Βογκητά αντίστοιχα πονόδοντου σκόρπισε στα δίκτυα την πρώτη του μηνός το trailer της καθόδου του Dwayne -πάλαι ποτέ The Rock- Johnson προς τον πάτο του βαρελιού με τις αυτοξεφτυλιστικές κωλοτούμπες για παιδιά, διαδρομή που τον πέρασε απ’ το Race to Witch Mountain (2009), για να τον φτάσει στο Tooth Fairy. Στο πνεύμα του The Pacifier (2005) που έκανε νταντά τον Vin Diesel για τη Disney, ή του Junior (1994) που έκανε γκαστρωμένο τον Arnold Schwarzeneger για την Universal, ο Michael Lembeck, σκηνοθέτης των δυο τελευταίων και χειρότερων ταινιών της τριλογίας του The Santa Clause (όπου ο Tim Allen γίνεται απρόθυμος Αγιοβασίλης), κάνει τον Johnson απρόθυμη νεράιδα, απ’ αυτές που εμφανίζονται στην Αμερική για να παίρνουν τα δόντια που πέφτουν απ’ τα πιτσιρίκια και ν’ αφήνουν πίσω μπουναμά.

Υπάρχει κάτι απείρως διασκεδαστικό για τα πιτσιρίκια στο να βλέπουν μια γραμμωμένη ντουλάπα από μύες, να φοράει στολή μπαλαρίνας και να κάνει πιρουέτες, προφανώς, και ειδικότερα αν είναι η εποχή που τα πιτσιρίκια κυκλοφορoύν εν υστερία στα εμπορικά, προσπαθώντας να κάψουν την υπερβολική δόση από ζαχαρωτά και την ενεργειακή υπερφόρτιση που συνεπάγεται. Σ’ αυτό το κάτι ποντάρει κι η 20th Century Fox, που ετοιμάζει την ταινία για κυκλοφορία το Γενάρη, έχοντας βάλει στο ρόστερ από μορφονιούς και ανήλικα, τον Billy Crystal, την Ashley Judd και την Julie Andrews, για να δώσει και κάτι στους φουκαράδες τους συνοδούς (κλασική κωμωδία για τους πατεράδες, κλασική μουνίτσα για τους θείους και κλασική Οσκαρικιά, δοκιμασμένη και στα Princess Diaries, για τις γιαγιάδες και τις μαμάδες).

Τρεις μέρες πριν, μια αρχαία δύναμη μετέτρεψε τους Αθηναίους σε ζόμπι, όμως δεν ήταν η πρώτη φορά. Πριν 2800 χρόνια η κατάσταση ήταν η ίδια. Τότε, το Κακό νικήθηκε. Θα μπορέσουν οι ήρωές μας να κάνουν το ίδιο και σήμερα;Ανοίγοντας με μια δυναμική σεκάνς, ο Γιώργος Νούσιας, ο Πέτρος Νούσιας κι ο Κλαούντιο Μπολίβαρ (ισότιμοι δημιουργοί του Κακού ΙΙ, όπως θυμίζει με κάθε ευκαιρία ο πρώτος) καταφέρνουν μέσα σε λίγα λεπτά και να σε εντυπωσιάσουν και να σε προϊδεάσουν για τα προβλήματα που θα ακολουθήσουν. Για ταινία με δεδομένο πιεστικό χρονοδιάγραμμα, ασυνήθιστο για τους ανθρώπους που είχαν αναστατώσει κοινό και κριτικούς πριν καμιά πενταετία με το Κακό (2005), με δυναμωμένο budget που τους άνοιγε περισσότερες ορέξεις για μεταλύτερες σκοτούρες απ’ αυτές που τους βοηθούσε να αντιμετωπίσουν και με περιορισμένο προηγούμενο εντός των συνόρων μας για να 'χουν κάπου να ανατρέξουν και να υπολογίσουν, το Κακό στην Εποχή των Ηρώων κάνει όλα αυτά που υπόσχεται, προσφέροντας με διάθεση ανοιχτοχέρη, καφρίλικο χιούμορ της ποικιλίας του απενοχοποιημένου, προσωπικές εκδοχές αγαπημένων εφετζίδικων εικόνων και μερικές προχωρημένες για τα (ελληνικά) μέτρα μας συλλήψεις, στη διαχείριση των ψηφιακών εφέ, που και θα ζόρισαν ευπρόσδεκτα το post-production της Graal και θα δικαιολογούσαν και μια αντίστοιχη κατηγορία στα τοπικά βραβεία, αν υπήρχε από πουθενά ανταγωνισμός.

Έχοντας αποκτήσει την τελική της μορφή, μόλις μερικά 24ωρα πριν την πρώτη της προβολή (σύμφωνα με παραδοχή του Γιώργου Νούσια, σε διάφορες περιστάσεις) και δεδομένου του αδύναμου σεναρίου με τις ελλείψεις στα πεδία του δράματος και του σασπένς (σε σημείο που η αποσπασματική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας να παίζει ρόλο φιμωμένου πρωταγωνιστή) και την απωθητική τάση για επαναληπτικότητα τόσο στην πλοκή όσο και στο χιούμορ, η ταινία θα είχε ωφεληθεί τα μέγιστα από μερικές βδομάδες ακόμα στο μοντάζ, για να τριμαριστεί η σποραδική χαλαρότητα και να τονιστούν οι κάπως φλατ εξάρσεις. Αν πέσεις και στη λάθος αίθουσα, μπορεί ακόμα και να σοκαριστείς απ’ την αφοπλιστική αδυναμία της στον ήχο, με την εγκληματική αμέλεια σε ορισμένες σκηνές δράσης που μοιάζουν σχεδόν αμιξάριστες (η μονομαχία στην ταράτσα, για παράδειγμα) και τη γενικότερη ανεπάρκεια στην ηχοληψία των διαλόγων, να κάνουν τις ερμηνείες ν' ακούγονται πιο φάλτσες απ' όσο επιτρέπουν οι φιλοδοξίες τεχνικού επιπέδου της ταινίας. Ωστόσο, μέσα στην ταινία αυτή που βγαίνει στις αίθουσες, υπάρχει μια πολύ καλύτερη, με χαβαλετζίδικη διάθεση, θαρραλέα οπτική και σκηνοθετική ευχέρεια, στις εκρήξεις της, αποστομωτική, που δε θα 'ταν άσχημο εν τέλει να τη δεις να σου 'ρχεται σε DVD, αρκεί, φαντάζομαι, η ανταπόκρισή σου στα ταμεία να 'ναι κι αυτή κάπως ενθαρρυντική.

Φτασμένος κωμικός με σπάνια μορφή λευχαιμίας, βρίσκει ανερχόμενο πιτσιρικά που προσλαμβάνει για να του μεταλαμπαδεύσει την εμπειρία και να τον έχει τριγύρω να του εμπιστεύεται σκέψεις μελλοθάνατου, για τη ζωή, τις γυναίκες, τη δουλειά και όλ’ αυτά.Όσο πιο κοντά σε υπαρξιακό δράμα μπορεί να φτάσει μια κατά βάση κωμωδία, ετούτη η αντρομεντί του Judd Apatow, φαίνεται να’ναι κι η πιο κοντινή στην πιο προσωπική του, με τον Adam Sandler να παίζει μεν μια εκδοχή του εαυτού του, ιδωμένη από πρίσμα κυνικά σαρκαστικό, αυτοπαρωδικό και αποδομητικό για την περσόνα που’χουν φτιάξει γι’ αυτόν τα media κι εκείνη που κρατάει ο ίδιος για τους τοίχους του σπιτιού του, όμως η ιστορία του παλιάτσου που δεν ξεμένει από αστεία, αλλά από μέρες να τα πει, πείθει για όλη τη διάρκεια που κρατάει το ξεδίπλωμά της, ότι είναι σπαραξικάρδια ειλικρινής και τσουχτερά ακριβής. Ο Sandler κι ο Rogen φτιάχνουν ένα ντουέτο σπάνιας μελωδικότητας, ζωντανεύοντας το πάντρεμα του βετεράνου που έχει φτάσει αρκετά κοντά στο τέρμα της διαδρομής για να βλέπει ότι το μεγαλύτερο αστείο της ζωής του είναι εις βάρος του, και του ψάρακα που χειρίζεται την κουράδα του ινδάλματός του σα να’ναι φτιαγμένη από περιζήτητα πετράδια, ενώ γύρω τους συμπληρωματικές φιγούρες ρίχνουν γεμάτες δαγκωνιές στην παλαβωμάρα της γεμάτης από επιπλέοντα κούτσουρα θάλασσας που λέγεται show-biz. Κάπου στα μισά βέβαια, το κλίμα ελαφραίνει κι η ιστορία ξεφεύγει ψάχνοντας συμβατικά ρομάντζα σ’ ενα set piece που τραβιέται μέχρι ξεχαρβαλώματος, η κωμωδία αρπάζεται απ’ τις γνωστές καφρίλικες εξάρσεις του Apatow και η διακριτικότητα της συναισθηματικής διαδρομής εκτροχιάζεται, αλλά το ταξίδι ως εκεί, εξακολουθεί ν’ αξίζει τον κόπο και να δικαιολογεί και τις άτσαλες μανούβρες του στο τέλος, για να μπορέσει ο Apatow να το γυρίσει ανεστραμένο, πίσω στην αρχή του κύκλου που ξεκίνησε.

Από το 1992 μέχρι το 1995 ο Mark Whitacre πρόσφερε στο FBI εκατοντάδες αποδεικτικά στοιχεία ότι η Archer Daniels Midland συμμετείχε σε διαπλανητική συνομωσία καθορισμού της τιμής της λυσίνης, καθώς και του κιτρικού οξέος.Στη περίληψη ακούγεται πληκτική κάθε άλλο παρά κινηματογραφική σειρά σκηνών με συζητήσεις για τις τιμές των αμινοξέων, στην ανάπτυξη απ' ότι ακούγεται το δημοσιογραφικό βιβλίο του Kurt Eichenwald διαβάζεται σα μια απίστευτη σειρά γεγονότων που δε θα κατάπινες ούτε σε νουβέλα, στη προβολή βλέπεις ότι ο Steven Soderbergh διάλεξε, για να αμβλύνει τις αντιθέσεις, το δρόμο του απομακρυσμένου "πνεύματος", κάπως παρόμοια με τον Steven Spielberg στο Catch Me If You Can (2002). Όμως, παρόλο που ένας διπολικός ήρωας ανίκανος να διακρίνει από κάποιο σημείο και μετά τη διαφορά ανάμεσα στη πραγματικότητα και τη μυθομανία του θεωρητικά θα ήταν εύκολη δουλειά για έναν επιφατικό σκηνοθέτη που ψάχνει ενίοτε τιμιότητα και αξιοπρέπεια, το φιλμ κάπου μπαφιάζει με την αυτοτροφοδοτούμενη παραζάλη της ιστορίας και λαχανιάζει και αυτοτρικλοποδιάζεται στη προσπάθεια να τη κρατήσει ευχάριστη και στιλιζαρισμένη με συγκεκριμένες επιλογές σε ξεθωριασμένα χρώματα, επίπεδα βάθη εστίασης και ντελιριακή υπόκρουση που καταλήγουν να αλληλοσυγκρούονται. Τελικά πάντως ο Soderbergh πετυχαίνει στον κύριο αφηγηματικό του στόχο, να ξεδιπλώνει, στρώση στρώση, τη λαμπρά παράφρονη εγκληματική φυσιογνωμία του κεντρικού χαρακτήρα του παράλληλα με το διεφθαρμένο πλιάτσικο των μεγαλοεταιρειών, και αν δε συνδέει φανερά τα δυο στον πάτο του καπιταλιστικού καζανιού, το κάνει, ειλικρινέστερα και υπόγεια, με το να μην αμφισβητεί ακριβώς τις σπασμωδικές κινήσεις της αμερικάνικης δικαιοσύνης ενάντιά τους (i.e. ενάντια και σε Whitacre και σε ADM).

Ομάδα ινδικών χοιριδίων παύλα ειδικών πρακτόρων του FBI, προσπαθεί να σώσει τον κόσμο από παρτίδα φούρνων μικροκυμάτων παύλα τεράστιο τρανσφόρμερ, ενώ την ίδια ώρα καταδιώκεται από το FBI που δεν πιστεύει στις ικανότητές τους.Στις προηγμένες χώρες της Δύσης, που η ταινία θα προβάλλεται σε 3D, όπως άλλωστε προοριζόταν απ’ την παραγωγή της (εξ’ ου και η αναφορά της τεχνολογίας στο δυτικό σλόγκαν της ταινίας), η περιπέτεια των ποντικών θα έχει στ’ αλήθεια ένα κάτι να προσφέρει στον τομέα της οπτικής απόλαυσης. Στη δική μας χώρα, που η διανομή δεν έχει δικές της αίθουσες 3D να το προβάλει και δεν την αφήνουν απ’ έξω να το προβάλει σ’ αλλωνών (για κάτι μυστήριους λόγους που κάτι έχουν να κάνουν με έξτρα χρέωση των αιθουσαρχών για τα γυαλιά και λοιπά), αυτό το κάτι τις δεν πρόκειται να το δεις. Αντίθετα, θα αρκεστείς, σε μια φορμουλαϊκή πλοκή που προσφέρει μπόλικη σπηντάτη διασκέδαση με στόχο την πιτσιρικαρία, μερικές φιλμικές αναφορές στις ατάκες με στόχο εσένα που παίζεις το ρόλο του συνοδού και μια κρατημένη στο μπαγκράου αλληγορία, για το πώς το ποιός είσαι δεν καθορίζεται απ’ το πού έρχεσαι, αλλά απ’ το πού έχεις σκοπό να φτάσεις (κι όσο μικρός κι αν είσαι, μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα κλπ). Ακίνδυνο, αθώο, αφελές και παιδικό αρκετά για να προσπερνά την προδοσία και την ενοχή, ως απλή στιγμιαία αδυναμία, έχει δράση απολαυστική και χιούμορ ευχάριστο, και αποφεύγει να καταφύγει σε γλυκουλιάρικες προσεγγίσεις, μένοντας πιστό στο ύφος του, πράγμα που στις μέρες μας είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτο.

Κακός ψυχολόγος με τάσεις επιδειξιομανιακής επιβολής (ονόματι Lars) και εύθραυστη μελετήτρια της γυναικείας καταπίεσης στο Μεσαίωνα (που τη λένε Von Trier, και τη μία και την άλλη) δείχνουν στο γιo τους πώς γίνονται τα παιδάκια, και αυτός προσπαθεί να κάνει παραθυράκια στο παράθυρο. Μετά, πατέρας μάνα και μικρό φαντασματάκι, πάνε μαζί εκδρομή στο δάσος.Στον πρόλογο του Αντίχριστου (2009), ο Trier σερβίρει σε ψηφιακό super slow motion, μια ασπρομαυροποιημένη δραματούρα του είδους που θάφτηκε οριστικά πριν καμιά τριανταριά χρόνια κάτω από τόνους ντομάτας, μεταλλαγμένη εμπρεπώς (η εισαγωγική παπαροσκηνή) με τη τεχνητή προσθήκη ενός παπαριού να μπαίνει εκεί που συνηθίζει. Και αν σίγουρα μέχρι τώρα δε μπορούσες να αρνηθείς στο έργο του την εριστικά παιχνιδιάρικη διάθεση να κατεβάσει να αναπτύξει και να συζητήσει σκηνογραφημένες ιδέες ολικά (i.e. μαζί με τη σκηνογράφησή τους), εδώ ο κάποτε κύριος Δόγμα Ενενηνταπέντε εξομολογείται εξ' αρχής, σε περίπτωση που δε το ήξερες, ότι οι όποιες εμπνεύσεις του στέρεψαν πριν πολύ καιρό ενώ στο ίδιο διάστημα γίνονταν όλο και επιτακτικότερα αισθητή εκεί που βάζει το χέρι του (i.e. στη τσέπη του) η ανάγκη για έμπρακτη αναγνώριση.

Στα θεωρητικά, ο Trier ξαναπιάνει θλίψη, πόνο και απόγνωση σα καταλύτες γυναικείων ψυχωτικών συμπεριφορών, και το κάνει και με επιδεικτικά ερασιτεχνικό τρόπο: εκτός από τα συνηθισμένα ανακοινωτικά καρτελάκια, η ενασχόληση είναι τόσο επιφανειακή όσο η αντίληψη ψυχοθεραπευόμενου για τη ψυχοθεραπεία (πλακίτσες με τις ανεπίτρεπτες σεξουαλικές σχέσεις γιατρού-ασθενή), οι διάλογοι μένουν σε νηπιακό επίπεδο (για παράδειγμα, η αυτή κατηγορεί ανακοινωτικά τον αυτόν ότι της δείχνει ενδιαφέρον γιατί τη βλέπει σα πείραμα, μόλις ο αυτός αρχίσει να το κάνει), και η εξέλιξη διευκολύνεται με τους πιο προφανείς τρόπους (ή αλλιώς λείπει μόνο το καρτελάκι που να λέει "χρειαζόμαστε ένα κουλό λόγο για να πάμε στο τρομοβουνό, και η αυτή θα κάνει για λίγο ότι τον αγνοεί, κοπανώντας το κεφάλι της όπου βρει, και τρώγοντας κι έναν μπας και δει αστεράκια αλλιώς"). Στα τεχνικά, ο Δανός ρεζιλεύει τους συνεργάτες του σε παρόμοιο (με τα θεωρητικά) ποτπουρί της προηγούμενης δουλειάς του, αφήνοντας και δοκιμαστικά γενικά που μάλλον γύρισε κάνας καθυστερημένος από τους Ηλίθιους (1998), και κόβοντας το φιλμ σε χαλασμένο ψευτοαυτόματο από το Μεγάλο Αφεντικό (2006) ώστε να διακρίνεις την ασυνέχεια στις διαφορετικές λήψεις. Αισθητικά, ήδη από το πρώτο (από αμέτρητα) τρέιλερ, είναι φανερό ότι ο σκηνοθέτης του Riget σκοπό έχει να μιμηθεί ομιχλώδεις ασιατικές και βιντεοκασετώδεις δυτικές χοροριές χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια να τις μελετήσει προηγουμένως, και βγάλε εσύ συμπέρασμα αν ειρωνεύεται τις ίδιες (τις χοροριές), όσους τις μιμούνται, τη τύφλα σου ή τη δικιά του. Ερμηνευτικά, Willem Dafoe και Charlotte Gainsbourg κάνουν σαφές πως τους ζητήθηκε να δείχνουν ότι καταλαβαίνουν τι λένε και τι κάνουν όσο (ζητήθηκε) και από τα λοιπά ζωντανά και σανά, αξιόλογη μπορείς να πεις τη προσπάθεια για επαγγελματισμό σε όσες σκηνές είναι του πέους, και για ραδιοφωνική εκφορά στις ατάκες εκτός φακού.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η παραγωγή δε περίμενε να πάει φέτος στις Κάνες. Έτσι, από τον τίτλο ακόμα βέβαια συμπεραίνεις ότι φτιάχτηκε για να περιφέρει με το αζημίωτο το λαϊκό θέαμα "Lars von Trier Antichrist", όμως οι προκλητικές αφιερώσεις στον Tarkovsky και οι αυτάρεσκες δηλώσεις περί "καλύτερου σκηνοθέτη στο κόσμο" είναι δύσκολο να πεις αν άναψαν σα λάμπα πάνω από το κεφάλι του υπεύθυνου πριν ή μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων. Όπως και να 'χει, το γεγονός ότι κάποιοι τις πήραν στα σοβαρά, δε προσθέτει κανενός άλλου είδους γούστο στο κακό της όλης ταινίας ο χριστός να τη κάνει.