Σούπερ από μόνες τους είναι η Beckinsale και η Winslet.

Σε "σούπερ" ταινία παίζει η Bosworth. Που κατά τα άλλα είναι κατηγορία φτερού στον άνεμο, τελευταία. Και τη βάλαν τη καημένη να τραβήξει λίγη προσοχή, για να φύγει, η τελευταία, από το πόσο γκέι είναι ο Superman που Returns την Τετάρτη. Κι έκανε το κομμάτι της με καναδυο εμφανίσεις και δηλώσεις εδώ κι εκεί. Και με συνέντευξη (από τη Selma Blair) και φωτογράφιση στο Interview. Και φουσκωτό μαλλί 60s. Που δε μπόρεσε να κρύψει την ανορεξία που την έχει χτυπήσει. Και.. έφαγε ένα ατελείωτο μπαράζ από "παρατηρήσεις" ας πούμε, από τις οποίες η πιο ευγενικότατη ήταν αυτή του US ότι ακόμα και οι ειδικοί ανησυχούν ότι κάτι πολύ ανάποδο την έχει βαρέσει.

Η Beckinsale, που ατύχησε να πρωταγωνιστεί σε μια ταινία χωρίς μηχανισμό προώθησης πιο ασυγκράτητο από ατμομηχανή και πιο γρήγορο από σφαίρα, είχε πολύ περισσότερη δουλειά στο σπρώξιμο του Click (2006), που άνοιξε τη Παρασκευή (και όπου ο Adam Sandler πλακώνει στα χαστούκια τον David "Secret Agent Man" Hasselhoff, όπως είπαμε). Οπότε σεξι-φωτογραφήθηκε στο Allure (απ' όπου και η φωτό), το Angeleno και όπου έβλεπε γιαπωνέζο τουρίστα. Και αποκάλυψε στη τιβί τη μυστική της υπερανθρώπινη δύναμη, να βάφει τον τοίχο στην άλλη άκρη του δωματίου εκτοξεύοντας γάλα απ' τις ρώγες της. Και προσπάθησε να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι παράτησε στη ψύχρα τον άντρα της για να της κάνει καλύτερα κοντινά, στο Underworld (2003), ο Len Wiseman. Με τη δικαιολογία ότι κοιμήθηκε, λέει, με δυο άντρες τα τελευταία δέκα χρόνια. Λες και δε ξέρουμε πως μετράνε τους "άντρες" οι γυναίκες. Και ειδικά οι.. καλλιτέχνιδες.

Δες/Κρύψε το trailer του Click (2006) v


Η Winslet δεν είχε προβλήματα ούτε με ανορεξίες (φυσικά φυσικά), ούτε με καλλιτεχνιές, ούτε με προωθήσεις. Αφού παίζει μεν σ' ενασωρό ταινίες φέτος αλλά όλες ανοίγουν από Σεπτέμβριο και μετά. Και απλά κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες το τρέιλερ του The Holiday (2006), όπου ανταλλάσσει ζωές με τη Cameron Diaz. Και απλά πέτυχα και μια φωτογράφηση να μας θυμίσει γιατί προκαλεί απανωτές αυτόματες εκσπερματώσεις όπου τύχει να αναφερθεί το όνομά της (γιατί ο γονιδιακός μας προγραμματισμός αναγνωρίζει αυτόματα όσες γεννάνε σα κουνέλες και είναι μόνιμα τόσο μούσκεμα που τις μυρίζεις κι από φωτογραφία, για τις γυναίκες που απορούν ακόμα).

Το πολυβραβευμένο graphic novel Watchmen, των Alan Moore και Dave Gibbons, κατάφερε επιτέλους να βρει σκηνοθέτη για την κινηματογραφική μεταφορά του. Η Warner Bros., στην οποία ανήκουν τα δικαιώματα τελευταία, ανακοίνωσε πως θα αναθέσει το ρόλο αυτό στον rookie του Hollywod, Zack Snyder, ο οποίος αυτή τη στιγμή έχει τα χέρια του γεμάτα με μία άλλη μεταφορά comic, το 300 (2007) του Frank Miller – με θέμα τη μάχη στις Θερμοπύλες, για την ίδια εταιρία.


To δημοφιλές comic τοποθετεί τους μασκοφόρους τιμωρούς – ήρωές του στις Η.Π.Α. ενός εναλλακτικού κόσμου, το έτος 1985. Ο πρωταγωνιστής Rorschach ερευνά τη δολοφονία ενός «συναδέλφου» του, ανακαλύπτοντας πως αυτή είναι μόνο η αρχή μίας σκοτεινής συνωμοσίας με σκοπό την εξόντωση όλων των μασκοφόρων ηρώων. Με την εξαιρετική γραφή του Moore και την αναπαραγωγή της Golden Age of Comics από το πενάκι του Gibbons το βιβλίο έγινε αμέσως το αγαπημένο αναγνωστικού κοινού και κριτικών, με άμεσο αποτέλεσμα την απονομή του βραβείου Eisner, του Oscar των comic. Πρόκειται για την 4η μεταφορά ενός comic του Moore στον κινηματογράφο μετά τα From Hell (2001), The League of Extraordinary Gentlemen (2003) και το πιο πρόσφατο V for Vendetta (2005), ενώ ο ήρωας του από το Swamp Thing, John Constantine απέκτησε δική του ταινία, το ομώνυμο Constantine (2005) και πάλι υπό τη στέγη της Warner.

Ο Snyder, σκηνοθέτης του πρόσφατου remake του Dawn of the Dead (2004), δείχνει να έχει έφεση στις μεταφορές καθώς εκτός από τα προαναφερθέντα comic books έχει αναλάβει και την μεταφορά του πετυχημένου video game Rainbow Six του Tom Clancy, για λογαριασμό της Paramount. Τα production diaries του 300 που δημοσιεύονταν τακτικά στο site της ταινίας, μάλλον απέδωσαν καρπούς καθώς o υπεύθυνος magnate παραγωγός θεώρησε ότι η δουλεία που κάνει ο 40χρονος σκηνοθέτης είναι αρκετά ικανοποιητική ώστε να του εμπιστευτούν μερικά ακόμη εκατομμύρια από την χρηματόπιτά τους, πριν ακόμα βγει στις αίθουσες η τωρινή του δουλεία. Για το ίδιο κομμάτι της πίτας είχαν προταθεί στο παρελθόν τα ονόματα των Terry Gillliam, Darren Aronofsky και Paul Greengrass μεταξύ άλλων, ενώ τα δικαιώματα είχαν αλλάξει διαδοχικά χέρια από Fox, Universal και Paramount.

To επίσημο trailer του Last Kiss είναι η δεύτερη επαφή με τη νέα ταινία του Zach Braff (καταλαβαίνουμε αμέσως ότι πρόκειται για one man show, από τη στιγμή που το όνομά του εμφανίζεται μόνο και έρημο), καθώς είχε προηγηθεί, πριν 1-2 εβδομάδες, το αποκλειστικό teaser από το (νέο) blog του Braff.

Πρόκεται φυσικά για το αμερικανικό remake του ιταλικού L'Ultimo Bacio (2001) του γενικώς "κλαψιάρη" Gabriele Muccino (με επιτυχημένο πέρασμα από το τοπικό box office). Μετά από το απαραίτητο σεναριακό ξεσκόνισμα από τον οσκαρούχο Paul Haggis, η σκηνοθεσία ανατέθηκε στον τηλεοπτικό (ηθοποιό & σκηνοθέτη) Tony Goodwyn για να διευθετήσει τα... τεχνικά ζητήματα. Κλασικό "boy has girl, then meets another girl", η original ταινία χοροπηδούσε με επιτυχία από το ένα ψευδοηθικό δίλλημα στο άλλο, δηλαδή από αυτά που θέτει κανείς εαυτόν, μεταξύ της ήρεμης ζωής με τη γυναίκα που αγαπάς και του flirt με τη γυναίκα της ζωής σου. Η ταινία δείχνει να είναι ραμμένη στα μέτρα του πρωταγωνιστή της, καθώς όλα τα Braffικά trademarks βρίσκονται στο trailer. Οι χαρακτηριστικές γκριμάτσες, οι witty ατάκες, το soundtrack (φυσικά), το εξαιρετικό casting (Casey Affleck, Tom Wilkinson, Blythe Danner)και το γλυκόπικρο κωμικό mood.

Έχουμε μία -δηλωμένη- αδυναμία στον Zach Braff, λόγω του Scrubs, αλλά και για το πολύ προσωπικό Garden State (2004). Γι'αυτό και θα περιμένουμε με ιδιαίτερη προσμονή να τον δούμε στην μεταφορά της πλέον χαρακτηριστικής σκηνής του Ultimo Bacio, με την κατά μέτωπο σύγκρουση του πρωταγωνιστικού ζεύγους.

A Prairie Home Companion είναι ο τίτλος ενός ραδιοφωνικού σόου που το 1974 που ξεκίνησε ήταν ήδη oldskool. Και αναβίωνε (και αναβιώνει) μέσω ζωντανής μουσικής και ψεύτικων ειδήσεων και διαφημίσεων μια χρυσή, προ-τηλεοπτική, εποχή για τα αμερικάνικα ραδιοκύματα.

Και στη ταινία, το σόου κλείνει λόγω παρακμής. Σε ένα αναχρονισμό του αναχρονισμού (βλ. μια "πραγματική" τέτοια εκπομπή θα έκλεινε για "πραγματικό" τέτοιο λόγο πολλά χρόνια νωρίτερα) που παρατήρησε απολύτως κανένας. Αφού οι πιο δαιμόνιοι το πολύ να ανακάλυψαν ότι.. παίζει ακόμα.


Είναι κοινό μυστικό ότι ο Altman κάνει πια ταινίες για να χουφτώνει τον κώλο της Lindsay Lohan, όπως ο Woody Allen για να τη πέφτει στη παιχνιδιάρα Scarlett Johansson. Αλλά στη συγκεκριμένη είναι φανερή και η αγωνία του ηλικιωμένου πριν από το πέναλτι (που βαράει κάθε πρωί η σκελετωμένη μαυροφορεμένη φιγούρα με τη δρεπάνα). Που ίσως να κατατρώει τον "σεναριογράφο" και πρωταγωνιστή της ταινίας (και παρουσιαστή της εκπομπής), Garrison Keillor. Αλλά μάλλον κατατρώει και τον σκηνοθέτη, αφού ακόμα ένα κοινό μυστικό αποτελεί ότι οι ταινίες του γράφονται στο ποδάρι (εκτός απ' τον κώλο που προανέφερα).

Και δυστυχώς αυτό το ποδάρι βγάζει μάτι αυτή τη φορά, με σκηνές που παρατραβάνε και ιστορίες αδιάφορες. Αλλά απ' την άλλη βγάζει μάτι και το ντεκολτέ της Meryl Streep το μεράκι και το περίσσιο ταλέντο των πρωταγωνιστών, τις στιγμές που η κάμερα του αξιοσέβαστου δημιουργού τους συλλαμβάνει να ξεχνάνε την επιδειξιομανία τους.

Και μετά ο δημιουργός κοιμάται και οι πρωταγωνιστές συνεχίζουν, και γυρνάμε στην αρχή.


Το πόνημα πήγε άπατο στις αμερικάνικες πολιτείες, παρά τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού με τον οποίο το προώθησε ο σκηνοθέτης και η κλίκα του. Λόγω των εξαιρετικών κριτικών που πήρε. Που το σύστηναν ανεπιφύλακτα, με πέντε αστεράκια, στους.. φαν του σόου.

Εγώ δε θα το συστήσω μόνο στους φαν του Γκαραβέλα. Γιατί, παρόλο που όλες τις πρόσφατες, ίδιας προέλευσης, ταινίες τις έβγαλα καλές για να τις δεις στη τηλεόραση άμα τις πετύχεις, αυτή μου δημιούργησε μια απορία πως θα μπορούσε να έχει βγει αν ο Altman δεν είχε ξεκουτιάσει. Η αλήθεια είναι.

Στην άκρως επιθετική διαφημιστική της καμπάνια, η Universal έσπρωχνε την ταινία ως αντιρομαντική κομεντί που θα γραφτεί στην ιστορία ως η πρώτη last-date movie. Έχω την υποψία πως περισσότερους χωρισμούς θα πυροδοτήσει το Closer (2004) με την αδιαπραγμάτευτή του έκθεση του αδηφάγου ανθρώπινου εγωισμού και των διαβρωτικών του επιδράσεων στις ανθρώπινες σχέσεις, παρά το Break-Up που στο κάτω-κάτω κινείται γύρω από το βαθιά ρομαντικό πυρήνα δυο ανθρώπων που πίσω απ' όλες αυτές τις ανατριχιαστικές αψιμαχίες κρατάνε τρυφερά αισθήματα ο ένας για τον άλλον. Έστω κι αν δεν είναι παρά η θέρμη που κρατάνε οι στάχτες μια καμένης σχέσης, μέχρι να τις πάρει ο αέρας.


Το ζεύγος Brooke και Garry, γνωρίζονται στο γήπεδο, και μετά από ένα κουφό καμάκι που περιλαμβάνει καμιά δεκαριά hot dogs και καθόλου μαγιονέζα (τραγικό), καταλήγουν να συζούν για μερικά χρόνια, ώσπου η προετοιμασία για το πρώτο δείπνο γνωριμίας των οικογενειών τους, γίνεται αφορμή να τιναχτούν τα πάντα στον αέρα. Όπως προκύπτει από αστεία αφορμή, η Brooke νιώθει παραμελημένη και δουλοποιημένη, κι ο Garry νιώθει πρησμένος και δουλοποιημένος. Πώς το λένε οι Deep Blue Something στο Breakfast at Tiffany's; Μια τέτοια φάση. Ε κι αποφασίζουν να το διαλύσουν. Έλα όμως που είναι συνιδιοκτήτες του διαμερίσματος...

Ο Reed προσπαθεί να βρει μια νέα συνταγή για τις αμερικάνικες rom coms, να τις κάνει λίγο πιο άγριες και ξινισμένες, και στο Down with Love (2003) του είχε βγει πιο άνετα. Στο The Break-Up, που είναι πιο μεγάλο project και οι ενδοιασμοί του studio να δοκιμάσουν κάτι αλλιώτικο είναι πιο μεγάλοι, ο Reed αναγκάστηκε για να πουλήσει την ιδέα του να την εντάξει στη φόρμουλα του Πολέμου των Ρόουζ (1989), του οποίου η ταινία σε σημεία θυμίζει ένα αμήχανο glossy αντίτυπο. Όμως παρά τις παρεμβάσεις του studio, καταφέρνει να κρατήσει την ταινία του μακριά απ' το λοβοτομημένο φαντασιακό σύμπαν των συμβατικών χολιγουντιανών ρομαντικών κομεντί, και να φτιάξει έναν κόσμο πιο αναγνωρίσιμο απ' τον νορμάλ θεατή, χάρη στο ρεαλιστικό του background. Οι καβγάδες είναι αληθινοί, τα συναισθήματα βιωμένα, και αυτή η επικράτηση της τεμπέλικης ελευθερίας επί των υποχωρήσεων που απαιτεί η συναισθηματική ισορροπία, είναι μια κατάσταση που όλοι έχουμε περάσει, ή είμαστε πια βέβαιοι ότι πρόκειται (και για όσους αμφιβάλλουν, έχω κακά μαντάτα).




Στην Αμερική, το Break-Up μάζεψε αρκετές κόκκινες κάρτες απ' τους κριτικούς, γιατί δεν είναι ούτε το Wedding Crashers, ούτε το Saraband. Για το καλό όλων, αν θέλετε να δείτε το Wedding Crashers, ή το Saraband, υπάρχουν dvd-club που ξενυχτάνε κιόλας. Και πηγαίνετε στο Break-Up αν θέλετε να δείτε μια ανάλαφρη ταινία σχέσεων, που παραμένει πιστή στο genre που υπηρετεί, χωρίς να προδίδει τη διαφορετικότητά της. Αυτό που υπήρχε στο χαρτί πρέπει να 'ταν πολύ καλύτερο απ' αυτό που τελικά έφτασε στην οθόνη, αλλά κι αυτό δεν ενοχλεί.

To Krrish είναι - και θα είναι τουλάχιστον μέχρι την Παρασκευή 23/6 - το entertainment θέμα της εβδομάδας. Τόσο που το Reuters αποφάσισε να γράψει και άρθρο για τον "υπερήρωα του Bollywood που μπορεί να σώσει τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα χορεύει και τραγουδάει", ο οποίος είναι έτοιμος να κατακτήσει την Ινδία, καμιά 20αριά αίθουσες στην Αμερική - και μετά τον κόσμο - με την κυκλοφορία του (και μάλιστα αφού κουνήσε την release date του - για να μην βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον συνάδελφό του, Superman).

To Krrish, του Rakesh Roshan, είναι ουσιαστικά το sequel της μεγάλης επιτυχίας Koi... Mil Gaya (εικάζω πως ο τίτλος σημαίνει "Rip-off του Ε.Τ.") του 2003. Σε αυτό ο, γενικώς... slow, Rohit δέχεται το άγγιγμα του ινδού Ε.Τ. και γίνεται γενικώς... superfast. Στο sequel ο Rohit με την γυναίκα του, Nisha, έχουν αποκτήσει ένα γιο, τον Rohit Jr., o οποίος έχει κληρονομήσει και τις special υπερδυνάμεις του πατέρα του. Το ζεύγος όμως θα πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστήχημα (trivia flash: και ο παππούς του Rohit Jr. είχε σκοτωθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο) και ο νεαρός ήρωας θα πρέπει να υπομείνει τη μοναξιά του υπερήρωα (όχι για πολύ, αφού σύντομα στο πλευρό του θα βρίσκεται η Priyanka Chopra), καθώς ανακαλύπτει σιγά σιγά το μέγεθος της δύναμής του.

Και φυσικά θα τα βάλει και με τον απαραίτητο villain. Και φυσικά θα χορεύει και στο ενδιάμεσο δύο σκηνών δράσης. Και πιθανότατα θα ανακαλύψει και ποιος ανέμπνευστος -από τους πέντε που χρειάστηκαν- σεναριογράφος βάζει όλο τον κόσμο να σκοτώνεται σε τροχαία δυστηχήματα, σε μια χώρα όπου στους δρόμους κυκλοφορούν περισσότερες αγελάδες παρά αυτοκίνητα.

Πάντως αν τύχει να την δείτε - με τέτοιο promotion ποτέ δεν ξέρεις - θα παρακολουθήσετε σίγουρα την "εμπνευσμένη" -από το Hollywood - ιστορία, μαζί με το "εμπνευσμένο" - από το cult videogame The Dig - soundtrack και φυσικά και το "εμπνευσμένο" - από τον Daredevil - one sheet του. Δηλαδή συνηθισμένα πράγματα για παραγωγή του Bollywood. Όπως φυσικά θα παρακολουθήσετε και τον πρώτο κινηματογραφικό υπερήρωα που καταφέρνει να είναι καλός τόσο στα άλματα και στις πολεμικές τέχνες όσο και στις χορευτικές του ικανότητες. Αν και βέβαια δε χρειάζεται να δείτε και όλη την ταινία για να το καταλάβετε... αρκεί να ρίξετε μια ματιά εδώ από κάτω.

Αγαπημένος προορισμός των (χολυγουντιανών) διαφημιστών αναδείχθηκε το Sin City, η στυλιζαρισμένη νεονουάρ πόλη που έφερε το pulp στη μεγάλη οθόνη και μας πήρε τα μυαλά, κερδίζοντας τρία απ' τα μεγάλα βραβεια των φετινών Key Art Awards, και μια εύφημο μνεία. Με καλύτερο teaser και trailer για action/adventure ταινία, καλύτερο πακέτο home entertainment, και special recognition γι' αυτές τις αφισούλες που είχαν βγάλει για τον κάθε ένα χαρακτήρα, το Sin City ήταν ο μεγάλος νικητής της διοργάνωσης.


Στις υπόλοιπες αφίσες, το Syriana ανακυρήχθηκε καλύτερη δραματικής ταινίας, το Walk the Line κέρδισε το βραβείο για το καλύτερο teaser poster, το Lord of War, με το πρόσωπο του Cage που σχηματιζόταν από σφαίρες ψηφίστηκε ως καλύτερη αφίσα για Action/Adventure --αν και έφερνε περισσότερο σε drama-- το Batman Begins βραβεύτηκε για το διεθνές του poster, και ο Παρθένος Ετών 40 κέρδισε στον τομέα της κωμωδίας, κερδίζοντας και το βραβείο καλύτερου tagline ("The longer you wait, the harder it gets." To πιάσατε αυτό με το harder ε;).



Δες/Κρύψε τους νικητές όλων των κατηγοριών v

---

Comedy poster, "The 40-Year Old Virgin, Crew Creative Advertising, Universal; Drama poster, "Syriana," The Cimarron Group, Warners; Action Adventure poster, "Lord of War," Art Machine, Lionsgate; Teaser poster, "Walk the Line," Illustrated Teaser #1, Studio Number One, Fox; International film poster, "Batman Begins," Teaser, Vox.Adv, Warners International; Film Festival/Market poster, "72hr Film Shoothout," Indika Entertainment Advertising, MTV World and Asian American.

Comedy trailer, "The Hitchhiker's Guide to the Galaxy: Guide," Aspect Ratio, Buena Vista Pictures; Action Adventure trailer, "Sin City: Trailer #1," The Ant Farm, Dimension; Drama trailer, "Jarhead: Domestic Trailer #1," Universal, Universal; Teaser trailer, "Sin City: Teaster #1," The Ant Farm, Dimension.

Internet Advertising/Movie Website, "Tim Burton's Corpse Bride," BLITZ, Warners.

Comedy TV spot, "Hitch: Dance Off," Aspect Ratio, Columbia Pictures; Action Adventure TV spot, "War of the Worlds: Alarm," Trailer Park, Paramount; Drama TV spot, "Walk the Line: Black," Trailer Park, Fox.

Outdoor advertising, "Charlies and the Chocolate Factory: Building Wrap," Trailer Park, Warners International.

Theatrical standee, "Charlies and the Chocolate Factory," Drissi Advertising, Inc./Trailer Park, Warners.

Best copy line, "The 40-Year-Old Virgin: International," "The longer you wait, the harder it gets," Crew Creative Advertising, Universal.

Best motion graphics, "Lord of War," Mark Woollen & Associates, Lionsgate.

Consumer print ad, "Lord of War," Art Machine/Samuels Advertising, Lionsgate; Trade print ad, "Saw II: Gross Ad," Samuels Advertising/Art Machine, Lionsgate.

Home Entertainment - DVD/VHS packaging, "Saw: DVD Video Box," Art Machine, Lionsgate; Home Entertainment - Special Recognition, "Saw: Uncut Edition," Art Machine, Lionsgate; Home Entertainment - Consumer TV spot, "Alien vs. Predator: Poker," jonnyHal, Inc., 20th Century Fox Home Entertainment International; Home Entertainment - Consumer Audiiovisual, "Sin City: Consumer Trailer #2, 3Oh!5 Creative, Inc., Dimension.

Co-Branded Print, "Chicken Little: Grapple (American Idol),"Get Fit Foods, Walt Disney Pictures; Co-Branded Audiovisual, "Chicken Little: Sears," Y&R Chicago, Walt Disney Pictures.

Special Recognition Print, "Sin City: Character Banners,"BLT & Associates Inc., Miramax/Dimension Films; Special Recognition Audiovisual, "Walk the Line: Internet Trailere One Song," Trailer Park, Fox; International Audiovisual, "Cinderella Man: International Trailer," Intralink Film Graphic Design, Buena Vista International/The Walt Disney Company.

Όπως και να το κάνεις, χρειάζεται μερικά κιλά @@ για να το κάνεις ταινία το πιο σύγχρονο κολαστήριο του πολιτισμένου κόσμου. Και να το βγάλεις και στις αμερικάνικες αίθουσες μέσα σε δημοσιογραφικές επευφημίες.

Ε κι αυτό ακριβώς κάνει ο Michael Winterbottom, σίγουρα ο πιο τολμηρός (και όχι μόνο) ευρωπαίος σκηνοθέτης, αυτή τη περίοδο. Με ένα βιογραφικό που μόνο στον 21ο αιώνα συμπεριλαμβάνει τα Σύνορα του Κόσμου / In This World (2002), τους 24 Hour Party People (2002), τα 9 Songs (2004) και την A Cock and Bull Story (2005). Και ακόμα και γκαβοί θα 'βλεπαν ότι γράφει κινηματογραφική ιστορία όσο καταπιάνεται με θέματα που οι άλλοι δε θα 'ξεραν από που να τα ξεκινήσουν. Και τη γράφει με μια κινηματογραφική πένα που ανανεώνει και δημιουργεί γλώσσες.

Με αφορμή το αμερικάνικο τρέιλερ που βγήκε, λογοκριμένο, στο apple.com πριν καναδυό μέρες, ξαναπιανόμαστε λοιπόν με το πιο πρόσφατο τόλμημα του σκηνοθέτη, να ξαναπιαστεί με την ιστορία των ηθικά ανώτερων βασανιστηρίων. Και πιο συγκεκριμένα με όσα πέρασαν οι "τρεις του Τίπτον" (Shafiq Rasul, Ruhel Ahmed, και Asif Iqbal) βρετανοί πακιστανικής καταγωγής. Που βρέθηκαν.. ερμμ.. τυχαία στο Αφγανιστάν, και όταν τους μάζεψαν οι Aμερικάνοι, τους φιλοξένησαν, όλως ανθρωπιστικώς, για καναδυό χρόνια. Προτού τους στείλουν σπίτι τους, χωρίς να βρουν το παραμικρό εναντίον τους.

Η ταινία έγινε με χρηματοδότηση του Channel 4, που την πρόβαλλε στις 9 Μαρτίου σε ενάμισι εκατομμύριο τηλεθεατές. Την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε και στις αίθουσες, σε DVD και στο δίκτυο, "γράφοντας" και μια πρωτιά στη διανομή. Λίγες βδομάδες νωρίτερα είχε παίξει και στο φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο.

Στην Αμερική ξεκινάει, στις 23 του μήνα, με μικρή διανομή, εξαιρετικές κριτικές, και αντιδράσεις και τρικλοποδιές. Και την Τετάρτη προβάλλεται στο 17ο διεθνές φεστιβάλ του Παρατηρητήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Και η MPAA την αντιμετωπίζει σα τη πιο αιματοβαμένη από καταβολής κινηματογράφου. Χαρακτηρίζοντας το τρέιλερ μη κατάλληλο για (πολύ) ανήλικους και περιορίζοντάς το κι από πάνω, όπως είπα (στη κορφή βλέπεις, φυσικά, το απεριόριστο). Κι απαγορεύοντας και το βασικό πόστερ (πιο πάνω), που βγήκε τελικά σε εκδοχή μόνο με κάτι χέρια δεμένα.

Αν και την έχω δει, περισσότερα για τη ταινία όταν βγει στις ελληνικές αίθουσες.

O καλύτερος λόγος για να ταξιδέψεις στη Κρήτη αυτές τις μέρες φαίνεται να είναι μια ακόμα λαμπρή ελληνο-ιταλική συνεργασία μετά.. ερμμ.. Το Παιδί και το Δελφίνι (1957) και το Μεντιτερανέο (1991). Αυτή τη φορά εμείς δε βάζουμε ούτε δελφίνι, ούτε δελφίνα (ή άλλο θαλάσσιο θηλαστικό). Αλλά για ακόμα μια φορά το θέμα έχει να κάνει με τα παρεμφερή της θηλής.. ερμμ.. ήλιο, θάλασσα και τ'αγόρι μου. Και για να συγκρατηθώ με τις αναφορές, απευθύνω το λόγο, για τη συνέχεια στον, ειδικότερο επί του θέματος, γνωστό μας, Δελτίο Τύπου:

Ξεκίνησαν στην Κρήτη τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Κώστα Καπάκα. Στο Φρέ, ένα μικρό χωριό έξω από τα Χανιά, αλλά και στις γύρω περιοχές, έχει στηθεί για 2 μήνες ένας ολόκληρος κόσμος μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί.[...]

URANYA
Η καινούρια ταινία του Κώστα Καπάκα. Μια ουρανο…κατέβατη κωμωδία εποχής

Στο ρόλο της Ουρανίας, η γνωστή Ιταλίδα ηθοποιός Maria Grazia Cucinotta (Ιl Postino) [...] Μία Ελληνοϊταλική συμπαραγωγή που θα ξεπεράσει τα 2 εκατ. ευρώ και στην οποία συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου η Φίνος Φιλμ. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 7 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους από την ODEON.

Θυμίζουμε ότι ο Κώστας Καπάκας είναι ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός του Peppermint, που είχε σαρώσει τα βραβεία και τα εισιτήρια το 1999. Και επίσης, ότι το story, που θα μιλά, λέει, για πέντε έφηβους που "αγωνιούν να ανακαλύψουν τον έρωτα αλλά και τον κόσμο ολόκληρο", σ' ένα "μικρό χωριό στα τέλη της δεκαετίας του ‘60," όπου ζει και η Ουρανία, "μια πολύ όμορφη γυναίκα που μένει λίγο έξω από το χωριό κι ακούει γλυκά ιταλικά τραγούδια," την οποία τα παιδιά "την παρακολουθούν, τη «ζαχαρώνουν», την ονειρεύονται," αλλά "η ζωή και οι συγκυρίες της εποχής βάζουν τα δικά τους διλήμματα," θυμίζει τη Malena. Όπου όλοι είχαμε θαυμάσει την Monica Belucci και το πλούσιο υποκριτικό της οπλοστάσιο, αλλά ήτανε γυρισμένο στα Ιταλικά, και οι υπότιτλοι μας κόβαν την εικόνα. Η προοπτική ερμηνείας αντίστοιχου δυναμικού κι απ'την Cucinotta, αλλά δίχως τέτοιες ενοχλητικές παρεμβολές, μας έχει --δικαίως νομίζω-- ενθουσιάσει.

Οι συνάκτες του Shitsite βέβαια, που έχει βαλθεί να ανατρέψει ό,τι όμορφο έχει πέσει έστω και κατά τύχη στο σύμπαν, έχουν άλλη άποψη. Λέει ο rotweiler:

Η Maria στην Ιταλία έχει αρχίσει τελευταία να "περιφέρεται" έξω από θέατρα για να μαζέψει "ποιοτικούς" ρόλους - από αυτούς στους οποίους δεν χρειάζεται να επιδεικνύει το μοναδικό μέρος του σώματός της που δεν έχει αδυνατίσει ακόμα: το μπούστο της. Πλέον με ... πεσμένη μύτη (μεταφορικά και κυριολεκτικά) παίρνει αεροπλάνα και βαπόρια για άλλες πολιτείες ώστε να καθυστερήσει την --αναπόφευκτη-- επιστροφή της στις ιταλικές τηλεοπτικές fiction (ελληνιστί σαπουνόπερες). Εξ' ου και τα ταξίδια σε Aμερικές και Eλλάδες και τα γυρίσματα στον ιταλικό νότο για καμιά αρπαχτή, μέχρι βέβαια να αδυνατίσει τόσο πολύ ώστε να φτάσει στο σημείο να ταξιδεύει μόνο το μπούστο της.

Κάθε φορά που την θυμούνται οι εγχώριες "τατιανίστικες" εκπομπές την παρουσιάζουν με δάφνες επιπέδου... "Bond Girl" - ποιός Postino? - ενώ η οικογενειακή της σταθερότητα (παντρεμένη με παιδί από το 1995) δεν δίνει αρκετή τροφή για ερωτικά σκάνδαλα που τόσο αγαπούν οι γείτονες.

Ευτυχώς για την ίδια, στην πατρίδα της, κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια, στην Mediaset του Berlusconi, η χορεύτρια-παρουσιάστρια Rossella Brescia (φωτό αριστερά), η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και η δίδυμη αδερφή της, γεγόνος που κάνει τον κόσμο να νομίζει ότι η Cucinotta στην πραγματικότητα δεν τους έλειψε ποτέ. Κάτι όμως που τον κάνει --τον κόσμο-- να ονειρεύεται ένα comeback της που δε λέει να έρθει... Τουλάχιστον πριν η Maria κλείσει τα 40.

Έγινε στόχος παρωδιών και βιτριολικών σχολίων, θεωρήθηκε ο περίγελος του Hollywood και ο ηγέτης σκοτεινής Σαϊεντολογικής συνομωσίας που θέλει να φέρει στρατιά γενετικά τροποποιημένων σούπερ-μωρών στα υψηλότερα κλιμάκια της βιομηχανίας του θεάματος, είδε τις μαγικές του επιρροές στο Box Office να αφήνουν υπόνοιες αδυναμίας, αλλά ο Tom Cruise, και πάλι ήρθε πρώτος στη λίστα των 100 πιο δυνατών celebrities του σύμπαντος. Σύμφωνα με το Forbes, που συνέταξε και τη λίστα, ο Tom έβγαλε φέτος μονάχα, $67 μύρια. Και επέστρεψε απ' τη δέκατη περσινή, στην πρώτη θέση της λίστας, την οποία κατείχε ξανά πριν 10 χρόνια. Οπότε μπορεί να πει κανείς, πως ήταν μια καλή χρονιά.


Και μαζί μ’ αυτόν, άλλα 25 ονόματα του Hollywood, κατάφεραν να μπουν στη λίστα που προέκυψε από συνυπολογισμό των εσόδων των celebrities, του πόσο ο κόσμος τους έψαξε στο internet, και πόσες φορές εμφανίστηκαν στα εξώφυλλα 26 δημοφιλών περιοδικών. Οπότε μπορεί να πει κανείς, πως φταίμε κι εμείς λίγο για την κατάταξη. O πρώτος απ’ αυτούς που εμφανίζεται μετά τον Cruise, είναι ο σκηνοθέτης του στο War of the Worlds, Steven Spielberg, και οι δυο τους είναι οι μόνοι άνθρωποι της μεγάλης οθόνης, που κατάφεραν να κρατηθούν μέσα στην πρώτη δεκάδα. Οι Rolling Stones που επιμένουν πεισματικά να μην πεθαίνουν, έρχονται 2οι στην κατοστάδα, και ανάμεσα σ’ αυτούς και στους U2 είναι η πιο παντοδύναμη αφροαμερικάνα, Oprah Winfrey, ενώ o επίσημος νουβελογράφος των παγκόσμιων συνωμοσιών, Dan Brown, καπάρωσε τη 10η θέση.

Ο George Lucas (#15), o Brad Pitt (#20), o Peter Jackson (#21), o Johnny Depp (#27), o Tom Hanks (#21), η Nicole Kidman (#38) κι ο Jerry Bruckheimer (#42) όλοι έφτασαν στην πρώτη πενηντάδα, ενώ ισχυρό παρόν δηλώνουν πολλοί αθλητές (Tiger Woods/#5, Michael Schumacher/#30, Ronaldinho/#53, Maria Sharapova/#63 κ.ά.) και ακόμη περισσότεροι άνθρωποι που ζουν (ή εξασφάλισαν άλλους να ζουν) με τα δικαιώματα των επιτυχιών τους (Muhammad Ali/#13, Paul McCartney/#14, Elton John/#16, The Eagles/#39, Andrew Lloyd Webber/#45), σε μια λίστα της οποίας το πιο ενδιαφέρον σημείο βρίσκεται λίγο πιο πάνω απ’ τη μέση, εκεί όπου η Jennifer Anniston ισοψηφεί με την Angelina Jolie για τη θέση #35.

Προς μεγάλη απογοήτευση σύσσωμης της συντακτικής ομάδας, η Jenna Jameson κι ο Gerry Springer, δεν βρίσκoνται στην εκατοντάδα.

Εξήντα χρόνια μετά, και τίποτα δεν έχει καταφέρει να ρίξει από την κορυφή, την απόλυτη feel good ταινία όλων των εποχών. Το It’s a Wonderful Life (1946), η ταινία ορόσημο στην καριέρα του Frank Capra για έναν τύπο που ωθείται στην αυτοκτονία και τελικά αλλάζει γνώμη, γιατί είναι μια υπέροχη ζωή αυτή που ζούμε, εδώ και έξι δεκαετίες είναι Η ταινία γενικά για όλες τις μελομακαρονεμένες στιγμές. Η παντοκυριαρχία της σε χαζοχαρούμενες λίστες έχει εδραιωθεί τόσο, που αμφιβάλλω πια αν μπαίνει κανείς στον κόπο να τη δει κιόλας, πριν τη βάλει κατευθείαν στην κορυφή της δικιάς του. Τώρα ο Capra έκλεισε άλλη μια πρωτιά, με το American Film Institute να την ανακηρύσσει ως top ταινία στις 100 Most Inspirational American Movies.


Το AFI, που έχει αρχίσει τα τελευταία οκτώ χρόνια να βγάζει ταξινομημένες τοπ κατοστάδες επικεντρωμένες στα πρώτα 100 χρόνια του αμερικάνικου κινηματογράφου, έχει κατά καιρούς βραβεύσει τον Humphrey Bogart και την Katharine Hepburn ως Greatest Screen Legends, τον Dr. Hannibal Lecter ως top Villain και τον Atticus Finch του To Kill a Mockingbird ως το αντίδοτό του, και το Ψυχώ (1960) ως το κορυφαίο θρίλερ, ενώ πέρυσι ανακήρυξε το “Frankly my dear, I don’t give a damn,” ως την πιο αξέχαστη ατάκα στην (100ντάχρονη) ιστορία του (αμερικάνικου) κινηματογράφου.

Φέτος, έβαλε τα 1.500 μέλη του να ψηφίσουν τις 100 ταινίες που τους... «εμπνέουν.» Και όπως είναι λογικό, ο καθένας μας αντλεί έμπνευση από διάφορα πράγματα. Ο cheaplog λόγου χάρη, πιθανότατα να αντλούσε έμπνευση από την Τέχνη του Βαθιού Λαρυγγιού. Το Shitsite ξέρουμε ότι τραβάει απ' το Jackass. Το AFI, εκτός απ’ το It’s a Wonderful Life που τους κρατάει απ’ το να κόψουν τις φλέβες τους κάθε φορά που βλέπουν αμερικάνικα αριστουργήματα όπως το Date Movie, ή το Gerry, έβαλε στη λίστα του τη Λίστα του Σίντλερ (1993/#3) που τους θυμίζει γιατί στο Thanksgiving φουρνίζουν γαλοπούλα, αντί για, ας πούμε, Εβραίους, το Rocky (1976/#4) που σε κάνει να θες να σηκωθείς και να πας στη λαϊκή να τρέξεις πάνω-κάτω, το Philadelphia (1993/#20) που τους εμπνέει να χρησιμοποιούν προφυλάξεις, και το A Beautiful Mind (2001/#93) που φαντάζομαι θα έχει κάνει πολλούς να διαβάσουν λίγη Ανάλυση, μπας και πάρουν κάνα πτυχίο. Και ένα σωρό άλλες ταινίες, που πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι έμπνευση προκαλούν. Είναι όμως φοβερές ταινίες έτσι κι αλλιώς, οπότε μπορεί απλώς να εννοούν ότι σε εμπνέουν να τις ξαναδείς.

Θα ρωτούσαμε γιατί δεν έχουν μέσα τη Μεγάλη Απόφραξη, αλλά δεν είναι αμερικάνικη. Όμως το Ace Ventura, ένας ύμνος στη ζωοφιλία, θα μπορούσε να έχει μια θέση...

"Διαβάστε" μας έλεγαν. "Διαβάστε να γίνετε επιστήμονες, να βάλετε σε μια τάξη τη ζωή σας", μας έλεγαν. "Διαβάστε και όλα θα έρθουν" μας έλεγαν.

Φυσικά, όπως μάθαμε με το Jackass, δεν χρειάζεται να μελετάς την ανατομία των όρχεών σου για να πάρεις πτυχίο Ιατρικής - αρκεί να είσαι διατεθειμένος να δεχτείς μια μπάλα του bowling σε εκείνο το σημείο. Από τη μια στιγμή στην άλλη, οι εγκεφαλοπαθείς, αλαλάζοντες νεαροί του Jackass, εκπομπής του MTV (το κανάλι-βόθρος της ανθρώπινης διανόησης) απέκτησαν κινηματογραφικές καριέρες (Johnny Knoxville), reality show (Bam Margera), κατέλαβαν την πρώτη θέση του box office με την ομώνυμη "ταινία" και αυτή τη στιγμή ρουφάνε ηρωίνη από τα σιλικονάτα στήθη κάποιας ξανθιάς καλιφορνέζας που θα έχει να λέει "I fucked Johnny Knoxville! Awesome!".

Είναι φανερό ότι μας έχει φάει η ζήλεια - και ιδίως τον Tsatsarman του Shitsite101 που έχει ντυθεί αγριογούρουνο και περιμένει την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου..

Το trailer του Jackass: Number Two (2006) δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να παινευτεί για την άπειρη ηλιθιότητα της πρώτης ταινίας, την οποία κουβαλάει και σαν παράσημο, παραθέτοντας κομμάτια από τις αρνητικές κριτικές που έλαβε ("A plunge into depravity" , "A sad commentary on our degenerating culture" - αν και το δεύτερο είναι από το Christian spotlight on the movies, oπότε δεν το παίρνουμε στα σοβαρά). Ακολουθούν διάφορα σύντομα clip όπου τα ίδια ζώα που επιδίδονται σε ηλιθιότητες στο Jackass: The Movie (2002), συνεχίζουν να τιμούν τον όρκο ηλιθιότητας που έχουν λάβει. Ο Knoxville δέχεται, χαζογελώντας, επίθεση ταύρου, ενώ οι υπόλοιποι (δεν ξέρω τα ονόματά τους) φαίνεται να έχουν μόλις ανακαλύψει την βαρύτητα και το διασκεδάζουν πέφτοντας στο έδαφος με όποιον τρόπο μπορούν. Ειδική μνεία για τον θείο του Margera, που δέχεται να του βγάλουν ένα δόντι με τον παραδοσιακό τρόπο, δένοντάς το σε μια πόρτα - όπου η λέξη "πόρτα" σημαίνει "αυτοκίνητο".

Δεν ξέρουμε για ποιο λόγο μπορεί να θέλετε να δείτε αυτό το φιλμ, όταν μπορείτε να βρείτε πολυάριθμα παρόμοια βιντεάκια στο youtube. Το τελικό disclaimer σας παρακαλεί να μην δοκιμάσετε τα κόλπα των Jackasses, γιατί οι τύποι που τα κάνουν είναι professionals.

Επάγγελμα Ηλίθιος. Να κάτι για το οποίο κανείς δεν μας ενημέρωσε στην ώρα του ΣΕΠ.

Και τώρα συγνώμη, αλλά πρέπει να παγιδεύσω το ψυγείο του Verbal με C4 και να στήσω την κάμερα που θα καταγράψει την έκρηξη.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την αρχική του έξοδο, το πιο διάσημο ίσως (αυτόνομο) πόνημα του Κριστόφ Κισλόφσκι ξαναβρίσκει το δρόμο του προς τις σκοτεινές αίθουσες ή, ακριβέστερα, τις καλοκαιρινές κινηματογραφικές βραδιές. Και βρέθηκε ευτυχώς, στο πρόσωπο του Ηλία Φραγκούλη, ένας κριτικός να πει ότι σαν άσκηση επίδειξη δεξιοτεχνίας δεν αφορά πλέον και πολλούς.

Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα
(3/5)

Τεράστια εισπρακτική επιτυχία για το καλλιτεχνικό σινεμά στην εποχή του, το φιλμ που έκανε το όνομα του Κισλόφσκι παγκόσμια γνωστό επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη για να αντιμετωπίσει... το πέρασμα του χρόνου περισσότερο παρά εκείνους τους θεατές που παραληρούσαν κι ύστερα έτρεχαν ν’ αγοράσουν και το soundtrack του Πράισνερ. Αν και έχει επίσης ενδιαφέρον να δουν κι εκείνοι πως έχει γεράσει μέσα τους ή μαζί τους αυτή η διπλή και όμοια στην όψη Βερόνικα, κάτοικος Πολωνίας και Γαλλίας, αντίστοιχα. Η μια σπουδάστρια σε ωδείο, με φωνή χαρισματική και σπάνιας χροιάς, ακολουθεί το ταλέντο της και σβήνει πάνω σ’ ένα κρεσέντο του πρώτου της κονσέρτου, η άλλη, δασκάλα μουσικής σε μια επαρχιακή πόλη, απομακρύνεται από παρόμοια όνειρα και ακολουθεί το μίτο μιας ερωτικής ιστορίας κάπως ανεξήγητης.

Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα που, πλέον, από το 1991 μέχρι σήμερα γίνεται ακόμη πιο εμφανές σε αυτή τη «Διπλή Ζωή». Φυσικά, λέγεται σενάριο.

Αν ζούσε ακόμα ο δημιουργός, ίσως να είχε αξία το DVD που δειλά δειλά σκάει σε κάποιες αγορές φέτος. Για να να τον ακούγαμε να περιγράφει τη διαδικασία ραψίματος του αναμφισβήτητα λεπτοδουλεμένου και εφαρμοστού (πάνω στη πρωταγωνίστριά του) εργόχειρού του. Και να τον κατανοούσαμε ίσως κάπως, κόντρα στη βιομηχανία ανάλυσης, μέσω μακριού και κοντού, που ξέρει καλύτερα απ' όλους.


Αλλά τώρα θα το παίξουμε αμερικανοί και θα μείνουμε μόνο στις σκηνές της κρεβατοκάμαρας. Και σίγουρα θα 'χεις κι εσύ κάτι καλύτερο να κάνεις απ' το να λαγοκοιμάσαι σε καλοκαιρινές καρέκλες.

Ο James Franco, ο γιος του Goblin και μελλοντικός κληρονόμος του θρόνου του Richard Gere, έστω και μόνο για λόγους ομοιότητας φυσικής, αν όχι και στην καριέρα, μετά τη μεγάλη επιτυχία του Annapolis, επιστρέφει στις ελληνικές οθόνες με άλλη μια απ’ αυτές τις ταινίες που φυλάς σε ειδική θέση στη συλλογή σου, για να τις δεις όταν αποφασίσεις να αυτοκτονήσεις, ούτως ώστε να βεβαιωθείς ότι έχεις κάνει σωστή επιλογή.


Σ’ αυτή τη Γερμανοαγγλοαμερικανική παραγωγή ενός project που ο Ridley Scott προσπαθούσε να στήσει απ’ τα μέσα του ’70, ο σκηνοθέτης του Waterworld (1995) συναντά τον σεναριογράφο του Lara Croft: The Cradle of Life (2003) και του Paycheck (2004), και γυρνάνε την ιστορία ενός πεισματάρη Άγγλου πολεμιστή, που ερωτεύεται την κόρη Ιρλανδού Βασιλιά, πολεμά --εν αγνοία του-- να κερδίσει το χέρι της για λογαριασμό του Βαρόνου του, και καταλήγει να γίνεται εραστής της, ραγίζοντας την καρδιά του ανθρώπου που τον πήρε στην προστασία του και τον έκανε κληρονόμο του θρόνου του. Όλα αυτά, στη θυελλώδη περίοδο της Βρετανίας των μέσων του Μεσαίωνα, όπου οι Άγγλοι προσπαθούν να ενωθούν κάτω από ένα στέμμα για να αντισταθούν στις επιθέσεις των Ιρλανδών.

Αν το Annapolis λοιπόν ήταν το Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν (1982) για καθυστερημένους (χρονικά), το Tristan + Isolde είναι το αντίστοιχο First Knight (1995). Ο Franco περιφέρει την άγρια γωνιώδη μουτσούνα και το αμήχανο βλέμμα του στα δάση της Βρετανίας, και παίζει τον Εγγλέζο Τριστάνο με προφορά του Brooklyn. H Sophia Myles κάνει τη γλυκούλα μυξοπαρθένα χαζογκόμενα, και οι δυο τους παραδίδονται στον ξενέρωτο έρωτά τους, που καταστρέφει ένα ολόκληρο βασίλειο. Σχεδόν σαν τον Ρομέο και την Ιουλιέτα, αλλά στο πιο μυθολογικό του. Ο Rufus Sewell στο ρόλο του κερατά, κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει ερμηνευτικά την κατάσταση, αλλά το παιχνίδι είναι χαμένο από το σενάριο που δεν προσφέρει καν ανάπτυξη των πρωταγωνιστών, σιγά μην ασχολούταν με τους δεύτερους. Ο Reynolds, που είχε κάνει μια αξιοπρεπή δουλειά στον Κόμη του Μοντεκρίστο (2002), εδώ είναι δέσμιος του οικονομικού budget και των περιορισμένων του δυνατοτήτων. Κατορθώνει βέβαια να στήσει 2-3 καλές σκηνές μάχης και να τραβήξει μερικά χαριτωμένα ανοιχτά πλάνα της άγριας φύσης, αλλά ως εκεί.

Σ’ αυτήν την ταινία, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε τη Salma Hayek και τον Collin Farrell γυμνούς. Αρκετές φορές. Και να πηδιούνται. Θα έχετε επίσης την ευκαιρία να ενθουσιαστείτε για ακόμη μια φορά με το γεγονός ότι όσο ο Collin Farrell είναι αποφασισμένος να κάνει σταυροβελονιές απ’ το εμπορικό στο ποιοτικό, τόσο θα ανακαλύπτουμε καινούρια γιατρικά για την αϋπνία. Τουλάχιστον αυτή τη φορά, ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης, του έχει δώσει καλύτερα voice over απ’ αυτά τα φλου αρτιστίκ ποετίκ που του έγραφε ο Malick στο The New World (2005).


Ένας νεαρός συγγραφέας, φτάνει στο Los Angeles του 1933 γεμάτος φιλοδοξίες και όνειρα να βάλει το όνομά του κάτω απ’ τον τίτλο του all American novel της χιλιετίας. Τα όνειρά του τσακίζονται με τον ίδιο ρυθμό που αδειάζουν οι τσέπες του, οπότε προσπαθεί να βρει έμπνευση και να γεμίσει το χρόνο του, τσαλακώνοντας τα αισθήματα μιας Μεξικάνας σερβιτόρας, την οποία ερωτεύεται. Και μισεί. Και αγαπάει. Και σιχαίνεται. Και λοιπά και λοιπά.

Στα voice over του πάντως ο Farrell, τα πάει μια χαρά. Με αξιοπρεπή αμερικάνικη προφορά, αφηγείται την ιστορία όπως τη βλέπει ο ήρωάς του και μας βοηθά να μπούμε λιγάκι στη μενταλιτέ του. Τα προβλήματα προκύπτουν, όταν χρειάζεται να παίξει. Ο Ιρλανδός καρδιοκατακτητής, αδυνατεί να αποδώσει τη νεύρωση του χαρακτήρα του, που ταλανίζεται από ένα βαθύ σύνδρομο κατωτερότητας και σιχαμάρας του εαυτού του, ψυχοσύνθεση την οποία ο Farrell βγάζει στην καλύτερη σαν απλή περίπτωση ανώριμης παιδικής ανασφάλειας. Η Salma Hayek που κερδίζει σκηνές μονάχα με το στήθος της, είναι το άλλο μισό ενός δίπτυχου κακών ερμηνειών, το οποίο κάνε τις ελάχιστες και βιαστικές εμφανίσεις του Donald Sutherland να μοιάζει με όαση.



Ο Sutherland παίζει τον έναν απ’ τους τρεις supporting χαρακτήρες που ο Town αναπτύσσει ακριβώς όσο χρειάζεται για να είναι ενοχλητικά ανεξερεύνητοι, σε ένα σενάριο που αποτελεί μάλλον στρογγυλεμένη εκδοχή του βιβλίου στο οποίο βασίζεται. Το οποίο βιβλίο, ο Towne ανακάλυψε, ερωτεύτηκε και άρχισε να χτενίζει, απ’ όταν ακόμα ετοίμαζε το σενάριο του Chinatown για τον Polanski. Μιλάμε δηλαδή για 32 χρόνια. Από τότε μέχρι τώρα, τα έντονα (αντι)ρατσιστικά μοτίβα του βιβλίου και οι αντιπαθητικοί χαρακτήρες του, αραιώθηκαν με δόσεις επιπρόσθετου μελό, και στο πέρασμα στην οθόνη, ατόφια έμεινε η ατμόσφαιρα του παλιού L.A., το οποίο ο Towne φιλμάρει εξαιρετικά, αλλά δεν καταφέρνει να γεμίσει τους δρόμους του με ψυχή.