Μωσαϊκό της Camorra, της ναπολιτάνικης μαφίας.Η τρανταχτή στιλιστική απόσταση των μαφιόζων της νότιας Ιταλίας απ’ τους Αμερικάνους συναδέλφους τους στις ταινίες του Coppola και του Scorsese (ή και τα τηλεοπτικά ξαδερφάκια τους της οικογένειας Soprano), είναι το πρώτο πράγμα που θα σου κάνει εντύπωση στο πολυσχιδές όσο και απαιτητικό μωσαϊκό που κράτησε ο Garrone, απ’ το εκτενέστερο και πιο επικεντρωμένο σε ντοκουμέντα και καταγγελίες βιβλίο, του νούμερο ένα στόχου της Camorra (και υπό αστυνομική προστασία τα τελευταία δύο xρόνια), Roberto Saviano. Δεν θα σου πάρει πολύ βέβαια να το αναγνωρίσεις ως ρεαλιστική απεικόνιση των εργατών πεδίου (όπως θα το έθετε ίσως κι ο Β. Πολύδωρας) του οργανωμένου εγκλήματος, μακριά απ’ τα καλοζωισμένα κέντρα της εξουσίας τους, υπεύθυνοι να κρατούν στα όρια της εξαθλίωσης την εξαθλιωμένη περιοχή τους, και να κρατούν μέσω ωμής και άμεσης βίας, υπό έλεγχο της ανερχόμενες φιλόδοξες φράξιες πιτσιρικάδων, που έχουν δει περισσότερες φορές απ’ όσο θα τους έκανε καλό τις γυαλιστερές απεικονίσεις του οργανωμένου εγκλήματος και κάνουν όνειρα για ελεύθερη αγορά στην παρανομία.

Μέσα από μια χαρακτηριστική επιλογή πέντε παράλληλων και διαπλεκόμενων ιστοριών, χωρίς καμία ιδιαίτερη έμφαση στα σημεία επαφής τους, ο Garrone σκαρώνει ένα μεθοδικό πορτραίτο της μαφίας και του τρόπου δράσης της, που κάνει τη βία να φαίνεται και να γίνεται άλλη μια καπιταλιστική επιχείρηση. Απαισιόδοξο, γκρίζο και νιχιλιστικό, όσο κι η πανταχού παρούσα ανάσα του θανάτου που απλώνει ο διευθυντής φωτογραφίας του πάνω απ’ το άλλοτε ομιχλώδες κι άλλοτε αποπνικτικά φωτεινό αστικό και φυσικό τοπίο, στο οποίο ο σκηνοθέτης ανακαλύπτει κι αποκαλύπτει με το αποστασιοποιημένο και καθαρό βλέμμα ντοκιμαντερίστα, μια εφιαλτική Γομόρα, σε αέναη κατάσταση ακήρυχτου πολέμου, αδιαπέραστη από αχτίδα ελπίδας έστω και με τη μορφή διαπλεκόμενης δικαιοσύνης κι εξουσίας. Μια υπαρκτή δυστοπία, όπου ο υπόκοσμος έχει ανέβει στην επιφάνεια κι έχει καταπιεί την εικόνα της ευνομούμενης κοινωνίας, όπως απειλεί να σε καταπιεί κι εσένα το επικό μέγεθος των φιλοδοξιών και των διαστάσεων του πορτρέτου, αν προσπαθήσεις να σταθείς απέναντί του και να εντοπίσεις και να συνδέσεις τα νήματα και τις διαδρομές του, αντί να αφεθείς να σε τυλίξει και να σε παρασύρει στη γκρίζα κι αδυσώπητη πραγματικότητά του, απ’ το φλύαρο αφηγηματικό ξεκίνημά του, μέχρι το αμείλικτο τελείωμά του, όπου τα λόγια τα λένε τα όπλα, κι είναι πάντοτε μετρημένα κι αποφασιστικά.

Κυνηγώντας το ρεαλισμό του, ο Garrone γύρισε την ταινία on location στις περί τη Νάπολη περιοχές, χρησιμοποιώντας ντόπιους θεατρικούς ηθοποιούς, επαγγελματίες και μη, συμπεριλαμβανομένων μελών της Camorra, που πέρα του ότι δεν ήθελαν να παίζουν σε σκηνές που σκοτώνονται για να μη γίνουν γέλιο στους συναδέλφους τους, όταν δήλωσαν ότι οι ρόλοι τους είναι ζωής, συνελήφθησαν απ’ την αστυνομία. Η ταινία βραβεύθηκε με το Grand Prix των Κανών, κι η γενικότερη επιτυχία της μαζί μ’ αυτήν του Il Divo (2008), προκάλεσε επερώτηση στο ιταλικό κοινοβούλιο, για το αν αυτή είναι η εικόνα που θέλει η ιταλική κυβέρνηση να προωθεί στο εξωτερικό. Ωστόσο, επειδή, όπως δήλωσε ο Garrone (και) σε συνέντευξη τύπου στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας, δεν τους παίρνει να προσπαθήσουν να κόψουν τη φοβερή φόρα που έχει πάρει, η Ιταλία πρότεινε την Gomorra για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, στα πλαίσια της προώθησης για τα οποία, η ταινία παίχτηκε στο περασμένο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, με παρουσίαση από τον Martin Scorsese.

Η άνοδος και η αρχή της πτώσης της γερμανικής Ερυθράς Ταξιαρχίας.Όπως η περσινή πρόταση της Γερμανίας για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ (οι βραβευθέντες Παραχαράκτες (2007)), έτσι και η φετινή, ζωγραφίζει πορτραίτο Γερμανών με καλές προθέσεις και κολάσιμες μεθόδους, αυτή τη φορά όμως σε πολύ πιο φιλόδοξες, ριψοκίνδυνες, εύκολα ταυτοποιήσιμες με την πραγματικότητα, επικές διαστάσεις. Με μια συγκλονιστική σεκάνς μακελάρηδων αστυνομικών ενάντια σε ειρηνικούς διαδηλωτές, πολύ κοντά στους τίτλους αρχής, που ενδυναμώνεται απ’ την αντίθεσή της με την ειδυλλιακή ειρηνικότητα της παραθερίζουσας μπουρζουαζίας και παθητικά αντιδραστικής ιντελιγκέντσιας που προηγείται, ο Uli Edel, με το βαρβάτο τηλεοπτικό παρελθόν, κάνει ξεκάθαρες από πολύ νωρίς τις προθέσεις του για ντεγκλαμουριζέ απεικόνιση της σικ βίας της εποχής (που ο Mick Jagger είχε χαρακτηρίσει καβλωτική στην εκδήλωση της στην αντιπολεμική διαμαρτυρία στο Chicago, για παράδειγμα) και παραθέτοντας σαφώς τις απαρχές της, στήνει το μεθοδικό οδοιπορικό του στην περίοδο της μετάλλαξης του γερμανικού οικονομικού θαύματος των αρχών των ‘60s, στο γερμανικό πολιτικό εφιάλτη των μέσων του 60 και τελών του 70.

Βασισμένος στο βιβλίο του Stefan Aust που υπηρέτησε στην όλη ιστορία βασικά ως o εραστής της Ulrike Meinhof (ο οποίος σε διάφορα σημεία προσπάθησε ανεπιτυχώς να την επαναφέρει στην αποστασιοποιημένη θεώρηση του κινήματος των Baader – Ensslin, ως αντιφατική απόπειρα επιβολής ουτοπικής κοινωνίας μέσω τυχαίων επιθέσεων αποκρουστικής βίας, μέχρι να στιγματιστεί ως προδότης και εν δυνάμει στόχος της Ερυθράς Ταξιαρχίας και να φυγαδευτεί από Παλαιστίνιους αντάρτες), ο Edel μοιράζει τις δυόμιση ώρες της ταινίας του κυρίως σε στιγμές-κλειδιά της νοοτροπίας του κινήματος και των μεταλλάξεων / μετεξελίξεών της, και υπογραμμίζει κατά διαστήματα την επικαιρότητα της ιστορίας αλλά και τις διαφορές των συνθηκών σήμερα και τότε, πηγαίνοντάς σε πίσω σε παλιές, καλές, γεμάτες ενδιαφέρον εποχές (όπως ερμηνεύεται η έκφραση στο γνωστό κινέζικο ρητό), τότε που οι άνθρωποι είχαν, όχι μόνο ιδανικά να υπερασπιστούν, αλλά και χρόνο και δύναμη πνεύματος να το κάνουν απ’ τη μια, και απ’ την άλλη, ένα πολιτικό σύστημα αρκετά δύσκαμπτο ώστε να μην αφομοιώνει κι εκφυλίζει τις αντιδράσεις, διαστρεβλώνοντας κι εμπορευματοποιώντας τες, ή τουλάχιστον όχι με την ευχέρεια που το κάνει σήμερα.

Αναπόφευκτα πάντως, αν και συναρπαστικό μάθημα νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας σε άψογο τεχνικά περιτύλιγμα έντονου πολιτικού θρίλερ, προσπαθώντας να χωρέσει ένα τόσο μεγάλο και πυκνό χρονικό, σε διάρκεια ταινίας, αφήνει εκτός εστίασης πράγματα που θα άξιζαν ταινιών από μόνα τους, συμπεριλαμβάνομένων της εφαρμογής της τακτικής του αντάρτικου του Che Guevara σε συνθήκες πόλης, όπως καταγράφηκε εκείνη την εποχή στο Minimanual of Urban Warfare απ’ τον Carlos Marighella λόγου χάρη και το οποίο ξεκινώντας απ' το RFA, λειτούργησε ως βίβλος επιχειρήσεων σε αντίστοιχες φράξιες σε όλο τον πλανήτη, ή του εναγκαλισμού των δράσεων της Ταξιαρχίας απ’ τη γερμανική κοινωνία, ιδέες που περνάνε σε βιαστικά μοντάζ. Οι μεταστροφές του χαρακτήρα της Meinhof κατά τη διάρκειά της φυλάκισής της, μεταπίπτουν σε μελοδραματίζοντα κλισέ, χαμένα στη θολωμένη νοητική κατάσταση που εισάγεται ο χαρακτήρας, και το σημαντικότερο, η διαφοροποίηση της Ερυθράς Ταξιαρχίας απ’ τις άλλες επαναστατικές οργανώσεις της εποχής, ως σε σημαντικό βαθμό γέννημα του πρόσφατου φασιστικού παρελθόντος της χώρας και το οποίο οι επαναστάτες έβλεπαν να ξαναγεννιέται στην καπιταλιστική καταπίεση της κοινωνίας, είναι μια άποψη πρακτικά απούσα ολοκληρωτικά, στοιχείο που προβληματίζει περισσότερο απ’ την κατά κύριο λόγο επεισοδιακή δομή του δεύτερου μισού της ταινίας, αλλά και απ’ το απότομο φινάλε, που προσπαθεί να εκβιάσει σκέψεις κι αναζητήσεις απ’ τον θεατή όταν θα φύγει απ’ την αίθουσα, αλλά υπονοεί επικίνδυνα ότι οι επανάσταση έκλεισε τον κύκλο της με το θάνατο των εμπνευστών της --ενώ στην πραγματικότητα, οι στόχοι του κινήματος είχαν χαθεί αρκετά πριν τη φυλάκιση της πρώτης ηγεσίας, όταν η οργάνωσή τους άρχισε να διευρύνεται γύρω τους από όχι ιδιαίτερα αποφασισμένους ή συνειδητοποιημένους νεαρούς, που έβλεπαν τους ηγέτες τους ως rock stars και μετέτρεπαν την τρομοκρατία σε αυτοσκοπό, ενώ οι παραστρατημένες μέθοδοι της δεύτερης και τρίτης γενιάς της Ερυθράς Ταξιαρχίας, διήρκεσαν αρκετά μετά τους πρώτους θανάτους αθώων στο βομβαρδισμό του δεξιού εκδοτικού ομίλου Springer, ή το φιάσκο στη Σομαλία με την αδρανοποίηση της αεροπειρατείας της πτήσης της Lufthansa.

Τέσσερις αστυνομικοί γίνονται κόσκινο από σφαίρες στη διάρκεια εφόδου για ναρκωτικά και όσο το τμήμα τους γαζώνει την Πυροσβεστική στο ράγκμπι. Στην έρευνα που ακολουθεί συμμετέχει, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, ολόκληρη οικογένεια μελών των New York's finest.Το σενάριο για το Ζήτημα Τιμής (2008) μπήκε στο ράφι μετά το βομβαρδισμό των Δίδυμων Πύργων με αεροπλάνα εδάφους-αέρος, αλλά η ιδέα του πάει πίσω μάλλον περισσότερα χρόνια απ' όσα μπορείς να φανταστείς, αφού οι δίδυμοι O'Connor, Gavin στη σκηνοθεσία και Gregory στη παραγωγή, είναι γιοι νεοϋορκέζου αστυνομικού. Με τις συμβουλές ενός ακόμα, του Detective Ropert Hopes, και τη βοήθεια του Joe Carnahan που εκείνη την εποχή έδινε νέα ρέτρο ρυθμική πνοή στο είδος με το Narc (2002) του, γράφτηκε μια ιστορία που φυσιολογικά αντιμετωπίζει λίγο πολύ οικογενειακά τη διαφθορά στο κέντρο της, κάνει τις επιλογές πιο δύσκολες όσο αυξάνουν οι ευθύνες, δυσκολεύεται να βρει καθαρούς ήρωες, και απαριθμεί όλα τα σχετικά κλισέ όσο επιμένει σε πραγματικές διαδικασίες. Από την άλλη, αυτή ακριβώς η εμμονή στη διαδικαστική μιζέρια, τους οικιακούς μπελάδες, τους συνεπαγόμενα αψίθυμους χαρακτήρες, μαζί με την εξίσου ταπερνοκρανία κάμερα και το καμένο γαλανό φίλτρο της, ο πολύ αληθινός πυρήνας δίνει στο φιλμ ένα ρεαλισμό που το κάνει να ξεχωρίζει, όσο και η ερμηνεία του Edward Norton που το κουβαλάει, για τουλάχιστο καμιά ώρα. Από κει και πέρα η παραγωγή κυριεύεται σταδιακά από το άγχος να κλείσει για να πας σπίτι σου, να διαφοροποιηθεί από Departed (2006) και We Own the Night (2007) που πήγαν ακόμα παραπέρα το δρόμο της για τις αίθουσες, να αφήσει στην άκρη το παραδοσιακό ξεκαθάρισμα με περίστροφα, καραμπίνες, ημιαυτόματα, μυδράλια και διηπειρωτικούς πυραύλους, να μη θίξει και πολύ την ακεραιότητα όσων σωμάτων υπηρετεί.

Προτού πεθάνει ο Jigsaw φρόντισε να αφήσει συνεργούς για να συντηρούν συνέχειες μέχρι τον 22ο αιώνα. Όλοι, ο ένας μετά τον άλλο, στήναν το σκηνικό του προηγούμενου, όπως θα ανακαλύπτεις στα φλασμπακικά φλασμπάκ στο παρελθόν πίσω από το παρελθόν, από δω και πέρα.Όσοι ασχολούνται ξέρουν από πέρσι τι να περιμένουν από τη πέμπτη συνέχεια της σειράς που έβαλε το αμερικάνικο Halloween σε μια καρέκλα, του φόρεσε γουρουνοκεφαλή, και άρχισε να το περιποιείται με όλα τα κατάλληλα σύνεργα. Το ποε-τικό ξεκίνημά του δε μπορεί να κρύψει ότι ο Σεβλέπος ο Πέμπτος (2008) έχει περάσει από συνθλιπτική διαδικασία σε όλα τα στάδια της παραγωγής, ξεκινώντας από το σενάριο που γράφτηκε στο ένα πόδι, με το άλλο να τρέχει να προλάβει την απεργία του κλάδου. Ο David Hackl αναλαμβάνει και τη σκηνοθεσία εκτός από το σχεδιασμό των παγίδων οπότε.. προτιμάει τα εκρηκτικά για να ξεμπερδεύει με κάτι ξέμπαρκους που περνάγαν από τα σκηνικά, ο Tobin Bell αποκτάει περισσότερο χρόνο κι από όταν ήταν.. ζωντανός αφού προφανώς μόνο γλάστρες στιλ Meagan Good προλάβαινε το casting, και περίπου τα 80' από τα 90' της διάρκειας ξοδεύονται σε γαμοδελταζήτα διαλογής ντεντεκτιβικό μυστήριο που δε καταλήγει πουθενά, έτσι ώστε.. να μη πιστεύεις πως τελειώνει (όπως υπόσχεται η ατάκα της προώθησης).

Μπουλούκος γόης και emo γκόμενα συνοδεύουν τον φλούφλη φίλο τους σε ταξίδι με κλεμμένο αμάξι για να πηδήξει ξανθιά που έψεισε στο chat πασάροντάς της ψεύτικη φωτογραφία.Το να ανάγονται όλα τα road trips ενηλικίωσης σε σύγκριση με το αρχετυπικό πια Ferris Bueller's Day Off (1986) είναι μια μοιραία πραγματικότητα της ζωής, αλλά για να φτάσεις να βάζεις δίπλα του το Sex Drive, πρέπει ή να μην έχεις δει τον Ferris Bueller, ή να μην έχεις δει το Sex Drive. Εναλλάσσοντας το σαχλορομάντζο με τη χοντροκομμένη χαριτωμενιά και το χιούμορ τουαλέτας, το ντεμπούτο το Sean Anders είναι σαν ευνουχισμένο American Pie (1999) με άδεια οδήγησης και φονική διάθεση να τσαλαπατήσει όποια έννοια σεβασμού στο ίδιο το δημογραφικό της, έχουν αφήσει όρθια τα sequels της ταινίας που εισήγαγαν τη σεξιστική ηλιθιότητα που περνάει για χιούμορ στη σύγχρονη αμερικανική (και δυστυχώς, όχι μόνο) εφηβεία, ενώ τα κάποια πετυχημένα σατιρικά στιγμιότυπα της αμερικάνικης βλακοβλαχιάς, μοιάζουν περισσότερο με σνομπίστικη επίφαση ανωτερότητας, παρά με ακτίδες ελπίδας ότι ο Anders κατάφερε να περάσει ψήγματα ακεραιότητας απ’ το κογκλομεράτο που μόνταρε την ταινία του.

Σε μια βδομάδα παραδοσιακά πνιγμένη στον τρόμο, που επιπλέον πλημμύρισε από τις προσπάθειες παραγωγών κάθε είδους να βγουν στην επιφάνεια όσο η παγκόσμια οικονομία ξανάριχνε μακροβούτι στην ύφεση, και με τον Sumner Redstone να ακολουθεί τον Harvey Weinstein στο χορό του Ζαλόγγου αποδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο τη σαλιγκαροκίνητη οσκαρική κούρσα, μέσα στον πανικό, με όλα τα χρόνια του κόσμου στη πλάτη του αλλά αγέρωχος, ο Clint Eastwood κέρδισε αβίαστα τη προσοχή της βιομηχανίας, με το trailer του Gran Torino (2008) που κυκλοφόρησε την Παρασκευή.

Το trailer βγήκε για να παίξει πριν το Changeling (2008) που άνοιξε σε περιορισμένη διανομή από τη Universal το σαββατοκύριακο στην Αμερική, έχοντας πάρει χλιαρές κριτικές στα φεστιβάλ των Κανών και της Νέας Υόρκης και αποφύγει όλα τα υπόλοιπα. Και φυσιολογικά η Warner ανακοίνωσε, για το Gran Torino, μαζί με όλο το σχετικό προωθητικό υλικό, ημερομηνία εξόδου στις 17 Δεκεμβρίου, σε μια κίνηση που μάλλον ετοίμαζε από τις αρχές της χρονιάς όταν τα γυρίσματα δεν είχαν καν ξεκινήσει και οι βρώμες θέλαν έκτο Dirty Harry να ψήνεται. Κίνηση που είχε επαναληφτεί και πρόπερσι όταν οι Σημαίες των Προγόνων μας (2006) δε κατάφεραν να συγκινήσουν ιδιαίτερα το κοινό και παραδώσαν άμεσα τη σκυτάλη των υποψηφιοτήτων στα Γράμματα από τo Ιβο Tζίμα (2006). Κίνηση που έφερε άμεσα όλες τις σελίδες που δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν (και δεν έχουν και δουλειά να κάνουν φέτος) να προβλέπουν Oscar® αντρικής ερμηνείας για τη ταινία, ανάμεσα στα δεκάδες άλλα, με βάση ότι τέτοιο δεν έχει ακόμα ο Eastwood να βάλει δίπλα στα διπλά, σκηνοθεσίας και παραγωγής, για Ασυγχώρητους (1992) και Million Dollar Baby (2004), και η αμερικάνικη Ακαδημία δε θα έχει άλλη ευκαιρία.

Βέβαια, και για τον ρόλο του στο τελευταίο ο γέρο-Clint είχε δηλώσει ότι θα είναι ο τελευταίος (και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε), και το trailer του (τελευταίου) φαίνονταν κι αυτό προπομπός ταινίας πολύ περισσότερο κλισεδιάρικης και macho απ' ότι αποδείχθηκε. Στη πραγματικότητα, και δε θα χρειάζονταν υπενθύμιση για τον ζωντανό θρύλο του αμερικάνικου κινηματογράφου, όλα τα trailer για φιλμ του σκηνοθέτη έχουν τις βραχνές ατάκες και τις πιασάρικες σκηνές που χρειάζονται για να πουλήσουν στο μέσο θεατή. Ο Eastwood ποτέ δεν έκρυψε την εκτίμησή του για τους σκηνοθέτες της εποχής των studio που πηγαίναν από τη μια ταινία στην άλλη χωρίς διακοπή, στην πράξη γυρνάει σε ελάχιστο χρόνο και αφήνει να του μοντάρουν τις σκηνές σε μερικές μέρες (έχοντας κάνει ανθρώπους σα τον Anthony Minghella να κλαίνε όταν το ακούνε), και φυσικά δεν έχει κανένα πρόβλημα να δώσει στη προώθηση περισσότερα απ' όσα χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά της. Πίσω από αυτά, η καινούρια δικιά του δουλειά φαίνεται τουλάχιστο τυπικό καλό indie, χωρίς σκηνικά και πολλή ανάπτυξη χαρακτήρων, με προϋπολογισμό το πολύ κάτι εκατομμύρια, και με σενάριο παγκοσμίως άγνωστου που αγκαλιάζει άλλη μια μειονότητα, αυτή των Hmong της νότιας Κίνας, και δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί το αγκάλιασε με τη σειρά του ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη αχρωματοψία στο Hollywood. Ακόμα κι αν πρόλαβες τα M1 βασικό όπλο στα ελληνικά στρατά, δύσκολα περιμένεις πολλές επιπλέον σκηνές δράσης, έστω και από αυτόν που γύρισε μερικές από τις πιο αντρικές ταινίες στη κινηματογραφική ιστορία. Όμως, ακόμα και στις πολύ προσωπικές του επιλογές δεν έχεις κανένα λόγο να αποφύγεις να ποντάρεις, και η αγάπη της ©AMPAS® είναι δεδομένη και απόλυτα δικαιολογημένη.

Στις αρχές του 2009 βγαίνει η πολυαναμενόμενη ταινία για την ζωή και τον θάνατο του hiphop υπερ-ήρωα, Notorious B.I.G.. Executive producer είναι ο άνθρωπος που κέρδισε τα περισσότερα από τον B.I.G., ο φίλος και μάνατζερ του Puff Daddy (με όλα τα ονόματά του).

Η ιστορία του B.I.G. είναι γνωστή στο ευρύ κοινό: από το μικροεμπόριο ναρκωτικών πέρασε στην κορυφή της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας στα μέσα των 90ς ως το αντίπαλο δέος της Ανατολικής Ακτής στην κυριαρχία της Δυτικής. Η δολοφονία του το 1997 στο Λος Άντζελες τον έκανε θρύλο, προκαλώντας εκατομμύρια πωλήσεων και δημιουργώντας καριέρες για πολύ κόσμο που τον περιτριγύριζε. Η δυσκολία σε τέτοιες περιπτώσεις ταινιών (όπου το ιστορικό είναι τόσο πρόσφατο και τόσο λεπτομερειακά καταγραμμένο αλλά και τα πρόσωπα τόσο σημαντικά για πολύ κόσμο) είναι να βρεθούν οι κατάλληλοι παρουσιαστές: σε αυτό δίνει πολλή προσοχή το Notorious (2009), με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ηθοποιοί να μοιάζουν φυσιογνωμικά με τους ρόλους τους (Puff Daddy, Junior M.A.F.I.A., κλπ.). Τον Biggie παίζει ο ράπερ Gravy, ο οποίος του μοιάζει εμφανισιακά και (από τα trailers) φαίνεται να έχει κατορθώσει να αποδώσει σωστά τον τρόπο ομιλίας όσο και τις κινήσεις του. Υπάρχουν και αρκετά κοινά σημεία στις ζωές τους: υπήρξε και αυτός μικροέμπορος ναρκωτικών, έχει βγάλει δίσκους (σε μικρές εταιρείες στα 90ς και έπειτα στην πολυεθνική Warner), τον πυροβόλησαν μπροστά στην είσοδο του περίφημου ραδιοφωνικού σταθμού Hot 97 πριν από 2 χρόνια. Το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ζωή του Biggie, την μητέρα του, υποδύεται η καλή Angela Bassett, η οποία όμως δεν φαίνεται να μιμείται την πραγματική μητέρα του Biggie: π.χ. δεν μιλάει την τζαμαϊκανή προφορά. Τη σκηνοθεσία συζητούσε να αναλάβει αρχικά ο Antoine Fuqua, για να καταλήξει στον πιο έμπειρο στο αφροαμερικάνικο δράμα George Tillman Jr. (Soul Food (1997)).

Η ταινία είναι από τις πλέον αναμενόμενες για το μουσικόφιλο κοινό, γιατί μιλάμε για μια εξαιρετικά καλή (μουσικά) εποχή για το hiphop (μέσα 90ς) και έναν καλλιτέχνη που πραγματικά άλλαξε τον ήχο και την πορεία της μουσικής, αλλά και επηρέασε πολύ κόσμο με την ζωή του. Λόγω του P. Diddy στην παραγωγή, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μιας τύπου Ηollywood αγιογραφίας, αλλά πάλι, ο Diddy έχει κάνει πολλά, αποτυχημένα αλλά και επιτυχημένα: και κυρίως, ήταν εκεί όταν αυτά γίνονταν.

Το κείμενο μας παραχώρησαν από το Από τις 4 στις 5