Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί 2 Μέρες στο Παρίσι. Την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου στις 7 το απόγευμα στο Odeon Kosmopolis, στο Μαρούσι.

Η καινούρια ταινία του Takashi Miike που κάνει τον γύρο των φεστιβάλ, παίζοντας απόψε για τους δημοσιογράφους κι αύριο μετά τα μεσάνυχτα στη Sala Grande στη Βενετία και την άλλη βδομάδα στο Midnight Madness του Τορόντο, δεν είναι από τις συνηθισμένες ακραίες του που περνάνε τα σύνορα της Ιαπωνίας, όπως καταλαβαίνεις από τον τίτλο ακόμα. Τοποθετημένο χρονικά σε ένα εναλλακτικό.. παρελθόν, "εκατοντάδες χρόνια μετά τη μάχη του Dan-no-ura", όπου οι clans των Genji και των Heike συνεχίζουν να μάχονται μάλλον για τίποτα κοπάδια αντί για τον αυτοκρατορικό θρόνο, το Sukiyaki Western: Django (2007) είναι προφανώς sukiyaki western (i.e. το ιαπωνικό αντίστοιχο των ιταλικών spaghetti στην μίμηση τoυ αμερικάνικου είδους) και ριμέικ του θρυλικού και χιλιοκακομιμημένου άμα τη προβολή του Django (1966).

Αν βάλεις ότι η παραγωγή του Sergio Corbucci "επηρεάστηκε" από το Για Μια Χούφτα Δολάρια (1964) που "εμπνεύστηκε" από το Yojibo (1961) που παραμένει αμφισβητούμενο από ποια μυθιστορήματα του Dashiell Hammett "δανείστηκε" στοιχεία, καταλαβαίνεις γιατί ο Miike αποδέχεται τις συγκρίσεις με τον Tarantino παρόλο που κάνει συνήθως σε ένα χρόνο όσες ταινίες ο τελευταίος σε όλη του τη καριέρα (μετρώντας του και τις κομμένες στη μέση και τις μισές που τεντώθηκαν). Αφού και οι δυο ανακυκλώνουν και αναμιγνύουν υπέργηρα είδη και ποπ αναφορές, και μάλλον προσφυώς ο Tarantino αντιμετωπίζεται εξίσου σαν τρελάρας στην Ιαπωνία με τον Miike στη Δύση. Έτσι ο Γιαπωνέζος, νομίζοντας μάλλον ότι συμμετείχε σε ταινία του Αμερικάνου εμφανιζόμενος στο Hostel (2005), του φύλαξε και μια θέση στη δικιά του (στο ρόλο του Ringo φυσικά), όπως μπορείς να δεις στο trailer. Κι αν προσέξεις θα παρατηρήσεις ότι η προαναγγελία της ανταποδοτικής εμφάνισης είναι μάλλον από καμιά απωανατολίτικη διαφήμιση, από αυτές που ενίσχυσαν το προφίλ του (Tarantino) ως πυροβολημένου που πουλάει καθαριστικά τουαλέτας με καουμπόικο ντύσιμο, αφού οι σκηνές του δεν είχαν ακόμα γυριστεί.

Η Βενετία έχει φέτος αφιέρωμα στα spaghetti western επιμέλειας.. Quentin Tarantino, όπως ξαναματάπαμε. Η γλώσσα που ακούς στο trailer να μιλάνε σαν καθυστερημένοι επιτιθέμενοι σε γλωσσοδέτη είναι.. Αγγλική και μάλιστα αναμένεται να αυξήσει και την εμπορικότητα του φιλμ στην.. Ιαπωνία. Στην επίσημη σελίδα κυκλοφόρησαν δυο teaser και ίσως και το trailer και μετά κατέβηκαν και αντικαταστάθηκαν από ένα πιο σύντομο απ' όλα που βαφτίστηκε "trailer", με ένα κάποιο "teaser"(!) να είναι.. "coming soon". Το εικονικό φέρετρο (με την σουπερπυροβολάρα μέσα) της πρωτότυπης (λέμε τώρα) ταινίας, παίζει φυσικά και στο remake και έχει πρώτο πλάνο στα παλιά teaser. Μπορείς να το δεις και στο video clip του rework του πρώτου θέματος από τον Saburō Kitajima που έβαλα κάτω από το trailer όχι μόνο γιατί περιέχει και τις περισσότερες σκηνές από την ταινία αλλά για να ολοκληρώσει και τον ποπ κατακλυσμό της ανάρτησης. Αν παρ' ελπίδα δε πνίγηκες ακόμα, δες και τα ιταλικά credits, κομπλέ με φέρετρο και επικά βηταδιαλογίστικα διαπολιτισμικά μελοδραματικό θέμα, στο YouTube.

Πριν από μερικούς μήνες έφτασε στα χέρια μου ένα DVD με ένα preview trailer. Στο εξώφυλλο έγραφε μονάχα τον τίτλο της ταινίας: Ιστορία 52. Ελληνική ταινία; Έστειλαν σε μένα trailer ελληνικής ταινίας για να παίξει στην εκπομπή; "Τι ανόητοι", είπα μέσα μου. Δεν ξέρουν πως συνήθως ξερνάω όταν ακούω αυτές τις δύο λέξεις μαζί (μάντεψε...);

Έβαλα το DVD στο player. Πάτησα play. Μερικά λεπτά αργότερα, φώναζα σε όσους βρίσκονταν στα γύρω μοντάζ ή γραφεία να έρθουν να το δουν κι αυτοί! Μέχρι να καταφέρω να δω ένα πρώτο, ολοκληρωμένο cut της ταινίας, αρκετοί ήταν εκείνοι που με ρωτούσαν με αφέλεια: "Τι ήταν εκείνο το trailer που έπαιξες πριν από καιρό στην εκπομπή; Ποιος το γύρισε; Πότε βγαίνει;" και πολλές ακόμη ατάκες ενθουσιασμού, περιέργειας και ασυνήθιστου ενδιαφέροντος για... ελληνική ταινία!

Ιδού μερικές απαντήσεις: H Ιστορία 52 πρόκειται για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Αλέξη Αλεξίου (σενάριο, σκηνοθεσία). Ο σκηνοθέτης λέει πως είναι "η ιστορία ενός άνδρα που, κόντρα στις δυνάμεις της λογικής, προσπαθεί να αλλάξει το πεπρωμένο, το εξαρχής προδιαγεγραμμένο τέλος μίας σχέσης". Με δικά μου λόγια, η Ιστορία 52 είναι ένα ψυχολογικό δράμα-θρίλερ "δωματίου" που στριφογυρίζει στο μυαλό του κεντρικού ήρωα σαν ένα ασταμάτητο loop μέσα στο χρόνο, προσπαθώντας να κάνει διορθωτικές κινήσεις στην τροχιά μιας τελειωμένης σχέσης. Συνέβησαν αυτά που βλέπουμε; Υπήρξε ποτέ η Πηνελόπη; Ζει εκεί έξω ή σ’ ένα λάκκο κάπου στην εξοχή; Πόσες αλήθειες, πόσες ενοχές, πόσα λάθη και πόσα φαντάσματα ερωτικά κρύβει αυτό το διαμέρισμα 52;

Μετά το trailer (νέα, βελτιωμένη εκδοχή του preview σε διαδικτυακή πρεμιέρα), θα τη φας μια μικρή φρίκη στο περίμενε για να περάσεις κι εσύ το κατώφλι του...

Λίγο μετά τη διαρροή του στα γιουτούμπια από καμεροφόρο θεατή του Rue Morgue Festival of Fear του Toronto, η Myriad Pictures κυκλοφόρησε και επίσημα το (αντίστοιχης χάλια ποιότητας δυστυχώς) αμερικάνικο και πλήρες trailer για την πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Dario Argento, που είναι βέβαια πολυαναμενόμενη όχι μόνο γιατί είναι η νέα του. Η Τρίτη Μητέρα (2007), ή αλλιώς η Μητέρα των Δακρύων, έρχεται μετά τη Μητέρα των Στεναγμών και τη Μητέρα των Σκιών, για να ολοκληρώσει μια τριλογία που άνοιξε ο Argento πριν από τρεις ολόκληρες δεκαετίες και είχε αφήσει ημιτελή, προκαλώντας ιδρώτα αγωνίας στους fans όσο ο Ιταλός maestro κόντευε να εβδομηνταρίσει. Ίσως περίμενε να μεγαλώσει αρκετά η κόρη του για να ανοίξει την κρύπτη με τη ρόμπα, τα αγαλματάκια, το μαχαίρι και τις στάχτες της και να αναγκάσει την εν λόγω Μητέρα να ανέβει απ' την κόλαση. Ο Άκης Καπράνος του Ταχυδρόμου και του Auto Focus (μεταξύ άλλων) και επιφανής της σέκτας των φανατικών Αρτζεντολόγων, μάς αναλύει:

Το 1976 ο Dario Argento παρουσίασε το Suspiria, βασισμένος τόσο στις παραισθήσεις του Thomas De Quincey όσο και στις μαρτυρίες της συντρόφου του, της Daria Nicolodi (που, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, είχε γιαγιά μάγισσα). Σε εκκωφαντικό peak εμπνεύσεως, ο Ιταλός κινηματογραφιστής έπλασε χαρμάνι καμωμένο από τα χρώματα του Walt Disney, την αφηγηματική ελαφράδα του Lewis Caroll και την εθιστικά γοτθική ματιά του Mario Bava. Οι κριτικοί τη μνημονεύουν, τα ταμεία σπάνε και το ελλειπτικό (όσο και απλά αλλόκοτο) Inferno ακολουθεί, τέσσερα χρόνια αργότερα.

Το τρίτο μέρος όμως δεν ερχόταν ποτέ. Βλέπεις, η όλη θεματολογία περιστρέφεται γύρω από τις Τρεις Μητέρες, τις μάγισσες που έβλεπε ο κοκαλωμένος από το όπιο De Quincey και που διοικούσαν τον κόσμο με στεναγμούς (Mater Suspiriorum - Suspiria), σκοτάδια (Mater Tenebrarum - Inferno) και... δάκρυα.

Μετά από είκοσι επτά χρόνια, με την παραφιλολογία για το "λειψό" της τριλογίας να δίνει και να παίρνει (κυκλοφορεί ακόμη η φήμη ότι ο Argento μπήκε στο στόχαστρο σοβαρότατης σέκτας αλχημιστών με το Inferno) και μετά τη δυνατή εμπορικά πορεία της προηγούμενής του ταινίας (το Il Cartaio (2004) μέτρησε τέσσερα εκατομμύρια δολαριάκια μονάχα στην Ιταλία, τις πρώτες δυο εβδομάδες προβολής του), ο Dario έρχεται να επαναδιεκδικήσει το στέμμα του. Θα τα καταφέρει; Η κορούλα του, Asia, πρωταγωνιστεί και τα ονόματα των σεναριογράφων δεν "ψήνουν" ιδιαίτερα, αλλά, θα μου πείτε, από πότε αρχίσαμε να γυρεύουμε καλογραμμένα scripts στο σινεμά του; Αν μη τι άλλο, το αμερικανικό trailer γαμεί και δέρνει.

Η ταινία κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της αυτήν την Πέμπτη στο πρόγραμμα Midnight Madness του φεστιβάλ του Toronto, σε ζέσταμα για το οποίο, αποκαλύφθηκε και το trailer, μια μέρα πριν γίνει το ίδιο με μερικές σκηνές του Diary of the Dead (2007) του George A. Romerο, που επίσης θα κάνει τα αποκαλυπτήρια του στο Toronto. Αν θες να κάνεις όρεξη, δες και τους δύο μάστορες του τρόμου να μοιράζονται ένα σχετικό πάνελ.

Μετά το poster και μερικά clips στην περασμένη Comic-Con, αποκαλύφθηκε σήμερα και το trailer της επόμενης κινηματογραφικής μεταφοράς του Stephen King, δια χειρός μάλιστα του μάλλον καλύτερου μεταφραστή του --αν κρίνεις απ' τις επιδόσεις των The Shawshank Redemption (1994) και The Green Mile (1999) σε βραβεία και ταμεία τουλάχιστον--, Frank Darabond.

Απ' το trailer δεν μένει και πολύ πλοκή να περιμένεις, κάτι δικαιολογημένο θεωρητικά, αφού το βιβλίο είναι απ' τα πιο αγαπητά των fans απ' ό,τι καταλαβαίνω, γεγονός που μάλλον εξηγεί και όλη αυτή την οργή που έχει ξεχυθεί στα φόρα τους. Κυρίως γιατί, ο Darabond, που κατάφερε να βγάλει το project απ' τις καταψύξεις κι έγραψε και το σενάριο, έφερε για το φιλμάρισμα διευθυντή φωτογραφίας και οπερατέρ απ' το τηλεοπτικό Τhe Shield, ελπίζοντας να πετύχει μια σινεμαβεριτέ κατάσταση για να αναδείξει τον αληθινό τρόμο, που απ' ό,τι φαίνεται θα ψάξει να τον βρει περισσότερο στους ανθρώπους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο σουπερμάρκετ, παρά στην ομίχλη με τα τέρατα που τους εγκλωβίζει εκεί. Και βέβαια υπάρχει και η μόνιμη (και δικαιολογημένη) γκρίνια γι' αυτήν την καινούρια μόδα να βγαίνουν τα trailer με μισοτελειωμένα τα ψηφιακά.

Η κεντρική διαμάχη που προκύπτει πάντως, είναι ανάμεσα στη θρησκεία (που θέλει θυσία του Αβραάμ) και τον ορθολογισμό (που φέρνει θυσία του μαύρου), η οποία χωρίζει τους εγκλωβισμένους σε δυο στρατόπεδα με κοφτερά μαχαίρια. Κι όλα αυτά είναι ωραία στο χαρτί (ή τα κάνει ωραία ο King συνήθως), αλλά στην οθόνη ίσως χρειαστεί να δούμε και κάτι παραπάνω από υπερμεγέθεις μύγες, δεινοσαυράκια με φτερά και πλοκάμια στην ομίχλη, για να δικαιολογηθούν όλα αυτά τα περί αληθινού τρόμου που αναφέρουν οι συντελεστές, και το R-rating που λέει ο σκηνοθέτης ότι θα πάρει. Αλλά πάλι, το συγκεκριμένο του King δεν το έχω πιάσει στα χέρια μου, οπότε αν ξέρεις τίποτε περισσότερο για το πού είναι το ζουμί, μη διστάσεις να το μοιραστείς.

Μπορεί ακόμα εκατοντάδες κάθε βδομάδα να ανακαλύπτουν τα βυζιά της Monica Belluci στο κόκκινο χαλί της Ρώμης (αφού είναι πρώτο αποτέλεσμα στο Google) αλλά η Βενετία επιμένει και φέτος, όπως και πέρσι, σε εικοσάρες. Και η Keira Knightley, πιο αδύνατη από ποτέ, στήθηκε για τα φλας και στο photo call και στο κόκκινο χαλί της διπλής πρεμιέρας του Atonement (2007) και του γηραιότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ του πλανήτη.

Το φιλμ ενθουσίασε λιγότερο τους Ιταλούς και περισσότερο τους υπόλοιπους που ψοφάνε για δράματα εποχής, όπως λέει ο φίλος μας ο Boyd van Hoeij και κάθε ανταπόκριση από το Lido. Και σε αυτά (τα εποχής, ξέρεις) φαίνεται να ειδικεύεται, δυστυχώς, το πιο αυθάδικα σέξι μουτράκι των δύο (και βάλε) ημισφαιρίων. Με εξαίρεση κάτι αναλαμπές στιλ The Jacket (2005) και Domino (2005), η Κίρα πάει από εποχή σε εποχή, και φέτος πρωταγωνιστεί και στο (το μάντεψες) εποχιακό δράμα Silk (2007) ενώ για του χρόνου ετοιμάζει την δραματικά εποχιακή The Duchess (2008) για μια δούκισα του 18ου αιώνα και πρόγονη της Diana, λέει. Τουλάχιστο μπορείς να ελπίζεις στο The Edge of Love (2008) που βασίζεται σε κομμάτια από τη ζωή του, μόλις πενήντα χρόνια πεθαμένου, Dylan Thomas και για το οποίο τα κουτσομπολιά επιμένουν για μήνες ότι είναι πήχτρα στα λεσβιακά όργια, της σέξι κοκαλιάρας με την Lindsay Lohan αρχικά και με τη Sienna Miller όταν η προηγούμενη πήρε πόδι από την παραγωγή (ή για άλλους αποσύρθηκε για να μην ενισχύσει το καλά κρυμμένο στα εξώφυλλα πολυσεξουαλικό προφίλ της). Τα κουτσομπολιά και οι φαντασιώσεις οργιάζουν βέβαια παρά τα όσα λέει η σεναριογράφος Sharman Macdonald που είναι και λίγο, εδώ και 22 χρόνια, μάνα της πρωταγωνίστριας.

Όσο για την ανορεξία, όπως αναφέρει και η Daily Mail, η Keira πυροβολάει τις φήμες εδώ και κάνα χρόνο, χωρίς να κάνει και τίποτα, πέρα από ρετουσαρίσματα, για να τις διαψεύσει.

Ο Homer καταφέρνει όλο το Springfield να μπει από την κυβέρνηση σε απομόνωση, εξαιτίας του.Είκοσι (20) χρόνια και καμιά τετρακοσαριά (400) επεισόδια μετά, είναι δύσκολο να περιγράψεις τι paradigm shift ήταν οι Simpsons, για όλο τον πλανήτη, σε κάποιον που δεν είδε Thundercats να παίζουν βραδινές, ακατάλληλες για ανηλίκους, ώρες στην ελληνική τιβί. Αλλά είναι και αποδεδειγμένα αργά πια για μια από τις σημαντικότερες σειρές του 20ου αιώνα να κάνει σημαδιακό το πέρασμά της στη μεγάλη οθόνη. Πριν ακουστεί το πρώτο αστείο με μπρατσάκια, στο μακροβούτι της οικογένειας στο πανί, με τον Homer να ρωτάει ποιος πάει να δει στο σινεμά ότι βλέπει τζάμπα στην τηλεόραση (και η απάντηση να είναι κωλοδάχτυλο στους άπιστους ή αυτοπαρωδία, ανάλογα με τον απολογισμό του μποξόφη), η Ταινία μαγειρεύονταν καμιά δεκαριά χρόνια, είχε σπάσει τα κοντέρ στα σεναριακά credits με δεκαπέντε (15) ονόματα, και σταμάτησε στο 166ο draft μάλλον γιατί καταλάβανε όλοι ότι ούτε το 666ο θα καταφέρει να βγάλει αστείο που να μεγαλώσει γενιές. Έτσι το αποτέλεσμα περιορίζει τις φιλοδοξίες του σε επεισόδιο μακράς διαρκείας με δουλεμένα στο μικροσκόπιο και καταδικασμένα να κρατάνε όσο.. η διάρκειά τους αστεία, σε μια σκυταλοδρομία όπου οι στόχοι είναι μεγάλοι και εύκολοι (περιβάλλον, κυβέρνηση, d'oh) και ο στόχος χάνεται όσο ο καθένας (σεναριογράφος) τρέχει το κομμάτι του.

Μ' άλλα λόγια από τη μυστικοπάθεια της προώθησης μέχρι το προσεγμένα συνηθισμένο animation οι κινηματογραφικοί Simpsons έχουν ακονιστεί, με μεράκι κάπου, μόνο για να κόψουν εισιτήρια χωρίς να κόψουν το κέφι κανενός. Και φυσικά θα γελάς όσο οι παραγωγοί γελάνε στο δρόμο για τη τράπεζα, αλλά δε θα περίμενες περισσότερες θερμίδες στην XXL συσκευασία, από την zero του Bart να ζηλεύει μια ώρα τους Flanders?