Μικροαπατεώνισσα μπλέκει με μπράβο, κι απ’ τις εκρήξεις βίας που προκαλεί το σμίξιμο των δρόμων τους, αντιλαμβάνονται τη μοίρα τους μαζί.Τοποθετημένο σε μια αγνώριστη Βαρκελώνη, ζωγραφισμένη με αποπνικτικές όχρες, το φιλμ του πρωτάρη Ισπανού σκηνοθέτη, είναι μια αξιοπρόσεκτη μαθητεία πάνω στους κανόνες του κλασικού νουάρ, τους οποίους προσπαθεί να προσαρμόσει στο παρόν της χειροκίνητης κάμερας, με αποτελέσματα όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακά, αλλά αρκετά πετυχημένα αν είσαι διψασμένος για αστυνομικό που να πουλάει ατμόσφαιρα, και να μιλάει κι ισπανικά. Πατώντας σ’ ένα αρκετά προβλέψιμο κι αρκετά συντηρητικό σενάριο, ο Amézcua προσπαθεί να τρυπώσει στις ζωές απατεώνων των κατώτερων κλιμακίων της τροφικής αλυσίδας της παρανομίας, ψάχνοντας στην απόγνωση της άχρωμης καθημερινότητάς τους, τις μικρές ελπίδες για το μέλλον, και τις στιγμές που κρατάνε για μεγάλες απ’ το παρελθόν, μπας και αντέξουν το παρόν τους. Τιγκάρει την εικόνα του στον κόκκο (τόσο που να μην είσαι σίγουρος αν είναι επιλογή, ή λάθος, ή λάθος επιλογή) και βάζει τους χαρακτήρες του να ζήσουν το κλασικό ρομάντζο, που πρέπει να τσαλαπατήσει η ασχήμια που τους περιβάλλει, πριν αναπτυχθεί και τους λυτρώσει. Μέσα ρίχνει και δυο υποπλοκές, που όσο είναι βασικές, άλλο τόσο είναι κι αδύναμες, και τις αφήνει να περιπλέκονται, μέχρι να φτάσουν να συναντηθούν με τρόπο που στερείται της απαραίτητης διακριτικότητας, και μαζί να φτιάξουν τη θηλιά που πρέπει να αποφύγουν οι ήρωες, για να φτάσουν στο φινάλε που περιμένεις να τους περιμένει, αφού έχουν περάσει απ’ τα διάφορα κλισέ που θα τους ετοιμάσουν πρώτα, σ’ ένα φιλμ που έχει τις δυνατές ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών, να υπογραμμίζουν τις καλές προθέσεις της παραγωγής, αλλά πέρα απ’ αυτά, δεν σου δίνει και τίποτε άλλο να 'χεις να διηγηθείς.

Ανάμεσα στις βαριές παραγωγές που σμπρώχνονταν για λίγο αέρα πριν τη πιο αναμενόμενη ταινία του καλοκαιριού τη προηγούμενη εβδομάδα, η Warner είχε κρατήσει μια θέση και για το Due Date (2010) που διάλεξε να σκηνοθετήσει ο Todd Phillips πριν το Hangover 2 (2011).

Διαδεχόμενο τη μεγαλύτερη ενήλικη κωμωδία των εποχών, το Due Date έχει βέβαια διαφορετικού είδους βαρύτητα, και όπως βλέπεις και στο τιζεροτρέιλερ παίζει στα σοβαρά σε τρίτο επίπεδο γέλιου. Τυπικά στις ιστορίες της εποχής του Κολοκοτρώνη, ο ήρωας μονολογούσε για το κρυφό δράμα του αρχικά με μελοδραματική αφορμή και στη συνέχεια εκεί που δε το περίμενες (όσο σφίγκονταν στη τουαλέτα ας πούμε) μπας και σε πετύχει χωρίς προκατάληψη να βάλεις τα γέλια. Τα μαθήματα σεναρίου για αρχάριους επαναλάμβαναν για κάναν αιώνα ότι έπρεπε να τον πρήζει (τον ήρωα με το κρυφό δράμα) κάποιος να το αποκαλύψει, ώστε να χύνεται η μελούρα πιο εύκολα πάνω στον θεατή, όμως λίγοι το χώνεψαν για να το εφαρμόσουν, ειδικά ανάμεσα στις σεναριογράφες παύλα αστροναύτριες (αν και, περίεργα, οι γυναίκες γενικά είναι αυτές που στη πραγματική ζωή χρησιμοποιούν κατά κόρο το τέχνασμα). Ο Phillips έρχεται, κατευθείαν όσο ακόμα πέφτουν τα λογότυπα των εταιρειών στο trailer, να βάλει τον Galifianakis να ψοφάει στα γέλια στη κορύφωση της δραματικής αποκάλυψης μέσα σε βροχή στην ερημιά, θες δε θες λύνεσαι κι εσύ, και επιπλέον παίρνεις μια καλή ιδέα και για το δημιουργικό και για το.. εκτελεστικό επίπεδο της παραγωγής.

Πριν την εκτέλεση, την ιδέα, τυπικού ασύμβατου road trip, την επεξεργάστηκαν κάποιοι Alan R. Cohen και Alan Freedland. Πιο γνωστή εφαρμογή της ιδέας είναι βέβαια το Planes, Trains & Automobiles (1987), όμως οι υπεύθυνοι φαίνεται να είχαν χειρουργήσει το σενάριο του Flight Risk που είναι σε development αρκετά χρόνια από τη Disney και το οποίο βάζει πιτσιρικά με απαγορευμένη την επιβίβαση σε αεροπλάνα να ταξιδεύει την Αμερική με άτυχο συνοδό (για να πάει σε ειδικό σχολείο για προβληματικά παιδιά). Κάπως παρόμοια, ο Robert Downey Jr. αναγκάζεται να ακολουθήσει τον Zach Galifianakis για να γυρίσει πίσω στη γυναίκα του που γεννάει, με τη γέννα και τη γυναίκα γενικότερα και όλο το παρελθόν των ηρώων που σκάει στη τρίτη πράξη, να δίνουν και τη δραματική ένταση στο σενάριο. Σενάριο που, και στις σκηνές που αποκαλύπτονται επίσημα ακόμα, φαίνεται να το έχει επεξεργαστεί αρκετά ο Phillips από την αρχική του μορφή, και σίγουρα έχει κέντρο του τον Downey Jr. παρόλο που ακόμα κι αυτόν, τον Tony Sherlock Stark Holmes, τον σκιάζει το άστρο του Zach στη προώθηση, εδώ τουλάχιστο με περισσότερες αφορμές από τις αμέτρητες παραγωγές που από πέρσι το καλοκαίρι διαφήμισαν ανελέητα τα καναδυο δευτερόλεπτα εμφάνισής του σε αυτές.

Μια βδομάδα πριν το φιλμ βγει στις αίθουσες, η Sony έκλεισε τη καμπάνια του Salt (2010) όπως την άνοιξε πριν οχτώ μήνες, με την Angelina Jolie να δηλώνει ότι τη λένε Salt, Evelyn Salt, και τον Daniel Olbrychski να της απαντάει ότι τότε είναι κατάσκοπος από τη Ρωσία με αγάπη.

Το σχετικό κλιπ που συμπλήρωσε το υπόλοιπο δημοσιογραφικό υλικό τη Πέμπτη έχοντας παίξει στο Summer of Sony στις αρχές του μήνα, δίνει ολοκληρωμένη και διαφορετική εικόνα της σκηνής που έπαιζε στο teaser του Νοεμβρίου και στο τρέιλερ του Απριλίου, αφού αποκαλύπτει μεν ότι η Angelina κατηγορείται για sleeper agent των Ρώσων στη CIA, αλλά χωρίς το άγχος (των trailer) να το κοπανήσει στο κεφάλι του κοινού που θα 'λεγες ότι έχει διάφορα εγκεφαλικά σύνδρομα αν είχε εγκέφαλο. Η αποκάλυψη ότι η μάνα των παιδιών του Brad Pitt παίζει τον Bourne με βυζιά, είναι βέβαια και το κεντρικό και μόνο selling point του φιλμ, και έτσι, για να μη της ξεφύγει κανείς καθυστερημένος, η προώθησή του επαναλάμβανε όλους αυτούς τους μήνες το ερώτημα Who is Salt, με την απάντηση να βρίσκεται στο WhoIsSalt.com για να μη τη περιμένεις στα billboards την εποχή του δικτύου. Φυσικά άμα πήγαινες στο site σε υποδέχονταν να σε σκιάξει πάλι το ίδιο Gollum με περούκα (ή άντε η ίδια κοκαλιάρα γιαγιά, άμα θες να είσαι ευγενικός), και τα clips που ακολούθησαν τα trailer ενίσχυσαν αυτό το point και βγάλαν και μια γενικότερη εικόνα ταινίας χωρίς ψυχή, αλλά η παραγωγή δεν απευθύνονταν ποτέ σε σένα τον σκιαγμένο ψαγμένο, είχε ξεκινήσει χωρίς καν το μοναδικό της ενδιαφέρον, προτείνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον άβυζο Tom Cruise. Ο Tom την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια προτιμώντας το Knight and Day (2010) και χρησιμοποιώντας σα δικαιολογία ότι ο ρόλος ήταν πολύ κοντά σε αυτόν του Ethan Hunt (που δε θα τον ξανάβλεπε μετά ούτε με σφαίρες), ο Lorenzo di Bonaventura πήγε να βρει την Angelina που έψαχνε να πρωταγωνιστεί σε τέτοιο franchise (και τώρα που το βρήκε θα πρωταγωνιστεί μάλλον στους εφιάλτες σου η σκέψη ότι θα συνεχιστεί), το σενάριο ξαναγράφτηκε, τα γυρίσματα έγιναν την άνοιξη του 2009, τα εκτεταμένα επαναληπτικά για να δώσουν υπόσταση και σε κάνα ρόλο (από αυτούς χωρίς βυζιά εννοείται) έγιναν τον Δεκέμβρη.

Και μέχρι τώρα η παραγωγή κράτησε χαμηλό προφίλ αφού ακολουθεί την έξοδο του Inception (2010), το οποίο αναμένεται να κόβει εισιτήρια για πολλές βδομάδες σαν πρωτότυπη δημιουργία στον ωκεανό της μπλοκμπαστερικής κοινοτοπίας, και το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε μονοπωλήσει τους διαφημιστικούς χώρους και χρόνους σα καλοκαιρινή ναυαρχίδα της Warner. Αντί της πρωταγωνίστριας με τη περούκα (που έχει και παιδιά να φροντίζει) γύρους έκανε ο εξηντάρης πια Phillip Noyce εξηγώντας πως ο Christopher Doyle του έμαθε στο Rabbit-Proof Fence (2002) και στον Quiet American (2002) να αγαπάει τη κουνιστή κάμερα (μιας και Bourne-οειδές δε γίνεται χωρίς αυτή), κάτι online παιχνίδια βγήκαν για όσους ενδιαφέρονταν να τα παίξουν, η ιδέα πούλαγε μόνη της σε όσους ήταν να πουλήσει όπως έδειχνε το tracking. Πριν φτάσει η Δευτέρα και σταματήσει το review embargo της Sony, τα trades βγάλανε στον αέρα συγκρατημένες κριτικές (του είδους που πρέπει να περιμένεις να μπει και η ντομάτα για να είσαι σίγουρος αν είναι φρέσκια, με εξαίρεση αυτή του Screen που ήδη φιγουράρει μόνη της και σάπια), οι γνωστοί κουοουτχουοουριάκηδες βγάλανε τις γνωστές ασυγκράτητες δικές τους, η παραγωγή φαίνεται σχεδόν σίγουρο πια ότι θα προστεθεί στο πετυχημένο σερί του στούντιο που έχει προς το παρόν σταματήσει στους Grown Ups (2010).

Με μερικούς μήνες καθυστέρηση, αλλά με μπόλικο καιρό για να ετοιμάσει την κανονική έξοδο της ταινίας στα τέλη του Σεπτέμβρη, εμφανίστηκε τη βδομάδα που πέρασε, το πρώτο trailer για το Howl (2010), την ταινία που είχε ανοίξει διαγωνιζόμενη στο περασμένο Sundance, πριν πάρει το δρόμο για όποιο φεστιβάλ βρισκόταν μπροστά της, μετά από μια στάση στη Berlinale, που σύστησε στο ευρωπαϊκό κοινό, αυτήν την πρώτη μυθοπλαστική δουλειά του μυθικού διδύμου ντοκιμαντεριστών, Rob Epstein και Jeffrey Friedman. Οι δυο τους, έχουν αφήσει το στίγμα τους στο αμερικάνικο, ανεξάρτητο και μη ντοκιμαντέρ, με τα βραβευμένα με Όσκαρ Common Threads: Stories from the Quilt (1989) και The Times of Harvey Milk (1984) και αυτό το δεύτερο, που χρησιμοποιήθηκε ως διδακτέα ύλη απ’ τον Gus Van Sant στις προετοιμασίες του Milk (2008), ήταν που έφερε και τον Franco σε επαφή με τους δημιουργούς, για να τον επιλέξουν μετά για τον ρόλο του Allen Ginsberg. Του εικονικού ποιητή που έπαιζε ψωλοσφαλιάρες με τον Jack Kerouac και τον Neal Cassady, και αναδείχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία της Beat Generation, όπως θα ξέρεις αν έχεις κάνει το διάβασμά σου στα λογοτεχνικά κινήματα της σύγχρονης εποχής.

Αν δεν το 'χεις, μην περιμένεις η ταινία να σε διαφωτίσει ιδιαίτερα, αφού όπως έλεγαν κι οι σκηνοθέτες στη συνέντευξη Τύπου τους στο Βερολίνο τον περασμένο Φλεβάρη, δεν είχαν σκοπό να γυρίσουν μια βιογραφία του Ginsberg, αλλά μια ταινία για ένα ποίημα. Ένα ποίημα που ήξεραν απ’ το λύκειο, αλλά δεν είχαν ιδιαίτερα μελετήσει, μέχρι που τους ήρθε η ιδέα να πατήσουν πάνω του για να κάνουν το πέρασμά τους στη μυθοπλασία. «Θέλαμε,» είχαν πει, «να κάνουμε κάτι διαφορετικό απ’ την προηγούμενή μας δουλειά, να κάνουμε ένα υβρίδιο,» και το συγκεκριμένο project το ένιωθαν σωστό να το προσεγγίσουν με «αυτόν τον μη-παραδοσιακό τρόπο,» μιας και «η φύση του ποιήματος ήταν φορμαλιστικά επαναστατική: σπάει κανόνες, συνδυάζοντας καθημερινό λόγο με ποιητικές εικόνες, οπότε θέλαμε να κάνουμε κάτι που θα προσέγγιζε» αυτή τη νοοτροπία. Στο trailer που κυκλοφόρησε η Oscilloscope, στην οποία κατέληξαν τα δικαιώματα διανομής στις ΗΠΑ τον περασμένο Απρίλη, δεν βλέπεις ίχνος της διαφορετικότητας με την οποία το προσέγγισαν, και η οποία δεν έχει τίποτε να κάνει με το συνδυασμό μυθοπλασίας και δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ που βλέπεις στις εικόνες. Αντίθετα, βασίζεται απόλυτα στην μετατροπή των στροφών του ποιήματος, σε animation, πράγμα που είχε βασανίσει αρκετά τους δυο σκηνοθέτες, οι οποίοι βασάνισαν καμιά ντουζίνα σχεδιαστές από εταιρείες του πλανήτη, προτού καταλήξουν στον Eric Drooker. Ιδιαίτερη μορφή κι ο ίδιος, κομίστας, ζωγράφος, illustrator και γενικότερος διανοούμενος της ζωγραφιστής εικόνας, ο Drooker είχε συνεργαστεί με τον Ginsberg όταν έφτιαχνε το Illuminated Poems, έναν τόμο εικονογραφήσεων ποιημάτων του τελευταίου, οπότε μπορείς να υποθέσεις ότι ήταν εξαρχής ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά. Ο Drooker σχεδίασε ένα graphic novel ως οδηγό για τη διαδικασία εικονογράφησης που θα αναλάμβανε να επιβλέπει, κι έφτιαξε έτσι τη σειρά πανέμορφων κομματιών δραματοποιημένης ποίησης, που έγιναν το θέμα συζήτησης για τους κριτικούς στο Βερολίνο, επισκιάζοντας όχι μόνο την ηλεκτρισμένη υποπλοκή για τη δίκη περί χυδαιότητας του ποιήματος, που πιάνει και τον κύριο όγκο της ταινίας, αλλά ακόμα και την εξαιρετική κι αξιοβράβευτη ερμηνεία του James Franco.

Στα trailer των οσκαροφιλόδοξων που συνωστίζονται στην Αμερική πριν το Inception (2010), η Pathé πρόσθεσε, στο AlloCiné, και αυτό του Miral (2010), ενισχύοντας έμμεσα την εντύπωση ότι το φιλμ του Julian Schnabel θα είναι το φετινό βαρύ πυροβολικό των Weinsteins στο βομβαρδισμό του Kodak Theatre με υποψηφιότητες μέχρι να παραδώσει χρυσά αγαλματάκια.

Από την ώρα που αγόρασε τα σχετικά δικαιώματα διανομής, ο Les Grossman Harvey Weinstein δηλώνει υποστηρικτής του και σαν παράλληλος πιστός του Ισραήλ, οπότε μπορείς να βλέπεις το φιλμ και σαν πανηγυρική επέτειο του Ολοκαυτώματος (με ότι αυτό σημαίνει για επιπλέον ολοκαύτωμα στα βραβεία) παρόλο που αφηγείται την ιστορία της Hind al-Husseini η οποία έστησε πριν 60 χρόνια ορφανοτροφείο για Παλαιστίνιους πρόσφυγες στην Ιερουσαλήμ, βασισμένο (το φιλμ) σε σχετικό βιβλίο. Με τίτλο La Strada dei Fiori di Miral το βιβλίο φαίνεται να κυκλοφορεί μόνο στα Ιταλικά (αλλά να ετοιμάζονται μεταφράσεις του φυσικά, με επιμέλεια του Schnabel), και να αφηγείται την ιστορία μέσα από τα μάτια πιτσιρίκας που μεγαλώνει δέκα χρόνια υπό την επίβλεψη της Αl-Husseini, αρκετά αργότερα, από το '78 και προφανώς μέχρι την ανακύρηξη ανεξαρτησίας από τη Παλαιστίνη (το Νοέμβρη του '88). Στην οικουμενικά αρεστή διδαχή της Αl-Husseini περί μόρφωσης που φέρνει την ειρήνη, η παραγωγή προσθέτει όπως βλέπεις την οικουμενικότερα αρεστότερη παρουσία της Freida Pinto, οπότε δύσκολα βλέπεις το συνδυασμό να μην αποδεικνύεται ακαταμάχητος. Εύκολα όμως βλέπεις, ακόμα και από το all over the place trailer, ότι ο σκηνοθέτης είχε πολλά προβλήματα αυτή τη φορά στο να δημιουργήσει εικόνες που να σε καταπίνουν παρά τις υπογραφές στη κινηματογράφιση, και το σχετικά κοινότοπο και της ιστορίας αλλά και της ερμηνείας της Ινδής μοντελίτσας μάλλον δε τον βοήθησε. Το Miral δεν έγινε δεκτό εντός συναγωνισμού στο σαβουροπρόγραμμα των φετινών Κανών, πράγμα που μπορεί να λέει πολλά, μπορεί και τίποτα -- μόνο πρόσφατα, Vera Drake (2004) και Brokeback Mountain (2005) φάγαν φτύσιμο από τις Κυανές Ακτές αλλά έσκισαν στη Βενετία και στη συνέχεια στα Oscar®, ενώ ο δημιουργός είχε κάνει πολλές, και δίκαιες, εκνευρισμένες δηλώσεις κατά των πολιτικών που του στέρησαν τη τελευταία στιγμή το Χρυσό Φοίνικα για το τεράστιο Σκάφανδρο και τη Πεταλούδα (2007). Η παραγωγή θα πάει φυσικά στη Βενετία, αλλά κι εκεί τα πράγματα δεν είναι καθόλου σίγουρα γι' αυτή, φέτος ο Marco Müller έχει προγραμματίσει τόσες μεγάλες πρεμιέρες που οι αμερικάνοι δημοσιογράφοι σκέφτονται να παρατήσουν το Telluride για χάρη του πριν καν ανακοινώσει τις περισσότερες, ενώ οι πρώτες αναφορές από τα screenings της Weinstein Co. δεν είναι και πολύ ενθουσιασμένες (χωρίς να είναι αρνητικές).

Σχετικά καθυστερημένα αφού το φιλμ ανοίγει αρχές Σεπτέμβρη, αλλά στα σίγουρα, ξεκινώντας μπροστά από το Inception (2010), το trailer του Town (2010), της δεύτερης σκηνοθετικής δουλειάς του Ben Affleck, παίζει από αυτή τη βδομάδα παντού, με τις ευλογίες της Warner που, ασυνήθιστα για τις μεγάλες του Hollywood, δείχνει σε αυτό (το trailer) σημάδια περηφάνιας για τις ταινίες που προωθεί, θυμίζοντας ότι είναι το studio το οποίο σου έφερε και το Departed (2006).

Η περηφάνια της Warner έχει βέβαια να κάνει περισσότερο με συγκεκριμένη μπλοκμπαστεριά που σου κάνει με τη σειρά της τον εγκέφαλο σκηνή εγκλήματος, φιλοδοξώντας να σώσει τον κινηματογράφο στη πορεία, αλλά και ο Affleck έχει κάτι για να παίζει με μεγάλα γράμματα στα trailer, το Gone Baby Gone (2007), ένα φιλμ που ατύχησε να βγει τη τελευταία μεγάλη χρονιά του κινηματογράφου και έμεινε χωρίς βραβειακή αναγνώριση, αλλά θα το 'βλεπες άνετα στις οσκαρικές λίστες των επόμενών του ετών. Στην ίδια συνταγή με το Baby, ο Affleck διασκευάζει αστυνομική νουβέλα τοποθετημένη στη γειτονιά του, αυτή τη φορά τον Prince of Thieves κάποιου κυρίου Chuck Hogan, με πιο συγκεκριμένη από τη Βοστόνη γειτονιά, τη Charlestown στα βόρεια της πόλης. Η νουβέλα του Hogan μάζεψε εύσημα από τον Stephen King, συγκρίσεις με το Mystic River του Dennis Lehane, και ξεκινάει αναφέροντας πως η Charlestown, ή χαϊδευτικά.. Town, είναι εργατική συνοικία με τους περισσότερους ληστές τραπεζών και χρηματαποστολών ανά τετραγωνικό μίλι στο κόσμο. Όμως, όπως γράφουν οι κριτικές της στο Amazon και τόνιζε και ο Affleck πριν ξεκινήσει γυρίσματα, η ιστορία δεν είναι τυπική ξέφρενων εγκλημάτων και κυνηγητών (όπως τη προωθούσε ο εκδότης της και συνεχίζει να κάνει και το στούντιό της), παρακολουθεί πώς πραγματικά περνάνε τη ζωή τους αυτοί οι τύποι, και ειδικά ο αρχηγός τους που σκέφτεται να τα παρατήσει και μπλέκει σε αλά Heat (1995) σύγκρουση με αστυνομικό μέσω του κοινού τους.. ενδιαφέροντος για την υπερκαβλιάρα Rebecca Hall.

Ο πρίγκιπας των κλεφτών είναι βέβαια ο ίδιος ο Affleck που ξαναγύρισε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους με το State of Play (2009) κουβαλώντας και όλη αυτή την αμφισβήτηση από την οποία ήταν εντελώς αντίθετα απαλλαγμένος ο αδερφός του στο Baby Gone. Δεύτερος στα credits είναι θεωρητικά ο Jon Hamm, τη παράσταση κλέβει όπως βλέπεις και μόνος σου ο Jeremy Renner που οι αναφορές από τα screenings τον έχουν σίγουρο στην οσκαρική πεντάδα και φέτος. Τη παράσταση στα κουτσομπολιά έχει ήδη κλέψει φυσικά η Blake Lively, που φανερά έχει και τις πιο τσοντόβιες σκηνές και σίγουρα ήταν αρκετά καλή στο audition για να της δώσει ο Affleck το ρόλο της πρώην του, παρόλο που φαίνεται καμιά εικοσαριά χρόνια μικρότερή του και χρειάζονταν να προσαρμόσει ανάλογα το σενάριο. Καί το μπούτι γκόσιπ γκιρλ σκίζει απ' ότι φαίνεται στο πανί, μιας και από κει πήρε και το ρόλο της Carol Ferris στο Green Lantern (2011), καί αυτό το αδιανόητα υπερσίγουρο στιλάκι του Affleck δε χρειάζεται πολύ για να το ξαναδιακρίνεις, καί το σενάριο (τουλάχιστο στην εκδοχή με τις διορθώσεις του Chuck Hogan που παρέλαβε ο σκηνοθέτης) είναι αξιόλογο παρόλο που δε δικαιολογεί αρκετά όλη τη ρομαντζαρία, παρολαυτά η ταινία πέρασε από αρκετούς κύκλων προβολών και γυρισμάτων, χωρίς καν να είναι σίγουρο ακόμα ότι έχει ολοκληρωθεί, και άρα θα πρέπει να περιμένεις και τις επίσημες προβολές για να μετρήσεις το πόσο κομμένα είναι τα οσκαρικά της μούσκουλα.

Με το Facebook να ετοιμάζεται να ανακοινώσει 500 εκατομμύρια χρήστες, η καμπάνια της Sony για το Social Network (2010), καμπάνια που βασίστηκε ακριβώς στο "500 million friends" για τη πρεμούρα της, δε θα μπορούσε να ευχηθεί καλύτερη συγκυρία για να παρουσιάσει και το trailer της ταινίας, trailer που πλακώνεται από σήμερα στις αμερικάνικες αίθουσες με αρκετά άλλα, για λίγα λεπτά προβολής πριν τις κόπιες του Inception (2010).

Το trailer διαδέχεται δυο teaser, που κάνανε πρεμιέρα στο Mashable σα χαρακτηριστικότερο του ότι επιδίωκαν να πλακώσουν στα pokes το πιο techy κοινό, με μεγάλες κυριολεκτικά λέξεις και καθόλου κινούμενη εικόνα, μια στρατηγική που συνδύαζε τα υπερπαραδοσιακά teaser παύλα φανφαρόνικες αναγγελίες του Hollywood με τα υπερμοντέρνα μινιμαλιστικά βιντεάκια του Google. Αυτή η στρατηγική σίγουρα πέτυχε στο να ενημερώσει το κομμάτι των διαδιχτύων με λειτουργικό εγκέφαλο ότι η ταινία ασχολείται με τον Zuckerberg, και όχι με τις γκόμενες που ξημεροβραδιάζονται στο Farmville, στα προφίλ των γκόμενων και σε όλες τις σελίδες που υπόσχονται να τις ενημερώνουν ποιος ξύθηκε όσο έβλεπε το δικό τους προφίλ. Αλλά και πάλι δε μπορείς να πεις πως έπεισε κανέναν ότι είχε λόγο να κυκλοφορεί στις αίθουσες το ιστορικό του πιο πρόσφατου καυτού μέρους που πάνε οι ώρες να πεθάνουν, όταν παραγωγές σα τους Pirates of Silicon Valley (1999) είχαν φυσιολογικά θέση στη TV, παρόλο που καταπιάνονταν με σημαντικές φιγούρες και πραγματικές αντιπαλότητες σε ιστορικές για τη βιομηχανία της πληροφορίας εποχές.

Η εξήγηση βέβαια εξακολουθεί να βρίσκεται στη καμπάνια της Sony, δε κάνεις 500 εκατομμύρια φίλους χωρίς 400 εκατομμύρια ηλίθιους, και προφανώς δε τους πουλάς βαθυστόχαστη καλλιτεχνιά χωρίς παιδική χορωδία να εκτελεί το Creep. Σα καλύτερη επίδειξη της ναρκισσιστικής ψυχοπάθειας του μεγαλύτερου κομματιού των κοινωνικών και υπολοίπων διχτύων, το trailer έκανε γύρους σε posts που ξεκίναγαν και τελείωναν στη μοναδικότητα της εκτέλεσης από τη "Vega Choir" την οποία ξέραν όλοι μιας και είχαν διατελέσει διευθυντές της, posts που διορθώθηκαν τα περισσότερα στη συνέχεια με την άλλη δημοφιλή σε διευθυντές χορωδία "Scala & Kolacny Brothers". Τα σχόλια που υποδείκνυαν τις διορθώσεις σβήστηκαν φυσικά τα περισσότερα, δεν απασχόλησε φυσικά κανέναν το ότι τέτοιου είδους μοναδικές εκτελέσεις από χορωδίες (ειδικά του Smells Like Teen Spirit από τις παιδικές) είναι πιο συχνές κι από χοντρές που κάνουν lip-sync στα γιουτούμπια. Ξέροντας λιγάκι τον Fincher τόσα χρόνια, κάποια σημειολογία λιγότερο ψυχοπαθολογική θα είχε κατά νου υποθέτεις, και η υπογραφή του είναι φανερή από αυτό το ζουμάρισμα μέχρι τη ψυχή της εικόνας στα πλάνα με χαμογελάκια σε input boxes, αλλά δε φαίνεται να υπάρχει και κάνας ιδιαίτερος λόγος να κάτσεις να ασχοληθείς μ' αυτή (τη σημειολογία). Παπάρα θα είναι κι αυτή κατά πάσα πιθανότητα, όσο και η φημολογούμενη καιρό πρόθεση του σκηνοθέτη για νατουραλιστικό αποτέλεσμα, που υλοποιήθηκε όπως βλέπεις σε DV φωτογραφία χωρίς κινηματογραφική αισθητική αλλά με όλα τα φαιοφίλτρα του, για να θυμίζει σκατουλί τηλεδράμα των 90s. Όμως, ακόμα κι αν οι μισές σκηνές του trailer παραπέμπουν ακόμα και κυριολεκτικά σε οσκαρικές ταινίες και γενικότερα στο Trailer for Every Oscar Movie Ever, οι άλλες μισές είναι καλύτερες απ' όσο θα μπορούσε ποτέ να σου κατέβει διαβάζοντας το σενάριο, το καστ φαίνεται σαφώς υπεράνω πάσης σαβουρο-υποψίας, και τα κάδρα με άπλωμα κοκαΐνης σε βυζάκια παραμένουν υπόσχεση.