Χωρικός βγάζει το μπούμερανγκ απ' τη ζώνη και ξεκινά να εκδικηθεί άρχοντα τερατοστρατιωτών που του έφαγε το γιο και του έκλεψε τη γυναίκα.Πιστός στην παράδοσή του, με γεμάτη τη μαρκίζα με γνωστές φάτσες των αζήτητων, και σημαία του τον Jason Statham στην μόνη κακή επιλογή της καριέρας του, που θα την έκανε κάποια στιγμή που χρειαζόταν προφανώς την επιταγή, ο Uwe Boll σακατεύει άλλο ένα video game, αυνανιζόμενος με τις φιλοδοξίες του για Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που θα μπορούσε να περάσει ως ανεκτό τηλεοπτικό επίπεδο Ηρακλή, αν δεν θύμιζε τόσο πολύ Power Rangers. Δυόμισι ώρες φτήνιας, κακογουστιάς και ασυνάρτητης ασκηνοθεσίας, που σε οποιαδήποτε άλλη πιο φυσιολογική κατάσταση θα κατέληγε κατευθείαν στο DVD, αλλά στη χώρα μας υπάρχει ευτυχώς η Hollywood Entertainment, να βρίσκει οθόνες για όλες τις ταινίες του auter. Επόμενη στάση, Postal (2007).

Λίγο πριν και λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου μαζεύτηκαν στα mailboxes τους τα μέλη της διεθνούς Κοινότητας Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (που προσφέρει στο Rotten Tomatoes την πλειονότητα των βαθμολογιών του διαμορφώνοντας έτσι τον γνωστής εμβέλειας δείκτη του) και έφτιαξαν τη μόνη λίστα κινηματογραφικών επιδόσεων της χρονιάς που μ' ενδιαφέρει στ' αλήθεια, βασικά επειδή η αφεντομουτσουνάρα μου έχει λόγο. Κι έτσι, με την WGA να αφήνει βαθούλωμα 130 εκατομμυρίων δολαρίων χαμένων διαφημίσεων και ακυρωμένων πάρτι στο τσίγκινο γόητρο των Χρυσών Σφαιρών, και την DGA να εξαερώνει την ατμομηχανή του Atonement (2007) αφήνοντας τον σκηνοθέτη της εκτός των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της, οι Μάσες επιστρέφουν στα καθήκοντά τους ξεκινώντας από κάτι πιο σπιτικό, που το λες και breaking, αφού δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη.
Αναμενόμενα, το No Country for Old Men και το There Will Be Blood ήταν οι σημαντικότεροι διεκδικητές στις περισσότερες κατηγορίες, με τους Coen να θριαμβεύβουν με έξι (6) στα δεκαέξι (16) συνολικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας, της σκηνοθεσίας, και του διασκευασμένου σεναρίου. Υποφέροντας από περιορισμένη προβολή και την απόφαση της Paramount να στείλει screeners λίγο μετά τη λήξη της ψηφοφορίας, το There Will Be Blood αρκέστηκε στην καλύτερη ερμηνεία για τον Daniel Day Lewis, και στο καλύτερο soundtrack, που είχε μοιραστεί απ' το Νοέμβρη και προλάβαινες να μάθεις απ' έξω. Όπως μπορείς να υποψιαστείς, για τους ίδιους λόγους την πάτησε ο Tim Burton με το Sweeney Todd, και Into the Wild του Sean Penn.

Αναμενόμενα επίσης, το Juno επιλέχθηκε ως κορυφαίο πρωτότυπο σενάριο, αλλά εξίσου αναπάντεχα, η πρωταγωνίστριά του, Ellen Page, έχασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας απ' την Julie Christie του Away from Her. Στα αξιοσημείωτα, τα γοριλάκια του geeky fun King of Kong (για το παγκόσμιο πρωτάθλημα κλασικών arcade) έδειξαν μεγαλύτερο εκτόπισμα απ' τον γορίλα Michael Moore και το Sicko του, και στα παράδοξα, ο J.A. Bayona δεν εντυπωσίασε ιδιαίτερα τους onliners με το Ορφανοτροφείο του, κι έμεινε τέταρτος στις κατηγορίες μη αγγλόφωνης ταινίας και Breakthrough Filmmaker, όπου αρίστευσαν αντίστοιχα το Le Scaphandre et le Papillon και η Sarah Polley με το Away from Her. Η τελευταία, με μία ψήφο διαφορά απ' τον Ben Affleck και το Gone Baby Gone, που ξεχώρισε ωστόσο, για την βοηθητική ερμηνεία της Amy Ryan. Αλλά δες την λίστα με την κατάταξη, να μη σ' τα λέω όλα εγώ.

Η τρελοπαρέα επιστρέφει για να βρει χαμένη πόλη από χρυσό, που θα καθαρίσει το όνομα της οικογένειας του ηγέτη τους. Αλλά πάλι κάποιος άλλος τους ακολουθεί για να τους κλέψει το θησαυρό στο τέλος.Ο Nicolas Cage συνοφρυώνεται, σουφρώνει τα χείλη και κουνάει το κεφάλι πάνω κάτω, καθώς το βιβλίο με τα μυστικά τού αποκαλύπτει νέους γρίφους και κυνηγητά να ακολουθήσει πειθήνια, στο sequel ενός απροσδόκητου hit που ευελπιστεί να αποδειχθεί σε χρυσογεννούσα κότα, όπως σε υποψιάζει το απίστευτο cast που προστέθηκε, με την Helen Mirren να βάζει την μπριόζικη ψηφίδα της στο παρελθόν του ήρωα, και τον Εd Harris να προσπαθεί απελπισμένα να βγάλει κάνα φράγκο γιατί η σύνταξη είναι κοντά και με τα ένσημα δε βγάζεις άκρη. Ο πρόεδρος της Αμερικής δεν μπορεί να βρει ξενοδοχείο να κλείσει για τα γενέθλια του, κι αυτή είναι μια απ' τις μικρές απιθανότητες της πλοκής, για να μπορέσει να στηθεί μια απ' τις μεγάλες της, σ' ένα σενάριο που ζει και αναπνέει απ' τις δοκιμασίες των ορίων της καλής σου πρόθεσης, και σε ανταμίβει ανέξοδα, με άμυαλα, προχειροστημένα δείγματα ακίνδυνης δράσης, που σκοπό μάλλον έχουν μόνο να σε βοηθήσουν να ξεχαστείς μέχρι να επιστρέψει ο αληθινός Indiana Jones. Αλλά αν θες τη συμβουλή μου, δες καλύτερα τις προηγούμενες περιπέτειες του αληθινού εξερευνητή, πιο φτηνά θα σου βγει. Και σε χρήματα, και σε εγκεφαλικά κύτταρα.

Στρατιωτικός γιατρός είναι ο μόνος επιζών ιού που έχει μετατρέψει τον πλανήτη σε βαμπίρ και ψάχνει θεραπεία στην ανοσία του.Παρότι η τρίτη μεταφορά του sci-fi βιβλίου, και η μόνη με τον τίτλο του στην αφίσα, αυτή του Lawrene (με το χεράκι του Goldsman) έχει τόση σχέση με την πηγή της έμπνευσή της, όση, ας πούμε, με το 28 Μέρες Μετά (2002), ή το... Fido (2006). Και ως η μόνη μεταφορά με τον τίτλο του βιβλίου στην αφίσα, το λές τουλάχιστον δικαιολογημένο να κουβαλάει ως την έξοδό της την προσμονή των fans του Matheson να δουν και ολόκληρο το βιβλίο στην οθόνη, και μετά την προβολή της, να κουβαλάει την απογοήτευσή τους, αν μη τι άλλο, που (με το χεράκι του Goldsman) ο τσαπατσούλης, πότης, συναισθηματικά ανισσόροπος και κομματάκι σχιζοφρενής ήρωάς του με το δραματικό παρελθόν, μεταμορφώθηκε σε μανιακό της υγιεινής ζωής, στρατιωτικά πειθαρχημένο, εξωπραγματικά γυμνασμένο και πεισματικά αποφασισμένο ακαδημαϊκό american hero, με επίσης δραματικό αλλά σαφώς πιο ευκολοχώνευτο παρελθόν. Και μαζί μ' αυτόν, κι ένα σωρό άλλα πράγματα στην ιστορία και το περιβάλλον του, μεταλλάχθηκαν πέραν αναγνώρισης και ταυτοποίησης, σε σημείο να απορείς με ποιό δικαίωμα πλασάρεται ως μεταφορά.

Αλλά πέρα απ' την απορία, δεν τρέχει και τίποτα εδώ που τα λέμε. Το βιβλίο του Matheson θα μπορούσες να το πεις κινηματογραφικό μόνο για τον κινηματογράφο του Tarkovsky ίσως, κι αυτός ένα σωρό αλλαγές θα έπρεπε να του κάνει για να του προσθέσει βάθος έτσι κι αλλίως, και η ταινία του Lawrence, Tarkovsky δεν επρόκειτω ποτέ να γίνει (για το καλό όλων μας). Aλλά δεν έγινε και πολλά περισσότερα από ένα high concept, high budget πειρπετειώδες θριλεράκι, που ξεμένει νωρίς από concept, αλλά κρατάει μέχρι και μετά το τέλος του budget του, και έχει μερικές εντυπωσιακές ψηφιακές βελτιστοποιήσεις, αναστατωτικούς ρυθμούς, ανατριχιαστικά πλάνα άδειας και παρατημένης στη ζουγκλοποιήση Νέας Υόρκης και εξάρσεις συναρπαστικής δράσης, να σου κρατούν συντροφιά στα σκοτάδια της πεινασμένης αλλά άνισης, σαθρής κι αναποφάσιστης για την ταυτότητά της πλοκής, όπως τα βαμπιροζόμπι της. Και έχει βέβαια τον Will Smith σε κορωνίδα της καριέρας του, ως τελευταίος (;) άνθρωπος στη γη να αντιπροσωπεύει εσένα και το διπλανό σου και το διπλανό του απο πίσω σου στην ειδυλιακότερη των εκδοχών σας, ως πλάσματα ονειροπόλα, επίμονα και μαχητικά, που υποτιμούν τα τέρατα που δημιουργούν, αλλά είστε πρόθυμοι να δώσετε τη ζωή σας, για την επικράτηση του είδους σας απέναντί τους. Σα γνήσιοι πατριώτες (Αμερικάνοι).

Χήρος παίρνει τα κορίτσια του και πηγαίνει στο εξοχικό για να συναντήσει την υπόλοιπη μεγάλη οικογένεια, να γνωρίσει ξανά τον έρωτα και να θυμηθεί τις οικογενειακές αξίες απ' τις οποίες βγάζει το ψωμί του κάνοντάς τες στήλη.Μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Pieces of April (2004), ο σεναριογράφος του What's Eating Gilbert Grape (1993) και του About a Boy (2002), ο Peter Hedges, παίρνει κάτι που θα μπορούσε να είναι ένα ενοχλητικά οικογενειακό, φλύαρο sitcom ανδρικής εμμηνόπαυσης στο τρελό θηριοτροφείο, και το μετατρέπει χάρη στην ευαισθησία του στον τρόπο που χειρίζεται τους χαρακτήρες και τους προικίζει με ειλικρινές χιούμορ και ατάκες που έχουν πιθανότητες να ξεστομίσουν στην πραγματική ζωή (όπου ο Νταν τρώει το Κόλλημα), σε κάτι αν όχι πειστικά οικογενειολατρικό, τουλάχιστον συμπαθέστατα συναισθηματικό, κι ολότελα χριστουγενιάτικο. Και χάρη στον Steve Carell, που μακριά απ' το φαρσοχαβαλέ της μέχρι τώρα καριέρας του, επιδεικνύει μια πολύ ενδιαφέρουσα κι αξιαγάπητη πτυχή του ταλέντου του, αλλά και με τη βοήθεια της διακριτικά ερωτεύσιμης Juliette Binoche, το Κόλλημα του Νταν προκύπτει κι εντυπωσιακά προσγειωμένο και πιστευτό (στο μεγαλύτερο μέρος του τουλάχιστον), με μια επίστρωση γλυκόπικρου γλάσσου πάντα παρούσα, να καλύπτει τις ελλείψεις στους αρχετυπικούς περιφερειακούς χαρακτήρες και τις σποραδικές συμβατικές εξάρσεις του είδους. Αν είχαν δείξει την ίδια εγκράτεια κι ως το τέλος, θα γλιτώναμε εκείνο το γλυκανάλατο χαστούκι προβλεψιμότητας στους τίτλους, λίγο μετά την παραίνεση του πρωταγωνιστή κιόλας να ποντάρεις στην έκπληξη.

Οικογενειάρχης εργάτης μένει άνεργος και ψάχνει δουλειά χωρίς να θέλει να αναστατώσει την στα πρόθυρα αυτοκαταστροφής οικογένειά του, και τελικά αναγκάζεται να γίνει ζιγκολό στα γεράματα. Τα δικά του και των πελατών του.Επίσημη πρόταση της Φινλανδίας για την πεντάδα των ξενόγλωσσων, η δουλειά του με την ίδια τιμή επιφορτισμένου πέρσι Σκανδιναβού, λειτουργεί περισσότερο σα σειρά επεισοδίων παρά σα ταινία με στρωτή εξέλιξη, με τον ζιγκολό να περνάει από αποστολή σε αποστολή, αλλά τον Salmenperä που κάνει και το σεναριογραφικό του ντεμπούτο, να έχει χαρτογραφήσει την πορεία του με φροντίδα και σοφία, ώστε σε κάθε πίστα να πατάει στη σωστή νότα και να γλιτώνει τις τούμπες της αθέλητης παρωδίας. Τρύπες στην πλοκή κι ορισμένα ενδεχόμενα μένουν ανοιχτά, κι η κατάσταση μελοδραματίζει προς το τέλος, αλλά μέχρι εκεί μετρημένος ρεαλισμός και συγκίνηση, εναλλάσσονται με δροσερό διασκεδαστικό κυνισμό, κι οι χαρακτήρες εξελίσσονται σε γνώριμους και συμπαθείς στην ανθρωπιά των αδυναμιών και των παθών τους, καθώς μοντάζ και φωτογραφία βοηθούν τα μέγιστα να έχεις κάτι οπτικά συναρπαστικό να βλέπεις γύρω απ' τους σαλεμένους απ' τη μιζέρια ήρωες, που συνθέτουν ένα αξιομνημόνευτο μωσαϊκό για την τρέλα και την παράνοια της οικογένειας στον 9 to 5 κόσμο της μόνιμης αντηλιάς τους.

Στη ζωή μιας μικρής γυμνής καφετί αφγανολαγωνικής πριγκήπισσας εμφανίζεται από το πουθενά γυμνή μαλλιαρή άσπρη μονοκέρισσα που της κρατά συντροφιά μέχρι να μεγαλώσει και να γνωρίσει ένα γυμνό μουστακαλή κόκκινο τσιγγανόγατο.Θαυμάσια ιδιοσυγκρασιακό και παραδοσιακά χρωματιστοζωγραφιστό το U (2007) (προφέρεται υυ, οο, ου, ή γιου ανάλογα πιο βαμμένο ζωάκι είσαι) θα ήταν τέλειο σαν υποψήφιο για όσκαρ σύντομου κινούμενου, σε πεντάλεπτες δόσεις στην τηλεόραση, ή έστω για να ανοίγει, στην εκτεταμένη εκδοχή του και όπως στη πραγματικότητα, το New York International Children's Film Festival με διάθεση υποστήριξης ανεξάρτητων παιδικών παραγωγών σαν τα φρουτολαχανικά στα χολιγουντιανά χαμπουργκεροζαχαρωτά. Αλλά στη διάρκειά του γρήγορα αμφιβάλλεις αν ο συγγραφέας Grégoire Solotareff με 120+ βιβλία στη χώρα του και κάποιες εκδόσεις του στην Ελλάδα να είναι χαρακτηριστικά συλλογές ιστοριών (Καλοκαιρινές Ιστορίες, Φθινοπωρινές Ιστορίες), μαζί με τον σκηνοθέτη Serge Elissalde με εμπειρία στα.. σύντομα animation από σενάρια του Solotareff, έχουν την ικανότητα να συντηρήσουν το ενδιαφέρον σου πέρα από μισάωρο το πολύ. Γρήγορα διακρίνεις και ότι η δουλειά στο χέρι είναι εξίσου επίπονη διαδικασία (για feature-length) και έχει διασκορπιστεί στον μισό πλανήτη, με τις παραδοσιακές ρώσικες νερομπογιές και τα παραδοσιακά κορεάτικα κομπιούτερ να δίνουν μια ασυνέχεια στο σκίτσο ενισχυμένη από τα κάπου άγαρμπα ζουμαρίσματα στις λεπτομέρειες (για λόγους οικονομίας υποθέτεις). Την όλη παραδοσιακότητα κλείνει το à la française (ή γαλλικούρικο αν προτιμάς) της προσπάθειας, με "τη κωμωδία ηθών να κυριαρχεί της δράσης, και τη κίνηση στην υπηρεσία των ηθοποιών" σύμφωνα με τους δημιουργούς της, και όχι μόνο.