Ημερολόγιο ανήλικης που πεθαίνει γεννώντας, οδηγεί μαία σε δίκτυα εμπορίας λευκής σαρκός και κατά συρροή βιασμών, και θεατή στο κέντρο του Λονδρέζικου κλάδου της Ρωσικής Μαφίας.Συνεπής στη θεματική των μεταμορφώσεων, ο Cronenberg μεταμορφώνει (εκτός των άλλων) ένα ρουτινιάρικο γκανγκστερικό θρίλερ, σε μια υποβλητική κάθοδο στην συναρπαστικά σκοτεινή και ύποπτη ψυχή ενός χαρακτήρα διφορούμενου, που περιφέρει με ρώσικη φονική υπερηφάνεια, το λιγομίλητο, μυώδες, κατασημαδεμένο με μελάνια και λάμες σαρκίο του, σε ένα κομμάτι του Λονδίνου λίγο πιο ομιχλώδες απ' τα υπόλοιπα. Από τις αψεγάδιαστες ερμηνείες (κυρίως του ανδρικού πρωταγωνιστικού διδύμου), το καλοκουρδισμένο σενάριο και την ζυγισμένη υπόκρουση του Howard Shore, μέχρι τη μεθυστικά μετρημένη, αλλά ασυμβίβαστα τολμηρή όταν χρειάζεται κι έτοιμη να δώσει σκηνές ανθολογίας σκηνοθεσία του Cronenberg, το Eastern Promises λειτουργεί στην τρίχα ως το καλύτερο μεσαίου βεληνεκούς θριλερόδραμα που μπορείς να πετύχεις στη μεγάλη οθόνη εδώ και πολύ καιρό. Ακόμα κι αν σου φανεί λίγο βιαστικό το μάζεμα στο τέλος κι υποβιβαστικό των προσδοκιών που μπορεί να είχες μπαίνοντας (σε ταινία του Cronenberg), σε κάνει να επαναπροσδιορίζεις τις προσδοκίες σου για όλες τις υπόλοιπες μετρίου βεληνεκούς που έχεις δει μέχρι τότε, ρίχνοντάς 'τες δυο σκάλες πιο κάτω. Και σε κάνει να εκτιμάς τις ικανότητες και τις δυνατότητες ενός πραγματικού βιρτουόζου, με πλήρη επίγνωση της τέχνης του, ακόμη και σε κάτι φαινομενικά απλό, όπως ένα ενήλικο θρίλερ παρασκευοαπογευματιάτικου χαλαρώματος. Μακάρι όλα τους να ήταν τόσο καλά.

Ραδιοπαρουσιάστρια πέφτει θύμα επίθεσης σε πάρκο. Ο αγαπημένος της είναι νεκρός, η ίδια μετά βίας ζωντανή, και ο σκύλος της κλεμμένος. Τι άλλο χρειάζεται για να πάρει το νόμο στα χέρια της, ε?Κατά βάση.. βασικό θρίλερ εκδίκησης, τόσο παλιό όσο οι πεντέξι έξοδοι στοιβάγματος πτωμάτων του Εκτελεστή της Νύχτας στα 70s που οδήγησαν σε ατελείωτες μιμήσεις στα 80s, το νέο όχημα της Jodie Foster σώζεται κυρίως χάρη στη παρουσία της στο 99% των καρέ του φιλμ (το 1% είναι τα βυζάκια της αντικαταστάτριάς της στη σχετική σκηνή) και τον εξαιρετικό επαγγελματισμό του συμπρωταγωνιστή της και του σκηνοθέτη της. Όχι ότι δε διακρίνεις κι εδώ, όπως και στα Nanny Diaries (2007) αυτής της βδομάδας, μια σχιζοφρένεια στη στόχευση κοινού, με όλους πλην των (αλλιώς μαθημένων) σεναριογράφων να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να δώσουν μια κάποια εγκεφαλική διαστροφή στην ιστορία, να θολώσουν τη διαχωριστική γραμμή καλού κακού και να μελετήσουν τους χαρακτήρες πίσω από τις πράξεις. Η Foster ολοκληρώνει ένα μεγάλο κύκλο που ξεκίνησε από ρόλο περίπου θύματος στον περίπου παρόμοιο Ταξιτζή (1976) για να φτάσει σε ρόλο θύτη φυσικά, και εγκαταλείπει σχεδόν μέχρι και την συριχτή προφορά της (και λιγάκι και τον λεσβιο- ανδρογυνισμό της) για να παρουσιάσει πειστικά τρεις διαφορετικές περσόνες (μια πριν το νοσοκομείο και μια διχασμένη μετά). Και ο Neil Jordan την εκμεταλλεύεται στο έπακρο, στήνοντάς την εύθραυστη στα πλάνα μιας Νέας Υόρκης που την ακολουθεί στη κόλαση, και γυρνώντας την κάμερα σε γερμανικές γωνίες όπου χρειάζεται να ενισχύσει τις εκφράσεις της. Χωρίς να ξεχνάει να σου παρουσιάσει τους σκοτωμούς όπως, ωμά τρεμουλιαστά χαμένα, θα τους βίωνε αντί να ικανοποιεί τις πορνορεβανσιστικές σου ανάγκες μεγαλύνοντάς τους.

Στα σύνορα της βικτοριανής Αγγλίας με το μαγικό βασίλειο του Stronghold νεαρός υπόσχεται να τα διασχίσει για να φέρει στην αγαπημένη του πεφταστέρι. Αλλά το τελευταίο έχει γυναικεία μορφή και ξυπνάει παντός είδους επιθυμίες σε κακές μάγισσες, πρίγκιπες διαδόχους και gay συνεφοπειρατές.Ιδιοσυγκρασιακό παραμύθι παλιάς κοπής, από αυτά που πια θεωρούνται σπλατεριές για μικρά παιδιά, η Αστερόσκονη (2007) του Neil Gaiman φιλοδοξούσε να γίνει η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά έργου του που δε θα ξένιζε το μεγάλο κοινό και θα έλεγε Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας (1987) στη γενιά των ζίρος. Αλλά τελικά έγινε μια περίεργη ιστορία επιτυχημένης αποτυχίας που από το καλοκαίρι ψάχνει σε όλο τον πλανήτη να βρει ταυτότητα στα μάτια του θεατή που θα ξεχωρίζει στην πλατεία από το χαμένο βλέμμα και το μόνιμο εκστασιασμένο χαμόγελό του.

Η μεταφορά έγινε υπό την επίβλεψη του Gaiman διατηρώντας την ταυτότητα πολίτη της Παραμυθοχώρας που περηφανεύεται να ξεχωρίζει από τους γείτονές του της Φαντασίας επειδή στη πατρίδα του οτιδήποτε μπορεί να συμβεί χωρίς εξήγηση και χωρίς να υπακούει σε φευγάτους αλλά καθορισμένους κανόνες. Και αρκετά από τα οπτικά στοιβάγματα του Charles Vess στο κόμικ διατηρήθηκαν και από τον Vaughn στην επίβλεψη σκηνών υπερφορτωμένων για να σε πείσουν ότι κρύβουν πολλά περισσότερα απ' όσα προλαβαίνουν να πουν οι διάλογοι. Αλλά αρκετές από τις υπερβολές του αρχικού υλικού, που κάπου το ξεχώριζαν στην δεδομένα δυσδιάκριτη ανανέωση χώρου με αιώνες παρελθόντος, χάθηκαν στο δρόμο (περισσότερο για λόγους προϋπολογισμού) και αντικαταστάθηκαν από κοινά υπερβολικές που, εκτός από το campy του θεάματος του De Niro με φουστάνια να κανκανίζει, δε προσφέρουν και πολλά πέρα από βιασμένα κωμικά διαλείμματα. Το ίδιο βιασμένοι φαίνονται και οι από μηχανής θεοί που σκάνε στη μέση της σκηνής συνεχώς και σα να τους σπρώξαν προτού δεθούν με το σκοινί ασφαλείας. Και το ασυνεπές στιλ του σκηνοθέτη σε κάθε ενότητα, το υπερεπικό soundtrack που καλπάζει ακόμα και όταν οι πρωταγωνιστές κοιμούνται, και η πολύ μεγάλη και πολύ άσχημη για ενσαρκωμένη αστρούλα Claire Danes (που επιπλέον σε πήζει στη διαφορετική γκριμάτσα για κάθε φθόγγο κάθε λέξης που προφέρει, για να αναπληρώσει) μπορούν να έχουν τελικά απήχηση μόνο σε κοινό με λίγες απαιτήσεις.

Η ζωή επιζώντος απ' τη σφαγή του Δίστομου, απ' τα δύσκολα παιδικά χρόνια μέχρι σήμερα, κι ο αγώνας του κατά του γερμανικού κράτους που αρνείται να αναγνωρίσει το έγκλημα πολέμου.Ανασφαλές για το αν πρέπει ή όχι να ξεστρατίσει απ' το κεντρικό βιογραφικό μοτίβο για να προσεγγίσει ευρύτερα και πιο καθολικού ενδιαφέροντος ζητήματα, το υποψήφιο καλύτερο ντοκιμαντέρ της περασμένης χρονιάς στην Ελβετία, εξελίσσεται σε άνισο πορτρέτο ενός ανθρώπου που μπορεί να σε εμπνεύσει με την πορεία του, την επιμονή, το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του, αλλά δεν δικαιολογεί ούτε την τραβηγμένη διάρκεια, ούτε την ατολμία της ταινίας να ακολουθήσει μερικά νήματα που θα μπορούσαν να ρίξουν άπλετο φως στους λόγους και τα αίτια που διαμόρφωσαν το δικό του δρόμο και το τοπίο στο οποίο χαράχτηκε. Δίνει ωστόσο, αν και σαν παράπλευρο αποτέλεσμα, μερικές χαρακτηριστικές εικόνες της φονικής παράνοιας που έπρεπε να ανεχτούν οι Έλληνες την περίοδο της γερμανικής κατοχής, ιδίως μέσα απ' τις γλαφυρές περιγραφές του Μίκη Θεοδωράκη, και τον ανακουφιστικά ελληνικό σαρκασμό με τον οποίο τις ποτίζει.

Πιγκουινάκι με όνειρα και φιλοδοξίες, μεταφέρεται απ' το παγωμένο του ψαροχώρι σε ειδυλλιακό νησί, για να δείξει στις παραλίες του τις ικανότητές του στο σερφ.Μακριά απ' το σκηνοθετικό εύρος και τη μαεστρία του Happy Feet (2006), ή τον συναισθηματικό πλούτο που ξεχωρίζει το animated σιτάρι απ' το άχυρο, το Surf's Up της Sony είναι ένα περιορισμένων δυνατοτήτων κινούμενο, που κάνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται, χωρίς πολλά-πολλά: διασκεδαστικό για παιδικό, χωρίς φινέτσα στο σχεδιαστικό, με το χαριτωμένο εύρημα της ντοκιμαντερίστικης προσέγγισης του ήρωα στη σκηνοθεσία, στήνει διαδικαστικά το στόρι του, το εμπλουτίζει με μερικά εμπνευσμένα gags εδώ κι εκεί, κοτσάρει και ηθικά διδάγματα περί φιλίας κι επιμονής, και ρίχνει και το απαραίτητο ρομάντζο ως το κορυφαίο των ανθρώπινων στοιχείων που πασχίζουν οι animators να κολλήσουν στα γουτσουγούτσικα ζωάκια τους για να μην πάει χαμένο το ζάχαρο που σου ανεβάζουν, κι από 'δω παν κι άλλοι. Το γιατί ξέμεινε η ταινία να βγει στα πρωτοβρόχια, το αφήνω στην κρίση σου.

Απόφοιτη κολεγίου συναντά μια μέρα στο πάρκο δουλειά νταντάς για πλούσια νεοϋορκέζικη οικογένεια.Το έγκλημα μιας νταντάς είναι να γαντζωθεί συναισθηματικά με το παιδί που φροντίζει, όπως φιλοδοξεί να σου μάθει με τη βραχνή φωνούλα της η Scarlett. Και το έγκλημα μιας δημιουργικής ομάδας είναι να θέλει κάνει mainstream ταινία ένα βιβλίο που συνοψίζει σε στερεότυπα την εμπειρία δύο νταντάδων από τις πλουσιογειτονιές του Manhattan, όπως σου μαθαίνουν με τη βαρύτονη φωνάρα τους οι Μάσες. Αυτό λοιπόν που βλέπεις σε κάθε πάνινη σελίδα των Ημερολογίων δεν είναι ο κώλος της πιο αφράτης πιτσιρίκας σταρ όπως σε αφήνει να ελπίζεις η προώθηση, ούτε ο πιο κώλαρος της Alicia Keys όπως σε αφήνει να ελπίζεις η φαντασία σου. Αλλά το ντουέτο του επιτυχημένα περιθωριακού American Splendor (2003) να κοντράρεται με τους παραγωγούς των πιο φιλόδοξα αποτυχημένων και των πιο αποτυχημένα προωθημένων φιλόδοξων προσπαθειών των τελευταίων χρόνων στην Αμερική. Έτσι αυτό που θα μπορούσε να είναι η αιχμή της ταινίας, η περιγραφή του τυπικού δείγματος εκ των έσω στο στιλ του Thank You for Smoking (2005) για παράδειγμα, αμβλύνεται σε βαθμό να μη μπορεί να σφάξει ούτε καρδιά μαρουλιού προσπαθώντας να γίνει το this year's Devil Wears Prada (2006). Και αυτό που παραδίνουν οι Springer Berman & Pulcini στη διανομή των Weinstein είναι εγκληματικά φορμουλαϊκοί χαρακτήρες που ουσιαστικά δεν έρχονται από πουθενά και δε πάνε πουθενά (με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει σα τη μύγα στο γάλα η μαύρη Alicia με τη... ζωή) και από πάνω χολιγουντιοποιούνται (βλ. αμετανόητες σκύλες μετανοούν για ψύλλου πήδημα), ένα κάρο "έξυπνες" εκβιασμένα εμβόλιμες πολιτιστικές αναφορές που δε πιάνει κανένας και δε χρησιμεύουν σε τίποτα (ξαφνικά εμφανίζεται μια ομπρέλα και πετάει η νταντά στο πουθενά), απαράδεκτα μέσου όρου ενδυματολογικές επιλογές, και ένα απόλυτο συναισθηματικό κενό που το κάνει κενότερο η φυσικά κακή ψυχρή κι αχώνευτη Laura Linney σε ταιριαστό ρόλο (σκύλας που λέγαμε).

Τίποτα δεν έγινε με τον τρόπο που έπρεπε να γίνει, και από σήμερα υπάρχουν δύο trailer να σου το διευκρινίσουν, και να σου εξηγήσουν γιατί ο Will Smith σε πέντε χρόνια θα είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη (όχι, δεν είναι οικολογικό το μήνυμα, νομίζω), και να σε προετοιμάσουν για τη συντροφιά που θα βρει, μετά από τρία χρόνια μοναξιάς σε μια ανακουφιστικά άδεια Νέα Υόρκη, όπου λιοντάρια κυνηγάνε ελάφια στις λεωφόρους και καλαμπόκια θεριεύουν στα πάρκα.

Λειτουργώντας σχεδόν σαν teaser του αμερικάνικου trailer, το διεθνές που έκανε πρώτο πρεμιέρα, αναμασάει σε αλλιώτικη σειρά αυτά που είχες δει στο πρώτο teaser στις αρχές του καλοκαιριού, και είναι λίγο τσιγκούνικο στα φωτοφοβικά πλάσματα με την βαριάς μορφής ξηροδερμία που θα πρέπει να προικίσει με την ανοσία του στην ιδιάζουσα πανούκλα ο Will Smith, δίνοντας περισσότερο βάρος στο δυνατό premise και την αναγνωρισιμότητα του πρωταγωνιστή και την κακή συνήθεια των Ευρωπαίων να διαβάζουν βιβλία (και άρα να έχουν ίσως υπόψιν τους και το συγκεκριμένο). Λίγο αργότερα ξεμύτισε στο IGN, και σε υψηλές ποιότητες στο MySpace της ταινίας, η αμερικάνικη εκδοχή, με περισσότερο στήσιμο, πληρέστερη γκάμα συναισθημάτων, πιο χορταστικές ποσότητες βαμπιροειδών, μερικές εκρήξεις και αυτούς τους πολύ εξυπηρετικούς μεσότιτλους που σε βάζουν σε μια σειρά αν δεν ξέρεις το βιβλίο και δεν θες να μάθεις. Και βέβαια το θέμα του Clint Mansell για το The Fountain (2007), που προφανώς έχει αρχίσει να αντικαθιστά το θέμα του Clint Mansell για το Requiem for a Dream (2000) στα trailer.

Η ταινία θ' ανοίξει στην Αμερική στα μέσα του Δεκέμβρη, σε στρατηγική ημερομηνία δηλαδή για να γράψει το θρύλο της ψηλά στις γιορτινές εισπράξεις, με το βοήθημα του ανοίγματος και σε IMAX και το έξτρα μπόνους ενός φημολογούμενου μοντάζ γνωριμίας με τον Joker του The Dark Knight (2008), που θα προηγείται της προβολής. Στην Ελλάδα πάλι, η Village έχει προλάβει το στρατηγικό άνοιγμα της πρωτοχρονιάς ανήμερα και το βοήθημα των σινεμάδων μέσα σε εμπορικά κέντρα ως γνωστόν, και από 'κει κι έπειτα, πολλά θα εξαρτηθούν και στις δυο χώρες απ' το τελικό rating της ταινίας, που μάλλον πάει για το ψιλοασφαλές PG-13, να κρατήσει τους βαμπιροφανς υπό έλεγχο, και να μη χάσει και την πιτσιρικαρία.