Ζευγάρι με δυο παιδιά, υιοθετεί και τρίτο όταν χάνει το δικό του. Ε και άμα περιμένεις να ζήσουν αυτοί καλά κι εσύ καλύτερα, σε λάθος ταινία θα μπεις.Στο πρώτο τρίτο της, η Ορφανή (2009) μοιάζει εξαιρετική. Ο Jaume Collet-Serra κατάφερε να κάνει να βλέπεται το House of Wax (2005) που εκ των υστέρων μπορείς να πεις ότι γυρίστηκε μόνο για να καρφώσει ένα παλούκι στο κεφάλι της Paris Hilton, και δεν αφήνει να πάει χαμένη η ευκαιρία του να σκηνοθετήσει τη Vera Farmiga που όχι μόνο έχει (από το Joshua (2007)) εμπειρία στο να κάνει τη μάνα παιδιών με στάμπα 666 στη τρίτη τρίχα δεξιά 3 πόντους κάτω από τη κορφή του κεφαλιού αλλά μπορεί να υποκριθεί και με το παραπάνω και την αγάπη που μένει περίσσια μετά από έκτρωση και την ευκολία με την οποία στήνεται στη.. κουζίνα για κάθε χρήση μια γυναίκα που αισθάνεται ευτυχισμένη. Και η ευτυχία του σκηνοθέτη δε σταματάει εκεί, αφού το αγγελικό και διαβολικό τρίο του συμπληρώνουν δυο απίθανα κοριτσάκια που λιώνουν το κρανίο καλογριών με την ίδια άνεση που παίζουν και επικοινωνούν στη νοηματική γλώσσα. Δυστυχώς όμως, η ιστορία που έχει να αφηγηθεί ζητάει πολλά από οποιονδήποτε στην κατάληξή της, και το σενάριο που έχει στα χέρια του σταδιακά παρατάει τη προσπάθεια να κυλήσει ομαλά στην.. εξωφρενικότητα, ενώ από την αρχή προσπαθεί να κρατήσει (το σενάριο) σασπένς με σκηνές τύπου τρομάρα στον καθρέφτη του μπάνιου (σαφέστατη ένδειξη έλλειψης ιδεών, αν υπάρχει μία). Έτσι, αν πεις ότι το τέλος είναι γενικά η μισή ταινία, τότε από τη συγκεκριμένη θα πρέπει να αφαιρέσεις τη μισή βαθμολογία, υποχρεωτικά (αλλιώς, βάλε κάνα αστεράκι ακόμα).

Οι έξι σκανδαλώδεις εβδομάδες που διασταυρώθηκαν οι ζωές των δυο εμβληματικών προσωπικοτήτων του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.Βασισμένος σε πληροφορημένες μαντεψιές, μελέτη της εποχής, καταγραφή των φημών της, και αποκωδικοποίηση των (αμέτρητων) βιογραφιών της Coco και (της μοναδικής του) Igor ο Chris Greenhalgh είχε γράψει το 2002 ένα μυθιστόρημα με ποιητική έκφραση στη γραφή και ποιητική ελευθερία στην πληροφορία του, για να γαργαλίσει το υπογάστριο της σκανδαλιστικής φαντασίας του κοινού μιας χώρας που έχει την Coco Chanel εκεί που οι Βρετανοί έχουν τη βασίλισσά τους, ας πούμε, αλλά καμαρώνει να τη φαντάζεται να συμπεριφέρεται... comme les Français. Κάπου δυο-τρία χρόνια μετά, ο William Friedkin είχε στήσει και βάλει μπρος το μηχανισμό μεταφοράς του στην οθόνη, μια σειρά από συναντήσεις και συμφωνίες τόσο χρονοβόρες ώστε ο ίδιος να αποσυρθεί απ’ το project, μη συνηθισμένος, προφανώς, σ’ αυτούς τους Ευρωπαϊκούς ρυθμούς, κι αφήνοντας πίσω του διάφορά προσχέδια σεναρίου και τον Mads Mikkelsen στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Γύρω στο 2007, ο Jan Kounen, φρέσκος απ’ την επιτυχία του 99 francs (2007), μπήκε στο project ενθουσιασμένος απ’ τη δυναμική του σεναρίου, την προοπτική να συνεργαστεί με τον Δανό ηθοποιό και την ευκαιρία να κάνει μια ταινία για τον Igor Stravinsky, μια ταινία που, όπως έλεγε και στη συνέντευξη, ήταν απαραίτητο να υπάρχει εκεί έξω.

Μπλεγμένος σε μια παραγωγή βιαστική για να προλάβει να πιάσει τους ρυθμούς της Coco Avant Chanel (2009) που είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά και την επερχόμενη μαυρίλα της οικονομικής κρίσης που αχνοφαινόταν το φθινόπωρο του 2008, ο Kounen ξεκίνησε γυρίσματα τον περσινό Σεπτέμβρη και το φετινό Μάη είχε έτοιμη την κόπια του για να κλείσει το φεστιβάλ των Κανών. Νιώθοντας στερημένος από δυο-τρεις βδομάδες που ήθελε ακόμα στη μονταζιέρα, αυτό που έχει καταφέρει να προσφέρει, είναι δυο χαρισματικοί πρωταγωνιστές να περιφέρουν τα γεμάτα υποσχέσεις μεγαλείου βλέμματά τους, σ’ ένα εντυπωσιακά σκηνογραφημένο και υπνωτιστικά (μεταφορικά και κυριολεκτικά) σκηνοθετημένο και μονταρισμένο σενάριο, που στις δύο ώρες της διάρκειάς του, είναι αρκετά κούφιο ώστε να σου σιγοψήνει τον εγκέφαλο με τον τρόπο που σε βάζει να παρακολουθείς ηδονοβλεπτικά, από κλειστοφοβικά κοντά, δυο απύθμενα πλούσιους χαρακτήρες με δυναμικό που κοχλάζει κάτω απ’ τα σαρκία τους, και στο τέλος να καταφέρνει να βγαίνεις απ’ την αίθουσα ξέροντας λιγότερα γι’ αυτούς, απ’ όσα ήξερες όταν μπήκες. Αλλά δεδομένων των περιστάσεων, είναι μάλλον ασαφές το πόσα απ’ αυτά, μπορείς να του καταλογίσεις στ’ αλήθεια τελικά.

Ρεπόρτερ αποκαλύπτει τη ταυτότητα πράκτορα της CIA, αρνείται να αποκαλύψει παράλληλα και τις πηγές της, αντιμετωπίζει τις συνέπειες από την αμερικάνικη δικαιοσύνη.Η Judith Miller είχε προφυλακιστεί το 2005 για επιφανειακά παρόμοια υπόθεση του 2003, όμως η ίδια δημοσιογράφος ήταν υπεύθυνη για το 90% των δημοσιευμάτων των New York Times που "ανακάλυπταν" δυνατότητες μαζικής καταστροφής στο οπλοστάσιο του Ιράκ (δημοσιεύματα για τα οποία η εφημερίδα απολογήθηκε επίσημα στη συνέχεια), και η πηγή που αρνούνταν να αποκαλύψει, σκοπό είχε να σπιλώσει και να φιμώσει την αλήθεια, σε πλήρη σύμπνοια με τα υπόλοιπα γεράκια του Bush Jr. Στη πραγματικότητα λοιπόν, η αποκάλυψη της ταυτότητας της πρακτόρισσας, όχι μόνο έπεφτε στα αυστηρά όρια της εθνικής προδοσίας αλλά ήταν και ανήθικη, πράγμα που το σενάριο του Rod Lurie αντιστρέφει, αγιοποιώντας την ηρωίδα του στον παιδικό βαθμό που θα περίμενες από το παρελθόν του σε τηλεοπτικές και παρόμοιου επιπέδου κινηματογραφικές παραγωγές. Ο Lurie έχει και παρελθόν στη κριτική λέει, οπότε ξέρει και να σερβίρει ασφάλεια, άσπρο μαύρο, και ανθρώπινο δράμα, με μια υποψία σοβαρότητας για το μάξιμουμ της απόδοσης σε αστεράκια. Ή αλλιώς, η Σελήνη του υπομένει με επιδεικτική αξιοπρέπεια όλα τα φωσκόλεια κακά της μοίρας της, και, πρόσεξε τώρα, το κάνει και χωρίς πολύ αϊλάινερ.

Σαν το Infamous (2006) απέναντι στο Capote (2005), με τα 13 εκατομμύρια ευρώ του απέναντι στα 20 της Anne Fontaine και του Coco Avant Chanel (2009) της, το Coco Chanel & Igor Stravinsky (2009) του Jan Kounen, για τον ίδιο είναι μια φιλότιμη προσπάθεια να μετατραπεί σε φιλμική φιγούρα η περσόνα του Igor Stravinsky, πατώντας πάνω στο όχημα της Coco Chanel. Ο σκηνοθέτης της ταινίας που έκλεισε το περασμένο φεστιβάλ των Κανών, βρέθηκε προχθές στην Αθήνα για να παρουσιάσει την ταινία του στο κατάμεστο Αττικόν, μια μέρα πριν την έξοδό της στις ελληνικές αίθουσες και τρεις ολόκληρους, γεμάτους μήνες, πριν την διανομή της στις Γαλλικές. Στη συνέντευξη, που βλέπεις στα αγγλικά χωρίς υπότιτλους ελλείψει χρόνου, δίνει, όχι με τα λόγια του, αλλά μ’ αυτά που κρύβονται ανάμεσά τους, μια προσέγγιση του αν πέτυχε, ή όχι στους στόχους του, το λόγο που κατέληξε στο να βάλει την Anna Mouglalis, πρόσωπο της Chanel στο χώρο της μόδας, να παίξει τη Chanel και στο χώρο του σελιλόιντ και το γιατί η προσέγγισή του δεν πρέπει να θεωρηθεί βιογραφία. Στα ντεσού ήπιαμε κι έναν καφέ συζητώντας το ότι η ταινία της Fontaine βοήθησε να μπει και η δική του ταινία στην παραγωγή, ξεπερνώντας την απειλή της οικονομικής κρίσης, ότι τους ανάγκασε να κινηθούν πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε, για να προλάβουν να έχουν την ιστορία τους έτοιμη για να κλείσει τις Κάνες και ότι τον δυσαρέστησε η απόφαση, σε όσες χώρες η Fontaine είχε ήδη συστήσει την Coco Chanel, η δικιά του ταινία να μείνει στα ράφια για αρκετούς μήνες για να ψιλοξεχαστεί, παρά το γεγονός οτι το Coco Chanel & Igor Stravinsky, πιάνει την ιστορία ακριβώς εκεί που την αφήνει το Coco Avant Chanel, ένα πράγμα σα sequel, αλλά όχι ακριβώς.

---

Update 22/10/2009: Το MK2 trailer είχε αφαιρεθεί κατόπιν αιτήματος της εταιρείας παραγωγής, που το είχε κρίνει ως πολύ αποκαλυπτικό. Στη θέση του, έχει μπει ένα clip με ένα απ' τα ιδιότυπα παιχνίδια που διοργανώνονται στο σπίτι της οικογένειας με τον ψηλό φράχτη.

---

Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχουμε ήδη χιλιοπεί εδώ και να μην έχει ξαναειπωθεί και παραέξω, γι’ αυτήν την ταινία που έχει πια γίνει σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο, κι εντελώς επάξια σου λέω εγώ κι ένα σωρό άλλοι, στη γλώσσα μας και σε διάφορες άλλες, ξέροντας όμως νομίζω όλοι, ότι αυτό είναι κάτι που θα αμφισβητηθεί έτσι κι αλλιώς, όταν η ταινία συναντήσει το κοινό στις αίθουσες, όπως οφείλει άλλωστε να γίνεται με κάθε ταινία τέτοιας αξίας, δυναμικής, επιτυχίας, αλλά κι ασυμβίβαστης κι αποφασιστικής γραφής.

Αφού μοίρασε ρέστα σε φεστιβαλιστές και γραφιάδες στις Κάνες και στο Toronto κι έκλεισε συμφωνίες διανομής σε χώρες που θυμούνται τους Έλληνες μονάχα για τον Parthenon και το souvlaki, η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου με τον φοίνικα του Un Certain Regard στην αφίσα, μπήκε και στο πρόγραμμα των Νυχτών Πρεμιέρας, για να κάνει την επίσημη ελληνική πρεμιέρα της απόψε, στην αίθουσα του Δαναού 1. Αίθουσα που βρέθηκε με ξεπουλημένη όλη της τη χωρητικότητα, μερικές ώρες μονάχα μετά την ανακοίνωση του τίτλου στο πρόγραμμα προβολών, χάρη στην εκρηκτική ζήτηση για (τις περιορισμένες) θέσεις, η οποία δημιούργησε και τα διάφορα προβλήματα που θα θυμάσαι στη συνεννόηση του φεστιβάλ με το κοινό του, και τα οποία δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να συνδέσεις με τη μεταφορά της παράλληλης προβολής του Δαναού 2, σε άλλη μέρα και ώρα στο ωρολόγιο.

Για την προβολή της ταινίας στο Toronto πριν καμιά βδομάδα, η τεράστια γαλλική MK2, που χειρίζεται τις παγκόσμιες πωλήσεις της ταινίας, κυκλοφόρησε ένα καινούριο trailer, που έχει γίνει διαβόητο πια σε ορισμένους κύκλους, για την κόκκινη στάμπα του spoilerific που της κόλλησε ο cinemad. Οπότε, αν δεν κρατιέσαι μέχρι την κανονική κυκλοφορία του Κυνόδοντα στις αίθουσες, στις 22 Οκτωβρίου (απέναντι απ’ την Ψυχή Βαθιά του Παντελή Βούλγαρη) και δε σε φτάνει να ξαναδείς τη συνέντευξη των συντελεστών στις Κάνες, τη βράβευση του Λάνθιμου, ή το instant reaction του μετά, στα σκαλιά του Debussy, ε τότε πάτα το play στο trailer, αλλά κατανάλωσε υπεύθυνα και θεωρήσου προειδοποιημένος.

Οκτάχρονη με ταραχώδη παιδικάτα στην Αυστραλία, πιάνει φίλο δι’ αλληλογραφίας σαραντατετράχρονο υπέρβαρο με σύνδομο Asperger’s, φιλία που κρατάει μια ζωή, με τις εμπνεύσεις και τις απογοητεύσεις που τη συνοδεύουν.Μια γλυκύτατη ιστορία με παιδική καρδιά και σοφία στο πνεύμα, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ για κινούμενο μικρού μήκους, Adam Elliot, είναι, όπως μας είχε πει στο Annecy λίγο πριν πάρει το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ, βασισμένη κι αυτή όπως κι όλες του, σε προσωπικές του εμπειρίες και αληθινά ερεθίσματα. Περασμένα μέσα από απλουστευτικά φίλτρα και αμβλυτικές δραματουργικές εξιδανικεύσεις, τα βιώματά του διατηρούν τη συναισθηματική τους ειλικρίνεια, το βάθος και το εύρος τους, κι εμποτίζουν την τεχνική μαεστρία του Αυστραλού, φτιάχνοντας ένα κράμα πανέμορφα άσχημου claymation για πανέμορφα ψεγαδιασμένους χαρακτήρες, που μέσα στην μάλλον σκοτεινή και σίγουρα όχι λουλουδάτη τους ατμόσφαιρα, κρατούν την ισορροπία τους χάρη στις εύστοχες ενέσεις τσουχτερού αυτοσαρκασμού που τους κάνει σα δυναμωτικά ο Elliot. Με σασπένς, προσωπικότητα και φινέτσα απλωμένες στον κανβά της συναρπαστικής ιστορίας του, το Mary and Max είναι μια γλυκόπικρη ωδή στη μοναξιά και τη μοναχικότητα κι ένα συγκινησιακό ταξίδι στις ιδιαιτερότητες και της ιδιοτροπίες που κάνουν αξιολάτρευτη την πλευρά της ανθρωπότητας που κρατά την ανθρωπιά παρ’ όλες τις πληγές της, φτιαγμένο με αρκετό μεράκι και αγάπη για να το απολαύσουν οι μικροί των θεατών, αλλά και με μπόλικη ωριμότητα κι αυτογνωσία για να προσφέρει ακόμη περισσότερα στους ενήλικες, για τους οποίους προορίζεται κυρίως, αυτή η συλλεκτικά ιδιοσυγκρασιακή οπτική και συναισθηματική εμπειρία.

Ο Michael Caine είναι ο Harry Brown. Ή αλλιώς ο Sir Michael ξαναεπισκέπτεται τους bad-ass ρόλους και καθαρίζει τους δρόμους του Λονδίνου σε μια ταινία της οποίας ο θόρυβος κορυφώθηκε τη βδομάδα που πέρασε, από το προηγούμενο Σάββατο και τη πρεμιέρα της στο Τορόντο και ειδικά από τη Παρασκευή που η προώθησή της μοίρασε στους δημοσιογράφους download links (Low, Med, High, XL) για το επίσημο trailer.

(συνεχίζεται)