Πρώτα απ’ όλα, όταν έχεις μια ταινία με τόσο πολύ νερό και τόσες πολλές ωραίες γκόμενες, και ούτε μια τους δε φοράει λευκό μπλουζάκι, τότε μιλάμε για πολλά γαλόνια σπαταλημένου ταλέντου. Αλλά τέλος πάντων, ας το αντιπαρέλθουμε αυτό. Το Poseidon, remake του θρυλικού Poseidon Adventure των 70s που πρακτικά ξεκίνησε το τόσο δημοφιλές τότε κύμα των ταινιών καταστροφής, είναι μια απ’ τις κλασσικότερες περιπτώσεις καλοκαιρινών blockbuster.


Ένα τεράστιο υπερωκεάνιο βρίσκεται σε υπερατλαντικό ταξίδι το βράδυ της πρωτοχρονιάς, όταν ένα τεράστιο υπερκύμα το αναποδογυρίζει, και σκορπά στους επιβάτες του τον όλεθρο. Μια πολυσυλλεκτική ομάδα οκτώ γενναίων, αποφασίζει ότι είναι πιο έξυπνο να προσπαθήσει να βρει μόνη της μια έξοδο απ’ το πλοίο, απόφαση που αποδεικνύεται σωστή. Για μερικούς απ’ αυτούς.

Δράση και σασπένς προσφέρονται απλόχερα από τον Wolfgang Petersen, που βρίσκει την ευκαιρία να δοκιμάσει την Τέλεια Καταιγίδα του σε μεγαλύτερη κλίμακα, σε μια ταινία που αναβιώνει τις συγκινήσεις του genre που τόσο αγαπά, μαζί με τα κλισέ παλιάς σχολής που τα έκαναν να δουλεύουν. Οι ευκολίες, οι υπερβολές και οι σχηματικοί χαρακτήρες δεν βοηθούν την ταινία να κρατήσει μύτη πάνω απ’ τη ρηχότητα του σεναρίου του, όμως οι macho άντρες χαρακτήρες του, και ο παλιάς κοπής ηρωισμός τους με αυτήν την αλτρουιστική αφέλεια, δίνουν ανάσες ζωής στον ρομαντικό θαυμαστή του παλιού Hollywood. Όπως και σ’ αυτόν που το μόνο που απαιτεί απ’ την ταινία, είναι να τον κρατά απασχολημένο αρκετά, ώστε να έχει λίγη ακόμη γρανίτα στο ποτήρι του όταν τελειώσει η προβολή.

Παραφωνία στο αναχρονιστικό άρωμα που σκορπά ο Petersen στο σενάριο, τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά, είναι μερικές λήψεις που θυμίζουν videogame, και ο υπερβάλλων ζήλος στα ειδικά εφέ που σε στιγμές μετατρέπουν την εικόνα σε 3D animation. Αλλά, καλή διάθεση να υπάρχει...

Προσωπικά, ο τίτλος Lady in the Water μου φέρνει στο μυαλό wet t-shirt competition αλλά ο Shyamalan βάλθηκε να μου χαλάσει το όραμα με την ομώνυμη, νέα του ταινία. Όπως το θέλει η παράδοση, ξέρουμε ελάχιστα για το φιλμ και ουσιαστικά το μόνο γνωστό plot point είναι ότι ένας συντηρητής/διαχειριστής (Paul Giamatti) ανακαλύπτει μια νύμφη (Bryce Dallas Howard) στην πισίνα της πολυκατοικίας όπου δουλεύει.

Τα ενδεχόμενα είναι διάφορα και οι φαν ψάχνουν να βρουν εδώ και καιρό ποιο θα είναι το twist που ή θα μας κάνει να πούμε «πςςςςς, έλα ρε!» ή «πςςςς, πληρώσαμε 7 ευρώ γι’ αυτή τη μ... ρε;». Εξίσου αόριστο είναι και το trailer που μας χάνει κάπου στην πορεία- ιδίως όταν αποκαλεί τα διαμερίσματα με την πισίνα στη μέση «This ordinary place». Εγώ στο σπίτι μου πισίνα είχα μονο όταν έβρεχε και γέμιζε βρωμόνερα μια μεγάλη λακούβα στο τσιμέντο.

Η μποχλόφατσα του συμπαθή Giamatti μονοπωλεί τα αρχικά πλάνα μαζί με αόριστες ατάκες («ακούω κάτι να πλατσουρίζει») και μια αύρα βαρεμάρας που είναι πολύ πιθανό να σκοτώσει το φιλμ, αν δεν δούμε αρκετά σύντομα την Bryce. Κάτι υπάρχει στην πισίνα, οκέι, αυτό το ξέραμε. Και κλέβει πράματα, Αυτό δεν το ξέραμε. Μάλλον η νύμφη είναι αλλοδαπή. «I saw you», φωνάζει ο Giamatti, που στο επόμενο πλάνο βρίσκεται κατάφατσα με την Bryce, η οποία μοιάζει ανησυχητικά στην Tilda Swindon. Κάπου εκεί ο χαρακτήρας του Giamatti γίνεται ελάχιστα ρεαλιστικός αφού αντί να κάνει ότι θα κάναμε εμείς σε μια τέτοια περίπτωση (θα απειλούσαμε να την καταδώσουμε στην αστυνομία αν δεν υπέκυπτε στις σεξουαλικές μας advances) την πάει σπίτι και την δείχνει στους έκπληκτους γείτονες ενώ αμέσως μετά βλέπουμε και τον Paul σε ένα ημίγυμνο πλάνο μέσα στην πισίνα, που μάλλον θα μας προκαλέσει περισσότερο στρες παρά οποιαδήποτε άλλη έμπνευση του Shyamalan.

Μια μυστηριώδης, παγανιστική πόρτα υπάρχει στον πάτο της πισίνας και αν καταλάβαμε καλά, πολλά άλλα μυθικά όντα θα περάσουν στον κόσμο μας --Mινώταυροι; Λυκάνθρωποι; O Magneto; To trailer αφήνει να εννοηθεί ότι η Bryce έχει τη δύναμη να σώσει τον κόσμο από την επέλαση των ομοίων της ενώ οι τελικές σκηνές (απαραίτητα κάτω από βροχή) φέρνουν σε κάτι από δράση --όπου δράση σημαίνει «κοντοστούπης, υπέρβαρος, άσχημος συντηρητής τρέχει». Το νυχτερινό σκηνικό είναι ότι πρέπει για την φωτογραφία του Chris Doyle και ο Giamatti ίσως αποδειχθεί ικανότατος, όσο και απρόσμενος, leading man. Aλλά φυσικά το βαρόμετρο θα είναι ο Night.

Δεν πιστεύουμε ότι ο Shyamalan/σεναριογράφος μπορεί να τα πάει χειρότερα από ότι στο The Village (2004) (ναι, οκέι, τα πιάσαμε τα πολιτικά θέματα αλλά εμείς θέλαμε thriller) αλλά παραμένει η μεταβλητή του «πόσο χάλια να είναι το twist του Lady»; Μέχρι λίγο καιρό πριν υπήρχε η εκδοχή πως τον Giamatti τον δέρνει η βαρεμάρα τόσο πολύ που φαντάζεται τον εαυτό του πρωταγωνιστή σε μια fantasy ιστορία. Αυτό θα ήταν πραγματικά απαίσιο, και αν ισχύει, το Movies for the Masses δεσμεύεται να κρατήσει το κεφάλι του Shyamalan κατώ από το νερό μέχρι να δει και αυτός γοργόνες.

Απονεμήθηκαν τα ξημερώματα τα πιο fun κινηματογραφικά βραβεία για το 2005. Και σ' αυτό το πάρτι μπούκαραν οι Γαμομπελάδες (Wedding Crashers αγγλιστί) και τα γάμησαν όλα (αρχαϊστί).

Σε μια βραδιά "γεμάτη δράση, μυστήριο, μουσική και σκανταλιές" με οικοδέσποινα τη Jessica Alba (γιαμ), το χρυσό ποπκόρν (αυτό δε τρώγεται) πήγε στον Owen Wilson, τον Vince Vaughn και τη παρέα τους. Που τσίμπησαν πριν φύγουν και τη καλύτερη ομάδα. Και τη πρωτοεμφανιζόμενη με την αχόρταγη Isla Fisher (εδώ σου ξανανοίγει η όρεξη). Στους νικητές συμπεριλήφτηκαν και οι μπραντζελίνοι ("καλύτερη μάχη" για το Mr. & Mrs. Smith), οι ερωτευμένοι καουμπόιδες ("καλύτερο φιλί" όπως είχαμε προβλέψει εμείς και ο μισός πλανήτης) και ο σαραντάρης παρθένος Steve Carell (για τη πραγματικά "καλύτερη κωμική ερμηνεία" της χρονιάς).

Η Jessica πήρε φυσικά και το βραβείο πιο σέξι ερμηνείας στο Sin City. Όπου η πραγματικά πιο σέξι.. ολόσωμη ερμηνεία ήταν αυτή της Carla Gugino όπως είδαν μέχρι και τα πλακάκια της τουαλέτας.


Higlights της βραδιάς ήταν οι παρωδίες των King Kong (2005), The Da Vinci Code (2006) και Mission Impossible III (2006), με πρωταγωνίστρια την φαγώσιμη οικοδέσποινα. Και η Christina Aguilera, που έβγαλε μάτια (και ρούχα) τραγουδώντας το Ain't No Other Man. Ενώ βγήκαν και οι Gnarls Barkley, με στολές Πόλέμου των Άστρων, να πουν το τραγουδάκι που έχουν σιχαθεί και οι ίδιοι τόσο πια ώστε να το κάνουν delete για να σταματήσει να πουλάει.

Μέχρι τώρα δεν έχει βγει τίποτα για τα βραβεία στην επίσημη σελίδα. Οπότε τη πλήρη λίστα των νικητών την αντιγράφω από το δελτίο τύπου.

Δες/Κρύψε όλα τα βραβεία v

---

BEST MOVIE
-- Wedding Crashers (New Line Cinema)

BEST PERFORMANCE
-- Jake Gyllenhaal -- Brokeback Mountain (Focus Features)

BEST COMEDIC PERFORMANCE
-- Steve Carell -- The 40-Year Old Virgin (Universal Pictures)

BEST ON-SCREEN TEAM
-- Vince Vaughn & Owen Wilson -- Wedding Crashers (New Line Cinema)

BEST VILLAIN
-- Hayden Christensen -- Star Wars: Episode III -- Revenge of the Sith
(20th Century Fox)

BREAKTHROUGH PERFORMANCE
-- Isla Fisher -- Wedding Crashers (New Line Cinema)

BEST HERO
-- Christian Bale -- Batman Begins (Warner Bros. Pictures)

SEXIEST PERFORMANCE
-- Jessica Alba -- Sin City (Dimension Films)

BEST FIGHT
-- Angelina Jolie vs. Brad Pitt -- Mr. & Mrs. Smith (20th Century Fox)

BEST KISS
-- Jake Gyllenhaal & Heath Ledger -- Brokeback Mountain (Focus Features)

BEST FRIGHTENED PERFORMANCE
-- Jennifer Carpenter -- The Exorcism of Emily Rose (Screen Gems)

mtvU STUDENT FILMMAKER AWARD
-- Joshua Caldwell (Fordham University) -- A Beautiful Lie

Τα 10 καλύτερα κινηματογραφικά αμάξια ψήφισε πρόσφατα το Cars.com, το καλύτερο site για αγοραπωλησίες αυτοκινήτων, σύμφωνα με το Forbes. Με την ευκαιρία της εξόδου του Cars, της νέας animated ταινίας της Pixar, το προσωπικό του site, μέσα από 100 σχεδόν υποψηφιότητες, ανέδειξε 10 τετράτροχα που έκλεψαν σκηνές από τους οδηγούς τους, και έγραψαν ιστορία με τις ροδιές τους στις οθόνες.


Την πρώτη θέση στη δεκάδα κατέκτησε με διαφορά η πειραγμένη Delorean του Dr. Brown, που με τον πυρηνικό κινητήρα της, στα 88 μίλια την ώρα έκαιγε την άσφαλτο και μετέφερε τους επιβάτες της Πίσω στο Μέλλον. Θέσεις στη δεκάδα κατέκτησαν επίσης το Dodge περιπολικό των Blues Brothers, το Batmobile του Batman Begins, η Cadillac των Ghostbusters, η Plymouth Fury του Christine, και βέβαια η Aston Martin DB5 του πράκτορα Bond στο Goldfinger.

O Herbie ίσως να είναι λιγάκι ριγμένος, αφού τιμήθηκε μεν με εύφημη μνεία στα καλύτερα για την «ερμηνεία» του στο The Love Bug, αλλά κρατάει και την 5η θέση στα 5 χειρότερα αμάξια, για την νεκρανάστασή του στο Herbie Fully Loaded. Κρίμα, αλλά ας πρόσεχε και τους ρόλους που διαλέγει.

Και για να ετοιμαστείτε ακόμη περισσότερο για τη νέα δημιουργία του Lasseter, ακόμη ένα site για αυτοκίνητα έχει μπει στο κόλπο της καμπάνιας του Cars, παρουσιάζοντας τα αμάξια που πρωταγωνιστούν στην ταινία, κομπλέ με τις τιμές τους.

Ένα από τα πιο δημοφιλή blogs του Hollywood Reporter είναι το RiskyBiz blog, της σχετικής στήλης γύρω από τη κινηματογραφική κριτική και βιομηχανία, από την Anne Thompson. Μόλις πριν λίγο ανακάλυψε ένα καινούριο είδος, τη κριτική των τρέιλερ.

Το παράδειγμα που αναφέρεται στο λακωνικό post είναι το Back of the Trailer που ξεκίνησε τέλη Μαρτίου. Αρχές του ίδιου μήνα, στο Movies for the Masses καλωσορίζαμε τον επίτιμο trailer reviewer μας, dalaiklama. Και λίγο αργότερα αρχίσαμε να ενσωματώνουμε τα τρέιλερ στα θέματα και τις κριτικές των ταινιών. Μια απλή και αποδεδειγμένα αποτελεσματική ιδέα που δεν έχει αντίστοιχο παράδειγμα πουθενά.

Αλλά θα διαβάζεις γι' αυτή στον Reporter σε λίγο καιρό.

Σατανικές συμπτώσεις και μυστηριώδη περιστατικά στοίχειωσαν το set της καινούριας Προφητείας (2006), σύμφωνα με τον John Moore, ο οποίος μίλησε για ανεξήγητα προβλήματα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Πράγμα που δείχνει πως, 30 χρόνια μετά την πρώτη Προφητεία, το Hollywood δεν έχει μείνει μόνο κολλημένο στο τι παράγει, αλλά και στα πως το προωθεί.

Ο Moore, που σκηνοθέτησε --σχεδόν shot-by-shot για το μεγαλύτερο μέρος του-- το remake του θρυλικού μεταφυσικού θρίλερ, μιλά στο Sci-Fi Wire για προβλήματα στις κάμερες, υπολογιστές που έβγαζαν ‘system error 666’ (το οποίο, όπως ο 13ος όροφος σε πολλά πολυόροφα, απλά δεν υπάρχει), και footage που απλά... αυτοκαταστρεφόταν.

Κάναμε ένα teaser για να βγει online, και όταν το γυρίσαμε ήταν όλα εντάξει,» θυμάται ο Moore. «Την άλλη μέρα που είδαμε τα dailies, ήταν όλα βουβά. Δεν είχε καταγραφεί καθόλου ήχος, παρ’ ότι οι μετρητές έδειχναν να δουλεύουν. Αλλά όταν το παίξαμε, ήταν όλα βουβά.

Προφανώς ο Moore δεν σκέφτηκε να παίξει τον ήχο ανάποδα, γιατί τότε πιθανώς να άκουγε το κρυφό μήνυμα που θα τον καταδίκαζε αιώνια στην κόλαση, για λογοκλοπή του Richard Donner, σκηνοθέτη του πρωτότυπου The Omen (1976). Ο οποίος, τότε, ισχυριζόταν ότι η Προφητεία ήταν μια ταινία καταραμένη, που επλήγη από κεραυνούς, λυσσασμένα σκυλιά, αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, και έναν αποκεφαλισμό. Περιστατικά τα οποία, κατά κάποιον παράδοξο --και σίγουρα, απόλυτα μεταφυσικό-- τρόπο, κατάφεραν να μπουν και στο σενάριο. Ανατριχιαστικό δεν είναι;

Ο μεγάλος ασιάτης σταρ George Clooney προσκλήθηκε από τους Weinsteins να κάνει τον, Kambei, αρχηγό των θρυλικών Εφτά Σαμουράι (1959) στο ριμέικ που σχεδιάζουν.

Ίσως πάλι να μη παίξει το συγκεκριμένο ρόλο αλλά τον πιτσιρικά Katsushiro, τον σούπερ νίνζα Kyuzo ή τη χωριατοπούλα Shino. Βέβαια, τους δυο τελευταίους χαρακτήρες, υποθέτω, είναι ήδη υποψήφιοι να (ξανα)ενσαρκώσουν ο Donnie Yen (Blade II (2002), Hero (2002)) και η Zhang Ziyi, αλλά σίγουρα ο Τζορτζ έχει τις δυνατότητες να τους υπερκεράσει. Πάντως, όπως αναφέρει το Monkey Peaches, μέσω του Cinematical, η είδηση διέρρευσε από τη Mandarin Films και η παραγωγή θα είναι τάξης $100 μυρίων με πολλές "ψηφιακά ενισχυμένες σκηνές μάχης".

Σε άλλα ενδιαφέροντα νέα, ο διάσημος πρώην παιδίατρος ήρθε πρώτος και στις προτιμήσεις των μη ασιατισσών για ραντεβού με ένα διάσημο, σε ένα σχετικό δημοψήφισμα του Lifetime TV. Με ποσοστό 39%, αφήνοντας καταιδρωμένους πίσω του, τους νεαρούληδες (και άσχετους με τη τέχνη του πολέμου) Nick Lachey (14%), Colin Farrell (10%), Orlando Bloom (9%), Derek Jeter (8%) και Jake Gyllenhaal (6%).

Το πολιτικό σινεμά, παρουσιάζει και σχολιάζει μια πολιτική πραγματικότητα, εισάγοντάς την σε έναν κινηματογραφικό κόσμο, που την ωθεί στα άκρα μετατρέποντάς την σε ένα δυστοπικό σύμπαν, ή την μετατρέπει σε κωμικό μηχανισμό για να αναδείξει τον παραλογισμό της, ή την χρησιμοποιεί ως αίτιο της τραγωδίας που προκύπτει από το ξεδίπλωμα του δράματος του ήρωα, ή την καταγράφει ενδελεχώς και την αναλύει σε βάθος. Ή τέλος πάντων, οτιδήποτε άλλο, αλλά κάτι. Κάτι την κάνει για να φτιάξει ένα πράμα σαν ταινία, που από κάπου ξεκινάει και προς τα κάπου πηγαίνει. Ο Jaffar Panahi, που επανειλημμένως έχει βρει στραβά και παράδοξα της χώρας του, του Ιράν, και τα ‘χει κινηματογραφήσει, εδώ δεν φτιάχνει ταινία.


Θέμα του Offside, μια ετερόκλητη ομάδα Ιρανών γυναικών, που προσπαθούν να μπουν κρυφά στο γήπεδο που διαγωνίζεται η εθνική τους εντεκάδα για μια θέση στο Μουντιάλ του ’06. Κρυφά, γιατί στο Ιράν, η είσοδος στις γυναίκες σε ποδοσφαιρικά γήπεδα απαγορεύεται, μολονότι επιτρέπεται να βλέπουν τα ματς στην τηλεόραση, ή να μπουν σε γήπεδο βόλεϊ, ή μπάσκετ. Τα κορίτσια συλλαμβάνονται, μεταφέρονται σε μια αυτοσχέδια φυλακούλα, και ενόσω περιμένουν την προσαγωγή τους, ανταλλάσσουν με τους φύλακές τους, τις απόψεις τους για την ορθότητα και την ισχύ των πεποιθήσεων των Ιρανών, σε ελαφρύ και ευδιάθετο κλίμα.

Δεν πα’ να του δώσουν όσες Αρκούδες θέλουν οι Βερολινέζοι, εγώ αρνούμαι να παραδεχτώ ότι το να βλέπω επί μιάμιση ώρα τις ηρωίδες του Panahi να προσπαθούν να αντικρούσουν τον παραλογισμό που έχουν εμποτίσει στους Ιρανούς οι Μουλάδες κι οι Αγιατολάδες και η εξωφρενικά ευνουχιστική θρησκομανία τους, είναι ένα θέαμα που αφορά το παγκόσμιο κοινό, έστω και το πιο σκληροπυρηνικό art-house ακροατήριο. To Offside δεν έχει καμία σεναριακή εξέλιξη, καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, κανέναν ενδιαφέρων χαρακτήρα, κανένα ενδιαφέρον γενικότερα, μετά το πρώτο μισάωρο.

Μαγκιά του Panahi που ανέδειξε ένα θέμα (ή τουλάχιστον μια πτυχή της κατάστασης) που η παγκόσμια κοινότητα μάλλον αγνοούσε, και μαγκιά του που εξακολουθεί να μετριέται με μια πολιτική και θρησκευτική ηγεσία που μόνο κατά τύχη επιτρέπει στις ταινίες του να προβάλλονται στη χώρα του. Και μπράβο του που κατάφερε να τροφοδοτήσει μια σχετική μίνι αναμπουμπούλα. Αλλά εγώ προτιμώ να ξαναδώ το Cache και το Le Couperet, δυο ταινίες αμέτρητα ανώτερης πολιτικής οξύνοιας και τεχνικής επιδεξιότητας, που δεν πήραν και κανένα ιδιαίτερο βραβείο πουθενά.

Ένας στρατιώτης των καταραμένων λεγεώνων του Shitsite, εμφανίστηκε χτες τα μεσάνυχτα από το ντουλάπι με τις κατσαρόλες, μας έδωσε ένα σημείωμα κι εξαφανίστηκε στο συρτάρι με τα σύρματα.


Το χαρτάκι έγραφε για τον Bruce Campbell, τον θρυλικό πρωταγωνιστή του Evil Dead, μια απ’ τις λίγες ζωντανές cult προσωπικότητες των ημερών μας, και για την νέα του ταινία. Ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να σταματήσει τον Spider-Man (θα θυμάστε τη σκηνή του θεάτρου στο Spider-Man 2), ετοιμάζεται να κάνει την παραγωγή, να σκηνοθετήσει και να πρωταγωνιστήσει στην ιστορία μιας πόλης που πέφτει θύμα μιας αρχαίας κατάρας, και προσλαμβάνει έναν ηθοποιό να βρει τη λύση, ελπίζοντας ότι θα μετρήσει η προϋπηρεσία του σε ανάλογες καταστάσεις σε B movies. Πράγμα που δεν συμβαίνει.

Το My Name is Bruce, που βρίσκεται στο στάδιο του pre-production, αναμένεται να ολοκληρώσει τα γυρίσματα στο τέλος του χρόνου, και να βρεθεί στα ράφια των DVD-clubs το 2007, δίπλα στο Bubba Ho Tep.

Το περασμένο σαββατοκύριακο ξεκίνησαν τα γυρίσματα του Spider Man 3 στη Νέα Υόρκη, και η πρώτη φάση τους αναμένεται να ολοκληρωθεί στο τέλος της εβδομάδας. Και δεν πρόλαβαν να περάσουν παρά μερικά 24ωρα, πριν κυκλοφόρησαν οι πρώτες φωτογραφίες απ' τα γυρίσματα. Οι οποίες δείχνουν τον Tobey Maguire να μιλάει στο κινητό του, και να κρατά για αρκετή ώρα το jacket του ανοιχτό, για να μπορέσουν οι περαστικοί paparazzi να κλέψουν μερικές φωτογραφίες απ' την καινούρια του, μαύρη στολή --τι βολικό.



Η εικόνα του Spider Man στα μαύρα, που είχε πρωτοκυκλοφορήσει πριν μερικούς μήνες σε μορφή concept-art, αφήνει να εννοηθεί ότι το τρίτο μέρος του υπερπετυχημένου franchise του Sam Raimi θα περιστρέφεται γύρω από την ιστορία του Venom. Του καταστροφικού πλάσματος που προκύπτει όταν ένας συμβιωτικός οργανισμός απ' το διάστημα, ενώνεται και αρχίζει να καταλαμβάνει το σώμα του αραχνοήρωα, ή και των γύρω του. Ο Avi Arad ωστόσο, μεγάλο κεφάλι της Marvel και παραγωγός όλων των μεταφορών στην οθόνη απ’ τη Sony, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Empire, αρνήθηκε να αποκαλύψει αν όντως ο Venom θα εμφανιστεί στην τρίτη ταινία. Περιορίστηκε στο να πει ότι αυτό το sequel θα είναι ακόμη πιο έντονο και δυνατό απ’ τις δύο προηγούμενες ταινίες, αφού ο Spider Man πια θα είναι ελεύθερος να ανακαλύψει το εύρος των δυνατοτήτων του. Και θα έχει και πλάτες απ' το μακράν μεγαλύτερο budget ever, αφού η Sony έχει χώσει στο franchise που της έχει αποφέρει πάνω από 1,5 δις δολάρια, τουλάχιστον άλλα 300 εκατομμύρια για το 3ο μέρος του.

Σε άλλα κόμικ-ο-νέα, ο Arad είπε ότι το Fantastic Four 2 βρίσκεται σε εξέλιξη, με το σενάριο να ασχολείται περισσότερο με το κουαρτέτο των ηρώων παρά με κάποιον μεγάλο αντίπαλό τους, άφησε να εννοηθεί ότι ο Silver Surfer ίσως κάνει το πέρασμά του απ’ την πόλη τους, ενώ δεν αποκλείεται ο ήρωας με την τηλεπαθητική σανίδα του surf να αποκτήσει τη δική του ταινία, υπό τις οδηγίες ενός «Βουδιστή σκηνοθέτη.» Άλλοι ήρωες που βρίσκονται στις σκέψεις της Sony για μεταφορές, είναι ο Thor, o Ant Man, τα spin offs των Wolverine και Magneto και sequels για τους Hulk, Punisher και Daredevil. Και φυσικά ο Iron Man, που αυτήν την περίοδο έχει τον Jaun Favreau στην καρέκλα του σκηνοθέτη, και ο Nick Cassavetes παλεύει το σενάριο.

Στο The Wind That Shakes the Barley του Ken Loach απονεμήθηκε, μόλις, ο Χρυσός Φοίνικας των φετινών Κανών.

Ο μεγαλύτερος, σε ηλικία, σκηνοθέτης του φετινού φεστιβάλ έκανε μια ταινία για δυο αδέρφια στο χαλασμό του πολέμου για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας, πριν 80 περίπου χρόνια. Και συμπαθήθηκε απ' όλους τους κριτικούς, χωρίς να τον έχει ξεχωρίσει σχεδόν κανείς. Όμως, ο όλος (αντι)πολεμικός και πολιτικός αχός γύρω από τη Croisette φέτος, λειτούργησε τελικά υπέρ του πιο συνεπούς σοσιαλιστή αγωνιστή. Κάτι σα, δίκαιο, βραβείο ζωής, ακόμα πιο δυνατό από τη βράβευσή του πριν δυο χρόνια για το σύνολο του έργου του.



Τα μεγάλα φαβορί για το μεγάλο βραβείο, περιορίστηκαν σε δεύτερους ρόλους (αφού προφανώς η κριτική επιτροπή δε μπορούσε να διαλέξει ομόφωνα ένα από τα δύο για παραπάνω). Τιμές για σενάριο και γυναικείο ρόλο (για όλο το cast!) έλαβε το Volver του Almodóvar. Ενώ για τη σκηνοθεσία του Babel βραβεύτηκε ο Alejandro González Iñárritu.

Μπορεί να είναι μόνο μια σκηνή, και λιγότερο αποκαλυπτική απ’ όσο θα θέλαμε, αλλά η παραπάνω, είναι με διαφορά η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του trailer της ρομαντικής δραμεντί με πρωταγωνιστές την πρώην κυρία Pitt, Jennifer Aniston, και τον νυν κύριο Aniston, Vince Vaughn. Η Aniston μάλλον το 'χει καταλάβει, και φροντίζει να το δείχνει οσο μπορεί τις τελευταίες μέρες.



Η δημοφιλέστερη πρωταγωνίστρια των Friends, επί σειρά ετών trend-setter των coups, βρίσκεται πια σε βαθιά νερά, με την καριέρα της στη μεγάλη οθόνη να ξεμένει από οξυγόνο. Πέντε ταινίες μετά το πρώτο της πέρασμα στη μεγάλη οθόνη, με το The Good Girl (2002), η Jennifer Aniston ακόμη προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ως κινηματογραφική πρωταγωνίστρια, με την ανταπόκριση του κοινού να είναι μάλλον χλιαρή, και εκείνη των κριτικών ανελέητη. Οι κακές γλώσσες λένε, ότι το The Break Up, μάλλον είναι η τελευταία της ευκαιρία στον πλανήτη Hollywood, και είτε ισχύει είτε όχι, το σίγουρο είναι πως η Universal κάνει ό,τι μπορεί για να της αγοράσει κι άλλο χρόνο.



Η καμπάνια ξεκίνησε πριν καν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα, με την εταιρεία να απαιτεί από τον σκηνοθέτη Peyton Reed (του Down with Love) να προσαρμόσει το φινάλε της ταινίας στις απαιτήσεις του test audience, και συνεχίζεται με επιθετική διαφημιστική εκστρατεία: το Google καλεί τους χρήστες του να ανεβάσουν τα δικά τους βίντεο χωρισμού, η Budweiser προωθεί τη 2η Ιουνίου, ημέρα πρεμιέρας της ταινίας, ως εθνική ημέρα χωρισμού, και η ίδια η Jennifer, προωθεί… τα καλοκαιρινά της φορεματάκια, ως τρόπο να κρατάει τα μπουτάκια της δροσερά κάτω απ’ τους ανελέητους προβολείς των τηλεοπτικών πλατό.

Την ίδια ώρα που η Jennifer παλεύει να εξασφαλίσει το δικαίωμά της στην επαγγελματική χαρά, ο Brad γνωρίζει την πατρότητα, και υποδέχεται στον κόσμο την Shiloh Nouvelle Jolie-Pitt, καρπό του έρωτά του με την Angelina Jolie. Η μικρή με τα μεγάλα χείλη, γεννήθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής, στσι ζούγκλες τση Ναμίμπιας.

Με το Southland Tales του Richard Kelly εκτός μάχης, και τη Μαρία Αντουανέτα να έχει βουλιάζει σε κινούμενη άμμο αντικρουόμενων κριτικών, ο φετινός Χρυσός Φοίνικας φαίνεται πως θα είναι ευρωπαϊκός, και στην δυάδα των Babel (Alejandro González Iñárritu) και Volver (Pedro Almodóvar) που πρωταγωνιστούν στις προβλέψεις, έρχεται να προστεθεί άλλη μια λατινόφωνη ταινία.

Το Pan's Labirynth, του Guillermo del Toro, που μοιάζει να είναι κάτι σαν υβρίδιο της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και του Hellraiser, παίζει να είναι και η κορυφαία στιγμή της φιλμογραφίας του 41χρονου Μεξικανού. Ο Del Toro, που πρωτόκατσε πίσω απ' την κάμερα το 1993 για το μεταφυσικό θρίλερ Cronos και από τότε έχει αφιερωθεί στο genre του φανταστικού τρόμου, εμπλουτίζοντάς το σε στυλ και ουσία, με το Pan's Labyrinth επιστρέφει στις ισπανόφωνες παραγωγές μετά από μια πενταετία διακοπών στο Hollywood. Και δεδομένου ότι η μέχρι ώρας πιο εντυπωσιακή δουλειά του, είναι το μεξικάνικο Devil's Backbone (2001), μπορεί κανείς να υποθέσει πως συνεννοείται καλύτερα με τους συντοπίτες του.

Και γι' αυτό κατάφερε να φτιάξει μια απ' τις σπάνιες περιπτώσεις ταινιών φαντασίας που καταφέρνουν να χωθούν στο επίσημο διαγωνιστικό των Κανών. Γεγονός που από μόνο του είναι σπουδαίο, ακόμη κι αν ο Del Toro δεν ακούσει να τον καλεί στη σκηνή ο Kar Wai στην τελετή της Κυριακής. Αρκετά σπουδαίο ώστε ή να τον κάνει να βγάλει πια απ’ το μυαλό του το Hellboy 2 που προσπαθεί τους τελευταίους μήνες να χρηματοδοτήσει, ή τουλάχιστον, να πείσει τη Sony να του ξανανοίξει τη χρηματομηχανή.

Στις 26 Απριλίου 2006, ο Zinédine Zidane ανακοίνωσε ότι θα κρεμάσει τη φανέλα του μετά το Μουντιάλ. Ένα χρόνο νωρίτερα, τον Απρίλιο του 2005, είχε επιτρέψει στις 17 κάμερες των Douglas Gordon και Philippe Parreno να είναι όλες στραμένες πάνω του σε όλη τη διάρκεια του αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης με τη Βιγιαρεάλ.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα "πορτρέτο του 21ου αιώνα", το.. Zidane, Un Portrait du XXIe Siècle (2006). Που απ' ότι φαίνεται θα 'ναι τόσο πομπώδες όσο και ο τίτλος του.

Update: Είναι αλήθεια ότι μετά το χτεσινοβραδυνό (1 Ιουλίου), για μια ακόμη φορά, ξεβράκωμα της Βραζιλίας, η γλυκιά πικρή μουσική των Mogwai είναι πραγματικά ο καλύτερος απο-χαιρετισμός σε ένα πραγματικό μύθο. Που τον είχαμε ψιλοξεχάσει τα τελευταία χρόνια στο περιφερόμενο τσίρκο της Ρεάλ αλλά φρόντισε να έχει κάνει ήδη (πριν τα ημιτελικά) τη πιο λαμπρή έξοδο ποδοσφαιριστή. Ever.

Και μ' αυτή τη ματιά πια, το arty, επίμονο, θολό, βλέμα της κάμερας είναι η πιο εκωφαντική μη-δήλωση ενός σεμνού ημίθεου ανθρώπου.

Το βρετανικό FilmFour και η Intermedia θα είναι συμπαραγωγοί στη μεταφορά στις σκοτεινές αίθουσες του "Μπλογκ της Βαγδάτης", σύμφωνα με τον Guardian.

Το blog Where is Raed? συντηρούσε ένας εικοσάρης αρχιτέκτονας, με το ψευδώνυμο Salam Pax, κατά τη διάρκεια της αμερικάνικης εισβολής, το 2003. Από κάποιο σημείο και μετά είχε τεράστια απήχηση, και ο συγγραφέας του, βρέθηκε στη θέση να "γράφουν γι' αυτόν οι New York Times". Και αργότερα να γράφει στον Guardian. Και ακολούθησε και το βιβλίο, Salam Pax - The Baghdad Blog, φυσικά.

Τη σκηνοθεσία θα κάνει ο Marc Evans του θριλερακίου My Little Eye (2002), ενώ το σενάριο ο Ross Claven του Tigerland (2000). Και στο εντωμεταξύ προετοιμάσου, Loucretia, για τα επόμενα χρόνια, όταν ο σινεματικός απολογισμός της εισβολής των Lordi στη Eurovision, θα χρειαστεί να βασιστεί σε ημερολόγιο-ιστολόγιο.

"THE FIRST TECHNICALLY SUCCEEDED MASH-UP" γράφει στα σχόλιά του, για το Matrix Fight of the Universe Chapter 5: Neo vs. Robocop, ο δημιουργός του amds, στη σελίδα που το ανέβασε στο YouTube. Και δεν υπερβάλλει καθόλου.

Μάλλον δεν είναι καν λόγια του, αφού σα γαλλούλη, δε του βγαίνει το αγγλικό του. Λόγια όλων των υπολοίπων είναι.

Βλέπεις πριν την οριστική(?) τελευταία έκδοση, το βιντεάκι το είχε ανεβάσει και πριν δυο βδομάδες, και διαδόθηκε απλά σαν Neo vs. Robocop. Και άφησε με ανοιχτό το στόμα πάρα πολλούς. Και στη περίοδο βαλτώματος που είχαν βρεθεί τα mashups για πρώτη φορά από τότε που ξεφύτρωσαν οι πρώτες ιδέες, τα warpαρε κατευθείαν στο επίπεδο 5. Με εκπληκτικό editing και πολύ καλή δουλειά στα εφέ.

Ο νέος έχει σίγουρα μεγάλο ταλέντο και φιλοδοξίες. Και πήρε φόρα κι ανέβασε ένα σωρό δουλειές του. Με αποκορύφωμα (φιλοδοξίας) το Crepuscule: The Beginning and the End of the World. "A POETIC INTERPRETATION OF THE HISTORY OF OUR WORLD IN 6'30". Δες ότι προλαβαίνεις λοιπόν από τζάμπα, γιατί από τις επόμενες δουλειές του μόνο το τρέιλερ θα μπορείς να βλέπεις έτσι.

Δες/Κρύψε το Crepuscule v

Η Halle Berry, οσκαρούχος ηθοποιός που κρατά το ρόλο της Storm, γκρίνιαζε στις προηγούμενες δύο ταινίες για το πώς θέλει ο χαρακτήρας της να παίζει σημαντικότερο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και να δείχνει περισσότερο τις δυνάμεις της απ' το απλώς να ασπρίζει τα μάτια της και να προκαλεί ανεμοθύελλες. H ηθοποιός που φόρεσε τη μάσκα και μερικά κομμάτια απ' τη στολή της Catwoman πριν απο μερικά χρόνια, απείλησε το studio με παραίτηση αν δεν της μεγάλωναν τον ρόλο, και παρ' ότι η παρουσία της στο franchise ήταν πάντα η λιγότερο δημοφιλής, η Fox υποχώρησε. Την έβαλε στις αφίσες, της έδωσε ηγετικές πρωτοβουλίες, κι έχωσε κι ένα κομμάτι απ' το backstory της, για το πώς ιθαγενείς Αφρικανοί την λάτρευαν ως θεότητα.

Το φετίχ της γυναίκας του Jackman με τη στολή του Wolverine ενθουσίασε τους φίλους μας στο Shitsite101, τα πράγματα όμως γίνονται λίγο πιο περίεργα, αν σκεφτεί κανείς ότι την ίδια στολή έχει κι ο κουνιάδος του Jackman, που κάνει τα stunts του μεταλλαγμένου με τα μακριά νύχια.

Η εναρκτήρια σκηνή του Χ3, μας μεταφέρει 20 χρόνια πίσω, με τον Magneto και τον καθηγητή Xavier να πρωτογνωρίζουν την Jean Grey. Οι δυο ηθοποιοί, μοιάζουν 20 χρόνια νεότεροι όχι χάρη στο μακιγιάζ, αλλά σε ένα ψηφιακό lifting που δεν έχει ξαναχρησιμοποιηθεί σε ταινία, και αφήνει τον McKellen να ονειρεύεται ότι θα'χει εξελιχθεί ακόμη περισσότερο, όταν έρθει η ώρα για το spin-off του Magneto, που θα ασχολείται με τον ήρωα στα νεαρά του χρόνια.

Γνωστός χαβαλές --ιδιότητα που του έχει ανοίξει και πολλές πόρτες στο Hollywood-- ο Ratner φημίζεται για τις φάρσες που στήνει στους ηθοποιούς του κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Μπορεί να μην εμφάνισε ξαφνικά τον Spider Man να βοηθήσει τους X-Men, αλλά όταν ντύθηκε Wolverine για να ξεκουράσει τον Jackman σε ένα από τα γυρίσματα, πριν βγάλει τη στολή φρόντισε να τραβήξει φωτογραφίες για να ετοιμάσει τη χριστουγεννιάτικη κάρτα του.

Νομίζω ξέρουμε όλοι πια, πως δεν πρέπει να φύγει κανείς πρωτού πέσουν όοοολοι οι τίτλοι τέλους της ταινίας, γιατί αλλιώς θα χάσει την τελευταία τελευταία σκηνή της. Η οποία ανοίγει νέες κατευθύνσεις για το franchise, αν η Fox αποφασίσει να το συνεχίσει. Το clip των 20 δευτερολέπτων περίπου, που εισάγει έναν ακόμη νέο χαρακτήρα, έκανε μια δειλή εμφάνιση χτες, αλλά η Fox το εντόπισε και το κατέβασε. Αν το βρείτε πουθενά αλλού, σφυρίχτε.

Οι εναρκτήριες σεκάνς και τα opening credits των sequel δράσης, αξιοποιούνται πάντα από τον σκηνοθέτη για να θέσει το κλίμα στο οποίο θα κινηθεί σ' όλη την ταινία, ιδίως όταν παίρνει τα σκήπτρα από κάποιον άλλον. Γι’ αυτό είναι συνήθως δυναμικές σκηνές μεγάλης έντασης, με στόχο να κερδίσουν τις πρώτες εντυπώσεις. Η εισαγωγή του Ratner, αν και σημαντική για την εξέλιξη της ταινίας, είναι άτονη, και τα opening credits ανέμπνευστα και εύκολα. Όπως λίγο πολύ και η σκηνοθεσία ολόκληρης της ταινίας, από τον άνθρωπο που οι του Hollywood αναγνωρίζουν ως τον σκηνοθέτη που γυρίζει την ταινία καρφωμένος στο monitor, μουρμουρίζοντας «θα το φτιάξω στο μοντάζ.»


Στο τρίτο (και ενδεχομένως τελευταίο) κομμάτι των κινηματογραφικών περιπετειών των υπερηρώων της Marvel, Αμερικάνοι επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν μεταλλαγμένο με την ιδιότητα να αδρανοποιεί τις δυνάμεις των μεταλλαγμένων που τον πλησιάζουν. Καταφέρνουν να περάσουν τη δύναμή του σε έναν ορό (το πώς δεν το μαθαίνουμε και δεν μας ενδιαφέρει υποθέτω), τον οποίο προσφέρουν σε εθελοντές μεταλλαγμένους, που μοιράζονται το όνειρο της αμερικανικής κυβέρνησης για ένα ήρεμο, κανονικό μέλλον. Η κοινότητα των μεταλλαγμένων, φυσικά, βλέπει τον ορό ως πιθανό όπλο εξόντωσης (όχι κι άδικα), και συσπειρώνεται υπό την ηγεσία του Magneto, ο οποίος έχει μια αναγεννημένη Jean Grey στα όπλα του για τον μεγάλο πόλεμο κατά της (μη μεταλλαγμένης) ανθρωπότητας. Ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα, οι X-Men, ως μόνη φωνή ψυχραιμίας.


Όταν ανακοινώθηκε ότι ο άνθρωπος που έφερε τους X-Men στη μεγάλη οθόνη και ουσιαστικά αναζωπύρωσε τις μεταφορές comics, ο Bryan Singer, εγκαταλείπει την οικογένεια των μεταλλαγμένων για την κάπα ενός εξωγήινου, και αφήνει τη μοίρα τους στα χέρια του υπεύθυνου για σύγχρονα κλασσικά όπως τα Rush Hour και Rush Hour 2 και για το μακελειό του Red Dragon, οι fans του comic της Marvel έπαθαν αμόκ. Ο Singer ωστόσο, δεν έδειξε ιδιαίτερη ανησυχία, μάλλον γιατί ήξερε πως άφηνε πίσω του ένα fail-proof σενάριο, γεμάτο σκηνές – μνημεία και συγκλονιστικές ανατροπές για το σύμπαν των μεταλλαγμένων, και με μπόλικα τεράστια «What the Fuck» moments, που θα μπορούσαν από μόνα τους να πλέξουν ένα διασκεδαστικό δίωρο. Ακόμη κι αν ο σκηνοθέτης αδυνατούσε να κατανοήσει και να αναδείξει τα λεπτότερα σημεία, τις αλληγορικές εκφάνσεις και τις ευκαιρίες ενδιαφέρουσων υποπλοκών του, που έδιναν class στις δυο προηγούμενες ταινίες. Όπως δηλαδή συνέβη και με τον Ratner μπροστά στο monitor, να μονολογεί «θα το φτιάξω στο μοντάζ.»

Κυκλοφόρησε τα ξημερώματα το trailer, για αμερικάνικη και διεθνή κατανάλωση, της μεταφοράς του Ghost Rider στη μεγάλη οθόνη. Ακριβώς για να προβληθεί πριν τους τρίτους X-Men (που ανοίγουν παντού αυτή τη βδομάδα).

Και ακριβώς για να ανακοινωθεί ότι η έξοδός του στις αίθουσες αναβάλλεται για το Φεβρουάριο του 2007. Με τις υπόλοιπες πατάτες που ξεφορτώνονται εκείνη τη περίοδο. Και δικαιολογημένα, αφού φαίνεται να κάνει τον Punisher, αυτόν του '89 με τον Dolph Lundgren, να μοιάζει τουλάχιστο με Batman Begins (2005).

Παρά τις γκέι τρίχες του Nicolas Cage (μια μουστάκες στο WTC μια περούκες και στάιλιν να φαίνεται 20 χρόνια πιο νέος εδώ) και τα γκέι ψηφιακά εφέ, πάντως, τη ταινία εγώ δε τη ξεγράφω ακόμα. Ο Cage, κόντρα στις στιγμές.. εθνικής ανάτασης (βλ. τα National Treasure) που μας χάρισε και θα μας χαρίσει, μπορεί ακόμα και να παίζει, όπως π.χ. στο Weather Man (2005). Και στο σενάριο βρίσκεται ο David S. Goyer, των Blade και της επανεκκίνησης των ταινιών με σήμα τη νυχτερίδα. Και στη σκηνοθεσία είναι ο Mark Steven Johnson που έκανε ένα τουλάχιστο αξιοπρεπές (αν και.. φλεβαριάτικο κι αυτό) Daredevil (2003). Ε και τα εφέ είναι ακόμα, ίσως στο φινίρισμα. Και η παραγωγή, στο κάτω κάτω, είναι των $50 μυρίων. Και όχι των τρακόσιων του Superman Returns (2006).

Περισσότερες βιντεοαναλύσεις και η αμερικάνικη, στο πιο σουπερμανικό, εκδοχή στην επίσημη σελίδα.