Συνελήφθη χτες στη καρδιά του Ισραήλ, το Μαλιμπού, ο πρωτοπαλίκαρος των αντι-σιωνιστικών δυνάμεων και διανοητής παύλα δημιουργός, Μελ Γκίμπσον. Κουβαλούσε πάνω του, και ειδικότερα στο στομάχι του, τόνους οινοπνεύματος, που πιθανολογείται ότι σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να βάλει φωτιά στην εύφορη γη και να χτίσει κανά αυθαίρετο.

Αντιστάθηκε με όλες του τις δυνάμεις αλλά υπέκυψε στην αριθμητικά υπερτερότατη και άκρως εκπαιδευμένη δύναμη του αστυνομικού βάρδιας. Ακόμα και χειροπεδεμένος όμως, ο ήρωας των απανταχού χριστιανών και σιιτών μουσουλμάνων (και αθόρυβος εσχάτως), συνέχισε να απειλεί τον βοηθό σερίφη ότι θα τον γαμήσει, έχοντας καταλάβει την καλά κρυμμένη του εβραϊκή καταγωγή.

Μετά το γεγονός, η Κοντολίιζα Ράις ανέβαλλε, με ανακούφιση, το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή για τα ασήμαντα του Λιβάνου. Και ετοιμάζεται να μεταβεί στη, πατρίδα του Γκίμπσον, Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική, όπου αναμένεται να χτυπήσει το Ισραήλ σε αντίποινα για τη σοβαρότατη πρόκληση.

Με την Μόστρα 63 και τις αρκετές αξιόλογες αμερικάνικες συμμετοχές της (σε ένα φεστιβάλ που έδωσε και τη πιο βραβευμένη και συζητημένη ταινία του 2005, έτσι?) να ετοιμάζεται, και το Miami Vice (2006) να βγαίνει σήμερα στις αίθουσες της αντίπερα όχθης του Αντλατικού, φαίνεται να ξεκινάει και επίσημα η προ-οσκαρική περίοδος. Και σκάνε τα πρώτα μεγάλα, βαριά ονόματα.

Ακριβώς στη περίπτωση, έχουμε το remake του Internal Affairs (όχι του Figgis του '90 αλλά αυτού) που γυρίστηκε στο Χονγκ Κονγκ το 2002 με ένα στυλ που θυμίζει πολύ Michael Mann. Με ένα τίτλο (The Departed) που παραπέμπει σε remake μεταφυσικού ρομάντζου, από αυτά που βλέπουμε τελευταία.

Το trailer δε γέρνει προς κανένα απ' τα δυο άκρα. Αλλά και ο DiCaprio δε φαίνεται να είναι στα νερά του και ο Nicholson δε φαίνεται να βοηθάει (επαναλαμβάνοντας τους ατελείωτους ρόλους του πυροβολημένου του παρελθόντος του). Έτσι αυτό που φαίνεται.. βεβαιότητα πια είναι ότι ο Martin Scorsese, σκηνοθέτης και αυτής της "μεγάλης" ταινίας, δε θα πάρει ποτέ Όσκαρ. Αλλά επειδή έχει, όπως είναι πασίγνωστο, άκρες και συμπάθειες, κάτι θα τσιμπήσει ίσως και αυτό το πόνημά του. Ειδικά αν το πρωτότυπο στόρι, αντιπαλότητας ενός μυστικού.. μαφιόζου στο αστυνομικό τμήμα της Βοστόνης και ενός μυστικού αστυνομικού στην ιρλανδική μαφία, αποδειχτεί ικανό να κουβαλήσει και αυτή τη ταινία.

Από την άλλη, περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες, ακόμα και για τον Brad Pitt, έχει η νέα συνεργασία του σκηνοθέτη Alejandro González Iñárritu και του σεναριογράφου Guillermo Arriaga, δημιουργών των 21 Grams (2003) και Amores perros (2000). Που στο τσακ χάσαν και το μεγάλο βραβείο στις Κάνες, όπως έχουμε πει ήδη.

Ανακοινώθηκε σήμερα το line-up για το φεστιβάλ της Βενετίας που ξεκινάει στις 30 Αυγούστου. Και είναι το πιο ενδιαφέρον της χρονιάς συνήθως, χωρίς αμερικάνικες ή γαλλικές αγκυλώσεις.

Φέτος το πρόγραμμα θα ανοίξει η Black Dahlia του Brian De Palma.



Για πρώτη φορά από τον 2ο Παγκόσμιο, και οι 21 ταινίες (από.. 27 χώρες) του κυρίως διαγωνιστικού τμήματος θα κάνουν πρεμιέρα στην 63η Μόστρα. Και αρκετές είναι ενδιαφέρουσες, ανάλογα και με το προς τα ποια ήπειρο και γενιά βλεφαρίζεις. Εμείς, για παράδειγμα, ήδη παρουσιάσαμε το The Fountain του Darren Aronofsky και το Hollywoodland του Allen Coulter. Ενώ περιμένουμε και το (εκτός διαγωνιστικού) Inland Empire του David Lynch, που δε πρόκαμε τις Κάνες και καλύτερα αφού θα τιμηθεί και για το σύνολο του έργου του. Και να δούμε άμα ζει ακόμα ο Alain Resnais. Ε και αρκετά άλλα, που θα (ανα)καλύψουμε στη πορεία μέχρι τις απονομές, τη Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου.

Η πλήρης λίστα του διαγωνιστικού έχει ως εξής

Opening film :

Brian DE PALMA

The Black Dahlia

120'

Barbara ALBERT	Fallen	88'
Gianni AMELIO	La stella che non c’è	103'
Darren ARONOFSKY	The Fountain	96'
Allen COULTER	Hollywoodland	126'
Emanuele CRIALESE	Nuovomondo (The Golden Door)	120'
Alfonso CUARÓN	Children of Men	114'
Emilio ESTEVEZ	Bobby	120'
Stephen FREARS	The Queen	97'
Mahamat-Saleh HAROUN	Daratt	96'
Benoît JACQUOT	L’intouchable	82'
KON Satoshi	Paprika	90'
Joachim LAFOSSE	Nue propriété	92'
ÔTOMO Katsuhiro	Mushi-shi	131'
Alain RESNAIS	Private Fears in Public Places	120'
Jean-Marie STRAUB, Daniele HUILLET	Quei loro incontri	68'
Johnnie TO	Exiled	98'
TSAI Ming-Liang	Hei yanquan (I don’t want to sleep alone)	115'
Paul VERHOEVEN	Zwartboek	135'
Ivan VYRYPAEV	Ejforija	74'
Apichatpong WEERASETHAKUL	Sang sattawat (Syndromes And A Century)	105'

Closing Film :

Pavel LOUNGUINE

Ostrov

Out of Competition

112'

Αν και, με την Kate Beckinsale στους πρωταγωνιστές, πολύ θα θέλαμε αυτό το Click να είναι μια μεταφορά του ομότιτλου ιταλικού ερωτικού κόμικ, με το τηλεχειριστήριο της λίμπιντο, δυστυχώς δεν είμαστε αρκετά τυχεροί σ’ αυτή τη ζωή. Το Click είναι μια ταινία με τον Adam Sandler.
Όμως, αν βρεθείτε στην αίθουσα περιμένοντας μια τυπική ταινία με τον Adam Sandler, θα εκπλαγείτε. Τα comedy classics του (δυνατές φωνές, περίεργες φάτσες, κλανιές στη μούρη) βέβαια, είναι όλα εδώ. Όπως όμως και ένα σωρό άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, η πιο συγκρατημένη και σύνθετη ερμηνεία του, που σου ανοίγει την πόρτα για τον προσγειωμένο χαρακτήρα του. Ή η εξαιρετική εμφάνιση του Walken, που καρικατουρίζει τον εαυτό του και σε ανεβάζει στο υπερφυσικό premise της ταινίας. Ή ο απίθανος David Hasselhoff, που παρωδεί τον εαυτό του, παρέχοντας τον villain που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να επικροτήσεις τις λάθος επιλογές του πρωταγωνιστή.

Γιατί, εντάξει, όταν δίνεις σ' έναν άνθρωπο ένα τηλεκοντρόλ που ελέγχει το σύμπαν γύρω του, αναγκαστικά θα κάνει και μερικές λάθος επιλογές. Στην αρχή θα πατήσει μόνο το mute όταν γκρινιάζει η γυναίκα του, ή το slow motion όταν δει μπαλκόνια να κάνουν jogging. Aλλά πολύ σύντομα θ' αρχίσει να πηδάει κεφάλαια όπως η δουλειά, ή οι αρρώστιες, και πριν καταλάβει πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς στο fast forward, οι τίτλοι του τέλους, δε θα 'ναι παρά μερικά καρέ μακριά.

Κι αν και το μήνυμα της ταινίας είναι στοιχειώδες και τετριμμένο, το ταξίδι ως εκεί, είναι τόσο αναπάντεχο και απολαυστικό, που κάνει τη διαδρομή συλλεκτική. Η ταινία του Coraci σκαρφαλώνει στο επόμενο επίπεδο απ' τα συνήθη πανηγύρια του Sandler, χάρη στον ευαίσθητο συναισθηματικό πυρήνα της, και την πρόθεση των δημιουργών να γυρίσουν μια σοβαρή κωμωδία με καρδιά, που δε διστάζει να πέσει με τα μούτρα στο δράμα, για να δοκιμάσει το εύρος του πρωταγωνιστή της, και τη δυνατότητά του να διευρύνει το κοινό του. Και κάπως έτσι, γίνεται μια απ' τις πιο σπουδαίες κι ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.

Ενώ ο μόνιμος καημός όλων είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές σκηνοθέτριες για να σπάσουν το άδικο αντρικό κατεστημένο της βιομηχανίας, φαίνεται ότι και οι λίγες που υπάρχουν έχουν βαλθεί να αποδείξουν ότι είναι άσχετες.
Η Commencini με την πρόσφατη ταινία της Don't Tell μας αποδεικνύει περίτρανα ότι όσο budget και να έχεις, όσο ωραίους πρωταγωνιστές και να έχεις, πάλι η καλή ταινία δεν είναι δεδομένη. Το ζητούμενο είναι φυσικά να ξέρεις να σκηνοθετείς και όχι ν’αφήνεις το steadycam και τα λοιπά μαραφέτια να τα κάνουν όλα για σένα.

Μεταφορά βιβλίου της ίδιας της σκηνοθέτριας, το σενάριο της ταινίας είναι κι αυτό αναποφάσιστο, γιατί μέχρι το τέλος δεν κατασταλάζει ως προς το ποιανού την ιστορία διηγείται. Της Σαμπίνας, της τυφλής λεσβίας φίλης της, του αδελφού της, του αγοριού της ή του σκηνοθέτη φίλου του; Αν μη τι άλλο, αφού ο μοντέρ συνήθως σώζει την κατάσταση, γιατί εδώ παρέλειψε να το κάνει;

Θαμμένα οικογενειακά μυστικά που βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια οδηγούν σε προβληματισμούς σχετικούς με την αγάπη, το ένστικτο, την ανοχή, την κανονικότητα και την παρέκκλιση, το όραμα και το βόλεμα. Η προσπάθεια να ανακατευτεί λίγη πρέζα από τη ζωή της βιομηχανίας του θεάματος μέσα σ’ όλα αυτά, παρότι επίδοξη, δεν οδηγεί πουθενά. Οι χαρακτήρες δεν είναι καλά ανεπτυγμένοι, οι ηθοποιοί δεν καταφέρουν να τους εμφυσήσουν ούτε λίγη ζωή και ορισμένες σκηνές (βλ. δίπλα στην πισίνα) εκλαμβάνονται πιο πολύ ως παρωδία, αν και όχι εκ προθέσεως. Καλή ηθοποιός και πηγαίο κωμικό ταλέντο αναδεικνύεται μόνο η Angela Finochiarro που κάνει τη τη Μαρία, συνάδελφο της Σαμπίνας.

Η τελευταία, και όχι πιο επιτυχημένη προσπάθεια, των Marx Brothers πασχίζει να παρωδήσει τις πολεμικές ταινίες της εποχής. Τα καταφέρνει όπως-όπως. Το βασικό πρόβλημα που εντοπίζω σε τέτοιου είδους παρωδίες είναι ότι δεν παίζουν όλοι ακριβώς against the grain. Οι τρεις αδερφοί είναι οι συνειδητοποιημένοι καραγκιόζηδες της υπόθεσης, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι κάνουν ελάχιστες προσπάθειες να αναδείξουν το κωμικό ταλέντο τους. Υπάρχουν στιγμές που έχει κανείς την αίσθηση ότι δυο κόσμοι, αυτός των κωμικών γκανγκς και ο άλλος, της συμβατικής υπόθεσης όπου ο καλός μάχεται τον κακό, μπλέκονται άτεχνα.
Ο ασπρομάλλης Ράστυ (Harpo Marx) είναι υπηρέτης ενός δήθεν Κόμη (στην πραγματικότητα Ναζί) που ψάχνει ευκαιρία να πάρει στα χέρια του ένα γαλλικό θησαυρό που είναι κρυμμένος κάπου στο ξενοδοχείο "Καζαμπλάνκα". Για να τα καταφέρει, θεωρεί απαραίτητο με τη βοήθεια των υποτελών του να δολοφονεί τους διευθυντές του ξενοδοχείου στη σειρά, φιλοδοξώντας να πάρει ο ίδιος τη θέση τους. Ο Κορμπάτσιο (Chico Marx) είναι οδηγός ταξί-καμήλας και αναλαμβάνει να μεταφέρει τον τρίτο κατά σειρά νέο διευθυντή, Κόρνμπλοου (που δεν είναι άλλος από τον Groucho Marx), στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια να του προσφέρει υπηρεσίες σωματοφύλακα. Ένα ζευγάρι ερωτευμένων και μια όχι ιδιαίτερα επικίνδυνη femme fatale συμπληρώνουν το καστ.

Ρυτίδες χαρακώνουν τα πρόσωπα των τριών διασκεδαστών που δεν παραλείπουν να μας δείξουν και τις μουσικές τους ικανότητες σε μερικά κουραστικά ιντερμέδια όπου ο Chico παίζει πιάνο και ο Harpo... άρπα. H σκηνοθεσία είναι υποτυπώδης, το σενάριο άχαρο και η ταινία κάνει άπειρες κοιλιές εδώ κι εκεί. Ακόμη και οι υποτιθέμενες "αστείες" σκηνές είναι ενίοτε αρκούντως κρύες και τραβάνε σε μάκρος. Όχι ότι δεν υπάρχουν αστεία που βγάζουν αβίαστο γέλιο. Βεβαίως υπάρχουν. Mερικά.

Εξαρτάται ενδεχομένως και από την ηλικία των θεατών το κατά πόσο διασκεδάζουν με τους Marx Bros ειδικότερα και τα κλασικά spoofs γενικότερα. Όσο πιο νεαρός είσαι, τόσο λιγότερο θα καταλάβεις what it’s all about. Οι νέες γενιές έχουμε ολότελα άλλες εμπειρίες και άλλη κινηματογραφική παιδεία, δε φταίμε εμείς αν κάποια πράγματα φαντάζουν τόοοοοσο παρωχημένα.

Για την ιστορία, οι Αδερφοί Μαρξ ήταν πρωτοπόροι για την εποχή τους, τους μιμήθηκαν πάμπολλοι από τότε και πια θεωρούνται κλασικοί. You might as well just give them a try...

Δεν υπάρχει καμία γυναίκα επί γης που δεν έχει ονειρευτεί κάποια στιγμή να μοιάζει με την Audrey Hepburn.

Το επιστέγασμα στη γεμάτη trendsetting στιγμές καριέρα της Audrey Hepburn αποτελεί η εμφάνισή της στο Breakfast at Tiffany's (1961), βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Truman Capote, σε σκηνοθεσία Blake Edwards. Όπου είναι η Holly Golightly, ένα party girl της εποχής της, που διασκεδάζει στα hip στέκια της ΝΥ και συντηρεί την εικόνα της απαστράπτουσας socialite χάρη στα υπέρκομψα σύνολά της.

H ταινία ανοίγει με τη πρωταγωνίστρια να φοράει oversized σκούρα γυαλιά ηλίου για να καλύπτει επιτυχώς τους αντιαισθητικούς μαύρους κύκλους από το ξενύχτι που προηγήθηκε, καθώς το ξημέρωμα τη βρίσκει να επιστρέφει από ένα ακόμα πάρτι της swinging μητρόπολης. Σταματά μπροστά από τη βιτρίνα του αγαπημένου της καταστήματος στη 5η Λεωφόρο, τρώγοντας ένα γλύκισμα και... κάπως έτσι προκύπτει το Πρόγευμα στο Τίφανις. Το μοναδικό μέρος που την ηρεμεί, όταν δεν έχει καλή διάθεση. Ακριβώς με τον τρόπο που το shopping θεραπεύει την "κατάθλιψη" στα κορίτσια σήμερα.

Η Hepburn ήταν ικανή να κάνει ακόμα και ένα ταπεινό μαύρο φόρεμα, να παρουσιάζει ενδιαφέρον. Και αυτό το little black dress, δεδομένο πια και basic asset για τη ντουλάπα χιλιάδων γυναικών, κάνει τη ζωή πιο εύκολη –και πιο σικ, ειδικά όταν συνδυάζεται με τρεις σειρές μαργαριτάρια (έστω και faux). Και αυτή η εικόνα της σταρ με ένα αμάνικο φόρεμα, από μαύρο μετάξι, σε λιτή γραμμή, αντιγράφηκε από τη Μαρία Κάλλας μέχρι την Keira Knightley. Kαι από ότι φαίνεται κάποια ίσως καταφέρει να αποκτήσει το real thing, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο οίκος Christie. Το φόρεμα θα βγει σε δημοπρασία, καθώς η φιλανθρωπική οργάνωση City of Joy Aid, που το έχει στην κατοχή της, έπειτα από δωρεά του ίδιου του μετρ, αποφάσισε να το πουλήσει για να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά στην Ινδία. Fashionistas του κόσμου, place your bids now!

Το κείμενο επιμελήθηκε η stella και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

H ComiCon (ή Comic-Con International: San Diego στο πιο μακρυναρέ) δεν είναι πια το γεγονός της χρονιάς μόνο για τους φαν των αμερικανο-γενών κόμικ. Όλη η κινηματο-γραφική και τηλεοπτική παραγωγή που απευθύνεται σε προχωρημένο κοινό έχει βρει μια όαση από nerds στην απέραντη ερημιά ευφυίας του μέσου Θεατή. Και τη ξεζουμίζει για να μαζέψει ιδέες, να αυξήσει τα κέρδη της και να περιορίσει τις απώλειές της. Με αντάλλαγμα να στέλνει τον Nicolas Cage να τον κοροϊδεύουν για τη περουκινο-μαλλούρα του.

Εκτός από την απονομή των βραβείων Eisner 2006 τη Παρασκευή λοιπόν, έγιναν και ατελείωτες συζητήσεις και παρουσιάσεις επερχόμενων παραγωγών. Που τις σημαντικότερες, Grind House, Ghost Rider, Spider-Man 3, Transformers, Watchmen, The Spirit (και κάποιες ίσως που δε πρόσεξα) τις έχουμε ήδη καλύψει και συνεχίζουμε, φυσικά φυσικά. Ενώ άλλες (Fantastic Four 2, Hulk 2, Iron Man, κτλ.) είναι μακρινές και με ειδικό βάρος ανίκανο να τις κατατάξει στις σημαντικές του σήμερα.

Γι αυτό στέκομαι μόνο στο 300 (2007) που είναι πλήρες.. γυρισμάτων (i.e. έχουν τελειώσει). Και στη παρουσίασή του, προβλήθηκε και το τρέιλερ που είναι "εξαιρετικά πιστό στο κόμικ, με ένα σωρό αίμα, βία και γυμνό". Και το τελευταίο επιβεβαίωσαν και οι παρόντες πρωταγωνιστές, που συνήθισαν να γυρνάνε όλη την ώρα με codpieces και κάπες (και τιποτάλλο). Και στο πιο σεμνό, ο σκηνοθέτης Zak Snyder έδωσε όλα τα εύσημα έμπνευσης στον δημιουργό Frank Miller, και αυτός με τη σειρά του στη γυναίκα του και υπεύθυνη για τα backgrounds (και για τα χρώματα στις περισσότερες δουλειές του -- όσες τελοσπάντων είχαν), Lynn Varley.

Η Jessica Simspon μεθυσμένη με μπικίνι είναι χειρότερη από γορίλλα τραβεστί. Η Tara Reid μεθυσμένη με μπικίνι τρομοκρατεί αθώα παιδάκια με τα πεσμένα βυζιά της και ανύποπτους περαστικούς με τον καραπεσμένο κώλο της. Η Lindsay Lohan μεθυσμένη με μπικίνι μόνο στα πρωϊνάδικα σε λάιβ λινκ δεν έχει βγει ακόμα. Η Teri Hatcher στημένη με μπικίνι περνάει από Photoshop και τις παπάρια-παπαράτσι φωτογραφίες της, για να κρύψει τις ρυτίδες στους κοιλιακούς (και δε τις έχει ανεβάσει κανένας σε θέμα ακόμα).

Γι' αυτό κι εγώ, αφού έχει καιρό να σκάσει τίποτα αξιόλογο και σκάω απ' τη ζέστα, βγάζω, από τη προηγούμενη βδομάδα, ότι πιο δροσερό έχω πετύχει φέτος το καλοκαίρι (έστω και χωρίς ντοκτορά στη προσποίηση). Τις πειτζθριούδες Sophie Howard (που όσο πάει και.. μεγαλώνει -- βρε τη Σόφιιι!) και Charlotte Marshall, η μια να είναι καταχαρούμενη και η άλλη καταποζάριστη, στην αμμουδιά.

O Riddley Scott σκηνοθετεί τον Russell Crowe σε ρόλο τραπεζίτη που πλακώνεται (και όχι μόνο) με μια Γαλλιδούλα για την ιδιοκτησία αμπελιών στη Προβηγκία? "My name is Dramediatorrr!"

Πάντως, για αρπαχτή δε μοιάζει. Ο σκηνοθέτης είχε ζητήσει απ' τον συγγραφέα, Peter Mayle, μόνιμο κάτοικο Προβηγκίας και συγγραφέα μυθιστορημάτων που διαδραματίζονται στη Προβηγκία, να του γράψει σενάριο για δραμωδία στη (το μάντεψες) Προβηγκία. Κι αυτός, επειδή τα σενάρια του πέφταν όπως του Peter Jackson οι ταινίες μικρού μήκους, έγραψε βιβλίο και του το αφιέρωσε. Πριν καναδυό χρόνια.

Και ο Crowe μάλλον έψαχνε να κάνει διακοπές στη.. Προβηγκία και να εξασκήσει την αγγλική προφορά που τελειοποίησε στο Master and Commander (2003). Και άκουσε και για Γαλλίδες και του 'ρθαν τα περιβόητα goosebumps που θέλει για να δεχτεί σενάριο. Και κάπως έτσι, ο σκηνοθέτης ανεπανάληπτων ταινιών και ο πρωταγωνιστής που σε κάθε του ρόλο πρέπει να παίρνει Όσκαρ, βρέθηκαν να ακούγονται τα ονόματά τους με υπόκρουση Moi Lolita.

Άμα παίξουν στα βραβεία θα είναι κατόρθωμα αλλά είναι ικανοί για τα πάντα. Και έτσι κι αλλιώς ψήνουν μαζί και American Gangster για να τα γαμήσουν πάλι όλα, του χρόνου(?).

Πάντα θα υπάρχουν καλλιτεχνικά κινήματα και εκδηλώσεις τους που θα προκαλούν την μήνιν των θεωρητικών για την κενότητά τους. Το Cinéma du Look έτυχε τέτοιας αντιμετώπισης και οι κατεξοχήν εκπρόσωποί του, Luc Besson και Jean-Jacques Beineix, άκουσαν τα εξ αμάξης για τις πανέμορφες ταινίες του.

Κατηγορία υποκειμενική και εύκολα ανατρέψιμη, αυτή της κενότητας, που δεν κατάφερε να την αποφύγει ούτε η εξαιρετικά επιτυχημένη και κλασική πλέον 37°2 Le Matin / Betty Blue (1986). Που για μας, όχι μόνο αβαθής δεν είναι, αλλά με τόσο βάθος και πόνο που...δεν αντέχεται.

Η Betty (Béatrice Dalle) είναι ένα υπερβολικά αυθόρμητο και ορμητικό κορίτσι που βρίσκει στο πρόσωπο του Zorg (Jean Hugues Anglade) αυτόν που θα έχει "όχι μόνο για να την πηδάει", όπως χαρακτηριστικά δηλώνει. Πραγματικά, ο Zorg της προσφέρεται ψυχή τε και σώματι και τη θεωρεί "ό,τι καλύτερο του έχει συμβεί στη ζωή". Δυστυχώς το καλό σεξ και η ανεμελιά δεν είναι αρκετά για τη Betty Blue που όσο μας αποκαλύπτεται, δείχνει φανερά ότι παραπαίει στα όρια της λογικής. Οι κρίσεις, οι εμμονές και τα ξεσπάσματά της σε αντιπαραβολή με την ιδιότυπες στιγμές των υπόλοιπων χαρακτήρων—που αξιοσημείωτο, παίζουν καταπληκτικά—σκιάζουν τα όρια μεταξύ της λογικής και της παράνοιας.

Η αξέχαστη πρώτη ερωτική σκηνή της ταινίας μας αποκαλύπτει τους νέους και όμορφους πρωταγωνιστές στην πιο προσωπική τους στιγμή, όχι μόνο αυτή του έρωτα, αλλά και της κορύφωσής του. Κάτω από το διφορούμενο χαμόγελο μιας φτηνής ανατύπωσης της Gioconda, πάνω στα τσαλακωμένα λευκά σεντόνια και με μια κουρτίνα από χάντρες να πλαισιώνει τη γυμνότητα των σωμάτων, οι δυο ήρωες παραδίδονται απόλυτα στο πάθος. Οι κινήσεις των σωμάτων και της κάμερας, τα αγκομαχητά και η πολύχρωμη, ετερόκλητη mise en scene μας δίνουν μια από τις πιο ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η σκηνή είναι ίσως τόσο κλασική ακριβώς επειδή η στάση είναι από μόνη της...η πιο κλασική. Οι ηθοποιοί δεν αναλώνονται σε ακροβατικά, ο οπερατέρ δε χώνει την κάμερά του εκεί που δε τη σπέρνουν και αρκείται στο καλαίσθητο καδράρισμα και την τήρηση αποστάσεων ασφαλείας. Αποστάσεων που αργότερα εκμηδενίζονται, αφού θα έχεις την τύχη να απολαύσεις τις ζουμερές χάρες της πρωταγωνίστριας, αν είσαι υπομονετικός και δεν πατήσεις exit στο PowerDVD αμέσως μετά τα πρώτα λεπτά.

Το trailer της ταινίας της χρονιάς και του τέλους της εξάχρονης (και βάλε) αναμονής για το επόμενο αριστούργημα του Darren Aronofsky, βγήκε ονλάιν πριν λίγα λεπτά.

Ακούγαμε για Batman: Year One, με τη συνεργασία του Frank Miller, από τον προηγούμενο αιώνα. Μετά αρχίσαμε ν' ακούμε για Fountain με Brad Pitt και Cate Blanchett. Και μετά η Warner αποφάσισε να κάνει κάτι σε πιο mainstream και ο Pitt έφυγε για να πάρει τα Τρία (2004).

Και τελικά ο δημιουργός είπε να μη δικαιώσει τις κακές γλώσσες που τον συγκρίνουν με τον Kubrick μόνο στα ατελείωτα.. ατελείωτα project. Και πήρε τον πετσοκομμένο του προϋπολογισμό, τον μοναδικό ηθοποιό που 'χε τα @@ να παίξει τον Wolverine και.. ερμμ.. τη γυναίκα του. Και έκαναν ένα αγοράκι μια ιστορία αγάπης που κρατάει χίλια χρόνια. Και ήδη άλλοι χύνουν και άλλοι χύνουν δάκρυα συγκίνησης σε όλα τα φόρα. Ε και κάποιοι κλαίνε τα λεφτά που δώσαν να δουν το Lady in the Water (2006) σήμερα, στην Αμερική, και πέσαν και σε κόπια χωρίς το trailer, να 'χουν κάτι να λένε.

Κι εγώ θα πλήρωνα €100 να δω τη ταινία αύριο και τα διπλά απλά για να τελειώσει κάποια στιγμή η μεταφορά του Lone Wolf & Cub.

Μιλώντας για τον Tati σε ένα από τα DVD των ταινιών του (νομίζω στις Διακοπές του κου Ιλό/1953), ο Terry Jones των Monty Python, λέει πως το έργο του τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως "η κωμωδία μπορεί να είναι συγχρόνως αστεία και πανέμορφη". Ο εμπνευστής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ενσαρκωτής του κυρίου Ιλό, ο Jacques Tati, δεν σχεδιάζει μονάχα αρμονικές σειρές από πανέξυπνα gags, αλλά τα στήνει με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό: σίγουρα προβαρισμένο μέχρι τελικής πτώσης και εξαντλητικά μηχανικό, αλλά και την ίδια ώρα γοητευτικό σαν άναρχη τζαζ μελωδία ερωτευμένη με την αυστηρότητα του μετρονόμου. Ο κύριος Ιλό, ένας ιδιότροπος, ολιγόλογος Γάλλος που κυκλοφορεί πάντα με μπεζ αδιάβροχο, καπελάκι, πίπα, μακριά ομπρέλα και ποδήλατο, εικονικός εκπρόσωπος της ζαμανφού Γαλλίας, έρχεται σε επαφή με το πλήρως αυτοματοποιημένο μεταμοντέρνο περιβάλλον της αδερφής του, του βιομηχάνου συζύγου της και του εν δυνάμει σκανδαλιάρη γιού τους. Και όπως είχε συμβεί με τον μακρινό του πρόγονο, Charlie Chaplin, στους Μοντέρνους Καιρούς (1936), ο Ιλό φέρνει την καταστροφή.

Ο παραμορφωτικός φακός του Tati δημιουργεί ένα διαχρονικό κωμικό είδωλο της μπουρζουαζίας, και ο εξωγήινος Ιλό, είναι το χαλίκι που σκαλώνει τα αποστειρωμένα της γρανάζια. Από συνήθεια περισσότερο, παρά από αντίδραση, το ούφο του Tati είναι απομεινάρι ενός Παρισιού, που μέχρι το Playtime (1967) --το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του Ιλό-- θα έχει καταληφθεί πλήρως απ’ τις λαμαρίνες και τα κουμπιά του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Αλλά συνεχίζει να αποτελεί τον εν αγνοία ανατρεπτικό μοχλό της απλοποίησης της ζωής δια πολύπλοκων μηχανών, ψεκάζοντας την αποπνικτικά στυλιζαρισμένη μελαγχολία, με το εντομοκτόνο που είναι η φινετσάτη κωμική ιδιοφυΐα. Μόνο έχει γεράσει λίγο, κι είναι οι ταχύτητές του κάπως πεσμένες.

Νομίζω είναι αρκετά προφανές πως o βασικός λόγος να ενδιαφερθεί κανείς γι’ αυτήν την ταινία, από τους παραγωγούς μέχρι τους θεατές, είναι τα ονόματα που παίζουν στην αφίσα: η Salma Hayek και η Penelope Cruz, για πρώτη φορά μαζί.
Οι δυο πολυπόθητες λατίνες, που απ’ ό,τι καταλαβαίνω, έχουν στοιχειώσει πολλών τα υγρά όνειρα, παίζουν εδώ δυο κορίτσια από διαφορετικούς κόσμους (μια απ’ τ’ αλώνια, η άλλη απ’ τα σαλόνια), που αφού μαλλιοτραβηχοτύν, καταβραχούν και κυλιστούν γυμνές στις λάσπες πλακωθούν στις σφαλιάρες, αναγκάζονται να συνεργαστούν για να γίνουν λησταρχίνες και να αποκαλύψουν την τεράστια συνομωσία αμερικάνικης τράπεζας που εκμεταλλεύεται τους Μεξικάνους στις αρχές του (προηγούμενου) αιώνα.


Το βασικό ατού της ταινίας είναι τα ντεκολτέ των δύο κυριών, που κυμαίνονται από αβυσσαλέα σε ανθρωποφάγα, και είναι μάλιστα τομέας όπου παρ’ ότι θα πίστευε κανείς πως η Hayek έχει ξεκάθαρη διαφορά στήθους, η Cruz καταφέρνει ανά σκηνές να την ανατρέψει. Αν και θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ενδιαφέροντα θηλυκά ντουέτα σε αντίστοιχες καταστάσεις, οι κοπέλες απ’ το στόμα των οποίων τα αγγλικά πρέπει να έχουν υποστεί τα χειρότερα καταγεγραμμένα μαρτύρια, έχουν τα φάση τους, όπως και η σκηνή του τριολέ με τον Steve Zahn. Βέβαια η ταινία είναι PG 13, οπότε μην περιμένετε και πολλά. Κατά τα άλλα, η απόσταση ασφαλείας από την κωμωδία, θα σας θυμίσει ότι το σενάριο έχει τη τζίφρα του Besson, και όποια ελπίδα για σοβαρή δράση, ή σοβαρό γέλιο, καλύτερα να μείνει εκτός αιθούσης.

Μετά την επιτυχία του 24 στη μικρή οθόνη, το πέρασμα της σειράς στη μεγάλη, είναι απλά θέμα χρόνου. Αλλά επειδή θα καθυστερήσουν λίγο να συμφωνήσουν όλες τις μικρολεπτομέρειες (όπως λ.χ. το σενάριο), για να ξεχαστούμε ως τότε, υπάρχει το Sentinel. Για 141 χρόνια δεν είχε υπάρξει προδότης στις τάξεις των Μυστικών Υπηρεσιών, οπότε ήρθε ώρα να υπάρξει ένας, και να ’ναι μάλιστα υποχείριο της αποδεκατισμένης KGB, η οποία προφανώς για το Hollywood δε θα πεθάνει ποτέ. Ένας πράκτορας ενοχοποιείται, ένας άλλος τον κυνηγά, και μια καινούρια τους βοηθά σηκώνοντας τα τηλέφωνα.

Φορμουλαϊκής έμπνευσης συνομωσιολογικό θρίλερ καταδίωξης, που στην αρχή μπορεί να ξεγελάσει για προπαγάνδα υπέρ των μυστικών υπηρεσιών και της προεδρικής φρουράς προτού αρχίσει να τους ξεφτιλίζει για να αναδείξει το μεγαλείο του πρωταγωνιστή της, το Sentinel έχει τον Kiefer Sutherland να φορά την ξινισμένη, άυπνη μουτσούνα του πράκτορα που δεν σταματά σε τίποτα όταν κυνηγά την αλήθεια, μόνο που αυτή τη φορά ακούει στο όνομα David Breckinridge, αν και αυτό μπορεί απλώς να είναι ένα alias του Jack Bauer. Ο Michael Douglas παίζει τον τύπο που κάνει το μεγάλο λάθος στο πρώτο πεντάλεπτο και προσπαθεί στην υπόλοιπη ταινία να το διορθώσει, και είναι απροσδόκητα ανεκτός στις σκηνές δράσης, αλλά το γλοιώδες ζεν πρεμιέ ύφος που μοστράρει τα τελευταία 60 χρόνια, έχει αρχίσει να καταντά κομματάκι λυπηρό.

Το ένα πράγμα που έχει η ταινία περισσότερο απ’ το 24, είναι μια άλλη τηλεοπτική περσόνα, η Eva Longoria. Η οποία, στο ρόλο της πρωτάρας βοηθού του Bauer Sutherland, δεν κάνει τίποτε περισσότερο απ’ το στέκεται δυο μέτρα δίπλα του με στενά ταγέρ και χαμηλωμένο όπλο. Το οποίο μεταφράζεται ως γλάστρα, αλλά για τις απαιτήσεις τις δικές μου (και του σεναρίου προφανώς), είναι μια χαρά. Το στυλιζάρισμα, η κομψή σκηνοθεσία και η χλιαρή δράση δε βοηθούν να καλυφθεί το απαίδευτο σενάριο ταινίας-της-σειράς, που προσφέρεται μόνο ως συνοδευτικό πίτσας.

Ο Frank Miller ανέλαβε το σενάριο και τη σκηνοθεσία του The Spirit, για την Odd Lot Entertainment και τη Batfilm Productions, σύμφωνα με το Variety (via ComingSoon.net).

Ο Miller σκοπεύει να είναι "εξαιρετικά πιστός στη καρδιά και τη ψυχή του υλικού" χωρίς όμως νοσταλγίες. Και ετοιμάζει κάτι "πολύ πιο τρομαχτικό απ' ότι περιμένουν οι περισσότεροι" βασισμένος, στο μεγαλύτερο μέρος, στα πάνελ του κόμικ. Και βέβαια δεν είναι καθόλου άγνωστος με τον, μακαρίτη και τεραστιότατο, Eisner (τα "όσκαρ" των κόμικ έχουν τ' όνομά του, αν δε ξέρεις για ποιον μιλάμε). Αφού βγήκε πέρσι και σε βιβλίο μια χειμαρρώδης συζήτησή τους από το Μάιο του 2002, το Eisner/Miller, που αποτελεί και την αναφορά για οτιδήποτε αφορά τη συγκεκριμένη βιομηχανία και τέχνη.

Τα γυρίσματα ξεκινάνε την άνοιξη. Και μέχρι τότε ο δημιουργός μάλλον δε θα 'χει ξεχάσει την άλλη τέχνη που 'μαθε, συν-σκηνοθετώντας, θυμίζω, το Sin City (2005).

Το σημαντικό νέο της εβδομάδας είναι βέβαια η ComiCon που ξεκινάει αύριο. Αλλά στα γύρω γύρω, ο Mike Mignola (του Hellboy) γυρνάει σειρά το The Amazing Screw-On Head για το Sci-Fi Channel, και ο πιλότος είναι όλος online, κομπλέ με ψηφοφορία για το αν σ' αρέσει. Και το ίδιο online είναι και τα 24 πρώτα λεπτά του A Scanner Darkly (2006) που άνοιξε, σε περιορισμένη διανομή, τη Παρασκευή στην Αμερική.

Έχετε ακούσει πώς μια επιλογή στην καριέρα, μπορεί να αλλάξει όλη σας τη ζωή; Αυτό έπαθε ο Al Pacino, όταν υπέγραψε το συμβόλαιο για τον ρόλο στο Insomnia (2002), και έκτοτε δεν έχει καταφέρει να κλείσει μάτι. Την άυπνη φάτσα του αυτή τη φορά περιφέρει στις πανεπιστημιακές αίθουσες διαλέξεων, όπου έχει καταλήξει ως καθηγητής, από πάλαι ποτέ ψυχίατρος του FBI με ειδίκευση στα εγκληματικά μυαλά. Και μαζί με τους κύκλους στα μάτια, αυτή τη φορά λανσάρει και out of bed μαλλούρα, που θα έκανε τον Hoff να κρυφτεί από ντροπή. Αυτό βέβαια δεν τον σταματά απ' το να βγάζει τα πιο καυλιάρικα γκομενάκια.

Ώσπου ένα απ' αυτά βρίσκεται σφαγμένο, το αμέσως επόμενο πρωινό απ' το ολονύχτιο... μάθημα οινογνωσίας τους. Και ένας βραχνιασμένος παρανοϊκός, τον παίρνει τηλέφωνο και του αναγγέλλει πως έχει 88 λεπτά να ομολογήσει κακή χρήση εξουσίας όταν ήταν ακόμη πράκτορας. Διαφορετικά, πράγματα θ' αρχίσουν να εκρήγνυνται γύρω του, η αστυνομία θα τον κυνηγά, κι αυτός θα τον σκοτώσει. Σαν το People I Know (2002), αλλά με πιστόλια, δηλαδή.

Πως θα 'ταν το τρέιλερ του 8½ (1963) αν φτιάχνονταν τώρα? Αυτό αναρωτήθηκε και η ομάδα (κωμικών, ηθοποιών, κινηματογραφιστών, τεχνικών) του The AV Club. Κι έφτιαξε ένα mashup με μουσική υπόκρουση το Lose Yourself από το 8 Mile (2002). Και αναδεικνύει με χιούμορ (που αν δε το πιάνεις, "συγχαρητήρια δεν είσαι εντελώς κινηματογραφο-μπούφος σαν εμάς") την απίστευτη δουλειά του Φελίνι στο στήσιμο των σκηνών. Ειδικά κώλων να ανεβαίνουν σκάλες.

Via Cinematical, που εκσπερμάτωσε επίσης.

Συνδυάζοντας ένα επιτυχημένο τρίδυμο (Chris Nolan, Michael Caine, Christian Bale), έχουμε μία μεγάλη επιτυχία (Batman Begins). Ξανασυνδυάζοντας τους δεν θα έχουμε (ακόμα) το sequel του άνθρωπου-νυχτερίδα. Πριν από την αναμενόμενη μάχη του Batman με τον Joker, οι τρεις προαναφερθέντες αποφάσισαν να γυρίσουν το The Prestige (2006), μία ταινία για τη διαμάχη δύο φίλων-μάγων στο Λονδίνο των αρχών του προηγούμενου αιώνα (και όχι στην Αυστρία όπου δρα ένας άλλος μάγος στο Illusionist) με καταστροφικά αποτελέσματα. Κάλεσαν on board και ένα ακόμα πρωταγωνιστικό δίδυμο που θα δούμε λίαν συντόμως στους κινηματογράφους, τους Jackman και Johansson από το Scoop (2006) του Woody Allen (στο οποίο περιέργως ο τελευταίος παίζει τον μάγο).

Η ιστορία έχει ως εξής: δύο φίλοι, βγάζουν τα προς το ζην προσφέροντας απλόχερα στο κοινό μαγικά τρυκ. Η φιλική αντιπαλότητα όμως σύντομα μεταμορφώνεται σε έντονη αντιπαράθεση μέχρι να φτάσει στο σημείο της ανοιχτής κόντρας, με τον έναν να προσπαθεί να μάθει τα μυστικά του άλλου, φτάνοντας ακόμα και στον φόνο. Το δίδυμο των αδερφών Nolan έκανε θαύματα όταν δούλεψε σε δικό του υλικό, βλεπε Memento (2000). Αυτή τη φορά έχουν αναλάβει να μεταφέρουν στον κινηματογράφο το βραβευμένο (με το World Fantasy Award) μυθιστόρημα του Christopher Priest, με τον ίδιο τίτλο. Το Prestige έχει αρχίσει να αποκτά κοινό ειδικά μετά τα τελευταία previews, teasers και first looks, γεγονός το οποίο λέγεται ότι έχει ήδη κάνει την Touchstone να αναθεωρήσει την limited release που αναμένεται να κάνει στα τέλη Οκτώβρη. Ο mainstream χαρακτήρας των τελευταίων ταινιών του Nolan και η έλλειψη σκηνών από το βιβλίο για κάτι παραπάνω από PG-13 rating, δείχνουν και προς ένα καλό νούμερο στο box office.

To trailer αξίζει να το δει κανείς καθώς επιδεικνύει την εμμονή στη λεπτομέρεια που έχει ο Nolan, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει να μας επεξηγήσει τον τίτλο με ένα από τα μαεστρικά voice over που ξέρει να κάνει ο Caine και η λονδρέζικη προφορά του. Α, και για να δει τον David Bowie με μουστάκι.

Τι γίνεται όταν έχεις υποστεί ανεπανόρθωτη εγκεφαλική βλάβη, και οι υποψίες των ειδικών (και όχι μόνο) είναι ότι γεννήθηκες με αυτή?

Ή μάλλον, τι κάνεις όταν όλες οι πρόσφατες ταινίες σου κόστιζαν $40-80 μύρια και πάτωναν στις αίθουσες, και έχεις αρχίσει να φτιάχνεις κορδόνι με τις straight-to-video υπερπαραγωγές σου? Βγάζεις από τη ναφθαλίνη της εγκεφαλο-κενότητας τον πιο δημοφιλή σου χαρακτήρα. Σκοτώνεις και το μισό καστ των προηγούμενων ταινιών της σειράς. Και ξεπετάς μια ακόμη, επαναλαμβάνοντας το underdog στόρι του ξεκινήματος, στο πιο σκοτεινό στυλ που είναι πια must για όλα τα πισωγυρίσματα.

Α και βγάζεις και το τρέιλερ πριν από κάτι αχόρταγους Πειρατές. Και μεταθέτεις και τη πρεμιέρα, από τον μήνα που πάνε τα φιλμ να πεθάνουν στο μήνα που όλοι ψωνίζουν δώρα μέχρι να πεθάνουν.

Και το τρέιλερ πιάνει τον καλό σφυγμό, από το μισό-γελοίο μισό-κάτι-παίζει τίζερ. Kαι δε προλαβαίνουν να το βλέπουν (most watched με διαφορά στο Yahoo Movies για παράδειγμα). Και αρχίζεις να καλακούς μια λεξούλα που είχες ξεχάσει τι σημαίνει: Blockbuster και αποτιμάται στα $100 εκατομμύρια.

Και μετά πιάνεις και τον Ράμπο.