Καθαριστής σε γραφείο ατζέντη μεγάλων σταρ, αλλοιώνει τις πορείες των αγαπημένων του ηθοποιών και παρεμβαίνει στη ζωή τους χρησιμοποιώντας πληροφορίες που κλέβει τα βράδια, ανάμεσα στο άζαξ και την ηλεκτρική.Χαριτωμένη κομεντί ηθών και καταστάσεων, με τον Merad του Bienvenue chez les Ch'tis (2009) πολύ πριν γίνει σουπερδιάσημος (τουλάχιστον στη χώρα του), να παίζει απολαυστικότερα απ’ το μεγάλο του hit, τον φουκαριάρη φανατικό κάπου εκεί στα όρια του stalker, σε κάτι που ξεκινά ως ενδιαφέρουσα σάτιρα της σχέσης ινδαλμάτων και λατρών τους, με υποσχόμενες ματιές στα αλληλοφαγώματα στις κλίμακες της ιεραρχίας της διασημότητας, και προχωρά για να χαϊδέψει την αποξένωση του αφοσιωμένου fan απ’ τον πραγματικό (του) κόσμο και να ψιλοζωγραφίσει τη σατανικότητα που μπορούν να κρύβουν μέσα τους οι λαμπεροί θεοί και ημίθεοι του star system. Όταν πλησιάζει προς την κορύφωση, μαλακώνει απότομα και σε αγκαλιάζει με πνιγηρή γλυκαναλατίλα, καθώς μπαίνει στον αυτόματο για να υπογραμμίσει την καλή πλευρά πάντων των διπόδων και να κλείσει με καθησυχαστικό αναμενόμενο happy end.

Με τον τρόπο που σε αναπολούν οι παλιές σου αγάπες, η Charlotte Gainsbourg αισθάνεται ακόμα τον Αντίχριστο πάνω της, στο συγκεκριμένο σημείο που βλέπεις, από τις Γαλλικές Αντίλες όπου λούεται, με το βραβείο ερμηνείας των Κανών περιτύλιγμα για το αντιηλιακό της.

Το σμπρώξιμο προς τα μπρος, της ταινίας του Lars von Trier στη καριέρα της κόρης του Serge Gainsbourg και της Jane Birkin, ήταν φυσικά αρκετά ευρύ και δυνατό. Ο ιδιοφυής Δανός κατάφερε να κάνει το φιλμ να συζητηθεί σχεδόν τόσο όσο οι φήμες ότι ο Brad Pitt συμπλήρωσε τα απαραίτητα χρόνια συνεχούς παρουσίας ώστε ο Χρυσός Φοίνικας να μετονομαστεί σε Pitt d'Or ή (τόσο όσο) οι αναφορές για το φούσκωμα και τη γωνία που προκάλεσε στο ανιμομαλλί του Robert Pattinson ο άνεμος από τη Γαλλική παραλία. Η ηθοποιός και τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, φρόντισε να τονίσει και από μόνη της το ύψος της καλλιτεχνικής της ερμηνείας, περιδιαβαίνοντας τη Croisette με ενάμισο μέτρο τακούνι και τον σύζυγό της, ηθοποιό και σκηνοθέτη Yvan Attal, σε ρόλο αξιαγάπητου κανίς. Η Charlotte έγινε τη Κυριακή η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία που τιμήθηκε στις Κάνες για τον επί της οθόνης αυτο-ακρωτηριασμό της εκεί χαμηλά, οχτώ χρόνια μετά την Isabelle Huppert που προέδρευε φέτος στην επιτροπή που απένειμε το βραβείο, επιτροπή η οποία για πρώτη φορά αποτελούνταν από γυναίκες στη πλειοψηφία της. Ο Αντίχριστος, που διεκδικεί και τη πρωτιά παραγωγής με σύμβουλο μισογυνίας στα credits της, καταδικάστηκε αποκλειστικά από τον ευαίσθητο αντρικό πληθυσμό για τη πρότασή του να παραδοθεί η γυνή στη πυρά παλουκωμένη ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να ορθοποδήσει. Εκτός από την επιτροπή, και κάθε άλλη θηλυκή αναφορά από το φεστιβάλ κάθε άλλο παρά δυσφορία φάνηκε να επέδειξε για το λατρευτικό μίσος του Trier.

Έχοντας στις αποσκευές του τη μεγαλύτερη διάκριση του ελληνικού κινηματογράφου της τελευταίας δεκαετίας, στις Κάνες και όχι μόνο, ο Κυνόδοντας (2009) του Γιώργου Λάνθιμου επέστρεψε στα μέρη μας, φέρνοντας μαζί και το τρέιλέρ του, που παίζονταν, σε δαιμονισμένη λούπα σύμφωνα με τον verbal, στη γιγαντοθόνη του ελληνικού περιπτέρου στη Croisette.

Συνοψίζοντας όσα χιλιοξαναματάπαμε (και όχι μόνο εδώ) προς όφελος όσων τώρα την ανακαλύπτουν, η παραγωγή της Boo Productions κέρδισε το Σάββατο το Prix Un Certain Regard, του δεύτερου τη τάξει τμήματος των Κανών με δουλειά θεωρητικά "να ενθαρρύνει καινοτόμες δημιουργίες νέων ταλέντων". Το τμήμα φέτος συγκέντρωσε αρκετές από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες όλου του φεστιβάλ, αφού το κύριο διαγωνιστικό του προτίμησε κυρίως φλεβοτόμες δημιουργίες παλιών παραλυμένων. Κατακαταξιωμένα ονόματα, σα του Bong Joon-ho που έκανε όλον τον πλανήτη να τον προσέξει με το Gwoemul (2006) και του Cristian Mungiu που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα πριν δυο χρόνια, και ωραίοι νέοι σα τον Corneliu Porumboiu που όλοι περίμεναν ότι θα γυρίσει στη Ρουμανία με το μεγάλο βραβείο (και πήρε τελικά και το βραβείο της επιτροπής και αυτό των κριτικών), κάναν την επικράτηση του Λάνθιμου "θρίαμβο" σύμφωνα με το Variety, τη μεγαλύτερη έκδοση της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο Guardian τον χαρακτήρισε.. "νορβηγικό δράμα", ο Hollywood Reporter.. δε κατάλαβε ότι κέρδισε, αλλά όλη τη βδομάδα που πέρασε οι πιο ψυλλιασμένοι τρέχαν να γράψουν για τον Κυνόδοντα ακόμα και δίπλα στον Robert Pattinson, και προς το τέλος ακόμα και όσοι καταλαβαίναμε τι διάσταση θα είχε μια τέτοια επιτυχία αρχίσαμε να πιστεύουμε σε αυτή.

Ο verbal έγραψε ήδη στις Μάζες ότι

η κρυπτική πλοκή περιστρέφεται γύρω από μια, αποκομμένη απ' την πραγματικότητα, πενταμελή οικογένεια, που μένει σ' ένα σπίτι κάπου στην ύπαιθρο, κλεισμένο μ' έναν ψηλό φράχτη, μέσα στον οποίο τα τρία παιδιά παίζουν κι εκπαιδεύονται όπως κρίνουν οι γονείς τους ότι αρμόζει, και νομίζουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω απ' το σπίτι είναι παιχνίδια και ζόμπι είναι εκείνα τα κίτρινα λουλουδάκια που φυτρώνουν στην αυλή. Μόνη τους επαφή με τον υπόλοιπο πλανήτη, είναι μια σεκιουριτού, την οποία φέρνει για επίσκεψη ο πατέρας όταν χρειάζονται ανακούφιση οι σεξουαλικές ορμές του γιου και η οποία χαλάει την οικογενειακή γαλήνη, όταν χαρίζει ένα τσιμπιδάκι στη μεγάλη κόρη και ζητάει "κάτι άλλο" για αντάλλαγμα.

Και ο φίλος μας ο Boyd συμπλήρωσε στο Variety πως

Two brief erect-penis shots guarantee pic's arthouse cred.

Ο Michael Haneke τιμήθηκε με τον φετινό Χρυσό Φοίνικα για το Weiße Band (2009) του, στη λήξη του 62ου φεστιβάλ των Κανών, μια λήξη της οποίας η τελετή απέδειξε ότι φέτος η διοργάνωση είχε πολύ περισσότερα βραβεία να μοιράσει απ' ότι ταινίες που να τα αξίζουν, με αποτέλεσμα οι μισές τουλάχιστο απονομές να συνοδευτούν από γιούχες.

Το μεγάλο βραβείο έδωσε στον σκηνοθέτη η Isabelle Huppert, πρόεδρος στη φετινή επιτροπή και πρωταγωνίστρια στη Δασκάλα του Πιάνου (2001) του (Haneke) που είχε μισοσκουπίσει τις απονομές στη Croisette οχτώ (8) χρόνια νωρίτερα αλλά χωρίς να καταφέρει τη σημαντικότερη τότε. Η ταινία, που κατατρομοκρατεί και πάλι τη σύγχρονη μπουρζουαζία όπως αναφέρει χαρακτηριστικότερα απ' όλους το AFP, κουβάλαγε τη κατάρα της κριτικής αποδοχής από τη Πέμπτη, ενισχυμένη από χτες και με το βραβείο FIPRESCI (τιμή που είχε λαβει και το Caché (2005) για να περιοριστεί στη συνέχεια στο βραβείο σκηνοθεσίας). Παρολαυτά, η εκλεκτική συγγένεια του Haneke με την Huppert του βγήκε στο τέλος συν, αντί για μείον όπως υπολογίζαμε αρκετοί χωρίς να υπολογίζουμε παράλληλα και τη βοργιαστική ευρωπαϊκή παράδοση αιώνων και δη και στα καλλιτεχνικά -- οι φήμες φουσκώναν όλη τη βδομάδα ότι οι διαφωνίες και οι συμπάθειες μέσα στην επιτροπή ήταν έντονες, το αποτέλεσμα έδειξε ότι επικράτησε σχετική συμμόρφωση με τις απέξω γνώμες, και μπορείς να φανταστείς ποιοι συμβάλλανε περισσότερο σε αυτό. Το Weiße Band είχε πουληθεί για αμερικάνικη διανομή (στη Sony Classics) με το που προσγειώθηκε στις Κάνες, πράγμα που αυτόματα το έβαλε στη κατηγορία ενδιαφέροντος και για το ευρύτερο κινηματογραφόφιλο κοινό, μαζί με το Bright Star (2009) της Jane Campion που είχε μαζέψει υποψήφιους αγοραστές πολύ νωρίτερα και στις Κάνες ξεκίνησε ουσιαστικά την οσκαρική του καμπάνια.

Το Μεγάλο Βραβείο (Grand Prix) και δεύτερο σε σημασία μετά το πραγματικό μεγάλο βραβείο, πήρε ο Jacques Audiard για τον Un Prophète (2009), παραγωγή που έκανε τους Γάλλους να τη συγκρίνουν ξανά και ξανά (και ξανά) με τους Goodfellas (1990) του Scorsese, και τους αλλοεθνείς να τη βρίσκουν πολύ καλή σε σχέση με τις υπόλοιπες αλλά λειψή ακόμα και σε σύγκριση με τα Gomorra (2008) του Garrone. Τρίτο βραβείο, μεγάλο σύμφωνα με τη σειρά απονομής, και τιμητικό για τη θρυλική του καριέρα και ακόμα περισσότερο για το γεγονός ότι ζει ακόμα, πήρε ο 90άρης Alain Resnais για τα Herbes Folles (2009), και μάλλον με το σκεπτικό ότι αν έπαιρνε οποιοδήποτε άλλο (όπως ακούγονταν), τότε θα μάζευε και τα περισσότερα boos. Μεγάλο αντι-βραβείο δόθηκε για πρώτη φορά από τη χριστιανική "οικουμενική" επιτροπή, στον Αντίχριστο (2009) του Lars von Trier, γιατί "προτείνει ότι η γυναίκα πρέπει να καεί παλουκωμένη για να μπορέσει ο άνθρωπος να ορθοποδήσει", πράγμα το οποίο προτείνουν και οι Μάζες και όλες οι θρησκείες από αρχαιοτάτων χρόνων αλλά τείνει να ξεχαστεί στον 21ο αιώνα.

Το κλίμα στις Κάνες δεν ήταν καλό από την αρχή, τα ξενοδοχεία ψάχναν κόσμο μέχρι τις τελευταίες μέρες, η αμερικάνικη βιομηχανία ενδιαφέρθηκε ελαχιστότατα να παρουσιαστεί, το διαγωνιστικό έγινε λίστα μπουγάδας για να προσελκύσει τους υπόλοιπους. Και το 'φαγε και ο γάιδαρος, με τη μεγάλη επιτροπή να έχει για τέταρτη φορά στην ιστορία Madame la Présidente και για πρώτη γυναικεία πλειοψηφία (5-4) για να χάσει φυσικά τον μπούσουλα, και με τους συνηθισμένους από πέρσι πολύ μικρούς ενδιαφερόμενους (Sony Classics, IFC Films) να αγοράζουν και ελάχιστα από πάνω. Στα, ιδιαίτερα ενισχυμένα φέτος, περιφερειακά κυριάρχησε, όπως ήδη είπαμε, ο Κυνόδοντας (2009) του Γιώργου Λάνθιμου, μια από τις καλύτερες ταινίες όλης της διοργάνωσης και μεγαλύτερη διάκριση για την Ελλάδα τη τελευταία δεκαετία. Στο Ένα Κάποιο Βλέμμα είχε πανίσχυρο αντίπαλο τον Ρουμάνο Corneliu Porumboiu και το Politist, Adjectiv (2009) του, ενώ αξιοσημείωτο είναι και το σάρωμα του Δεκαπενθημέρου των Σκηνοθετών από το J'ai Tué ma Mère (2009) του Xavier Dolan-Tadros, παρά τη παρουσία κάποιων αμερικάνικων παραγωγών, ακόμα και μεγέθους Coppola.

---

Στη συνέντευξη μιλάει η Αγγελική Παπούλια (μεγάλη αδερφή στο φιλμ) και όχι η Μαίρη Τσώνη (μικρή αδερφή), όπως αναφέρονταν αρχικά στο βίντεο. Και οι δυο τους ήταν στις Κάνες για τα φλας.

---

Ήταν με διαφορά η καλύτερη ταινία που είχα δει στο φεστιβάλ, μέχρι χθες που ο Gaspar Noé πήρε την πρωτιά απ’ τον Γιώργο Λάνθιμο, αλλά ο ίδιος κι ο Κυνόδοντάς του, εξακολουθούν να είναι απ’ τα πιο μουρμουρισμένα ονόματα των φετινών Κανών, αν όχι για το εμπορικό δυναμικό τους, σίγουρα τουλάχιστον για το καλλιτεχνικό κριτήριό τους.

Αφού έκανε τους Έλληνες περήφανους με την προβολή του την περασμένη Δευτέρα, ο Λάνθιμος είδε τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται και τα αιτήματα συνεντεύξεων να πολλαπλασιάζονται κι αφού έκανε «δέκα χιλιάδες συναντήσεις» την άλλη μέρα, τον πέτυχα ζαλισμένο στο ετήσιο πάρτι του Greek Pavilion, εκεί που έπαιζε σε δαιμονισμένη λούπα, όλες τις μέρες του φεστιβάλ, το trailer της ταινίας του στη γιγαντοθόνη, κι εκεί που τον έψαχναν απ’ το φεστιβάλ του Telluride για να τον κλείσουν για το πρόγραμμά τους, αφού τους τον είχε προλάβει όμως το Toronto.

Τον κάθισα σε μια εξέδρα λίγο πιο πέρα, μαζί με δύο απ’ τους πρωταγωνιστές του, τον Χρήστο Πασσαλή (που θα θυμάσαι από εκείνο το set visit στο Μαύρο Λιβάδι (2009)) και τη Μαίρη Τσώνη Αγγελική Παπούλια, και τους έβαλα να μου πουν για την ξεκαρδιστική, ιδιοφυή, προβοκατόρικη, γλυκόπικρη και τραγελαφική, παραβολικά αφαιρετική και δαιμονισμένα εύστοχη δηκτική ματιά τους στο θεσμό της οικογένειας, το μεγάλωμα των παιδιών ως μέθοδο καλλιέργειας εξάρτησης απ’ τους γονείς, και την επιμέλεια και την επιμονή που χρειάζονται οι άνθρωποι για να χτίσουν τους τοίχους από ψέμματα και παρερμηνείες γύρω από τους ανθρώπους που θέλουν να κρατήσουν ως κτήματα κοντά τους.

Αναφερθήκαμε και στην παράνοια του να παίζεις σε τέτοιου κύρους φεστιβάλ, να σε διανέμουν σε ξένες χώρες και στην Ελλάδα να δυσκολεύεσαι να κλείσεις διανομή που να ‘χει νόημα, αλλά για το τελευταίο, μπορείς να υποθέσεις βέβαια, ότι οι άνθρωποι κρατιόντουσαν μέχρι κι απόψε πριν κάνουν τελειωτικές συζητήσεις για τα ενδιαφέροντα που έχουν μαζέψει, αφού παρά τον ζόρικο ανταγωνισμό, η ταινία του Λάνθιμου δεν είναι και χωρίς ελπίδες να αποσπάσει κάτι απ’ τα βραβεία του Un Certain Regard που μοιράζονται σε καμιά ώρα. Γι’ αυτό, θα έπαιρνα σαν ένδειξη και το ότι ο παραγωγός, Γιώργος Τσούργιαννης, ήταν ακόμα στις Κάνες χθες, παρ’ ότι είχε προγραμματίσει να φύγει νωρίτερα, αλλά σήμερα δεν τον πέτυχα πουθενά, οπότε μη σε πάρω και στο λαιμό μου.

Εκτεταμένη, εμφατική, μηδενιστική συνέχεια του avant-garde των Wachowskis στο Speed Racer (2008) σύμφωνα με τους auteurs, η μοναδική του φεστιβάλ που μπορεί να τολμήσει και να πει ότι πάει το σινεμά μπροστά σύμφωνα με τον cinemad, δουλειά που ξεχωρίζει για τη προσπάθειά της να σου δείξει πραγματικά κάτι που δεν έχεις ξαναδεί σύμφωνα με τη Manohla Dargis, το Enter the Void (2009) φαίνεται η μόνη ταινία του φετινού διαγωνιστικού των Κανών που δε πρέπει να χάσεις, ακόμα κι αν είσαι από αυτούς που δε πιστεύουν ότι για να κάνεις ένα καλό μελόδραμα χρειάζεσαι σπέρμα, αίμα, και δάκρυα, όπως ο σκηνοθέτης του, Gaspar Noé, που μισο-απογοητεύτηκε επειδή δε παρατήρησε τόσες γιούχες και αποχωρήσεις όσες περίμενε στη σημερινή προβολή του φιλμ.

Ο verbal που είδε μισοτελειωμένα τη μισοτελειωμένη εκδοχή, από την οποία λείπουν το ραφινάρισμα στα ψηφιακά εφέ, στον ήχο και στα χρώματα, άντε και μερικοί τίτλοι, λέει, προσθέτει:

Η πρώτη ταινία του Noé εδώ κι εφτά χρόνια, ξεκινά απ' την οπτική του first person shooter, χωρίς τα όπλα, αλλά με το μαύρισμα της οθόνης στο ανοιγόκλειμα των ματιών του χαρακτήρα, για να σε εισάγει αλά POV, στη ζωή ενός ημιτελειωμένου πρεζονιού στο Τόκιο (με μια αδερφή απ' αυτές τις τόσο καβλιάρες που θα μπορούσαν να σε κάνουν να εύχεσαι να μην ήσουν μοναχοπαίδι και πώς να μην είναι, αφού την παίζει η Paz de la Huerta, κάνοντας στριπτίζ, τσιμπούκια και αβίαστα πισωκολλητά με τ' αφεντικό της, όταν δεν γλύφει το αυτί του αδερφού της), ο οποίος σύντομα καταλήγει νεκρός, για να πραγματοποιηθεί η προφητεία που διάβαζε σε ένα βιβλίο για πνεύματα.

Κάπου εκεί ξεκινάει στ' αλήθεια η ταινία του Noé, που κουνώντας πέρα-δώθε την κάμερα όπως στο Irréversible (2002), αλλά πιο συγκρατημένα για να μη κάνει άλλο πλούσιες τις εταιρίες δραμαμίνης, σε βάζει στην οπτική γωνία της ψυχής του τύπου, που ίπταται πάνω απ' το Τόκιο κι επισκέπτεται συγγενείς και φίλους, για να δει τις συνέπειες που έχουν πάνω τους οι πράξεις του. Παράλληλα, μια ζωή κομμάτια περνάει μπροστά στα μάτια του/σου και αιωρείται σε μια μεθυστική αντιβαρυτική χρονοκάψουλα, την ώρα που ο Noé σπάει τα όρια της κινηματογράφησης σχεδόν αποκλειστικά με γερανούς και πλάνα-αεροπλάνα (και κάτι γυροσκοπικά σε ελικόπτερα, πιο σταθερά κι από επαγγελματικά τοπογραφικά), και μιξάρει ήχους, χρώματα, φώτα, κάβλες και σωματικά υγρά, σ' ένα τριπάκι που δεν σε απομακρύνει απ' τις γνωστές μιζεράμπλ γειτονιές της βίας και της ψυχολογικοηθικής κατάπτωσης που συχνάζει συνήθως ο τύπος, αλλά βρίσκει αυτή τη φορά μια γλυκιά μελωδική μελοδραματικίζουσα ομορφιά ακόμα και στη σαπίλα που συνήθως κυνηγά.

Και μπορεί μετά, στη συνέντευξη τύπου, όταν τον ρώτησα αν έχει αλλάξει γνώμη για την αθανασία της ψυχής, να επέμεινε ότι δεν είναι παρά ένας σκληρός υλιστής που θεωρεί το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) αγαπημένη του ταινία, επειδή καταφέρνει να είναι μια θρησκευτική ταινία για άθεους, αλλά όπως είπε κι ο Καπράνος, το απόγευμα που του τα έλεγα στο ραδιόφωνο, το γεγονός και μόνο ότι αποφάσισε να απεικόνισει ψυχή, είναι μια στροφή στην αισιοδοξία για δαύτον. Βέβαια ο Noé επίσης είπε ότι η ταινία που θα ήθελε να δει περισσότερο απ' όλες τις άλλες στις Κάνες, είναι ο Αντίχριστος (2009) του Trier, κι ελπίζει να την προβάλλουνε την Κυριακή (που για να γίνει, χρειάζεται να κερδίσει το Χρυσό), αλλά αυτό υποθέτω κι ο Καπράνος ασχολίαστο θα το άφηνε.

Ένα σκοινί δεμένο από δυο δέντρα, στην διαδρομή που κάνει την ιππασία του ο γιατρός του χωριού, ρίχνει το άλογο και σπάει τα κόκαλα του αναβάτη του. Ο γιος του βαρώνου αρπάζεται βίαια και ξυλοκοπείται ζωωδώς. Ο ανάπηρος γιος της μαμής, τυφλώνεται από βίαια από έναν άγνωστο. Ο αυστηρός προτεστάντης ιεροκήρυκας, εκτοξεύει μύδρους κατά των δυνάμεων της αμαρτίας και του πειρασμού, που διαφθείρουν τον κλήρο του το ποίμνιό του.

Ο γιατρός, έχει μια σάπια σχέση με τη μαμή και αρρωστημένες αιμομικτικές επαφές με την κόρη του. Ο βαρώνος απειλείται από τη γυναίκα του ότι θα εγκαταλείψει την αποπνικτική σχέση τους για τον έρωτα ενός ξένου. Η αστυνομία ψάχνει τους ενόχους μιας σειράς τελετουργικών ειδεχθών πράξεων, μέσα στη σιωπή και την άρνηση μιας κλειστής, φοβισμένης κοινωνίας. Ο αυστηρός προτεστάντης ιεροκήρυκας, μιλά παθιασμένα για την ανάγκη του ποιμνίου του να αποβάλει τις δυνάμεις της αμαρτίας και του πειρασμού που τον διαφθείρουν.

Ένα ταξίδι στην ιστορία του κινηματογράφου, που επιδεικνύει το πόσο κοντά βρίσκεται στο τέρμα της διαδρομής του προς την τελειοποίηση της τέχνης του ο Haneke, ο οποίος ραφινάρει το στιλ του ταινία με την ταινία, με την εξαίρεση της πορδής που πήγε κι έκανε πέρσι στην Αμερική. Αυτό μου έλεγε ο Fabien Lemercier, ο Γάλλος του Cineuropa, ότι είναι στην ουσία του το Das Weisse Band (2009), που μπορεί να μην κατάφερα να το δω ακόμη, αλλά το πάθος με το οποίο απαιτούν να το προλάβω στην επαναληπτική του, όσοι το είδαν στις δημοσιογραφικές, προφανώς επεξηγεί όχι μόνο την δικαίωση που ένιωσαν όσοι απ’ τον Τύπο περίμεναν μέχρι χθες το απόγευμα τις πρώτες προβολές του, αλλά και την αναγνώρισή του μετά, ως ανώτερο διεκδικητή του Χρυσού Φοίνικα, ανάμεσα σε υψηλής αισθητικής γιορτές χασμουρητού όπως το Bright Star της Jane Campion και περιορισμένου βεληνεκούς αξιέπαινες ασκήσεις στιβαρότητας, όπως το Un Prophète του Jacques Audiard.

Δεν το λες παράλογο το φεστιβάλ να κρατάει μερικά απ’ τα καλύτερά του για το τέλος του, και για την ώρα που η αγορά μαζεύει τα συμπράγκαλά της για να γυρίσει πίσω, να έχει τον Haneke να ανεβαίνει το κόκκινο χαλί, με μόνα ντεσαβαντάζ του, απ’ ό,τι φαίνεται, για τη βραδιά της απονομής, εκείνο το βραβείο επιτροπής που είχε πάρει εδώ με το Le Pianiste (2001) και την προεδρεύουσα της φετινής επιτροπής, Isabelle Huppert, που είχε πάρει το βραβείο ερμηνείας τότε, για την ίδια ταινία του.