Περιορισμένα ήταν τα χειροκροτήματα στη πρώτη καταφισκαρισμένη προβολή των Μπάσταρδων (2009) του Quentin Tarantino το πρωί στις Κάνες, και η κόπια είναι ήδη συλλεκτική αφού στις αίθουσες το φιλμ θα βγει πιο σύντομο απ' ότι λέγεται. Αλλά θερμά ήταν τα τιτιβίσματα στα δίχτυα στη συνέχεια, και ο σκηνοθέτης δε πήγε τελικά στη Γαλλία μόνο για να κουβαλάει τα μπαγκάζια του Brad Pitt που φέτος κλείνει τα απαραίτητα χρόνια παρουσίας στο φεστιβάλ για να αντικαταστήσει τον Φοίνικα στα βραβεία του, απ' ότι ακούγεται.

Ακόμα κι αν είσαι περαστικός, για τα βυζιά της Monica Bellucci στο κόκκινο χαλί της Ρώμης, τόσες φορές που τα 'ψαξες έμαθες ότι, ανα ημέρα, τουλάχιστο μια ταινία περνάει και για να ξεσκονίσει το κόκκινο χαλί στις Κάνες. Σήμερα, με το φεστιβάλ να έχει παρουσιάσει το μισό διαγωνιστικό του, είναι μέρα για ανοιξιάτικο (γενικό) καθάρισμα: το απόγευμα με Los Abrazos Rotos (2009) που έχει ήδη προβληθεί στη χώρα του Almodóvar χωρίς να κατασυγκινήσει ούτε κριτικούς ούτε κοινό, και το βράδυ με Vincere (2009) που ανοίγει αύριο στη χώρα του Benito Mussolini, χαρακτηρισμένο ήδη από νωρίτερα, και αυτό όπως και τόσα άλλα μέχρι τώρα, σαν από τις πιο εμπορικές δουλειές του σκηνοθέτη του, Marco Bellocchio.

Ο Bellochio βέβαια είναι στη καρδιά σου από τότε που 'βαλε τη Maruschka Detmers να κάνει πίπες στο Diavolo in Corpo (1986), και έχει πάει και πεντέξι φορές στις Κάνες αλλά, με εξαίρεση μια πολύ θαυμάσια στιγμή θαυμάσιας Ιταλίδας από τη Giovanna Mezzogiorno, το τρέιλερ το "εμπορικό" το βγάζει σαν "αίσθηση προηγούμενου αιώνα γενικά". Και οι σημειώσεις της παραγωγής δε κρύβουν ότι τον φασίστα δικτάτορα, από κάποιο σημείο και μετά, τον υποδύεται.. υλικό αρχείου της εποχής (λόγω περιορισμένου προϋπολογισμού φυσικά). Και η ιστορία, της Ida Irene Dasler που απαιτούσε από τον Mussolini να αναγνωρίσει και τον (υπαρκτό ή ανύπαρκτο ιστορικά) γάμο τους πέρα από το παιδί τους, δύσκολα βλέπεις να δικαιολογεί σπαραχτικό μελόδραμα άμα δεν είσαι τριχωτή φεμινίστρια. Παρολαυτά, η παραγωγή, που πήρε θετικότατες κριτικές από.. τα αφεντικά της και συγκρατημένες γενικά από τους υπόλοιπους ακόμα και στη χώρα της, ήταν βραβειακό φαβορί πριν παιχτεί και μάλλον παραμένει. Το ίδιο και οι Αγκαλιές του Almodóvar, ακόμα πιο αγαπημένου μιας διοργάνωσης που, όπως χιλιοματαξανάπαμε μέχρι και στη προηγούμενη παράγραφο, πολύ συνειδητά απέφυγε να προτείνει και πολλά πέρα από μετριότητες ταχτικών της φέτος.

Όσο στις Κάνες η Disney έστρωνε χιόνι για το A Christmas Carol (2009) που βγαίνει το Νοέμβριο, η Warner ξεκίναγε στην Αμερική τη καμπάνια για τη χριστουγεννιάτικη ταινία της, τον Sherlock Holmes (2009), δίνοντας στη δημοσιότητα, όπως είχε ανακοινώσει, το τρέιλέρ του. Τρέιλερ που θα παίζει από τη Παρασκευή στις αίθουσες πριν το Terminator Salvation (2009), ταινία που οι twitteratti έχουν ήδη ζωγραφίσει να απευθύνεται σε 12χρονους γραμμένη από συνομήλικούς τους. Τρέιλερ που, επιπλέον, έκανε πρεμιέρα τέλη Μαρτίου στη ShoWest, και κουβαλάει άρα κι ένα άγχος να βγάλει από το καπέλο του κάτι στην ίδια κλάση με το Avatar (2009) του James Cameron το οποίο ανοίγει μια βδομάδα νωρίτερα.

Έτσι δεν είναι καθόλου απροσδόκητο το ότι περιμένεις να πεταχτούν ζόμπι, νίντζα, κλίνγκονς, ο Joker, o Agent Smith, o Lex Luthor και φυσικά όλη η League of Extraordinary Gentlemen (2003) στη διάρκεια του βίντεο. Άσε που η "δυναμική νέα απεικόνιση" των χαρακτήρων του Arthur Conan Doyle είναι η πρώτη μεγάλη ευκαιρία του Guy Ritchie, και άνετα μπορεί να γίνει η τελευταία του αν κοιτάξεις πως πάει η καριέρα του, οπότε στα πλάνα του υπάρχει από την αρχή αυτό το πάθος να κάνει να τη καταπιούν όσους χρησιμοποιούν την επωδό "the artist formerly known as Madonna's husband" όταν τον αναφέρουν. Ο μόνος στο project που δεν έχει να αποδείξει τίποτα είναι ο Robert Downey Jr., αλλά έτσι σε κάνει να απορείς.. τι πήγε να κάνει σ' αυτό, αφού είναι ήδη το πρόσωπο ενός καταπετυχημένου franchise, του Iron Man (2008), και η παραγωγή του Holmes δε φαίνεται να μπήκε στον κόπο να κάνει reboot του pulp χαρακτήρα χωρίς να σκέφτεται και καναδυό sequel. Ο Downey Jr. πάντως μπήκε, όπως μάλλον πρόσεξες, στο κόπο να χάσει αρκετά κιλά, μπας και πλησιάσει αυτό το λιπόσαρκο του ήρωα και σκάσουν λίγο οι συνηθισμένες αντιδράσεις σε κάθε παρέκκλιση από τα παραδοσιακά, ενώ έκανε κι ακόμα ένα καλό, όπως πρόσεξες και παραπρόσεξες, να επιμείνει ότι η Rachel McAdams είναι αρκετά μεγάλη για να παίζει το.. αίσθημά του. Στα λίγα συν, πρόσθεσε και ότι ο Ritchie φανερά αφήνει αρκετό χώρο και χρόνο στον πρωταγωνιστή του με μισοαπομακρυσμένα και μισοπαγωμένα πλάνα, ενώ το ίδιο είχε κάνει και στο σενάριο, προσαρμόζοντας τις ατάκες επιτόπου, σύμφωνα με τις αναφορές.

Κανένας δε μπορεί να αρνηθεί στον Ken Loach, έναν από τους πιο δημοφιλείς σκηνοθέτες που σήκωσε ποτέ τον Χρυσό Φοίνικα, το δικαίωμα να κάνει και μια ταινία που θα βγει σε "many, many prints", και κρίνοντας από τη ζεστασιά με την οποία υποδέχτηκε το Looking for Eric (2009) o βρετανικός τύπος, το φιλμ μπορεί να έχει και παραπάνω πιθανότητες για κανένα βραβείο από τον πάτο, πάτο των προγνωστικών όπου το βάζαν οι περισσότεροι με το ξεκίνημα του φετινού φεστιβάλ των Κανών.

Στη ζεστασιά βοηθάει βέβαια και η παρουσία του Eric Cantona, ποδοσφαιριστή του (προηγούμενου) αιώνα για τη Manchester United και ανθρώπου που ξανάφερε το αγγλικό ποδόσφαιρο στα ευρωπαϊκά σαλόνια (από την ανυποληψία στην οποία είχε πέσει μετά τους αποκλεισμούς, άμα θυμάσαι). Ο Βασιλιάς Eric έχει ήδη γράψει συμμετοχή σε καμιά δεκαπενταριά παραγωγές χωρίς πολλές δάφνες, αλλά και από τις δυο πλευρές της Μάγχης εξακολουθούν να τον υποδέχονται σα χολιγουντιανό σουπερστάρ, ενώ αυτή τη φορά βρίσκεται στην ιδανική θέση να παίζει τον εαυτό του σε larger than life διαστάσεις, όπως βλέπεις στο μάλλον τόσο κατασυμπαθητικό όσο και η ταινία τρέιλερ. Η ιδέα της αφίσας που ζωντανεύει μετά από αρκετά τσιγαριλίκια, δεν ήταν αυτή με την οποία πλησίασε τον Loach ο Cantona που θυμήθηκε αρχικά ένα παθιασμένο οπαδό ο οποίος τον ακολουθούσε παντού με αποτέλεσμα να χάσει δουλειά, φίλους και οικογένεια. Όμως ο 70άρης δημιουργός ήθελε λέει κάτι λιγότερο δραματικό από The Wind That Shakes the Barley (2006) και It's a Free World... (2007), προς ανακούφιση και των παραγωγών του που δεν έχουν συνηθίσει και ακριβώς να βλέπουν φρασούλες σα το "crowd pleaser" να συνοδεύουν καθολικά τις δημοσιογραφικές αναφορές για τη δουλειά του.

Ακόμα μια παραγωγή που χρησιμοποιεί το διαγωνιστικό των Κανών απλά για να κάνει επίσημη πρεμιέρα φέτος, το Vengeance (2009) του Johnnie To ανοίγει τη βδομάδα που έρχεται στη Γαλλία, και από την ανακοίνωσή του ακόμα φανταζόσουν το σκηνοθέτη να συζητάει, μεταξύ μουχλιασμένου τυρού και ωμού ψαριού, την επισημοποίηση της σχέσης του με το Γάλλο διανομέα του, μέσω της παλιομοδίτικης φαεινής ιδέας συμπαραγωγής, με τον Alain Delon πρωταγωνιστή και στα Αγγλικά φυσικά.

Κάπως έτσι, χωρίς τον τυρό, περιγράφει (στις σημειώσεις της παραγωγής) και το πραγματικό ξεκίνημα η Michèle Halberstadt / Pétin της ARP Sélection, μόνο που απ' ότι φαίνεται το alzheimer του Delon είναι πια πολύ προχωρημένο για ξένες γλώσσες, και όπως και να 'χει τον αντικατέστησε ο Σάκης Ρουβάς του Παρισιού, ο Johnny Hallyday. Που όπως βλέπεις, επιβεβαιώνει, με το να μη κουνιέται μιλώντας ταυτόχρονα σε καμία σκηνή, ότι τέτοιες, χιλιοτραγουδισμένες πια, ιδέες δε καταλήγουν ποτέ σε χειροκροτήματα, ειδικά αν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Οι σκηνές στις οποίες ο To πουλάει John-Woo-ισμό για δυτικά ακροατήρια φαίνονται σχετικά καλύτερες, ο σκηνοθέτης είναι πάντα παραδοσιακός επαγγελματίας, και αυτό επιβεβαιώνει και το review του Variety, από τα λίγα που βιάστηκαν να μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους για το φιλμ το οποίο έχει τη πιο επίσημη προβολή του στη Croisette σε τρεις (3) ώρες, με μοναδικό avantage το ότι ακολουθεί το Kinatay (2009) του Brilliante Mentoza, ένα φιλμ που έκανε τον Roger Ebert να απολογείται επειδή είχε χαρακτηρίσει το Brown Bunny (2003) χειρότερο όλων των εποχών για τις Κάνες.

Το trailer μοιάζει όσο χαζοβιόλικη μπορεί να φαντάζεσαι ότι ήταν η ατμόσφαιρα πίσω στο summer of love των τελών των ‘60s, τότε που ο Joel Rosenman κι ο Michael Lang μάζεψαν σε ένα line-up 32 ονόματα που τότε κι αργότερα θα αποτελούσαν τις παραγράφους ενός ολόκληρου κεφαλαίου της μουσικής (κι αστερίσκους σε διάφορα άλλα επόμενα κεφάλαια επίσης), για μια συναυλία που βρέθηκε εξόριστη απ’ το χώρο που ήταν προγραμματισμένη να γίνει (γιατί οι αντιδράσεις των περιοίκων οδήγησαν το δημοτικό συμβούλιο να τους βγάλει παράνομες τις φορητές τουαλέτες) και κατέληξε στα χωράφια ενός πιτσιρικά, που έψαχνε να βρει τρόπο να μετατρέψει την τρώγλη που οι γονείς του πουλούσαν για μοτέλ, σε βιώσιμη επιχείρηση.

Απο ‘δω μπαίνει ο Ang Lee στην ιστορία, μεταφέροντας στην οθόνη την οπτική του Elliot Tiber, απ’ την αυτοβιογραφική του εξιστόρηση των γεγονότων στο Taking Woodstock: A True Story of a Riot, a Concert, and a Life, ένα βιβλίο που, όπως λέει, του το 'δωσε ο συγγραφέας καθ' οδόν σ' ένα αεροδρόμιο τα ξημερώματα, και το οποίο του ξύπνησε την επιθυμία να κάνει μια κωμωδία χωρίς κυνισμό και βρήκε την ευκαιρία σ’ αυτό. Το Φλεβάρη του 2008 άρχισε να το σκέφτεται και να το συζητάει με τον σεναριογραφοπαραγωγό του στην Focus Features, τον James Schamus του Hulk (2003) και του Lust, Caution (2007), κι αψηφώντας το ενδεχόμενο απεργίας των ηθοποιών στο Hollywood, έφτασε το Μάη να μπαίνει στο pre-production. Εκεί πέτυχε και τον Demetri Martin, φρέσκο τακτικό κωμικό του Saturday Night Live που ικανοποιούσε την προτίμησή του για άγνωστο πρωταγωνιστή, στον οποίο φόρτωσε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, κρατώντας τους υποστηρικτικούς για πιο γνωτά ονόματα δευτεραγωνιστών.

Το cast το προετοίμασε φορτώνοντας τα iPods τους με μουσική της εποχής και τις ταινιοθήκες τους με καμιά 30αριά DVD για τον καθένα και οργάνωσε και hippie training camps για τους κομπάρσους του, αλλά, σε ένα απ’ τα πιο γρήγορα projects που έχει στήσει ποτέ ο Ang Lee, φαίνεται πως δεν πρόλαβε να κάνει και πολλά, αν κρίνεις απ’ τις κριτικές που κυκλοφόρησαν από τις χθεσινοβραδινές δημοσιογραφικές προβολές πριν τη σημερινή πρεμιέρα της ταινίας στις Κάνες. Κριτικές που γδύνουν το Taking Woodstock από ερμηνευτικές αξίες, ακυρώνοντας από τους βετεράνους Imelda Staunton και Henry Goodman που παίζουν καρικατουρίστικα τους Εβραίους γονείς του Tiber, μέχρι τους βοηθητικούς ηθοποιούς και τον ίδιο τον Demetri Martin, που στέκουν, λέει, σαν άγευστα αγγούρια μέσα στην κακοανακατεμένη σαλάτα κωμικών ευκολιών, επίπεδων αναπολήσεων και απλοϊκών απεικονίσεων της εποχής απ’ τον απογοητευτικά ανεπαρκή Ang Lee. Άλλος ένας έξω απ’ τους διεκδικητές του Φοίνικα, προφανώς, σε μια λίστα που αποδεικνύεται αποκλεισμού περισσότερο, παρά διαγωνισμού, έτσι όπως πάει.

Την τριλογία της εκδίκησης, που τον έκανε μάγκα σχεδόν αποκλειστικά χάρη στο Oldboy (2003) του, o Park Chan Wook την ακολούθησε με το I’m a Cyborg but That’s OK (2006), το οποίο είχε χαρακτηρίσει ως επιδόρπιο στο πλήρες γεύμα που ήταν εκείνο το κομμάτι της καριέρας του. Φέτος, επιστρέφει στις Κάνες με το Thirst, μια αλλόκοτη, αντισυμβατική μαυροκωμωδιάρικη ερωτική βαμπιρική ιστορία για έναν παπά που γίνεται βρυκόλακας δια μεταγγίσεως, ξυπνάει καβλωμένος και τα φτιάχνει με τη γυναίκα του παιδικού του φίλου, κι όλα πάνε καλά μέχρι που ψυλλιάζεται ότι πρέπει να πίνει αίμα για να διατηρεί καθαρή επιδερμίδα. Ιστορία που αντί να τη βαφτίσει ορεκτικό του επόμενου κεφαλαίου της δουλειάς του, όπως περίμενες κι εσύ κι εκείνος, το χαρακτηρίζει, λέει, «σα να ζητάς το λογαριασμό, μετά το επιδόρπιο».

Λογαριασμό που, απ’ ότι φάνηκε απ’ τις εντυπώσεις που άφησε η ταινία χθες βράδι στη δημοσιογραφική προβολή της στις Κάνες, θα κληθεί να τον πληρώσει ο θεατής, σε μια ταινία αφόρητα υπερμήκη, και πιο ακραία απ’ οτιδήποτε άλλο έχει δοκιμάσει ο Park, στα πειράματά του με τις φόρμες και τις προσδοκίες. Πειράματα που φαίνεται να ξεφεύγουν ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό, τουλάχιστον όσο αφορά σε πλοκή και σενάριο, έμπνευση για τα οποία, ο Park άντλησε απ’ την ιστορία της Thérèse Raquin του Émile Zola. Κι αν το στόρι ήταν που πάντα κρατούσε (ή τουλάχιστον, προσπαθούσε να κρατήσει) σε κάποια επαφή με το έδαφος το εκστατικό οπτικό στυλ του σκηνοθέτη, αυτή τη φορά το στυλιζάρισμά του φέρεται να εκτοξεύεται σε άλλα επίπεδα, μπουρλέσκ καταστάσεων, όσο από κάτω του ο Park παραληρεί με τραβηγμένες φαρσικές επαναλήψεις που δοκιμάζουν υπομονές.

Το Bakjwi είναι μέχρι ώρας η δεύτερη ασιατική ταινία των φετινών Κανών, μετά το χθεσινό Spring Fever του Κινέζου Lou Ye, που είχε φάει απαγόρευση εργασίας στην Κίνα όταν εμφάνισε στην Κρουαζέτ το Summer Palace κόντρα στις επιθυμίες των λογοκριτών της χώρας του κι έκανε το ίδιο πάλι φέτος. Η λογοκρισία της Κορέας, έκοψε απ’ τον Park μονάχα κάτι ανοιχτά ποδάρια απ’ τις αφίσες, αλλά η ταινία του, αν κι εξίσου απογοητευτική, έφτασε χθες στο Salle Debussy με τον τίτλο της εμπορικότερης ταινίας της χρονιάς στη χώρα του, ρεκόρ που βοήθησε κάπως να επιτευχθεί και η συμμετοχή της Universal στους χρηματοδότες απ’ το στάδιο της προπαρασκευής, επένδυση που αποτελεί πρωτιά για την Κορέα κι ενθαρρυντικό οιωνό τόσο για την εμπορική στειρότητα που έχει φάει τελευταία ο κινηματογράφος της χώρας, όσο και για τον ίδιο τον Park, βέβαια, που βλέπει την ταινία του να διανέμεται απ’ την Focus Features με εξασφαλισμένη ως ώρας ημερομηνία εξόδου και στην Αμερική, την οποία, λέει, δεν έχει δισταγμό να επισκεφθεί, αν πέσει στα χέρια του κάνα σενάριο της αρεσκείας του. Κάτι από αδερφούς Farrelly, ίσως; Δε θα 'ταν άσχημο...