Με θέατρο, τηλεόραση, νύχτα και μια θέση στην ποπ κουλτούρα της περασμένης δεκαετίας τουλάχιστον ως Άγαμος Θύτης στο βιογραφικό του, ο Θοδωρής Αθερίδης περνά φέτος στο πανί φέρνοντας μαζί του την ελπίδα για κάτι λιγάκι διαφορετικό στον mainstream ελληνικό κινηματογράφο. Έστω κι αν η πρώτη του ταινία, είναι η μεταφορά του ομότιτλου σουξεδιάρικου θεατρικού του, που αποτέλεσε αν μη τι άλλο σπουδαία εισπρακτική επιτυχία τα δύο χρόνια που έκατσε στο σανίδι.

Ο νεοφώτιστος κινηματογραφικός σκηνοθέτης, ανάμεσα στη νέα του παράσταση στο Μικρό Παλλάς και τις πρεμιέρες και προβολές του Μια Μέλισσα τον Αύγουστο, που βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, κέρασε τις Μάσες κοκακόλα και brioche, για να θυμηθεί τι ωραία περάσαν στην παραλία της Χαλκιδικής το περασμένο καλοκαίρι, και πώς οι εκατοντάδες παραστάσεις της θεατρικής Μέλισσας, λειτούργησαν ως ισάριθμες πρόβες για την κινηματογραφική. Και τον βοήθησαν να μείνει εντός budget και χρόνου, κι έξω απ’ τη μαύρη λίστα του παραγωγού του. Κάτι πολύ σημαντικό και για τους δυο τους, αφού τώρα που κατάλαβε ότι ο κινηματογράφος είναι ένα τεράστιο βαρέλι με φωτιά που μέσα πετάς χρήματα κι ελπίζεις απ’ τον καπνό τους να βγει κάτι ωραίο, του άρεσε και θέλει να το ξανακάνει.

Σε συνέχεια προηγούμενων προσπαθειών του Hollywood να βγάλει ταινία ακόμα κι απ’ τις λίστες του Stephen King με τις οδηγίες κολλαρίσματος των εσωρούχων του στο καθαριστήριο, αυτή τη φορά στην οθόνη ανεβαίνει ένα διήγημά του, που είχε ξεκινήσει βασικά σαν ένα δείγμα - άσκηση απ’ αυτές που ετοίμαζε για το δοκίμιό του On Writing. Η ιδέα βέβαια του άρεσε, και την έκανε την άσκηση κι ο ίδιος. Προέκυψαν μια σαρανταριά σελίδες, που αν μη τι άλλο, μέσα στην έλλειψη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας τους, λειτουργούν ως απόδειξη του πόσο μάστορας είναι στο να βγάζει ιστορίες απ’ το τίποτα, και (να το κάνει να μοιάζει) σα να μην του είναι τίποτα.

Το στόρι είναι βασικά μια παραλλαγή του στοιχειωμένου δωματίου, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση βρίσκεται στον 13ο όροφο και τα ψηφία του αριθμού του αθροιζόμενα, δίνουν επίσης 13. Όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το επισκέπτεται ένας συγγραφέας που δεν πιστεύει στα φαντάσματα, κι αυτός ακριβώς ο συνδυασμός της δυσπιστίας του με τις εκδρομές του σε χώρους διαβόητους για τους προληπτικούς, είναι που του εξασφαλίζει το παντεσπάνι του και τη θέση του στις λίστες των best sellers. Το twist του διηγήματος βέβαια, είναι ότι, αφού τα φαντάσματα δεν μπορείς να τα δεις αν δεν πιστεύεις στην ύπαρξή τους, αυτό που υπάρχει μέσα στο δωμάτιο και κάνει κόλαση τη διαμονή του άπιστου φιλοξενούμενου, είναι πιθανότατα ο ίδιος ο διαχειριστής της, ή τέλος πάντων το ίδιο το δωμάτιο λειτουργεί ως πύλη προς τα 'κει.

Και όχι τα φαντάσματα που κυκλοφορούν στο trailer, ή έστω οι διάφορες mix πιατέλες φιδιών με τις οποίες έχουμε πια παβλοφικά συνδυάσει τη μουτσούνα του Samuel Jackson, που θα έχει στην ταινία το cameo του διευθυντή του ξενοδοχείου. Αλλά βέβαια τα θρίλερ θέλουν ποικιλία, κι απ’ αυτή φαίνεται να ‘χει μπόλικη η ταινία, όπως επίσης και διάφορες ελεύθερες μεταφράσεις των εννοιών που αναφέρονται στο βιβλίο, η οποίες δε θα βοηθούσαν κιόλας να ’χουμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Η σημαντικότερη επίδραση που φαίνεται να ’χει το δωμάτιο κατά τον King, είναι μάλλον βραδυφλεγούτσικη, του στυλ αν καταφέρεις να βγεις ζωντανός (τουτέστιν πριν τη μια ώρα), αναπτύσσεις καταρράκτη, διαβήτη, κίρρωση του ήπατος και διάφορες άλλες ταλαιπώριες, συναρπαστικές μεν, αλλά που δεν προσφέρονται ιδιαίτερα για δράση. Οπότε οι σεναριογράφοι έχουν σκοπό να τον κρατήσουν όσο μπορούν περισσότερο εκεί μέσα να του ανακατεύουν την πραγματικότητα μπρος στα μάτια του, και θα αφήσουν τον Mikael Håfström (του Derailed (2005)) να μας δείξει πόσο ενδιαφέρον μπορεί να κάνει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, χωρίς να έχει μέσα την Jennifer Aniston, υγρή και πρόθυμη σε στενό ταγέρ.

Απ' όλη τη μεγάλη χαρούμενη σεξοπαρέα που ξεπάγιασε στο Park City φέτος, δόντια είχε τελικά μόνο η Jess Weixler. Η πιτσιρίκα που μοιάζει με την ωραία αδερφή της Uma Thurman πήρε το βραβείο της επιτροπής του Sundance για την ερμηνεία της στο Teeth (2007), όπως είπαμε νωρίτερα. Και παρόλο που σίγουρα πια τη περιμένουν βιογράφοι να την περάσουν ένα χεράκι, και έχει εμφανιστεί και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές και πήγε και σε δυοτρία φεστιβάλ, το κατατοπιστικότερο για τη μέχρι τώρα ζωή της το βρήκα στο Comedy Central: "So, so, so many details to relay about this person. Wow, you wouldn't believe all the details. Like, really. Yeah. What was the question?"

Η Bunny Dee, πρωταγωνίστρια στο Comic Book Extras όταν δε γράφει για τις Μάζες, είχε αναλάβει το θέμα απ' τη Παρασκευή αλλά τώρα ξεμπέρδεψε με το μαγείρεμα και έχει τα περισσότερα:

H vagina dentata --παρουσία δοντιών σε γυναικεία γεννητικά όργανα-- δοσμένη με σκληρές εικόνες που δε τους λείπει το χιούμορ, είναι κάτι που έκανε το Teeth (2007) να κερδίσει εντυπώσεις στο Sundance. Mε την πρωτότυπη ματιά του σε ένα πρωτότυπα δοσμένο, πρωτότυπο θέμα.

Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος της ταινίας Mitchell Lichtenstein, στην πρώτη του τέτοια μεγάλου μήκους παραγωγή, παίρνει ένα φόντο που θα είχε κάθε δυνατότητα να καταλήξει ελαφρύ και camp, και φαίνεται να καταφέρνει μέσα απ' αυτό να παρουσιάσει θέματα που δε συζητιούνται εύκολα, κρατώντας ένα ευχάριστο, μες τo gore του, κλίμα. Η ιστορία μιας κοπέλας που έχει, έτσι κι αλλιώς και από μόνη της, προβλήματα κατά το μεγάλωμά της και που δε βιάζεται να εξερευνήσει την αναδυόμενη γυναικεία της πλευρά, δεν έχει επιπλέον τίποτα να ζηλέψει από άλλες υπερηρωικές ιστορίες. Η απρόσμενή της μυστική δύναμη της δίνει έναν άσο στο μανίκι σε καταστάσεις με τις οποίες κάποιος χωρίς αυτήν (τη δύναμη) θα βρισκόταν σε απόγνωση.

Λογικό να γυρίσει κεφάλια σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ --προς την οθόνη ή προς την αντίθετη μεριά-- δείχνοντας κάτι που από πάντα είναι παρόν σε εφιάλτες ανδρικούς και όχι μόνο.

Ανακοινώθηκαν τα ξημερώματα στο Park City της Utah και στη τελετή λήξης του, τα βραβεία του φετινού Sundance. Με τον διευθυντή του, Geoffrey Gilmore, να επιβεβαιώνει ότι η αποστολή που ανακοινώθηκε με τις συμμετοχές εκτελέστηκε και "τα φιλμ στο φετινό πρόγραμμα διεύρυναν και καθόρισαν τις δυνατότητες των ανεξάρτητων ταινιών του μέλλοντος".
Μια ακόμα αυτο-επιβεβαίωση ήρθε και για τον Daily Insider, την ημερήσια έκδοση του φεστιβάλ, που χτες πρόβαλλε τις "όχι και τόσο ξένες γλώσσες" στο αφιέρωμά του. Με πρώτο πρώτο να σπάει το "καλλιτεχνικό γκέτο της ξένης γλώσσας", συνάδοντας με την "εξωτερικευμένη ευαισθησία" της Αμερικής προς τον υπόλοιπο κόσμο (το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν ας πούμε) μετά την 9/11, το Padre Nuestro του κενυάτικης καταγωγής Christopher Zalla. Το φιλμ με τον αμετάφραστο από το φεστιβάλ τίτλο, αφηγείται την ιστορία δυο παράνομων μεταναστών στη Νέα Υόρκη, με τον έναν και μεγάλο αλανιάρη να κλέβει τη ταυτότητα του πράου άλλου που πάει να συναντήσει τον πατέρα του, και να.. πάει να τον συναντήσει (ως γιος του). Γυρισμένο ολόκληρο στα Ισπανικά και τον δημιουργό του να γελάει με τους χολιγουντιανούς που του λέγαν να τα κάνει αγγλικά με προφορά, το φιλμ κέρδισε και το σημαντικότερο βραβείο του πιο σημαντικού ανεξάρτητου φεστιβάλ. Αυτό της καλύτερης δραματικής ταινίας.

Πρώτο σε σειρά ανακοίνωσης κάθε χρόνο και πρώτο σε ενδιαφέρον από φέτος όπως ξαναματάπαμε είναι για τη διοργάνωση το βραβείο του καλύτερου ντοκιμαντέρ. Και σε αυτό δεν ανακοινώθηκε καμιά έκπληξη που να τη ξέρουν μόνο οι insiders, αφού βραβεύτηκε το (εντυπωσιακότερο από πολλά εντυπωσιακά όπως λέγεται) βραζιλιάνικο Manda Bala / Send a Bullet. Με θέμα την ανάπτυξη των απαγωγών σαν απόρροια της τεράστια διαφθοράς και ταξικής ανισότητας στο Σάο Πάολο.

Το βραβείο σκηνοθεσίας πήγε στον Jeffrey Blitz για το Rocket Science μια κωμωδία τύπου Sundance ή, για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που κολλάνε στα φόρα σαν αστείο για οποιαδήποτε ταινία πια, "this year's Little Miss Sunshine". Ειδικό βραβείο επιτροπής παρέλαβε η Jess Weixler για το μουνάκι της που βγάζει δόντια όπως απαθανατίστηκε στο πολυσυζητημένο Teeth. Ενώ το βραβείο κοινού πήγε στο Grace Is Gone, άλλη μια ταινία αγορασμένη από τους Weinsteins (τα Δόντια τα πήραν μέσω της Lionsgate που δεν ανήκει στην MPAA για να τα βγάλουν αλογόκριτα μάλλον). Η τελευταία μάλιστα ήταν η πρώτη δραματική που πουλήθηκε, με τη λήξη της προβολής της, μέσα σε πανικό προσφορών σε τουαλέτες και σκοτάδια, από executives που ψάχναν να βρουν τίποτα να πουλήσουν (στις αίθουσες με τη σειρά τους) πηγμένοι στα ντοκιμαντέρ, όπως το 'παμε κι αυτό.

Και πέρσι το φεστιβάλ έβγαλε πρώτη και καλύτερη μια ισπανο-μεταναστευτική, τη Quinceañera (2006), που γενικά έμεινε μπουκάλα με τον παπουθείο και τον γκεϊξάδερφό της, χάνοντας το κοινό από τη εξίσου μικρή Miss Sunshine (2006) και τους κριτικούς από τον πολύ καλύτερο Half Nelson (2006). Χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα. Όλες τις φετινές βραβεύσεις περιέχει η επίσημη ανακοίνωσή τους στο έγγραφο 2007 Sundance Film Festival Announces Jury and Audience Awards.

Το Εγχειρίδιο ξεκινά με τον Dito Montiel να γράφει και να σκηνοθετεί τη σκηνή όπου ο Robert Downey Jr. αφηγείται πως είναι ο συγγραφέας Dito Montiel που ξεκινάει να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή του. Και μετά συνεχίζει.
Όταν κάποιος σου λέει για τη ζωή του δε ξεκινάει απ' την αρχή, δε ξεχνάει τη κατάληξη και συνθέτει τυχαία τις εικόνες με βάση τα συναισθήματά του. Ή τουλάχιστον αυτό ισχύει για τις κάποιες. Γιατί τους κάποιους δε τους ρωτάς, κι άμα λένε μόνοι τους τιποτάλλο εκτός από ιστορίες απ' το στρατό τότε ή έχουν πάρα πολύ μεγάλη επαφή με τη γυναικεία τους πλευρά ή (δε πήγαν και) τους ψάχνουν τα κανάλια. Όπως και να 'χει όμως, ο Montiel διαλέγει τον λιγότερο κραυγαλέο και τον πιο οικείο τρόπο να αυτοβιογραφηθεί, παρόλο που για να το κάνει χρειάζεται να υπερβεί τις κινηματογραφικές φόρμες, κατηγορούμενος έτσι για.. υπερβολές. Επιπλέον έχει τεράστια αυτοπεποίθηση στη κάμερα, ένα καστ εξίσου έτοιμο να εκραγεί από ταλέντο (ή εμπειρία ενίοτε) κάτω από τη καθοδήγησή του, και ιδιαίτερο γούστο στη μουσική που επιλέγει για επένδυση. Το αποτέλεσμα είναι μια υποδειγματική εικονογράφηση αυτοβιογραφίας που γίνεται εντυπωσιακότερη επειδή κινηματογραφείται από τον πρωτάρη αυτοβιογραφούμενο.

Ένα απ' τα αξιολογότερα ντεμπούτα της χρονιάς, βραβευμένο για τη σκηνοθεσία και το καστ στο Sundance και στη βδομάδα κριτικών της Βενετίας, και υποφήφιο για τρία (3) Spirits, το φιλμ περιορίζεται σε πιο εκλεκτικό κοινό λόγω του θέματός του. Το πιο πιθανό είναι όμως σε λίγα χρόνια να το παίζεις έξυπνος έχοντάς το δει.

Στη μέση του χάους του εμφύλιου στη Sierra Leone (πίσω στα 90s), οι δρόμοι λαθρεμπόρου διαμαντιών και ντόπιου ψαρά συναντιόνται, όταν ο τελευταίος βρίσκει ένα μεγάλο, μυθικής αξίας κόκκινο διαμάντι που μπορεί να βοηθήσει και τους δύο να βγουν απ’ αυτήν την λασπωμένη απ' το αίμα κόλαση. Αν δεν σκοτωθούν μεταξύ τους.Όσοι γνωρίζουν τον Zwick έστω και μόνο απ' τον Τελευταίο Σαμουράι (2003) (πόσο μάλλον κι απ' το Legends of the Fall (1994)), τουλάχιστον δεν θα εκπλαγούν απ’ τον ατέλειωτο της διάρκειας της επικής περιπέτειας του DiCaprio και της παρέας του. Το σχεδόν διομισάωρο κυνήγι του διαβόητου ματωμένου διαμαντιού, χωρίζεται σε σαφή κεφάλαια που έχουν τον αντίκτυπό τους στο ρυθμό του συνόλου, είναι όμως πλούσια σε τολμηρές αναφορές κι απεικονίσεις της κατάρας που αποτελεί για τη Μαύρη Ήπειρο, η αιμοδιψής καπιταλιστική λαίλαπα του αναπτυγμένου κόσμου. Ε, Δημήτρη;

Η τάση του Zwick να υποκύπτει σε δραματουργικά κλισέ και σκηνοθετικές ευκολίες, να αφαιρέσει έχει μόνο απ' την ταινία, που με λίγο ακόμα ψαλιδισματάκι, θα μπορούσε να είναι ο Επίμονος Κηπουρός (2005) των διαμαντιών, μ' ένα άρωμα από Indiana Jones σε Επικίνδυνες Αποστολές. Ο αντιήρωας του DiCaprio πάντως, μένει χαρακτήρας συλλεκτικός, ειδικά όπως τον αναδεικνύει ο πάλαι ποτέ baby face, πετυχαίνοντας την καλύτερη από τις δύο φετινές ερμηνείες του. Με κάτι από φθαρμένο Pierce Brosnan στο πιο στιβαρό και κουρασμένο, ο DiCaprio περιφέρει το αηδιασμένο και τσακισμένο εντός κι εκτός σαρκίο του, στα σκαμπανεβάσματα του σεναρίου του Leavitt, που δεν ξεφεύγει ποτέ απ' το αναμενόμενο, αλλά θέτει τις βάσεις για απολαυστική περιπέτεια με αναποφάσιστες τάσεις πολιτικού σχολίου. Η Jennifer Connelly αρκείται στον ανεξερεύνητο χαρακτήρα του ερωτικού ενδιαφέροντος με κότσια, κι ο Djimon Hounsou συμπληρώνει την ερμηνευτική τριπλέτα με την επιβλητική παρουσία του, παίζοντας πάλι το ρόλο του περήφανου κακομοίρη που έχει βαρεθεί η ψυχή μου.

Ένα παλιό τάνκερ γίνεται καταφύγιο για διάφορους απόκληρους και μια μικρή κοινωνία που φροντίζει ο καπετάνιος. Μετά από μιάμιση ώρα, αφού έχεις γνωρίσει οποιονδήποτε στο πλοίο για να καταλάβεις ότι είναι οποιοσδήποτε τυχαίος, το εγκαταλείπουν όλοι.
Το Ιράν παίζει σε λεπτές ισορροπίες μέσα κι έξω, εδώ και χρόνια. Σα τις Ιρανές σκηνοθέτριες που συμμετέχουν σε δυτικές εμπορικές συζητήσεις με μαντήλες για να πουν ότι στη χώρα τους δε φοράνε μπούρκα. Και ότι πιέζουν το καθεστώς που όμως δεν είναι και τόσο πιεστικό. Και μετά βγάζουν τις μαντήλες και κόβουν βόλτες άνετες να γνωρίσουν τον.. δυτικό πολιτισμό. Το πιο σίγουρο είναι ότι αν ο ιρανικός κινηματογράφος ήταν τόσο αξιόλογος όσο παρουσιάζεται εδώ και χρόνια, κάτι θα 'χε μυριστεί και το Χόλιγουντ. Όπως αν ήταν πήχτρα στους μπαλλαδόρους τα γήπεδά τους, τότε όλο και κάποιος θα καταδέχονταν να παίξει στα ευρωπαϊκά έστω και με αλλόθρησκους. Και το Σιδερένιο Νησί (2005) είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα όλης αυτής της φασαρίας. Νεορεαλισμός (παλιορεαλισμός πια δηλαδή) και άλλες (παλιές) ευρωπαϊκές επιρροές στο μεγαλύτερο μέρος, θεατρικό σενάριο και παίξιμο ιδίως απ' τον καπετάνιο (οι υπόλοιποι απλά δε παίζουν), αλλόκοτα και ξεχασμένα ήθη έθιμα και συνθήκες διαβίωσης αρμονικά συνδυασμένα με δορυφορική τηλεόραση και κινητή τηλεφωνία, άγνωστος δημιουργός. Και εξαιρετικά αμφίβολο αν ο τελευταίος είχε οποιαδήποτε πρόθεση εκτός από το να δέσει κάπως σκηνές που γυρίστηκαν έτσι γιατί φαίνονταν ωραίες και συμβολισμούς που δε συμβολίζουν τίποτα. Αλλά είναι γνωστό ότι κάποιοι τη βρίσκουν να βρίσκουν τι θέλει να πει ο δημιουργός χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το.. δημιουργό. Οπότε γιατί να μπει κι αυτός στον κόπο (να αναρωτηθεί τι κάνει)?

Ανακοινώθηκαν μόλις οι υποψηφιότητες για τα 79α Όσκαρ. Και τα Γράμματα είναι μέσα στις καλύτερες ταινίες. Και έξω φυσικά τα Κορίτσια. Ακολουθούν οι βασικές κατηγορίες, κι ο σχολιασμός στα σχόλια.

Performance by an actor in a leading role
Leonardo DiCaprio - BLOOD DIAMOND
Ryan Gosling - HALF NELSON
Peter O'Toole - VENUS
Will Smith - THE PURSUIT OF HAPPYNESS
Forest Whitaker - THE LAST KING OF SCOTLAND

Performance by an actor in a supporting role
Alan Arkin - LITTLE MISS SUNSHINE
Jackie Earle Haley - LITTLE CHILDREN
Djimon Hounsou - BLOOD DIAMOND
Eddie Murphy - DREAMGIRLS
Mark Wahlberg - THE DEPARTED

Performance by an actress in a leading role
Penélope Cruz - VOLVER
Judi Dench - NOTES ON A SCANDAL
Helen Mirren - THE QUEEN
Meryl Streep - THE DEVIL WEARS PRADA
Kate Winslet - LITTLE CHILDREN

Performance by an actress in a supporting role
Adriana Barraza - BABEL
Cate Blanchett - NOTES ON A SCANDAL
Abigail Breslin - LITTLE MISS SUNSHINE
Jennifer Hudson - DREAMGIRLS
Rinko Kikuchi - BABEL

Best animated feature film of the year
CARS
HAPPY FEET
MONSTER HOUSE

Achievement in directing
BABEL
THE DEPARTED
LETTERS FROM IWO JIMA
THE QUEEN
UNITED 93

Best documentary feature
DELIVER US FROM EVIL
AN INCONVENIENT TRUTH
IRAQ IN FRAGMENTS
JESUS CAMP
MY COUNTRY, MY COUNTRY

Best foreign language film of the year
AFTER THE WEDDING
DAYS OF GLORY (INDIGÈNES)
THE LIVES OF OTHERS
PAN'S LABYRINTH
WATER


Adapted screenplay
BORAT CULTURAL LEARNINGS OF AMERICA FOR MAKE BENEFIT GLORIOUS NATION OF KAZAKHSTAN
CHILDREN OF MEN
THE DEPARTED
LITTLE CHILDREN
NOTES ON A SCANDAL

Original screenplay
BABEL
LETTERS FROM IWO JIMA
LITTLE MISS SUNSHINE
PAN'S LABYRINTH
THE QUEEN

Ανακοινώθηκαν χτες, όπως κάθε χρόνο μια μέρα πριν την αντίστοιχη αποκάλυψη των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας, οι προτιμήσεις των Χρυσών Βατόμουρων για τις ίδιες περίπου βασικές κατηγορίες.

Από την ανοιχτή πρόσκληση, πριν μερικές βδομάδες, για εγγραφή (με το αζημίωτο) στα μέλη με δικαίωμα ψήφου, ήταν φανερό ότι θα σαρώσει φέτος το Βασικό Ένστικτο 2 το οποίο ο John Wilson και η παρέα του αποκαλούσαν χαϊδευτικά από τότε Basically, It Stinks, Too. Η δύσοσμη ταινία είναι φυσικά υποψήφια για καλύτερη χειρότερη του 2006. Παρέα της κάνουν τα Bloodrayne, Lady in the Water, The Wicker Man και ο Little Man που θα 'πρεπε να είναι σε μια κατηγορία μόνος του εκτός συναγωνισμού (και ευτυχώς δε παίχτηκε στην Ελλάδα γιατί θα 'πρεπε να φτιάξουμε μια κλίμακα βαθμολογίας ειδικά γι' αυτόν).

Από τις εφτά (7) υποψηφιότητες του Βρομερού Ενστίκτου οι δυο είναι αποκλειστικότητες της Sharon Stone που φιγουράρει υποψήφια για χειρότερη πρωταγωνίστρια ενώ τα βυζιά της αναγνωρίζονται και στη κατηγορία για χειρότερο δίδυμο (που εδώ που τα λέμε θα μπορούσε να τη συμπληρώσει μόνη της με μάγουλα, μάτια, χείλια, κωλομέρια και βάλε). Ίδιο αριθμό υποψηφιοτήτων έχει, αναμενόμενα, και το Σκατοανθρωπάκι. Ενώ η μεγάλη προσφορά του Tim Allen στο χώρο αναγνωρίστηκε δυστυχώς με μια (1) συγκεντρωτική υποψηφιότητα ως πρωταγωνιστή στα The Santa Clause 3: The Escape Clause, The Shaggy Dog και Zoom. Πάντως ο τρίτος και φαρμακερός Αγιοβασίλης του μάζεψε πέντε (5) συνολικά τιμές.

Πέρσι τα βραβεία είχε σαρώσει το Dirty Love (2005) της Jenny McCarthy. Η φετινή, 27η, απονομή θα γίνει μια μέρα πριν τα Όσκαρ, χωρίς να παρευρεθεί κανένας νικητής αν κρίνεις από το τι γίνεται συνήθως. Στη (φρέσκια από το Πουέρτο Ρίκο) φωτό ο κώλος της Jessica Biel που δεν έχει καμία σχέση με όσους αναφέρθηκαν παραπάνω.

Να λοιπόν τι κινδυνεύεις να πάθεις, όταν κάνεις μεγάλη επιτυχία με genre flick στις ΗΠΑ. Η αμέσως επόμενη ταινία σου, να μπαίνει στον πάγο για καμιά διετία, επειδή μπορεί να μπερδέψει το κοινό γιατί δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με την πρώτη, και να κάνει ζημιά στα sequels της. Όπως ο James Wan κι ο Leigh Whannell, που έγραψαν το σπουδαιότερο success story της γενιάς τους στο Hollywood, εδραιώνοντας το gore overdrive με το Saw (2004). Κι ύστερα κοντέψαν να πνιγούνε στα άντερα που σκορπίσαν στο πανί.

Το Dead Silence (2007), που αρχικά λεγόταν Shhh! κι ύστερα θα λεγόταν Silence αν δεν προλάβαινε τον τίτλο ο Scorsese για την επόμενη ταινία του, είχε γραφτεί και εγκριθεί απ’ τη New Line απ’ όταν το Saw γνώριζε το καινούριο αδερφάκι του απ’ τους ίδιους συγγραφείς, αλλά καινούριο σκηνοθέτη. Και τα γυρίσματά του ξεκίνησαν το πολύ καμιά δεκαπενταριά μέρες μετά το τέλος αυτών του Saw II, το καλοκαίρι του 2005. Κι όλοι υπολόγιζαν, ότι θα το έβλεπαν στις αίθουσες πολύ πριν το Saw III που θα έβγαινε τον Ιούνιο του 2006, και στο οποίο ο Wan δεν είχε και καμιά ιδιαίτερη συμμετοχή ούτε στο σενάριο. Ε, κι όταν το Saw III πλησίαζε, κι ο Wan ετοιμαζόταν για το επόμενο project του το φθινόπωρο, και απ’ το Silence... σιγή, δε θα ‘χαν άδικο να θεωρήσουν την όλη ιστορία ένα απλό bug του imdb. Αλλά φευ, η ταινία υπάρχει, και το trailer κυκλοφόρησε προχτές. Και το προχτές, είναι περίπου 6 μήνες μετά που κυκλοφόρησαν τα πρώτα reports από πριβέ προβολές και ειδικά previews.

Κι όπως λέγαμε πιο πριν και θα ‘χεις καταλάβει κι απ’ το trailer γιατί σιγά μην κάθεσαι να διαβάζεις εμένα τόσην ώρα, αυτά παθαίνεις όταν πας να ξεφύγεις απ’ τη νόρμα σου. Απ’ ό,τι φαίνεται κι ακούγεται, το Dead Silence δεν έχει καμία εξ αίματος συγγένεια με την οικογένεια των Saw. Τόσο πολύ μάλιστα, που ακόμα και το απαγορευμένο, είναι το πιο στεγνό redbanded trailer για θρίλερ που έχει περάσει απ’ τις Μάσες τουλάχιστον. Το στόρι του μεταφυσικού θρίλερ, περιστρέφεται γύρω από έναν κακομοίρη που λαβαίνει πακέτο μια κούκλα εγγαστρίμυθου, η οποία σκοτώνει τη γυναίκα του και της τρώει τη γλώσσα, εκπληρώνοντας την κατάρα της γριάς που του τραβούσε τους μοχλούς, μέχρι να δολοφονηθεί με παρόμοιο τρόπο σ’ ένα κωλοχώρι πριν κάτι δεκαετίες. Ο κακομοίρης ξεκινά να ψάξει την ιστορία, και προφανώς, βρίσκει το φάντασμα της γριάς, στην οποία επίσης αρέσει να τρώει γλώσσες, για να μην της χαλάνε τη νεκρική σιωπή του τίτλου. Εμένα αυτό μου κάνει σε straight to dvd κατάσταση σε στυλ Darkness Falls (2003) και Boogeyman (2004), αλλά οι εξειδικευμένοι λένε πως είναι πολύ ατμοσφαιρικό και δίνει μαθήματα ηχοληψίας και μιξάζ, κι ο αγαπημένος καρατερίστας των δημιουργών, Donnie Wahlberg, το θεωρεί κάτι σαν το Μωρό της Ρόζμαρι (1968). Προφανώς μιλάει για το δεύτερο παιδί της, νόθο του Τσάκι, της Κούκλας του Σατανά. Τώρα, κάνας ψυχαναλυτής να μας μιλήσει για το φετίχ των Wan και Whannell με τις κούκλες, υπάρχει;

Η πρώτη ταινία που πουλήθηκε στο φετινό Sundance, σύμφωνα με τον σημερινό Hollywood Reporter, είναι το Crazy Love (2007) του Dan Klores.

Το τρίτο ντοκιμαντέρ του βετεράνου δημοσιοσχετίστα που επιλέχτηκε για προβολή στη διοργάνωση (και τέταρτο στη σκηνοθετική του καριέρα), πουλήθηκε τελικά στη Magnolia μετά από παρασκηνιακή δημοπρασία στην οποία συμμετείχαν και η ThinkFilm (που παρεμπιπτόντως άφησε ξεκρέμαστους τους Καναδούς σκηνοθέτες με το πέρασμα σε αμερικάνικα συμφέροντα) και η Netflix (που ήταν κι αυτή στα νέα της εβδομάδας με την απόφασή της να περάσει και σε streaming ταινιών). Ο δημιουργός του αποφεύγει να αποκαλύψει και πολλά πολλά για το θέμα στις συνεντεύξεις του, για να σεβαστεί προφανώς όσους θέλουν να σοκαριστούν στη διάρκεια της προβολής, αλλά είναι αναπόφευκτα πασίγνωστο ότι καταγράφει την ιστορία της Linda Riss και του Burt Pugach. Το ζευγάρι ήταν θέμα για μήνες και μήνες στα κουτσομπολιά της Νέας Υόρκης στα τέλη του '50, επειδή ο πετυχημένος δικηγόρος είχε πληρώσει να τυφλώσουν τη πιτσιρίκα με αλισίβα. Και αρκετά χρόνια αργότερα όταν, ασυγκράτητος από φίλους συγγενείς σίδερα φυλακής και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου, τη παντρεύτηκε τελικά.

Η Magnolia Pictures είναι μια από τις εταιρείες του Mark Cuban και η γενικότερη πολιτική διανομής όλων μαζί (των εταιρειών του) δεν είναι πάντα για το συμφέρον των ανεξάρτητων, όπως είχα γράψει πιο αναλυτικά παλιότερα. Η εναλλακτική επιλογή βέβαια είναι το Χόλιγουντ και ο γιγαντισμός του που συντρίβει τη μεγάλη πλειοψηφία των δημιουργιών για όφελος καναδυό που θα κάνουν τις μεγάλες μπάζες τύπου Little Miss Sunshine (2006), όπως εξηγεί η Manohla Dargis στους New York Times. Και το αποτέλεσμα είναι το Sundance να έχει γίνει.. είδος ταινίας, αφού όλοι φτιάχνουν κάτι για σχέσεις, δυσλειτουργίες, αγωνίες και συμφιλιώσεις, όπως συνοψίζει ο Richard Corliss για το TIME σε ένα άρθρο που μοιάζει με τα γνωστά για τον ξεπεσμό του φεστιβάλ που σερβίρονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αλλά δεν είναι και τόσο.

Η δηλωμένη πρόθεση των υπευθύνων να επανακαθορίσουν φέτος το indie film, εκφράστηκε ήδη με την, εντελώς ασυνήθιστη για τα τελευταία χρόνια, πολιτική ομιλία του Robert Redford στην έναρξη. Και την έμφαση στα ντοκιμαντέρ από τη πρεμιέρα ακόμα. Έμφαση σοφή αλλά και αναμενόμενη θα 'λεγες, αφού από το Park City ξεκίνησε και πέρσι η επέλαση του είδους που έδωσε τελικά τις πιο προχωρημένες στιγμές της χρονιάς (και ειδικά αν συμπεριλάβεις και τα ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας), για να το καταγράψει στον απολογισμό του και το AFI. Και μπορεί το πρώτο δείγμα να λέει ότι οι διανομείς προτιμάνε ντοκιμαντέρ τύπου.. Sundance αλλά η καλύτερη επένδυση της Paramount ήταν, τη χρονιά που πέρασε, το An Inconvenient Truth (2006).

Embed This Video | Visit Fox Searchlight

Επίσημη πρεμιέρα αποκλειστικά στις σελίδες.. όλου του δικτύου διάλεξε να κάνει η Fox για το τρέιλερ της νέας ταινίας του Danny Boyle.

Σε ένα ακόμα ορόσημο από αυτά που.. έχουμε βαρεθεί να μετράμε, βάζουμε κι εμείς στην άκρη το δικό μας player για χάρη του πρώτου (και ψιλοάθλιου αλλά ψιλά γράμματα τέτοιες ώρες) embedded player με σφραγίδα μεγάλου studio ή έστω και του παρακατιανού ανεξάρτητου κομματιού του. Έτσι για την ιστορία, τα μεγαλύτερα άλλα ορόσημα που προηγήθηκαν της συγκεκριμένης εξέλιξης ήταν οι διανομές με ανορθόδοξους τρόπους των προπομπών των δεύτερων Πειρατών της Καραϊβικής και του τρίτου Spider-Man. Ε τιποτάλλο δε γράφω για να τιμήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας εσένα που θα το βάλεις στη σελίδα σου, και να ξεπετάξω κι ένα θέμα σε πέντε(ish) λεπτά μια φορά.

Υποφέροντας εδώ και αρκετό καιρό από προβλήματα που είχαν καταπονήσει το σώμα, αλλά όχι το πνεύμα του, απέπνευσε σήμερα το πρωί ο κριτικός κινηματογράφου Μπάμπης Ακτσόγλου, από ανακοπή καρδιάς. Ηταν 53ων. Ο δημοσιογράφος που οι γεννημένοι στα 80s είχαμε συνδέσει άρρηκτα με την ταυτότητα του Αθηνοράματος, ξεχώριζε όπως γράφει και η ομάδα του περιοδικού, ως

αντικειμενικός πάντοτε στην κριτική του, τολμούσε επανειλημμένα να πηγαίνει κόντρα στα ρεύματα της εποχής. Μπορεί να συμφωνούσες ή να διαφωνούσες με την κριτική του Μπάμπη Ακτσόγλου, ήσουν όμως πάντα βέβαιος ότι ήταν μια κριτική έντιμη, τεκμηριωμένη με σαφή κριτήρια. Σε αυτές τις ιδιότητές του οφειλόταν άλλωστε και η ιδιαίτερη, στενή σχέση που είχε διαμορφώσει με τους χιλιάδες φίλους του κινηματογράφου που διάβαζαν κάθε εβδομάδα τα κείμενα του.

Ο Μπάμπης Ακτσόγλου, αφήνει πίσω του σημαντικό έργο, έχοντας συνεργαστεί με περιοδικά όπως τα Οθόνη, Σινεμά και Κινηματογραφικά Τετράδια, και έχοντας υπογράψει μονογραφίες και αφιερώματα σε μεγάλα πρόσωπα και ρεύματα του παγκόσμιου σινεμά, κι εκδόσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σε ένα ένα απ’ τα πιο συμπαθή κι αγαπητά πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας, ευχόμαστε καλό δρόμο.

Με το In the Bedroom (2001), o Todd Field, έχοντας μέχρι τότε επιφανέστερη στιγμή στη καριέρα του το ρόλο του πιανίστα στα Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999), απέδειξε ότι μπορείς να κάνεις μια ταινία για να τη λατρέψουν οι κριτικοί, και να τη λατρέψουν. Στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, πέντε χρόνια μετά (περίπου όσο σου φαίνονταν ότι κράταγε η πρώτη), το μαύρο χιούμορ δε χρειάζεται να χυθεί μελάνι (ή χρυσάφι) για να αποκαλυφθεί.
Αν υποθέσουμε ότι παραβλέπεις τη μαύρη πρόθεση του Έλληνα μεταφραστή που μετά τα Μυστικά της Κρεβατοκάμαρας έριξε με μεράκι ακόμα περισσότερο μυστήριο και πάθος κι έκανε τον τίτλο Κρυφές Επιθυμίες, τότε το "Little Children" πάνω από ένα ιδρωμένο γυμνό ζευγάρι στην αφίσα, ξεκαθαρίζει από την αρχή τις προθέσεις της ταινίας. Προθέσεις που είχε και το βιβλίο και το ιστορικό του, συν-σεναριογράφου, Tom Perrotta απ' ότι κατάλαβα. Αλλά ο δρόμος προς την υπνηλία του θεατή είναι στρωμένος με.. μαύρες τέτοιες (προθέσεις) όπως λένε. Κύριος υπεύθυνος και εντελώς ανεύθυνος γι αυτό είναι ο σκηνοθέτης. Όπως θα περίμενες έκανε εξαιρετική δουλειά στην επιλογή του καστ σε βαθμό να κινδυνεύει να χάσει το τίτλο του "actor's director", παράσημο ήδη από τη προηγούμενη δουλειά του, για τίποτα πιο δεύτερο όπως "ιδανικός υπεύθυνος casting". Και βασίστηκε και αυτή τη φορά σε αφηγηματικό κορμό που σπείραν άλλοι και είχε και επαγγελματική βοήθεια στο σενάριο. Και έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες και το βάθος των σκηνών, τον ήχο και τη μουσική στο συμβάδισμα με το ρυθμό, τις εξηγήσεις από τον σπαστικό αφηγητή που όταν εξαφανίζεται νοιάζεσαι περισσότερο μην έπαθε τίποτα απ' ότι για τους χαρακτήρες στην οθόνη, και επιμελήθηκε προσωπικά ακόμα και το τρέιλερ για να δώσει μια υπόσχεση απαράμιλλου στιλιζαρίσματος. Όμως το τρέιλερ οι περισσότεροι το πέρασαν για τίζερ και σε αυτό εξαντλήθηκαν οι πραγματικές εμπνεύσεις. Γυμνή από ανεξάντλητο ταλέντο η ταινία τραβάει έτσι για πάνω από δυο ώρες με τη σάτιρα του Perrotta και την συμπάθεια του Field να αλληλοαναιρούνται χωρίς ποτέ να πλησιάζουν τον Todd Solondz στον οποίο και οι δυο αναφέρονται (και χρησιμοποιούν ακόμα και τη Jane Adams σε ίδιο ρόλο σε παρόμοια σκηνή με αυτή που άνοιγε το Happiness (1998)).

Συνοψίζοντας, η ιστορία έχει να κάνει με διάφορους ενήλικες της αμερικάνικης suburbia, τους συνηθισμένους κερατάδες παιδεραστές και δολοφόνους, που φέρονται υποτίθεται σα μικρά παιδιά. Αλλά οι περισσότεροι που θα τους αρέσει η ταινία δε θα το καταλάβουν καν, και αξίξει να τη δεις για τη σχεδόν συγκινητική προσπάθεια του σκηνοθέτη να σε κρατήσει ξύπνιο. Και τη Kate Winslet που δίνει την ερμηνεία για τα περισσότερα χαρτομάντιλα στη καριέρα της.

Το Νοέμβριο του 2002, η μικρή κωμόπολη της Ζαχάρως, κατέκτησε τα τηλεοπτικά παράθυρα, χάρη στη δέσμευση του δημάρχου, αν κερδίσει, να βρει νύφες στους άντρες της υπό παρακμή επαρχίας του. Το Sugartown, είναι η καταγραφή της υλοποίησης της δέσμευσης.Εμπνευσμένος απ’ αυτήν την αλλόκοτη ανακοίνωση για σαφάρι γυναικών, ο Κίμων Τσακίρης ταξίδεψε ως τη μικρή πόλη πλάι στην αρχαία Ολυμπία, και με μια κάμερα στον ώμο, κατέγραψε την περιπέτεια αυτών των ανθρώπων, και το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων τους. Αυτό που προέκυψε, είναι ένα ντοκουμέντο πολλαπλών αναγνώσεων: από το ποιοι και πώς κυβερνάνε σε τούτον τον τόπο, και την ερήμωση της ελληνικής επαρχίας, μέχρι το σε πόσους διαφορετικούς πλανήτες κατοικούν οι άνθρωποι της χώρας μας και πόσο εύκολο είναι να εκμεταλλευτεί κανείς τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τις ελπίδες τους, ή να ξεκινήσει αλισβερίσι λευκής σάρκας συνειδητά, ή ασυναίσθητα, φορώντας του ένα φαινομενικά αφελές προσωπείο.

Ωστόσο, ο Τσακίρης διαλέγει έναν πιο ανάλαφρο δρόμο, προτιμώντας να μείνει στην ιστορία των ανθρώπων αυτών, και όχι στα όσα συνεπάγεται, γεγονός που στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, προκάλεσε περισσότερες ενστάσεις απ’ ότι η ίδια η ταινία. Ή το ανάλαφρο σκηνοθετικό της στυλ, που ανά διαστήματα θυμίζει τηλεριάλιτι. Όπως και να ‘χει, το Sugartown, που έρχεται με τις συστάσεις και το βραβείο του κοινού του περασμένου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, αλλά και με το Κρατικό Βραβείο για ντοκιμαντέρ, πρέπει τουλάχιστον να επιβραβευθεί για την ευαισθησία του. Για τον τρυφερό τρόπο που παρουσιάζει το θέμα του --μια ιστορία που είχε σκάσει στα τηλεπαράθυρα για να κανιβαλιστεί με τη γνωστή διάθεση διασυρμού του κουτιού. Και βέβαια, για το ανέλπιστο δώρο που του κάνουν οι πρωταγωνιστές του: ένα μανδύα πηγαίου σουρεαλιστικού χιούμορ, για να σκεπάσει την τρυφερή καρδιά του, και να κάνει το Sugartown την πιο αστεία ελληνική ταινία της χρονιάς.

Φυλή Μάγια εξαϋλώνεται από ισχυρότερη, που μεταφέρει τους πολεμιστές των χαμένων πίσω στους τεράστιους πέτρινους ναούς της, για να προσφέρει ζωντανή την καρδιά τους στον θεό της. Νεαρό μέλος ξεφεύγει και προσπαθεί να τους αποφύγει για να γυρίσει πίσω στο χωριό του και να βγάλει την γυναίκα και τα παιδιά του από τη σπηλιά που τους είχε κρύψει. Εν αγνοία του όμως, οδηγεί τους διώκτες του στον άνθρωπο που θα σβήσει τον κόσμο τους.Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η πατάτα του. Εν μέσω σκανδάλων και ακονισμένων μαχαιριών, επέστρεψε ο άνθρωπος που συγκλόνισε τον κόσμο με την αγριότητα που έδειξε στον Ιησού του στο Πάθος του Χριστού (2004), και αν ήσουν αρκετά εντυπωσιασμένος απ’ τα προηγούμενα κατορθώματά του που λύγισαν ταμεία και βραβεία, θα πίστευες πως όλο αυτό το αρνητικό κλίμα ήταν μεγεθυμένο μονάχα επειδή τα γαμωσταυρίδια που έριξε ο Mel στους Εβραίους, ήταν σβησμένα με αλκοόλ. Αν την έχεις πατήσει κι εσύ έτσι, σου ‘ρχεται έκπληξη.

Γυρισμένη βασικά για να δείξει o Gibson πόσο πολύ του αρέσουν οι καταδιώξεις και να δει πόσο καλά μπορεί να τις στήσει, το Apocalypto είναι ένα κολάζ δράσης και μισοψημένης αυτο-αναζήτησης, που χάρη κυρίως στην εξαιρετική φωτογραφία, έχει μερικές επιβλητικές εικόνες να πάρεις μαζί σου κι έξω απ’ την αίθουσα (αν δεν τις έχεις ήδη μαζέψει απ’ το trailer), όμως κυρίως αποτελείται από καλοστημένες αλλά άνευρες σκηνές της trademark βαναυσότητάς του. Οι παραλληλισμοί των αέναων εμφυλίων των Μάγια με τη διαχρονική αυτο-καταστροφικότητα του ανθρωπίνου γένους και ακόμα περισσότερο με το Μεσανατολικό και τη Δυτική παρέμβαση, υπάρχουν, αρκεί να θέλεις πολύ να τους δεις. Όχι βέβαια τόσο στο βαρετό πρώτο μισό, που θυμίζει περισσότερο πειραγμένο ντοκιμαντέρ του National Geographic, όσο στο δεύτερο, όπου τα μηνύματα κρύβονται μαζί με τον Skywalker Μάγια μας, στους ίδιους θάμνους που σύχναζε κι ο Rambo.

Δεσμευμένος μεσήλιξ αρχιτέκτων με προβλήματα στη σχέση του, βρίσκει τον έρωτα στο πρόσωπο της μητέρας του νεαρού που λήστεψε επανειλημμένως το καινούριο του γραφείο. Η σχέση τους όμως δεν έχει μέλλον, ειδικά αφού η Βόσνια μητέρα, του κάθεται βασικά για να μπορεί να εκβιάσει τον αρχιτέκτονα σε περίπτωση που καρφώσει το γιο της. Οι σχέσεις και οι τριβές που προκύπτουν πάντως, αναγκάζουν όλους τους εμπλεκόμενους να επανεκτιμήσουν τη ζωή τους.Με το πρώτο δικό του σενάριο απ’το 1991, ο μάστορας του κουλτουριάρικου chick flick παρουσιάζει ένα ερωτικό δραματάκι χαριτωμένο κι ευχάριστο στο περιορισμένο του δυναμικό, που κρατιέται μακριά απ’ τα συνήθη επικά επίπεδα του Άγγλου, για να προσπαθήσει να αγγίξει πιο ευαίσθητες κι εσωτερικές νότες. Το ένα τσουβάλι ερμηνειών που κουβαλά ο τίτλος του, περιλαμβάνει την διάρρηξη του κεντρικού ήρωα στη ζωή μιας άλλης οικογένειας, καθώς και της λευκής φυλής που αντιπροσωπεύει, στο γκέτο που έχει αναλάβει να αναπλάσει η εταιρεία του. Η πρόθεση του Minghella να καταπιαστεί με ρευστά κοινωνικά ζητήματα, όπως οι μοντέρνες οικογένειες που αποφεύγουν να δεθούν με επίσημα δεσμά, ή οι σχέσεις του ανώτερης τάξης λευκού με τις μειονότητες της μεγάλης πόλης, δεν εγγυάται την επιτυχία του, όπως φαίνεται άλλωστε κι απ’ το αποτέλεσμα. Το φιλμ υποφέρει στο πρώτο του επίπεδο απ’ την ανύπαρκτη χημεία ανάμεσα στο παράνομο ζευγάρι, και στο δεύτερο απ’ την αφέλεια που φροντίζει να διατηρήσει ο δημιουργός του, μάλλον για να το κρατήσει ανάλαφρο μπας και μαζέψει κάνα φράγκο. Ο Law και η Binoche, οι βασικοί πρωταγωνιστές του, ερμηνεύουν τους ρόλους τους, στην καλύτερη περίπτωση χλιαρά, η Penn χώνεται στον ρηχό της ρόλο με τέτοια μανία, που φωνάζει overacting απ’ το χιλιόμετρο, κι έτσι ο νεαρός Gavron που συμπληρώνει το κουαρτέτο, είναι ο μόνος που σώζεται, με την ήσυχη και διακριτική παρουσία σ’ ένα ρόλο που θα μπορούσε να κάνει κουρέλια για να κερδίσει προσοχή. Πάντως, το γενικότερο πανηγύρι πακετάρεται όμορφα σ’ ένα σύνολο με συνεπές ύφος και καλό ρυθμό, έστω κι αν αυτός περνάει με σλάλομ διάφορα κλισέ, για να φτάσει σε ένα ενοχλητικά απλοϊκό και γλυκανάλατο φινάλε.