ένα instant classic το οποίο πρόκειται να γίνει μελλοντικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά! Παίρνοντας όλα τα καλά συστατικά του Παρθένος Ετών 40 (2005) (αξιοζήλευτη γραφή στο σενάριο, λειτουργικό casting και καταιγισμός από trivia για τους καλοαναθρεμμένους geeks της pop κουλτούρας), η ομάδα του Apatow κάνει εδώ αλματώδη βήματα μπρος και... ολοκληρώνει (μέσα σε 129 λεπτά που για άλλους θα μετατρέπονταν σε ολέθρια καρμανιόλα) κωμικό εγχειρίδιο ετεροφυλοφιλικών σχέσεων με στιγμές αληθινού τρόμου (γιατί αυτά που σχολιάζει είναι τόσο αληθινά). Η μεγάλη μαγκιά του φιλμ; Κάτω από τα ασταμάτητα, επιδερμικά γέλια ή τις "χοντράδες", αναπτύσσει έναν απρόβλεπτα ελεγειακό τόνο πάνω σε ώριμες σκέψεις γύρω από τη χαμένη νιότη, την "υποχρέωση" της συντροφικής συμβίωσης και το γκρεμοτσάκισμα των ονείρων που έκανες, πως δε θα μεγαλώσεις ποτέ, με τον ερχομό του δικού σου παιδιού. Στην αρχή γελάς. Μετά κάπου λες πως το αστείο έχει και τα όριά του. Και γυρίζοντας στο σπίτι, μόνος ή κρυφά από τη γκόμενα, μπορείς να μπήξεις τα κλάματα!

Επιπλέον, ο σεναριογράφος Apatow έχει τη σπάνια αρετή (αν όχι υπευθυνότητα) να ψυχολογεί τα δύο φύλα ξεχωριστά αλλά και στο ζευγάρωμά τους, διατηρώντας μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στον κανιβαλισμό και το ρεαλιστικό. Κόντρες, φοβίες, ανασφάλειες, ιδιαιτερότητες, θετικά και αρνητικά σημεία, τα πάντα αναλύονται πάνω σε καταστάσεις και συμπεριφορές του ανθρώπινου είδους, αποφεύγοντας σχεδόν πάντα τις κακοτοπιές. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν το φιλμ τρυπώσει στις υποψηφιότητες για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (από το Writers Guild την έχει... δαγκωτή).

Ένας κυνικός συγγραφέας βιβλίων για υποτιθέμενα υπερφυσικά φαινόμενα, αποφασίζει να περάσει τη βραδιά σε ένα κακό δωμάτιο ξενοδοχείου παρά τις προσπάθειες του υπεύθυνου να τον μεταπείσει.Και αν συμπληρώσεις άλλη μια πρόταση στη παραπάνω, τελειώνει και η ταινία. Πρόταση που δεν είναι διόλου δύσκολο να μαντέψεις, αφού από τη μια η ιστορία βασίζεται σε ομώνυμο σύντομο διήγημα του Stephen King και από την άλλη αποτελεί τη δικιά του εκδοχή μιας παραφυσικά πλέον ανακυκλωμένης πλοκής. Επιπλέον καταδικαστικά οποιασδήποτε πρωτοτυπίας, ο συγγραφέας που κάποτε επέλεγε να διασκευάσει ο Kubrick αρέσκεται να ανακατεύει προηγούμενες δουλειές του βουρτσίζοντας τα δόντια (ευφημισμός αυτό) στη τουαλέτα όσο απέξω περιμένει ο εκατοστός και βάλε που θα εικονοποιήσει το αποτέλεσμα, και μόνο φέτος έχουν γυριστεί αποτυχημένες χολιγουντιανές εκδοχές τόσο του σκεπτικιστή που του 'ρχεται ο ουρανός στο κεφάλι στο The Reaping (2007) όσο και του αφιλόξενου δωματίου στο Vacancy (2007) που δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα (ακόμα?). Χειρότερα (yep γίνεται), και το βασικότερο εντελώς αδικαιολόγητα, το σενάριο του 1408 όχι μόνο διατηρεί χάρτινους τους χαρακτήρες - φράσεις ("χωρισμένη γυναίκα", "πεθαμένη κόρη") του διηγήματος, αλλά αφήνει ξεκρέμαστες κάποιες περιφερειακές πλοκές (το πρώτο βιβλίο και τον πατέρα του πρωταγωνιστή) ενώ δεν έχει ουσιαστικά καμία βασική να ακολουθήσει και ξεχειλώνει τους πίνακες, τις βρύσες και τα χαλιά του δωματίου. Το τελειωτικό χτύπημα σε μια σχεδόν ιδανική σειρά μη ανατροπών δίνει η καταλληλότητα για 13χρονους των σκηνών, που περιορίζει την τρομο-κρατία σε χρωματισμένες χοντρές-φαντάσματα να οδεύουν προς πήδημα από παράθυρο σα να είναι ζυγαριά ακριβείας.

Αντίθετα με ότι θα περίμενες, ο John Cusack στον πρωταγωνιστικό ρόλο κάνει φιλότιμες προσπάθειες να συγκρατήσει την κατρακύλα του σε κιλά και δουλειές, ο Mikael Håfström στη σκηνοθεσία έχει όρεξη παρά το θάψιμο που 'φαγε το Derailed (2005) του, και κριτική και κοινό στην υποδοχή αποφάνθηκαν (περίπου ή ακριβώς) ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία του είδους φέτος στην Αμερική. Προφανώς το είδος είναι βιντεοσκόπηση βραδιάς μόνου άντρα σε δωμάτιο ξενοδοχείου χωρίς τσόντα στις επιλογές της τηλεόρασης.

Από τα αρκετά αξιόλογα τρέιλερ που κυκλοφόρησαν με το ελάχιστα άξιο λόγου Rush Hour 3 (2007), αυτό της φθινοπωρινής επιστροφής του Steve Carell που η Touchstone προσπαθεί να προωθήσει σαν 40something Year Old Former Virgin και αρκετοί φαν (μάλλον γι αυτό το λόγο) έχουν ήδη ξεγράψει σαν τυπική κομεντί, διάλεξε να σχολιάσει ο Dark Tyler που τον έπρηζα να γράψει τίποτα για το Superbad (2007) για μήνες (μέχρι που το 'γραψα μόνος μου) και ήταν σε ασφυκτικό κλοιό από την ελληνική πρεμιέρα του Knocked Up (2007) τη προηγούμενη βδομάδα. Με την ευκαιρία ανέλαβε και την πρώτη ματιά στο μπλοκμπαστερικά κωμικό Get Smart (2008) της Warner και του επόμενου καλοκαιριού.

Ακόμα στο δρόμο προς αυτή την καταραμένη την A-list, o Steve Carell επανέρχεται μετά το ναυάγιο του Evan Almighty (2007) με ένα ρόλο στα μέτρα του Frank από το Little Miss Sunshine (2006). Ο Dan in Real Life μεγαλώνει τις τρεις κόρες του και ζει μια μάλλον μοναχική και μελαγχολική ζωή, σε ένα μοτίβο που ο Carell δείχνει να κατέχει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο κωμικό. Από τον προσβλητικά ηλίθιο και ανίκανο Michael Scott του τηλεοπτικού The Office μέχρι τον κοινωνικά απροσάρμοστο 40 Year Old Virgin (2005) Andy, o βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα ηθοποιός μοιάζει πάντα να αναζητά την ανθρωπιά ακόμα και στην πιο ξεδιάντροπη καρικατούρα, παρά να ξεπέφτει στην ευκολία μιας χονδροειδούς απεικόνισης που πολλές φορές μοιάζει η προφανής επιλογή.

Ο ρόλος, λοιπόν, του χήρου Dan Burns σε αυτό το δεύτερο σκηνοθετικό πόνημα του σεναριογράφου Peter Hedges μοιάζει κομμένος και ραμμένος για τον πρωταγωνιστή. Και χωρίς απόκλιση από τυπική ρομαντική κομεντί, η γυναίκα των ονείρων του, όταν τη γνωρίζει, έχει σχέση με τον αδερφό του. Η εν λόγω ονειρεμένη δεν είναι άλλη από την Juliette Binoche, που πλάκα-πλάκα έχει πάνω από δεκαετία από την τελευταία φορά που έκανε καλή επιλογή στο Hollywood, και ο εν λόγω αδερφός είναι ο Dane Cook, κωμικός που απέναντι σε κάθε έννοια λογικής απολαμβάνει μεγάλη επιτυχία στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Το trailer πάντως μοιάζει ζεστό και όσο πρέπει αστείο, ενώ ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης παραμένει αλάνθαστος στις δημιουργίες του. Αφού δεν στραβοπάτησε σκηνοθετικά με πρωταγωνίστρια την Katie Holmes στο Pieces of April (2003), θα αστοχήσει τώρα με τον Steve Carell?

Το Get Smart (2008), από την άλλη, δείχνει να είναι ακριβώς το είδος της ανώριμης (αλλά περιστασιακά ικανοποιητικής) πλάκας που υπόσχεται το όνομα του σκηνοθέτη Peter Segel. Εδώ ο Carell επανενώνεται με τον βραβευμένο με Όσκαρ συμπρωταγωνιστή του στο Little Miss Sunshine, Alan Arkin, σε ένα καστ που περιλαμβάνει αρκετούς ακόμα ανθρώπους τους οποίους χαίρομαι να βλέπω στη μεγάλη οθόνη. Δε μοιάζει με κάτι που θα ανεβάσει το πρεστίζ κανενός από όσους εμπλέκονται, αλλά ενδέχεται να ανεβάσει το κασέ τους, οπότε πάω πάσο. Σε κάθε περίπτωση, από το Evan Almighty αστειότερο θα είναι.

Δες/Κρύψε το teaser του Get Smart (2008)

Ότι οι διακοπές σου είναι στα τελευταία τους, είναι το βασικότερο που καταλαβαίνεις όταν ανακοινώνονται οι Λεοπαρδάλεις, τα βραβεία του μεσαυγουστιάτικου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Λοκάρνο, το οποίο στην 60η του διοργάνωση τήρησε την φετινή ευρωπαϊκή πάραδοση δίνοντας το Χρυσό του για καλύτερη ταινία, στο Ai No Yokan (2007) του Masahiro Kobayashi. Ασιατική ταινία με Γιαπωνέζους που ξυπνάν το πρωί, πάνε στη δουλειά, γυρνάνε σπίτι, τρώνε, κοιμούνται και πάλι απ' την αρχή, για να σε τρομπάρουν με την αποπνιγμάρα της μονοτονίας και της επαναληπτικότητας που στραγγίζει τη ζωή ανθρώπων ντυμένων με πανοπλίες ρουτίνας για να επουλώσουν τα συναισθηματικά τους τραύματα.

Εκεί παραδίπλα κατέληξε και η Ασημένια Λεοπάρδαλη, που απονεμήθηκε στην Νοτιοκορεάτικη σκηνοθετική τριπλέτα του Memories (2007), γιατί είναι "έργο που προωθεί την κατανόηση ανάμεσα σε λαούς και κουλτούρες", ενώ μακριά απ' τα τελωνεία έμεινε το βραβείο σκηνοθεσίας, που κέρδισε ο Phillipe Ramos για τον Capitaine Achab (2007), μια ελεύθερη απόδοση του Moby Dick. Το φεστιβάλ που είχε πέρσι φέρει στην Ευρώπη το Half Nelson (2006) και βραβεύσει με το κοινό του τις Ζωές των Άλλων (2006) και με την επιτροπή του την Φροϊλάιν (2006), φέτος βοήθησε την μαύρη κωμωδία του Frank Oz, Death at a Funeral (2007), να εμπλουτίσει το δικό της μπαζ με το βραβείο κοινού, και το Extraordinary Rendition (2007), την άλλη ιστορία εξαιρετικής έκδοσης, να δείξει τα αδύναμα πόδια της με χλιαρή υποδοχή στην προβολή της. Και κάπως έτσι, η ώρα της Βενετίας πλησιάζει απειλητικά.

Κάποια χρόνια μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο, ένας άντρας κυνηγά έναν άλλον σε βουνά, πεδιάδες και ερήμους, με τη μισθωμένη βοήθεια κάποιων ακόμα.Ο (συν)σεναριογράφος και σκηνοθέτης David Von Ancken έχει παρελθόν δουλειάς στην τηλεόραση και επιρροές που δηλωμένα περιλαμβάνουν τον θρυλικό Jeremiah Johnson (1972) και τα πρώτα του Clint Eastwood, κυρίως στη μυθική τριλογία του Sergio Leone. Οπότε περιμένεις ένα γουέστερν εκδίκησης που ξεκινάει χωρίς να σου λέει τίποτα, συνεχίζει σε αυτόν τον περίεργο επιτόπια τρεχαλατζίδικο τηλεοπτικό ρυθμό με σφαίρες να σφυρίζουν άλογα να ψοφάνε από την κούραση και τα βογκητά του Pierce Brosnan να αποτελούν το μοναδικό στοιχείο που προωθεί την πλοκή, αναφέρεται σε διαφορετικά κλασικά σε κάθε πράξη φροντίζοντας να προσθέτει το μοντέρνο twist, και καταλήγει να καταφεύγει σε Buñuel και βάλε για να κλείσει. Και φυσικά περιλαμβάνει σκηνές ξεκοιλιάσματος πτωμάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο, αν και τα επακόλουθα φαγοπότια φαίνεται να λογοκρίθηκαν.

Ο δρόμος πάντως καταφέρνει να χορτάσει τόσο τη γενιά του Lost όσο και αυτή που μεγάλωσε με John Ford, John Wayne και James Stewart κάθε Τρίτη στην ΥΕΝΕΔ. Με μεγάλο σύμμαχο την κινηματογραφία του βετεράνου John Toll (που σε κάποια σημεία εκθέτει τα έμψυχα αντικείμενά της, στη προσπάθεια να πιάσει το φως και το φόντο), την αίσθηση ρυθμού του σκηνοθέτη, τις ερμηνείες του ιρλανδικού πρωταγωνιστικού διδύμου κόντρα σε ένα κάρο αντίξοες συνθήκες, και φυσικά την βασική.. βασική προδιάθεσή του. Οπότε δες το σαν πρώτη γεύση της μίνι αναβίωσης του είδους που συνεχίζει από Σεπτέμβρη, και feel free να αποκοιμηθείς ή να σηκωθείς σε οποιοδήποτε σημείο, ειδικά στο τρίτο μέρος, χωρίς να χάσεις τίποτα.

Μείγμα ντοκιμαντέρ και φιξιόν, το Κράτησέ Με είναι οι δραματοποιημένες ιστορίες ενός μάτσου ανθρώπων που έχουν βιώσει την απώλεια.Δείγμα του πόσο κακό μπορεί να κάνει η πολλή ελευθερία στους σκηνοθέτες, το Κράτησέ Με παίζει να ήταν η πιο απελπιστική εμπειρία που μπορούσες να πετύχεις σε αίθουσα στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Όχι ακριβώς κινηματογραφικό έργο αλλά περισσότερο ένα project με κάμερες, είναι το αποτέλεσμα του πειράματος της Ρικάκη με τη συλλογή εμπειριών απώλειας απ' όποιον έβρισκε πρόθυμο να τις μοιραστεί μαζί της. Οι ιστορίες δένονται με τον κεντρικό χαρακτήρα μιας ριαδιοφωνατζούς (με ωραίο κορμί που το δείχνει συχνά), alter ego της σκηνοθέτιδας, και δραματοποιούνται με ασυγκράτητο μελοδηθενισμό, μονταρισμένες με κομμάτια απ' τις γκρουπθεραποειδείς συζητήσεις των εθελοντών, οι οποίοι μαζεύονταν και παίζανε το παιχνίδι της αφής. Στο οποίο, λέει, σου δένουν τα μάτια, πασπατεύεις ένα αντικείμενο και ξερνάς ένα βίωμα. Μέχρι το πασπάτεμα καλά τα πηγαίναμε. Το παιχνίδι της γεύσης άραγε, πώς να παίζεται;

Κάτοικοι χωριού κοντά σε αμερικάνικη βάση (του θανάτου) ερωτεύονται, τσακώνονται, παίρνουν μάτι, παίρνονται, βρίζονται, χαϊδεύονται, βρίζονται, βιάζονται, σκοτώνονται και κλέβουν σκυλιά για να τα πουλήσουν σε φαστφουντάδικο. Στα διαλείμματα πλακώνονται κι οι Aμερικάνοι, πίνοντας κόκα κόλα κι LSD.Φολκλορικού ενδιαφέροντος και περιορισμένης αφηγηματικής υποστήριξης ιστορία μίσους σε κοινωνία στριμωγμένη σε κύκλο αυτοκαταστροφικότητας και φαγωμάρας απ' την κακουχία της κατοχής, ένα απ' τα λιγότερο προβεβλημένα έργα του Kim Ki-Duk (που ξέθαψε η ντόπια διανομή μπας κι αναβιώσει την λατρεία που είχε ξεσπάσει πριν μερικά χρόνια για τον Κορεάτη στην Αθήνα), λέει απ' το πρώτο μισάωρο περίπου, όσα έχει να πει για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει την αξία της ζωής γιατί τους έχουν στερήσει τη δική τους. Αν μετά έχεις την υπομονή να παρακολουθήσεις για μιάμιση ώρα την ποιητική επαναληπτικότητα του σκηνοθέτη που είναι ασυγκράτητος όσο ποτέ στη μιζέρια που πετάει στους ήρωές του, μπορεί μέσα στον απαράδεκτο ήχο, τη φτηνή φωτογραφία και την ανελέητα κουραστική ροή, να υποψιαστείς την τόσο προβεβλημένη σε άλλες ταινίες του ικανότητα στο να στήνει κάδρα που λένε περισσότερα απ' όσα κρύβουν οι σιωπές των ηρώων του. Η αδυναμία του στην τραβηγμένη τραγωδία είναι (ξανά) τόσο εκτυφλωτικά προφανής, όσο εκκωφαντικά άφαντη είναι η εφευρετικότητα στο να την διαχειριστεί, που τον φτάνει να ξεκάνει χαρακτήρες με συνοπτικές διαδικασίες. Για κακό όλων μας, αρχίζει να σκοτώνει όσους παίζουν ψιλοκαλά, αφήνοντας τους ερασιτεχνίζοντες να βασανίζονται βασανίζοντάς μας.