Πρωταγωνίστρια των φαντασιώσεών μας από το 2002, όταν και εμφανίστηκε σε σύντομο όσο και χαρακτηριστικό ρόλο στο Firefly του Joss Whedon ως σειρήνα του διαστήματος που παραπλανεί (δις!) τον σκληρό Mal Reynolds του Nathan Fillion, η Christina Hendricks αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη οτι η σωστή γυναίκα η σέξι, κάθε άλλο παρά στέκα πρέπει να είναι. Αντίδοτο στην ανορεξία των teen ειδώλων που κατοικούν στις παντός είδους σαπουνόπερες και κοσμούν τα περισσότερα εξώφυλλα, η Hendricks παρέα με τις υπνωτιστικές τις καμπύλες βρήκε τον αληθινό ρόλο της καριέρας της ως αρχι-γραμματέας στα πνιγμένα στον καπνό και το αλκοόλ γραφεία της διαφημιστικής Sterling-Cooper της Madison Avenue. Όλα αυτά στην πολυβραβευμένη σειρά εποχής Mad Men που πια αν δεν την έχεις ακούσει σου εύχομαι καλορίζικη να έχεις τη νέα σου σύνδεση στο ίντερνετ, σειρά που επαναφέρει το πρότυπο του σιωπηλού στιβαρού άντρα και της χυμώδους γυναίκας, όπως μαρτυρούν τα πολλαπλά εξώφυλλα που έχουν κάνει δίπλα-δίπλα η Hendricks με τον πρωταγωνιστή Jon Hamm. Και σειρά για την οποία έχει κερδίσει, ως μέρος του πιο καθηλωτικού ερμηνευτικού συγκροτήματος της τηλεόρασης (και άρα, για να μη γελιέσαι, του σινεμά), τον πρώτο της Actor των SAG. Και όπως φυσικά θα διαπιστώνεις, έχει όλα τα προσόντα και για σόλο καριέρα. Περιμένουμε, με κομμένη την ανάσα.

Το κείμενο είναι του Dark Tyler του US TV. Οι φωτογραφίες του Esquire.

Κάποιες ώρες πριν παρουσιαστεί το πρόγραμμα της Venezia 66, στα κανάλια του Yahoo! παρουσιάζονταν το τρέιλερ μιας παραγωγής από αυτές που έδωσαν στον Marco Müller το δικαίωμα να υπονοεί ότι βαρέθηκε να απορρίπτει αμερικάνικες συμμετοχές φέτος. Κάπως έτσι (λόγω ανταγωνισμού και προφανώς όχι και τόσο ξεχωριστής ποιότητας), ο Fantastic Mr. Fox (2009) έγινε η πρώτη ταινία του Wes Anderson, εδώ και καμιά δεκαετία τουλάχιστο, που δε θα παίξει σε μεγάλο ευρωπαϊκό φεστιβάλ, αλλά θα ανοίξει το once upon a time μικρό αγαπημένο μας του Λονδίνου, όπως είχε ανακοινωθεί καναδυό μέρες νωρίτερα.

Και κρίνοντας από τις πρώτες σκηνές της, η παραγωγή και στο Λονδίνο πάει μάλλον για να την ακολουθήσουν κάτι ονόματα σαν αυτά του George Clooney και της Meryl Streep που σερβίρει με μεγάλη γραμματοσειρά η προώθηση, και όχι λόγω σχετικής εντοπιότητας του Roald Dahl, ήρωα του Anderson και συγγραφέα του παιδικού βιβλίου το οποίο αυτός μεταφέρει. Όπως βλέπεις, ο Dahl δεν έχει.. καν όνομα για τη φανταστική κυρία Twentieth Century Fox που υιοθέτησε το project όταν η εταιρεία που το είχε ξεκινήσει, η Revolution, παρέδωσε τα κλειδιά στο τέλος του 2007 (και τέλος του μη ανανεωμένου συμβολαίου συνεργασίας της με τη Sony). Και η ταινία σμπρώχνεται, από την ίδια φανταστική κυρία, λίγο σα να είναι τα 11 Αλεπουδάκια του Όσιαν, παρότι ο Anderson δε φαίνεται να δείχνει ούτε εδώ διάθεση να περάσει στη σκοτεινή (διάβαζε εμπορική) πλευρά του hip: οι κολλητοί του επιστρέφουν, το στιλάκι είναι ανεξάρτητο, η κάμερα αρνείται να δεχτεί πως όταν αποτραβιέται σε μακρινά πλάνα αποκαλύπτει μια λεκάνη με παιχνιδάκια, οι εικόνες ξεκολλάνε από την αφήγηση, και κυριότερα, δύσκολα διακρίνεις και πάλι κοινό-στόχο πέρα από αυτό που ενθουσιάζεται με ότι δεν έχει κοινό στόχο. Και αν δε σου μοιάζει η σταματημένη κίνηση (i.e. stop-motion animation) και πολύ με αυτή στα υδρόβια ζωάκια του Life Aquatic (2004), είναι γιατί ο Henry Selick αποχαιρέτησε στο ενδιάμεσο, για να κάνει τη Coraline (2009).

Με headliner τον Michael Moore, με συνεπακόλουθο άτυπο μότο το "Καπιταλισμός: Μια Ιστορία Αγάπης", και με επίγνωση της συρρίκνωσης της ανεξάρτητης παραγωγής και διανομής και της παγκόσμιας προσφυγής στον κινηματογράφο σα φτηνή διασκέδαση σε περίοδο κρίσης, ανακοινώθηκε χτες το πρόγραμμα του 66ου φεστιβάλ της Βενετίας που φέτος θα ξεκινήσει μάλλον για πρώτη φορά Σεπτέμβριο, έχοντας μετακινηθεί μια βδομάδα πιο μπροστά από τις παραδοσιακές του ημερομηνίες. Οι ημερομηνίες διεξαγωγής, 2 με 12 Σεπτεμβρίου, δεν θα πέσουν όμως πάνω σε αυτές του Τορόντο, ούτε αυτή η κίνηση του Marco Müller, με επίσημη δικαιολογία τις διακοπές των Ιταλών και προφανή στόχο τον περιορισμό των.. διπλοθεσιτών, έβγαλε κανένα ματ στη διεθνή φεστιβαλική σκακιέρα: η μεγαλύτερη πόλη του Καναδά πήγε τη βασίλισσά της, το μεγαλύτερο φεστιβάλ του πλανήτη, ένα τετραγωνάκι παρακάτω, 10 με 19, και έκανε και από την Τρίτη πρώτο θέμα στη σελίδα του, για να δώσει "τέλος στις φήμες και τις εικασίες", την ειδική προβολή ενός κάποιου Capitalism: A Love Story (2009) ενός κάποιου κυρίου Moore.

Παρτίδες τέτοιου υψηλού επιπέδου είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις παρακολουθήσεις ειδικά όταν γίνονται.. χωρίς τηλεοπτική κάλυψη (i.e. δε καταγράφονται στα ρεπορτάζ και δε παρουσιάζονται στα ίσια στα δελτία τύπου), και το να παίρνει η μια πλευρά τις παγκόσμιες πρεμιέρες και η άλλη τις βορειοαμερικάνικες και τους βορειοαμερικάνους, φαίνεται να έχει πια παγιωθεί. Οπότε μείνε στον σαφέστατο έπαινο του Variety για το "αναζωογονητικά πλούσιο μίγμα" καταξιωμένων και φιλόδοξων που παρουσίασε ο σαφέστατα διαπλανητικά πιο πετυχημένος διευθυντής κινηματογραφικού πανηγυριού τα τελευταία πενήντα εξήντα χρόνια που θυμάμαι. Και στις δηλώσεις αυτουνού, του Müller της Βενετίας, για την "ευμεγέθη προσφορά" συμμετοχών από Αμερική μεριά, δηλώσεις με σαφέστατα υπονοούμενο τον καγχασμό προς τις Κάνες, απ' όπου είχαν προέλθει την άνοιξη τα σχόλια που χρησιμοποιούσαν τη προπέρσινη απεργία των αμερικάνων σεναριογράφων ως δικαιολογία (που δε καλωσήρθε το δολάριο). Στα σοβαρά, όπως θα θυμάσαι, η απεργία είχε πλήξει τη Βενετία, όμως ένα χρόνο αργότερα ο απολογισμός της λέει ότι η 65η Μόστρα έβγαλε και μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της, τον Παλαιστή (2008), ενώ ακόμα στέλνει ταινίες στα Όσκαρ, μιας και το Hurt Locker (2008) της Kathryn Bigelow προβάλλεται αυτές τις βδομάδες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με κριτική στήριξη και βλέψεις για χρυσά αγαλματάκια.

Η 66η Μόστρα έβγαλε, από το πρόγραμμα ακόμα, σοβαρό υποψήφιο για τα ίδια αγαλματάκια και το Road (2009) του John Hillcoat που μπήκε στο διαγωνιστικό υπό έντονο ανταγωνισμό. Αντίθετα, ο Informant! (2009) του Steven Soderbergh αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό φετινό παράδειγμα παραγωγής που είχε μπει, μάλλον παράλογα, σε πολλές πρώιμες οσκαρικές λίστες και διαγράφτηκε άμεσα μετά τον παραμερισμό της στην κατηγορία των εκτός συναγωνισμού του Lido. Στην κατηγορία των υποψήφιων για γιούχες μπαίνει η πρώτη ταινία του Tom Ford μιας και κανένας δε κατάλαβε πώς ο μόδιστρος βρέθηκε να σκηνοθετεί πολύ περισσότερο να διεκδικεί Χρυσό Λιοντάρι, ενώ τη κατηγορία που ή θα μαζέψει όλα τα λιοντάρια ή όλες τις ντομάτες καθορίζει το remake του Bad Lieutenant (1992) από τον Werner Herzog. Οι διοργανωτές είχαν την καλοσύνη να ικανοποιήσουν τη δίψα για αίμα του κοινού με Survival of the Dead (2009) του George Romero και [•REC]² (2009) "in" και "out of competition" αντίστοιχα, αλλά κυρίως με τη πρόσκληση στον Abel Ferrara να προβάλλει τη νέα του ταινία και να συνεχίσει να τρώγεται με τον Herzog για την παλιότερή του. Στις έντεκα ευρωπαϊκές διαγωνιστικές συμμετοχές headliner είναι φυσικά ο Fatih Akin, στις τέσσερις (4) ιταλικές μπροστά μπαίνει, ανοίγοντας και το φεστιβάλ, η μεγάλου προϋπολογισμού Baarìa (2009) του Giuseppe Tornatore. Εξασφαλισμένο βραβείο έχει ο John Lasseter για το σύνολο του έργου του, έργο που φυσικά είναι απλή αφορμή για να συνεχίσει η Pixar τη φετινή της επιδρομή καταξίωσης και για το φεστιβάλ να προσθέσει και 3D βραβείο στα πολλά περιφερειακά του. Πρόεδρος στην επιτροπή της Venezia 66 που ελπίζεις να δώσει το μεγάλο βραβείο της στον Todd Solondz, είναι ο Ang Lee.

Ο Jason Statham διασχίζει άχρωμα ευρωπαϊκά τοπία, κάνοντας στάσεις για να πλακώσει πολύχρωμες πολυεθνικές ομάδες κομπάρσων με το κουστούμι του. Κυριολεκτικά. Αλλά μην ανησυχείς έχει και άλλη αλλαξιά.Συνδυάζοντας γενικά τα χειρότερα των δυο προηγούμενων, ο τρίτος Transporter επιστρέφει στη Γηραιά Ήπειρο κατακουρασμένος από την υπερβολική υπερβολή του ταξιδιού του στη χώρα της Υπερβολής, πιο μονόχρωμος από ποτέ, ανεξήγητα κιμαδοποιημένος στις περισσότερες σκηνές ξύλου, και με μοναδικό στόχο να αποδείξει ότι ο Frank Martin δεν είναι o "the gay" που ισχυρίζονταν ο προηγούμενος σκηνοθέτης του franchise, Louis Leterrier. Έτσι, ακόμα και όλα τα πλάνα που πρόσθεσαν στο εντωμεταξύ στις ελάχιστες απαιτήσεις σου τα Need for Speed και η CGI τεχνολογία των διαφημίσεων αυτοκινήτων, περνάνε ουσιαστικά σε δεύτερο ρόλο, με τον πρώτο να ανήκει στο.. αίσθημα που θα κάνει άντρα τον Frank. Γι' αυτόν τον ρόλο, ο Luc Besson βγάζει από το μανίκι του τη πιο ξεχωριστή στην ατελείωτη σειρά από ξεχωριστές γκόμενες που ψαρεύει στα κομμωτήρια με υποσχέσεις περιπάτων σε κόκκινα χαλιά: ουκρανικής καταγωγής, φακιδομύτα και με μπούκες που τραβάνε τη προσοχή περισσότερο και από τα μπούτια της, η Natalya Rudakova δικαιολογεί όλα τα.. έξτρα μαθήματα που της έκανε ο Besson, έστω κι αν το σενάριο του τελευταίου απαιτεί από αυτήν να αλλάζει διαθέσεις όπως κάθε σχιζοφρενής με προεμμηνορροϊκό σύνδρομο. Κι αν έχεις την υπομονή ή απλά την αφασία να τις αντέξεις όλες (τις αλλαγές διαθέσεων της παρανοϊκής με PMS που καταπίνει κουμπάκια με τη βοήθεια οινοπνεύματος), καταλαβαίνεις ότι, έχοντας περάσει ένα χεράκι και εκατοντάδες τέτοια, ο σκηνοθέτης της Nikita (1990) έχει μια αυθεντική και τελικά χρήσιμη στην αφήγηση στάση κατανόησης για όλα τα κοριτσάκια που αλλοφρονούν ανάμεσα σε ορμόνες, γονίδια, έλξεις, πείνες, αδυναμίες και πιέσεις για υποκριτικές συμπεριφορές. Και μισοκαταφέρνει να βγάλει και τον ήρωά του πραγματικά straight σε ένα σύμπαν όπου η ευθεία ορίζεται ως απεριόριστη δυνατότητα για ευκαμψία και σε μια ταινία που σταματάει στη μέση για να τονίσει ότι κατά τα άλλα είναι μια ταινία από αυτές όπου οι κακοί διαλέγουν να κάνουν τις καταστροφικές για τον πλανήτη κακίες τους με τον πιο περίπλοκο και εξεζητημένο τρόπο.

Πενηντάρα παντρεμένη με ογδοντάρη πετυχημένο εκδότη, αναπολεί σε φλασμπάκ από αυτά που πρέπει να 'σαι αυτή για να γεμίσεις τα κενά, τις ζωές της με εθισμένες μανάδες, λεσβίες θειές, μπήχτες ενδιαφέροντες και λιγούρηδες χρήσιμους, όσο υπνοβατεί στο παρόν σε ακόμα χειρότερα.Για τους άντρες, τυχόν ευρύτατη καταξίωση του πατέρα τους είναι βαριά και αξεπέραστη κατάρα, ακόμα κι αν τον πατέρα τους τον λένε George Bush. Για τις γυναίκες πάλι, τυχόν μη ευρύτατη καταξίωση του πατέρα τους, αποτελεί αφορμή για να τον καταριούνται περισσότερο κι από την άδικη κοινωνία, και να μεταφέρουν τις κατάρες και στους γκόμενούς τους στη διάρκεια της ζωής τους (της ζωής των γκόμενων εννοώ, που σκάβουν τον λάκκο τους και μπαίνουν μέσα μια ώρα αρχύτερα για να ησυχάσουν). Αλλά και το ότι, ας πούμε ο Arthur Miller ευτύχησε να πάει στον τάφο του χωρίς τα σχετικά ευχολόγια και έτσι η κόρη του, Rebecca, έχει τη δυνατότητα να βάζει τη Monica Bellucci εκεί που χρειάζονταν κάποια να σερβίρει τα μυαλά της σε ένα τραπέζωμα ή τη Winona Ryder για χαζό σκυλάκι στον καναπέ, και αυτό πάλι όλοι οι υπόλοιποι το πληρώνουν. Αφού όπως κατάλαβες, η Rebecca δε μένει στις τυπικές φιλοδοξίες να γίνει διάσημη συγγραφέας, σκηνοθέτρια, επιστήμονας και αστροναύτης αλλά μπορεί και να το προσπαθεί στη πράξη συχνά πυκνά, κάνοντάς σε να εκτιμάς ατελείωτα όσες μένουν μόνο στο να γκρινιάζουν ατελείωτα (που δε μπορούν κι αυτές -- τίποτα δε κατάλαβες τελικά, εκατό φορές το ίδιο είπα). Και αυτή τη φορά, η ιστορία που επιχειρεί να αφηγηθεί η γυναίκα με το αστείρευτο ταλέντο, απλά επειδή έχει προφανώς και κάποια αυτοβιογραφικά στοιχεία, φαίνεται σχετικά λιγότερο φαντασιόπληκτη και περισσότερο ειλικρινής. Όμως, σε αντίθεση με τη Ballad of Jack and Rose (2005) όπου η Ellen Kuras είχε καταβάλλει μάλλον ηρωική προσπάθεια στη φωτογραφία, ο Declan Quinn φαίνεται να πήρε το τσεκ και να 'φυγε όπως έχει ξανακάνει, αφήνοντας την έρμη τη "σκηνοθέτρια" να βολοδέρνει με την ανικανότητά της να στήσει έστω και σκηνή σφουγγαρίσματος, και διαλύοντας όποιες αμφιβολίες της είχες χαρίσει για πιθανή μακρινά απομακρυσμένα ξώφαλτση τυχαία σχέση της με τα βασικά του αμερικάνικου ανεξάρτητου και του ευρωπαϊκού auteur-ισμού.

Τσαγκάρισσα αφήνει στον προγραμματιστή άντρα της το password για το φάκελο με τις φωτογραφίες που έβγαζε για πάνω από δέκα χρόνια όσο τον κεράτωνε. Train wreck για τον Richard Eyre, αντίστοιχο ας πούμε του Γλυκά Σκότωσέ Με (2002) για τον Chen Kaige, ο Άλλος (2008) σε κάνει να εκτιμάς απεριόριστα τον μεστό λόγο και τον ρεαλισμό του κλασικού ρομαντικού συγγραφέα Βίπερ Νόρα, παίρνοντας ένα μεγάλο τίποτα και σερβίροντάς το σε δυο κομμάτια, με πρώτο το δεύτερο και συνοδεία υπόκρουσης που νόμιζες ότι παράχωσαν στο φέρετρο μαζί με τη Barbara Cartland. Το κακό είναι ότι ούτε να καγχάζεις δε μπορείς στη διάρκεια, αφού ο Liam Neeson αποδίδει με συγκινητική αξιοπρέπεια τον τύπο που ας πούμε δε πιστεύει ότι οι γυναίκες δείχνουν άλλο πρόσωπο σε όσους τις πηδάνε και άλλο στον μαλάκα που τις σπίτωσε, ενώ ο Eyre με τον σεναριακό συνεργάτη του και στην Iris (2001) δε καταφέρνουν να πλησιάσουν ούτε τον τυπικό στόμφο ρομάντζου για πυροβολημένες, όσο τρομπάρουν σε 90' μια σύντομη ιστορία του, πιο συνηθισμένου στη συμπαθητική ασάφεια στο χειρισμό αντιπαθητικών δραμάτων, Bernhard Schlink (Διαβάζοντας στη Χάνα). Το ευτύχημα είναι ότι η ανικανότητα του σεναρίου να σκιαγραφήσει πιο καθαρά την ηρωίδα του, σε γλυτώνει από απανωτά ξεράσματα όταν στο τέλος της.. αποδίδει και τιμές όσο εσύ περιμένεις μάταια έστω μια δεύτερη ψευτοανατροπή που θα δείξει ότι η πρώτη ήταν τόσο πλάκα όσο σου φάνηκε.

Με περισσότερη τρομάρα και λιγότερη κλασικούρα απ' ότι θα περίμενες, στο στιλ που θα μπορούσε ας πούμε να ενδιαφέρει και τον Tim Burton αν δε τον ενδιέφεραν πια μόνο παιδάκια και γιαγιάδες, το τρέιλερ της ενενηκοστής ένατης (μετρώντας μόνο τις μεγάλου μήκους) μεταφοράς στο πανί του μοναδικού (στη κυριολεξία) μυθιστορήματος του Oscar Wilde, το τρέιλερ του Dorian Gray (2009) παρουσιάστηκε τη Παρασκευή στο MSN, ως αποκλειστικότητα μάλλον του MSN UK, αφού η ταινία είναι κατά κύριο λόγο βρετανική, των Ealing Studios που κατά σύμπτωση το επίπεδο των παραγωγών τους μπορείς να το διαπιστώσεις, κομπλέ με Colin Firth στην αφίσα, και στο Easy Virtue (2008) στις αθηναϊκές αίθουσες αυτή τη βδομάδα.

Στις αφίσες του Dorian Gray, στις φωτογραφίες και στις πρώτες σκηνές από τη παραγωγή, και σε οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτή, το πρώτο πράγμα που προσέχει οποιοσδήποτε είναι βέβαια ότι ο Ben Barnes απέχει λιγάκι από το ξανθό γαλανομάτικο πλάσμα που περιέγραφε σε κάθε δεύτερη πρόταση ο Wilde. Αμέσως μετά, διαπιστώνεις ότι δεν εμφανίζεται ο Rupert Everett στο ρόλο του Henry Wotton που παίρνει μόνιμα θέση η οποία να βοηθάει να τον φανταστείς να φιλάει παθιασμένα τον πρωταγωνιστή, παρόλο που εκτός των άλλων ήταν (ο Everett) και βασική επιλογή του σκηνοθέτη, Oliver Parker, στις δυο προηγούμενες φορές που αυτός γύρισε έργα του βικτοριανά ανήθικου Ιρλανδού (An Ideal Husband (1999), The Importance of Being Earnest (2002)). Τρίτη σε σειρά παρατηρητικότητας έρχεται η εκτεταμένη συμμετοχή της Rebecca Hall, της Vicky στο Vicky Cristina Barcelona (2008) αν δεν είσαι φανατικά φανατισμένος φαν της από το Starter for 10 (2006) ακόμα, συμμετοχή λιγάκι απρόσμενη από την άποψη ότι ο ρόλος της.. δεν υπάρχει στο βιβλίο. Όλες αυτές οι παρατηρήσεις βέβαια έχουν εξηγήσεις και δικαιολογίες το ίδιο προφανείς, και το βασικότερο πρόβλημα για τη παραγωγή παραμένει ότι τον Parker τον έκοψα (για λόγους συντομίας) τη τελευταία στιγμή από τη κριτική του Easy Virtue, όπου αποτελούσε κλασικό παράδειγμα του πως μπορείς να μην έχεις ιδέα τι να κόψεις και τι να ράψεις σε θεατρικά εποχής όταν τα γυρνάς για το πανί. Και το ότι αυτή τη φορά το σενάριο το έχει αναλάβει κάποιος άλλος θα διασκέδαζε τις ανησυχίες, αν αυτόν τον κάποιο.. τον ήξερε και κάποιος άλλος. Οπότε, αυτά που βλέπεις, και οι διατυπωμένες σε κάθε ευκαιρία υποσχέσεις των συντελεστών για ενήλικο gore που άρεσε στα νεανικά δοκιμαστικά ακροατήρια, είναι μάλλον και ότι καλύτερο μπορείς να περιμένεις για μετά τις 09/09/09 που ανοίγει το φιλμ στις αίθουσες.