Ένας αποστρατευμένος στρατονόμος πληροφορείται ότι ο γιος του γύρισε από το Ιράκ αλλά εξαφανίστηκε και κινδυνεύει να κηρυχτεί λιποτάκτης."Freedom is on the march and America is more secure" ακούγεται να λέει, στην αρχή, o Dumbya σε μια από τις φορές που πιπίλαγε τη γλυκιά καραμέλα της οξυμωρής φράσης-σύλληψης για τους στρατιώτες του που χάσανε τη ζωή τους στο Ιράκ. Και ο Paul Haggis που ξέρεις πια ότι προτιμάει να έχει νόημα από το να το προσποιείται, καταλαβαίνεις και με τι θα αναμετρηθεί στη συνέχεια της Κοιλάδας του Ηλά (2007). Συνέχεια μη ενδεδειγμένη για όσους προτιμάνε να διακρίνουν σοβαρότερα θέματα στους αντικατοπτρισμούς (των χιλιοτραγουδισμένων από τις Μάζες) ιρανικών ερήμων.

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, το σενάριο του Haggis ρέει σαν αστυνομικό θρίλερ και είναι το πιο ώριμό του μέχρι τώρα, με χαρακτήρες που δε χρειάζονται παρελθόν για να (παρα)γίνουν αληθινοί, δεν έχουν μονοδιάστατες προσωπικότητες, έχουν διακριτά ήθη και αρχές (χωρίς απαραίτητα την αγνότητα που συνοδεύει συνήθως τέτοιους όρους) και μπλέκουν σαν αποτέλεσμα σε συνεχόμενες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, μεταξύ τους και με την πραγματικότητα. Προσθέτοντας και μικρές παράλληλες ιστορίες που ξέρει να χειρίζεται όσο λίγοι, ο σκηνοθέτης δε χάνει ποτέ το focus αν και με λιγότερη συνέπεια απ' ότι στο Crash (2004), παρόλο που ήταν τελικά το ισχυρότερό του ατού (αλλά και αυτό που δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις). Πιο εξώφθαλμα στον τίτλο που θα πρέπει να έχεις περάσει μια εκπαίδευση με παραλλαγή ερήμου για να διακρίνεις τι υπονοεί. Στους πιο χαμηλούς τόνους βοηθάει και ο συγκλονιστικότατος Tommy Lee Jones που μόνο με τα θλιμμένα μάτια, το σκαμμένο πρόσωπο και την κουρασμένη αλλά σταθερή φωνή έχει ήδη παρουσιάσει όλο το παρελθόν του ήρωά του και προχωράει την ιστορία του ακόμα και στα πλάνα που παραμένει αμίλητος. Στο ρόλο του βέβαια, ο εκτός των άλλων και συμπαραγωγός, προόριζε τον Clint Eastwood και απέναντί του έχει βάλει αντίστοιχα την Charlize Theron βάζοντας και μια αχρείαστη και κάπου κουραστική (και ξανασερβιρισμένη) προσπάθεια να τη νορμαλοποιήσει.

Αν έφτασες κατευθείαν στο συμπέρασμα, αυτό είναι ότι ο Haggis καταπιάνεται με θέμα μη αρεστό περισσότερο κι απ' το Flags of Our Fathers (2006) κι έχει το θάρρος να το υπογράψει και σκηνοθετικά. Και ότι τα καταφέρνει άριστα, απέναντι σε έτοιμους να χαρακτηρίσουν μελόδραμα και τσόντα με τον Γκουσγκούνη με την οποία συνδέεται μέσω έξι βαθμών συγγένειας, είναι ένας μικρός θρίαμβος. Που μπορεί και να μεγαλώσει. Πάλι.

Ο απεμπολημένος πράκτορας με την προβληματική μνήμη ξεκινά ταξίδι εκδίκησης για το φόνο της αγαπημένης του απ' τις αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών.Και στην πορεία θυμάται, θυμάται τα πάντα, χάρη και στη βοήθεια ενός ρεπόρτερ που αποδεικνύεται πιο δαιμόνιος απ' όσο του επιτρέπει η υγεία του, σε μια σκηνή πεζής καταδίωξης που αν και σκάει πολύ νωρίς για να είναι τόσο καλή, είναι μια απ' τις πιο ανορθόδοξες, αληθοφανείς και έντονες τέτοιες που θα δεις ποτέ. Κι εκεί που νομίζεις ότι κλείνει το πεντάλεπτο, έχει ήδη περάσει μισή ώρα, κι έχεις τόσο κι άλλο τόσο σε ένα ιδανικά ζυγισμένο στην δράση και την ένταση κατασκοπικό θρίλερ, με συνοπτικές αλλά σαφέστατες αναφορές στην παντοδυναμία των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών του σήμερα, να του προσθέτουν πολιτικές προεκτάσεις και διαχρονικό υπόβαθρο χωροχρονικής αναφοράς στην παραγωγή. Στο μεσοδιάστημα του λαβύρινθου των στρατηγικών, ο David Strathairn ραφινάρει με την ερμηνευτική του κομψότητα το χαρακτήρα του πανίσχυρου σκακιέρη που βρίσκει αναπάντεχα το δάσκαλό του, κι όταν οι στεντικαμάδες με το Parkinson πατάνε πάλι γκάζια, ο Greengrass αποσαφηνίζει τη διαφορά του να κουνάς την κάμερα για να μη βλέπουμε τι (δεν) κάνεις, και του να κουνάς την κάμερα και να νιώθουμε τη δράση στα μηνίγγια.

Γιος υποψιάζεται ότι η μάνα του αυτοκτονήθηκε και οδηγείται φυσιολογικά σε κατασκοπείες παντός είδους.Το τέταρτο φιλμ του David Mackenzie του Young Adam (2003) έχει μια συνέπεια στην προσπάθειά του να μην τυποποιείται και να ξαφνιάζει σε ότι αφηγείται. Αλλά και πάλι πρωταγωνιστής του είναι η hip ψιλοπορνοδιαστροφή και την παράσταση κλέβει ο.. πρωταγωνιστής (του Billy Elliot (2000)), περισσότερο με το όνομα παρά με την ερμηνεία. Βασισμένος στο ομώνυμο πρώτο βιβλίο ενός Σκωτσέζου δημοσιογράφου ο Young Hallam ξεφεύγει εντελώς, υπερβάλλοντάς το για την οθόνη σε βαθμό παρωδίας. Καταφέρνει έτσι και να μη ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα (συνέπεια όσων πρέπει να αφήσει απέξω) και να μην σου προξενεί καμιά συμπάθεια για ένα αδικαιολόγητα περίεργο ήρωα, πράγμα καταστροφικό για το word of mouth, το ιερό δισκοπότηρο κάθε παρόμοιας παραγωγής. Το πράγμα σώζει κάπως η κατακαρακαυτή παρουσία της Claire Forlani (που καταφέρνει ακόμα και να δικαιολογεί κάποια από τα αδικαιολόγητα) σε ρόλο μητριάς που αποτρελαίνει. Και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία (παρόμοια φιλόδοξης ανεξάρτητης παραγωγής) είναι στη θέση τους, από υποδειγματικές για τις συνθήκες ερμηνείες και υποδειγματική ηδονοβλεπτική κινηματογράφηση πάνω σε δέντρα και ταράτσες μέχρι indie υπόκρουση από Franz Ferdinand. Συνταγή τελικά καλή για τρίλεπτο υπόγειο mega-hit ή φεστιβαλικές γύρες χωρίς πολλά παραπάνω.

Υστερικιά που ζηλεύει τον γκόμενό της κι έχει βαρεθεί τη μούρη της, τον παρατάει σύξυλλο και πάει σε πλαστικό να την αλλάξει.Κι ο τύπος μένει μπουκάλα και την ψάχνει και μετά του την πέφτουν διάφορες και τις φτύνει, και πιο μετά του την πέφτουν διάφορες και τον φτύνουν αυτές, γιατί είναι κολλημένος και περιμένει την πρώην του να γυρίσει. Κι εμείς υποθέτω σε όλο αυτό πρέπει ν' αγωνιούμε ποια απ' αυτές που παίζουν στα φτυσίματα, είναι η πρώην του που γύρισε κι αν θα το καταλάβει, γιατί εξ αρχής ήθελε να αλλάξει φάτσα για να τον κάνει να την ξαναερωτευτεί, και με την πλαστική που έκανε μπορεί να είναι οποιαδήποτε, κι είμαστε μπερδεμένοι. Που προσωπικά θα ήμουν μπερδεμένος και χωρίς την πλαστική, αφού όλες ίδιες μου φαίνονται, λίγο το μαλλί αλλάζει. Αλλά το θέμα είναι βέβαια πως ο έρως δεν είναι κάτι που κατοικεί στη μάσκα που φοράς κάτω απ' τη μάσκα που φοράς προφανώς. Και το άλλο θέμα είναι το πώς μπορείς να τον νιώσεις για κάποιον αρκετά σχιζοφρενή για να σου κάνει όλη αυτή την ιστορία, αλλά επίσης προφανώς, ο έρως είναι και παράφρων. Και αν είσαι το κορίτσι που θέλει να δει πώς είναι να το ξαναερωτευτεί το αγόρι της ενώ είναι μια άλλη, ίσως να σου βγάλει και κάνα νόημα παρπάνω. Κι ίσως να σου βάλει και ιδέες, αν και το απεύχομαι, και για των δυο σας το καλό.

Γιος πολιτικού με αμερικάνικη ανατροφή, ταξιδεύει στην Κρήτη για να βαφτίσει αντ' αυτού παιδί πολιτικάντη, με στόχο να φέρει τη δημοκρατία στη λεβεντογέννα.Σε ντοπιολαλιές απάνω, ταινίες ολόκληρες δεν στήνονται, και αυτό τουλάχιστον θα περίμενα να το έχουν υπόψιν τους και η Μαλέα και ο Παπανδρέου που υποτίθεται ότι συνεργάστηκαν για να βγάλουν το σενάριο της ταινίας από ένα διήγημα του τελευταίου, και με το "υποτίθεται" δεν αμφισβητώ καθόλου το ότι συνεργάστηκαν, αλλά εντελώς το ότι έβγαλαν σενάριο. Η ανιαρή επαναλαμβανόμενη ιστορία με παιχνιδιάρικες αναφορές στα σπαγγέτι γουέστερν που επιβιώνουν στα κρητικά χωριά των Βροντάκηδων και των Φουρτουνάκηδων, ξεχειλώνεται απελπιστικά για να καλύψει τα μια κι έξω αστεία της ταινίας (που βασικά είναι ο Ακάλυπτος, μουδιασμένος σε κρητική βράκα, και το πιτσιρίκι που στουμπώνεται με καλτσουνάκια και χοχλιούς), με γαρνιτούρα αφόρητη προβλεψιμότητα στα gags και τις ανατροπές, πολιτικά μαθήματα του στυλ what would daddy do, και, αν έχεις όρεξη μετά απ' αυτά, μπορεί στο αμερικανάκι γιο που θέλει απλά να παίξει μπάσκετ, να δεις αμερικανάκι γιο που απλά θέλει να κάνει ποδήλατο. Κι η ουσία ανάγεται στο χρέος της δημοκρατίας να προστατεύσει το μινόριτυ (ναι, καλά το γράφω) των σκατζόχοιρων. Το μινόριτυ των θεατών που θέλουν να βλέπουν κι ελληνικές ταινίες, ποιος το προστατεύει;

Πριν λίγες μέρες στα γαλλικά και χθες βράδυ στα αγγλικά, βγήκε στο δίκτυο το ολοκληρωμένο teaser της επόμενης δουλειάς της Pixar, που από τούδε θα αναφέρεται εδώ ως η θεία εταιρία, ή σκέτο θεία. Σκηνοθετημένο απ' τον Andrew Stanton, τον άνθρωπο που έκανε τον βυθό έναν απ' τους πιο συναρπαστικούς και φυσικά κατοικήσιμους χώρους του animated κόσμου με το Finding Nemo (2003), το WALL•E όπως θα 'χεις ακούσει, είναι η ιστορία ενός μικρού ρομπότ σχεδιασμένου να μαζεύει τα σκουπίδια της ανθρωπότητας, που δεν έχει και πολύ δουλειά πέρα απ' το να τα πηγαίνει από 'δω κι από 'κει, όταν μένει ο μόνος ενεργός μηχανισμός μετά την εγκατάλειψη του πλανήτη απ' τους ανθρώπους. Αυτός κι οι κατσαρίδες.

Κι όπως είχαμε ξαναπεί όταν είχε βγει στο δίκτυο ένα υλικό των είκοσι δευτερολέπτων, ο WALL•E δεν θα 'χει και κανέναν να μιλάει αν υποθέσουμε ότι μπορεί να αρθρώσει πρόταση ιδιαίτερα ευκρινή, πράγμα που 'χει κάνει τους μαρκετίστες της Disney να τρίβουν τα χέρια τους περιμένοντας εκδίκηση για την απόρριψη τους απ' τη θεία, ως ανεπαρκείς στην προώθησή τους για τον Ρατατούη (2007). Γιατί άντε να πουλήσεις ταινία μ' ένα ρομπότ σ' έναν άδειο πλανήτη, που δεν υπάρχει κανείς για να μιλήσει. Είναι όμως μάλλον βέβαιο πως οι ποντικοί θα φάνε την ίδια φόλα που απέφυγε ο αρουραίος στην κουζίνα, αλλά τουλάχιστον θα έχουν πιο εύκολη δουλειά στο να σχεδιάσουν τα κουκλάκια του merchandise. Κι αν έχεις κι εσύ την ίδια αγωνία για το σχεδόν άφωνο, δεν χρειάζεται να σου θυμίσω τον Chaplin, ούτε να σου επιβεβαιώσω ότι η εκφραστικότητα του WALL•E έχει κι ανώτερες ακόμα δυνατότητες, ούτε να σου εξηγήσω πως η θεία με το αλλοιωμένο λογότυπο κλείνει το μάτι ότι ετοιμάζεται να γράψει ιστορία. Εκτός του ότι οι επιδώσεις της μιλάνε από μόνες τους και το ίδιο και το teaser, οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί, έχουν τη μαγική ικανότητα να μετατρέπουν αυτά που φαίνονται ως αντιξοότητες σε δημιουργικές προκλήσεις, κι ακόμα χειρότερα, να τις ξεπερνάνε κιόλας, κάνοντας το κέφι τους. Φοβού τους απ' το χόμπι τους σιτιζομένους.

Μετά από το teaser, το international teaser και το Comicon teaser που αποτέλεσαν τη πρώτη φουρνιά εικόνων με τις δόσεις βίας και γυμνού που θα περίμενες από το καθένα, και το trailer, το international trailer και το internet trailer που ανεβάσαν το ποντάρισμα, την πρώτη ολοκληρωμένη εικόνα για τη πιο φιλόδοξη προσπάθεια του Robert Zemeckis σου δίνει ο δεύτερος "διεθνής" προπομπός της που παρουσιάζει σήμερα το MSN UK. Το σενάριο, το πρώτο στο οποίο βάζει ολοκληρωμένα την υπογραφή του ο Neil Gaiman, ξεκαθαρίζει τη σκοπιά των χαρακτήρων που δε πρέπει να πολυπιστεύεις τι λένε, με την οποία σκοπεύει να αφηγηθεί τον μύθο. Τα CGI φαίνονται πιο δουλεμένα στη συνεχή (και απαραίτητη για να μη φαίνονται ψόφια) κίνησή τους, και ακόμα και τα μάτια (το ευαίσθητο σημείο του motion capture όπως ξαναματάδαμε), φαίνονται σχεδόν μπιρμπιλωτά. Ε και ένα μάτσο καινούριες σκηνές έχεις να παγώσεις να βρεις τα υπόλοιπα και μόνος σου.

Αλλά ενώ η προώθηση δε χαλαρώνει και η διαφορά στα επίπεδα, από το ξεκίνημά της μέχρι τώρα, είναι περίπου τόσο εμφανής όσο και ανάμεσα στον χαρακτήρα του Ray Winstone στο πόστερ του προηγούμενου θέματος με αυτόν εδώ παρακάτω, τα πράγματα δεν είναι εντελώς ειδυλλιακά στο βασίλειο που τρομοκρατεί το Grendel. Το rating δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί (ή αποφασιστεί ίσως), η MPAA δεν επιτρέπει να κυκλοφορούν στην αγορά της εκδόσεις και PG-13 και NC-17 όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά αν πιστέψεις τις φήμες, και που να ξέρεις τι θα γίνει και στις υπόλοιπες (αγορές). Οι σκεπτικιστές, πιάνοντας από σεναριακές άδειες μέχρι αναγκαιότητα ύπαρξης, και με κύριο όπλο αυτό το φαινόμενο του "uncanny valley" που ξαναματαλέγαμε, συνεχίζουν τις επιθέσεις, ενώ το κοινό δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα και οι εισπράξεις δε φαίνονται καθόλου σίγουρες. Σίγουρο είναι μόνο ότι ο Zemeckis βουτάει πρώτος στα βαθιά που θα κολυμπήσουν κι άλλοι (όπως ο James Cameron στο υπεραναμενόμενο Avatar (2009)), και δεν ξέρεις αν θα φέρει τελικά στην επιφάνεια κάτι σε κλασικό όπως το Toy Story (1995) ή αξιοπερίεργο όπως το Final Fantasy (2001).