"Ο Αντρέας είναι ένας νέος µοναχικός ταξιτζής, κοµµάτι µιας σύγχρονης χαοτικής µεγαλούπολης, χτισµένης από τις ιστορίες των ανθρώπων που µπαινοβγαίνουν στο ταξί, ιστορίες µέσα από τις οποίες ο Ανδρέας ζει τη δική του ζωή. Η τυχαία συνάντησή του µε τη Μαρία, µια γοητευτική και µυστηριώδη γυναίκα, τον κάνει να ζήσει τη δική του ιστορία, οδηγώντας τον όµως παράλληλα σ’ ένα επικίνδυνο παιχνίδι ζωής και θανάτου, όπου τα όρια της αλήθειας και του ψέµατος, του πάθους και του µίσους είναι δυσδιάκριτα."
Αντέγραψα παραπάνω το blurb του φιλμ γιατί η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από τη πλοκή, από τότε που τρακάρησα μαζί της στη Θεσσαλονίκη. Ένας ταξιτζής γνωρίζει μια μοιραία γυναίκα όπως λέει και αυτή τον ωθεί στα όρια, τα οποία υποτίθεται θέλει να παραβιάσει οριστικά. Και βρίσκει και μια άλλη που δε του ζητάει και πολλά στο εντωμεταξύ. Κάπως έτσι και δεν έχει και πολύ σημασία, αφού αυτό που ξεχώρισε τη ταινία στο φεστιβάλ και έφτασε να τη βγάλει μέχρι τις αίθουσες είναι οι ερμηνείες, ειδικά του Τάσου Νούσια, που στέκονται πολύ πάνω από το ύψος των περιστάσεων. Περιστάσεις που περιγράφονται, και διαγράφονται και στο πανί, ως αιματηρά φτωχές και εξαιρετικά φιλόδοξες. Δυστυχώς, για παράδειγμα, ο σκηνοθέτης δεν έχει ούτε τον προϋπολογισμό ούτε τις δυνατότητες να δώσει αίσθηση υπερβολικής ταχύτητας ούτε επιπέδου βιντεοπαιχνιδιού του '80 (με δυο ασπρόμαυρες λωρίδες να αναβοσβήνουν και να ανεβοκατεβαίνουν). Το πως κατάφερε όλους τους συμμετέχοντες να πιστέψουν αυτό το project (και πως κατάφερε να τους μαζέψει καν) το εξήγησε ο ίδιος, σε σχετική μου ερώτηση, με την εμπειρία του στον θεατρικό χώρο.

Οικογένεια με ζόρια, μετακομίζει σε μεγάλο αγρόκτημα για να ζήσει με ηλιόσπορους, όπου τους καλωσορίζουν φαντάσματα, τα οποία βλέπει μόνο το μικρό παιδάκι που δεν έχει ακόμα μιλήσει, γιατί είναι αθώο κι ανέγγιχτο. Σύντομα το plot point εγκαταλείπεται, για να μπορέσει να τα δει η έφηβη κόρη, την οποία θα τρομοκρατούν, αλλά κανείς δε θα πιστεύει. Εκτός ίσως απ' αυτόν τον περίεργο ξένο που εμφανίζεται ξαφνικά για να βοηθήσει στο χωράφι.Μόνιμοι κάτοικοι Αμερικής πια, οι αδερφοί Pang που άφησαν το στίγμα τους στα δυτικά multiplex με το Μάτι (2002) και τα sequels του, παρατάνε όποια προσχήματα διακριτικότητας είχαν μέχρι τώρα, για να κατασκευάσουν το κλασσικό πια μετρίου βεληνεκούς αμερικάνικο μεταφυσικό θρίλερ. Δίχως καμία λεπτότητα ούτε στο σενάριο, και κυρίως ούτε στην ηχητική μπάντα, κάνουν ό,τι μπορούν για να πετύχουν εύκολα τρομάγματα, και μάλιστα τόσα πολλά και τόσο συχνά, που καταλήγουν τόσο βαρετά και προβλέψιμα και κωμικά, όσο και το μνημειωδώς the-butler-did-it τελικό twist. Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά οι Ασιάτες ξέρουν να φτιάξουν ατμόσφαιρα, κι απ' το πρώτο κιόλας set piece αντιλαμβάνεσαι ότι ξέρουν και τι να κάνουν την κάμερα. Κρίμα όμως που τους βάλαν να δουλέψουν χωρίς σενάριο.

Με το πιο βατό line-up της μικρής μεγάλης του ιστορίας, το Cult Film Festival του Gagarin, επιστρέφει φέτος "χειρότερο από ποτέ," απ' ό,τι λέει ο Δελτίος Τύπου. Με την καλή έννοια, λέμε εμείς. Από την Πέμπτη 8 Φλεβάρη μέχρι και την Κυριακή 11, δεκατέσσερις ταινίες απ' τη χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας και δύο απ' την πιο σύγχρονη, θα γεμίσουν τον πολυχώρο της Λιοσίων. Βέβαια το tour de force όπως κάθε χρόνο, είναι το αφιέρωμα στο τιμώμενο πρόσωπο, που φέτος, για πρώτη χρονιά, έρχεται έξω απ' τα σύνορα.

Η διαβόητη Cicciolina (κ.κ. Ilona Staller, για όποιον ενδιαφέρεται), μπορεί να τέλειωσε την καριέρα της στην πορνογραφία όταν οι σημερινοί 25άρηδες ήταν ακόμα… 5άρηδες, αλλά όπως αποδεικνύεται επί 4 συναπτά έτη οι νεολαίοι ξέρουν να τιμούν την ιστορία και την παράδοση. Οπότε είναι δεδομένο το sold out για τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, που η μεγάλη "καλλιτέχνις και πρώην βουλευτής του Ιταλικού Κοινοβουλίου," θα παρουσιάσει το sex show της στα αλλαλάζοντα πλήθη. Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθεί και το 20χρονο Τσιτσιολίνα Show (1987), δια χειρός Μιχάλη Λεφάκη του νεότερου, που είχε γυριστεί την τελευταία φορά που η Staller είχε βρεθεί στην πατρίδα μας, λίγο πριν ο Λεφάκης βαρέσει κανόνι. Στο πρόγραμμα επίσης το Cicciolona, Amore Mio (1979) που ήταν και η πρώτη μεγάλη στιγμή της καλλιτέχνιδος, καθώς και το Dedicato Al Mare Egeo (1979), η τελευταία soft core δουλειά της Ιταλίδας, που τυγχάνει να είναι και η μόνη που θέλει να θυμάται. Και μάλλον όχι για τη μουσική του Ennio Morricone.

Οι ελληνικοί τίτλοι, ιδιαίτερα φρεσκαρισμένοι και εντελώς συλλεκτικοί οι περισσότεροι φέτος, τσιμπάνε μπόλικες πτυχές του ελληνικού cult, απ' τον θρυλικό Σκυλά με τον Κώστα Στεφανάκη και τον κολασμένο Γύρο του Θανάτου (1983), μέχρι τους Ομοφυλόφιλους (1988) και το Ποιός θα Πηδήξει τη Γοργόνα. Απ' το roster δε λείπουν βέβαια η Τίνα Σπάθη (Μέλι το Κορμί της (1975)) κι ο Νίκος Ζερβός (Τηλεκαννίβαλοι (1986)), αλλά τουλάχιστον φαίνεται πως εξαντλήσαμε τον Γκουσγκούνη. Ιδιαίτερα συγκινητική αναμένεται η προβολή της Επιστροφής των Καθαρμάτων (2003) εις μνήμην του Απόστολου Σουγκλάκου, που αγάπησε και αγαπήθηκε ιδιαίτερα σ' αυτό το φεστιβάλ, ενώ εξέχουσα επιλογή του φετινού προγράμματος αποτελεί η σπανιότατη (στη χώρα μας τουλάχιστον) Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999), ο συναρπαστικός ύμνος στα B-movies επιστημονικής φαντασίας, που έκανε τον Πάνο Κούτρα πρώτη μούρη στη Γαλλία, την ώρα που οι συντοπίτες του δεν του δίνουν δίφραγκο να κάνει ταινία. Πανηγυρική αναμένεται και η προβολή του Κακού (2005), που θα γιορτάσει την έξοδό του στα ράφια των DVDάδικων.


Δες/Κρύψε το πρόγραμμα προβολών

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ (2003) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
17.00 ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠ`ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ (1983); (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Μπακοδήμος
19.00 ΤΣΙΤΣΙΟΛΙΝΑ SHOW (1987)
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Λεφάκης τζούνιορ
21.00 R.I.P ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΟΥΓΚΛΑΚΟΣ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ (2003)
Σκηνοθεσία: Φωκίων Μπόγρης
23.00 MAD TV ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ (*)
TRASH VJ SET / ΤΑ ΠΙΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ (1989)
Σκηνοθεσία: Τάκης Μελίδης
16.00 ΡΟΚΑΚΙΑΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ (1989) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
18.00 CICCIOLINA, AMORE MIO (1979)
Σκηνοθεσία: Amasi Damiani & Bruno Mattei
20.00 ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΙΑΤΑ (1983) (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Καραγιάννης
22.00 ΤΟ ΚΑΚΟ (2005)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νούσιας
00.30 ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟ CULT ΦΕΣΤΙΒΑΛ! (*)
Σαπίλα Θανάτου / Μετάληρα / Ανώρινοι / Λασκαρίδης


ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 DEDICATO AL MARE EGEO (ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ) (1979) (*)
Σκηνοθεσία: Masuo Ikeda
16.00 ΤΗΛΕΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ (1986) (*)
Σκηνοθεσία: Νίκος Ζερβός
18.00 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΗΔΗΞΕΙ ΤΗΝ ΓΟΡΓΟΝΑ (τέλη `70 με αρχές `80)
Σκηνοθεσία: Κώστας Δούκας-Ντάιμον
20.00 ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ (1982)
Σκηνοθεσία: Ντίμης Δαδήρας
22.00 Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΟΥ ΜΟΥΣΑΚΑ (1999)
Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας
00.30 CICCIOLINA LIVE
POP PORN PARTY Με τον Γιο του Ανέμου και τον DJ Drink!

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΣΚΥΛΑΣ (*)
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Βογιατζής
17.00 Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (1983)
Σκηνοθεσία: Ερρίκος Θαλασσινός
19.00 ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ (1988)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσολάκος
21.00 ΜΕΛΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ (1975)
Σκηνοθεσία: Ηλίας Μυλωνάκος
23.00 ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ (*)
Ρεσιτάλ Φρυόβολου Χαρούπη + Μάριος Φουαγκρά Περλόν + Γραμμένος Σπύρος

Από αύριο και για δέκα μέρες (όπως είπαμε) το πέρα-δώθε και το πάρε-δώσε του πιο πολύβουου ευρωπαϊκού κινηματογραφικού φεστιβάλ κυριαρχεί στο ενδιαφέρον της βιομηχανίας, τουλάχιστο στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού (και παραπέρα). Τρακόσιες εβδομήντα τρεις (373) ταινίες πήραν σειρά για προβολές σε καμιά πενηνταριά αίθουσες, και καμιά εφτακοσαριά (από τις οποίες πολλές ήδη φεστιβαλο-γυρισμένες) θα παζαρευτούν. Ανάμεσά τους πρώτη και καλύτερη η La Môme (2007), τιτλοφορεμένη και ως La Vie en Rose στο Βερολίνο (και παραπέρα) για προφανείς λόγους. Που ανοίγει το φεστιβάλ και φιλοδοξεί να επιστρέψει το γαλλικό τουλάχιστο κοινό στις ποιοτικές παραγωγές που δείχνει να περιφρονεί τελευταία.

Για να επιτευχθεί η ολική επαναφορά στη χώρα της ψηλομύτικης κουλτούρας, η Édith Piaf αναπαριστάνεται στο πανί ως καλλονή, από την Marion Cotillard, ενώ για τη φωνή της χρησιμοποιήθηκαν οι αυθεντικές ηχογραφήσεις του '50 και του '60 και μίμος (βλ. κάτι σαν Μητσικώστας) για τις παλιότερες. H Bunny Dee ανέλαβε να ψάξει το θέμα, ρωτώντας όλες τις φίλες της που σκέφτονταν να αφήσουν προσωρινά το NFT για να πάνε στο Βερολίνο, και έχει τα περισσότερα:

Padam padam padam... Η φετινή Berlinale ανοίγει με το La Vie En Rose (2007), κι εγώ δε θα είμαι εκεί... Η ζωή της Édith Piaf, της περιστέρας του τραγουδιού στα 40s, θα αποδοθεί στη μεγάλη οθόνη, όχι όπως στο ομώνυμο ντοκυμανταίρ του 1998, αλλά με κάθε έμφαση στο δράμα που πέρασε για να φέρει τα τραγούδια της στα αυτιά της κάθε θείας για να την πάει απ' τη Μπελβίλ στη Νέα Υόρκη.

Η Marillon Cotillard, που θα γνωρίζεις ως "αυτή που κέρδισε César 2ου γυναικείου για το Un long dimanche de fiançailles (2004) του Jean-Pierre Jeunet", ή ως "η Sophie Kowalsky του Jeux d' enfants (2003)", ενσαρκώνει μια Piaf "πιο όμορφη από την αληθινή" στην ταινία, εφόσον άλλωστε δεν πέρασε τα πάθη της. Δεν μεγάλωσε σε πορνείο ούτε την είχε χτυπήσει αντίστοιχη βροχή ασθενειών στα νεαρά της. Τύφλωση, κώφωση, αλωπεκία, δε σε κάνουν συνήθως "μικρό περιστέρι", και ευτυχώς για τη πρωταγωνίστρια της αληθινής ζωής που την ανάγκασε ο πατέρας της να μάθει να τραγουδάει. Για να γίνει και ταινία που την έχει δίπλα σε προσωπικότητες που άφησαν αντίστοιχη εποχή, όπως τη Marlene Dietrich ή τον Jean Cocteau.

Δυνατή επιλογή για να ανοίξει το φεστιβάλ, θεωρητικά. Και συναίσθημα και ονόματα και "γαλλική ποιότητα". Και με τον Olivier Dahan που γράφει και σκηνοθετεί, να έχει κάνει το ντεμπούτο του επίσης στο Βερολίνο, με το Brothers: Red Roulette (1995). Και θα είναι η δεύτερη φορά, μετά το Les temps qui changent πρόπερσι, που το φεστιβάλ θα ανοίξει με τον Gérard Depardieu, να παίζει εδώ τον Louis Leplée, τον διαχειριστή καμπαρέ που ανακάλυψε την Piaf.

Με τη Megan Fox στο τεύχος Μαρτίου παραδίδει το πνεύμα το αμερικάνικο FHM. Οι φωτογραφίες της εικοσάχρονης, απομεινάρια αφιερώματος του 2005 (οπότε, ακόμα καλύτερα, ήταν δεκαοχτάχρονη, έτσι?), έρχονται για να προμηνύσουν την ανάδειξή της σε αστέρι της χρονιάς κατά τις 4 Ιουλίου, όταν και προσγειώνονται στη Γη οι Transformers (2007) του Michael Bay. Πριν φτάσει στο μεγάλο της πρωταγωνιστικό ρόλο ως αξεσουάρ τεράστιων χαμαιλεοντικών ρομπότ, η πρασινομάτα πιτσιρίκα με τις στρουμπουλές μπουκούλες έκανε και ένα γλαστρο-πέρασμα από το Confessions of a Teenage Drama Queen (2004) δίπλα στη Lindsay Lohan (από την οποία χρειάζεται και συμβουλές για το που αλλού θέλει ένα μικρό στρουμπουλεματάκι ακόμα). Το πολλά υποσχόμενο βιογραφικό της συμπληρώνουν το βολτάρισμά της πέρσι στην αμερικάνικη σειρά Hope & Faith και, κυρίως, η δηλωμένη αχόρταγη δίψα της για σεξ.

Τις φωτογραφίες σκάναρε το megan-fox.net. Το FHM έκλεισε αρνούμενο (μεταξύ άλλων) να παρακολουθήσει το λιώσιμο της Angelina Jolie, όπως είπαμε.

Βγήκε πριν λίγο στο Empire Movies, και μάλλον απλά το 'στειλε η Paramount παντού και το ανεβάζουν όλοι, το trailer του τρίτου Shrek. Και με τη πρώτη ματιά φαίνεται σαφώς πιο ολοκληρωμένο από το teaser αποκαλύπτοντας και τη βασική πλοκή της ταινίας με περισσότερες σκηνές.

Update: Τελικά το βίντεο κατέβηκε φυσικά από τη σελίδα. Ίσως να σχεδιάζονταν να βγει στις διαφημίσεις του Super Bowl που φέτος οι περισσότερες εταιρείες θεώρησαν απαγορευτικά ακριβές. Το σίγουρο είναι ότι έκανε πρεμιέρα μερικές μέρες αργότερα στις διακοπές του American Idol. Και βγήκε και στο δίκτυο στο Moviefone. Μέσα σε αδιαφορία ακόμα και για το αν τον Shrek τον τρώει ο κώλος του ή αν η Fiona είναι όντως έγκυος.

Αντίθετα μεγάλο ενδιαφέρον συγκέντρωσε η αναφορά των New York Times, μερικές μέρες αργότερα από αντίστοιχο δημοσίευμα των Los Angeles Times, για τις ολοένα και πιο δύσκολες σχέσεις της Dreamworks με τη Paramount και του Steven Spielberg με τον Brad Grey. Το αφεντικό της Paramount φαίνεται να χώνει όλο και περισσότερα credits για την εταιρεία στις παραγωγές της (εξαγορασμένης) Dreamworks. Και ο Spielberg, που συμφώνησε να μείνει και εξακολουθεί να νοιάζεται προφανώς, δεν έχει συνηθίσει να έχει κανέναν πάνω από το κεφάλι του. Έτσι είχε προειδοποιήσει να μη βγει κάποιος να κάνει παρουσίαση (και το κομμάτι του) πριν τις επίσημες πρεμιέρες των Dreamgirls (2006), ταινία-παιδί του (συνεταίρου του στη Dreamworks) David Geffen. Φυσικά τον γράψαν, και η ταινία έμεινε και έξω από τις βασικές κατηγορίες στα Όσκαρ σαν αποτέλεσμα, ίσως, και κακού marketing. Και με τις ζέστες να ψιλοπλησιάζουν με δυο υπερ-υπερπαραγωγές (τον τρίτο Shrek και τους πρώτους Transformers) της εταιρείας που έστησε να έχουν πάρει σειρά για εισπράξεις, ο άνθρωπος που όρισε το καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ ψήνεται ήδη, στα κάρβουνα.

Η ιστορία είναι τόσο εφιαλτική όσο και ενός 40 Year Old Virgin (2005). Μόνο που αντί μια μέρα να ξυπνάς το πρωί με τον πρώτο σου μεγάλο και μοναδικό έρωτα (τη Χουφταλία) και να 'χεις σαρανταρήσει, είσαι από αυτούς που τον ξόρκισαν με σκόρδα αγιόνερο και ένα ποτάμι βότκα κάθε βράδυ τον εφιάλτη. Αλλά πάλι τη πάτησες.

Ο Judd Apatow, με το μαγικό πενάκι που κάνει ανθρώπινο τον κάθε απροσάρμοστο και τις πιο ακλισεδιάριστες mainstream κωμωδίες του νέου αιώνα (γιατί και οι αιώνες αλλάζουν όπως ξέρεις), πιάνει αυτή τη φορά την τυχαία.. γονιμοποίηση μέσα σε εξελιγμένα ήθη. Αλλά, απ' ότι φαίνεται, με το παλιό καλό αποτέλεσμα. Ε και τι άλλο αποτέλεσμα να περιμένεις δηλαδή, αφού τα μικρά κλαψιάρικα ανθρωπάκια δε τα 'φερνε ποτέ ο πελαργός και η υπευθυνότητα θα σου χτυπήσει κάποια στιγμή τη πόρτα αν δε φροντίζεις να δίνεις άλλη διεύθυνση (κανενός σαραντάρη παρθένου ας πούμε).

Η προώθηση του φιλμ, που ανέβασε ταχύτητα από τη Παρασκευή (με επίσημη σελίδα και τα σχετικά), δεν αρκείται στο να κατατρομάξει μόνο το αντρικό κοινό. Ένα απ' τα τρία πρόμο πόστερ που κυκλοφόρησαν στέκεται στο κεφάλι του Seth Rogen, που έχει όλες τις προοπτικές να γίνει πιο συμπαθής κι απ' τον Steve Carell, κάτω απ' τη διακριτική ερώτηση "what if this guy got you pregnant". Οι πρώτες αναφορές από τα test screenings επιβεβαιώνουν ενθουσιώδη υποδοχή, πολλά περάσματα θα γίνουν από guests που υποδύονται τον εαυτό τους ή περίπου (ανάμεσά τους και ο προηγούμενος πρωταγωνιστής του σκηνοθέτη), το φιλμ θα 'ναι πάλι R-rated (βλ. ανήλικοι μόνο με συνοδεία) και υπόσχεται σκηνές γέννησης πιο.. φυσικές κι από μουνάκι με δόντια, και ότι άλλο μπορείς να δεις και μόνος σου το βλέπεις και μόνος σου. Στο τρέιλερ δε φαίνεται και πολύ το υποκριτικό μέγεθος της Katherine Heigl, αλλά είναι κι αυτό γνωστό.

Από άλογο θα πάει ο Χάρι Πότερ στο 7ο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, όπως σου αποκαλύπτουν σε παγκόσμια αποκλειστικότητα οι Μάσες, προσθέτοντας ένα κι ένα (κι ένα μεγάλο).

Θυμίζω ότι από το καλοκαίρι ξέραμε ότι, προς μεγάλη λύπη του Stephen King, το Harry Potter and the Deathly Hallows θα 'χει μπόλικο αίμα. Και ξεκινώντας απ' τα μικρά, όπως ανακοίνωσε η J.K. Rowling στη σελίδα της και λίγο αργότερα οι εκδότες της, Bloomsbury (στη Βρετανία) και Scholastic Inc. (στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού), ο 7ος τόμος της ιστορίας του μικρού μάγου που όλο μεγαλώνει θα κυκλοφορήσει αμέσως μετά τα μεσάνυχτα που θα σημάνουν την έναρξη της 21ης Ιουλίου και του ξεμαλλιάσματος νυσταγμένων μανάδων στα βιβλιοπωλεία. Η ανακοίνωση ήρθε μια μέρα μετά την επίσημη αποκάλυψη ολόσωμου του Daniel "Harry Potter" Radcliffe, σε τρυφερούς εναγκαλισμούς με άσπρο άτι, για τις ανάγκες της προώθησης του Equus που ανασταίνεται στο West End και όπου παίζει, φυσικά, τον νεαρό που αγαπάει πολύ τα άλογα. Εναγκαλισμοί που θυμίζουν έντονα το προωθητικό υλικό του Zoo (2007) που έκανε ένα ψιλοσάλο στο Sundance τη προηγούμενη βδομάδα, τουλάχιστο με το θέμα του, την ιστορία ενός αραβικού επιβήτορα που.. εκδήλωσε έμπρακτα, και μέχρι αντίστοιχης εκδήλωσης θανατηφόρας οξείας περιτονίτιδας, την αγάπη του για έναν 45άρη άνδρα στο Seattle πριν δυο χρόνια. Ε και αφού φτάσαμε στα μεγάλα, από τι θα πάει ο Χάρης φωνάζει περισσότερο κι απ' τον τίτλο του θέματος.

Νεαρή Εβραιοπούλα στην κατηχούμενη απ' τους Ναζί Ολλανδία, προσπαθεί να φτάσει στο απελευθερωμένο κομμάτι της χώρας, αλλά μέσα από τραγικές περιπέτειες καταλήγει στο πλευρό των αντιστασιακών πατριωτών της. Αναγκασμένη να υπερσκελίσει τις αντιξοότητες και την δυσπιστία των συντρόφων της, παρεισφρύει στο γερμανικό στρατόπεδο και γίνεται ερωμένη του επί κεφαλής, μια σχέση γεμάτη έρωτα και πόνο. Αχ...Είκοσι χρόνια μετά την τελευταία του ταινία στην πατρίδα του, και σχεδόν μια δεκαετία μετά την τελευταία του ταινία γενικότερα, ο Paul Verhoeven επιστρέφει με ένα δραματικό ερωτικό κατασκοπικό ιστορικό θριλερικό περιπετειακό αισθησιακό έπος, κι όλοι αναρωτιούνται αν τους είχε λείψει. Να σας πω εγώ: ναι ρε. Από τις πρώτες, ευρωπαϊκές του ταινίες μέχρι ακόμα και το Showgirls (1995), και βέβαια με την καινούρια του δουλειά, ο Verhoeven γοητεύει με τη μαγική του ικανότητα να συνδυάζει το camp, την πρόκληση, την ίντριγκα, την τεχνική αρτιότητα με λίγα μέσα, και το περίπλοκο (ίσως και παραπερίπλοκο) σενάριο με τους περιπλεγμένους ήρωες. Η μικρή Ολλανδέζα του Black Book (2006) και οι περί αυτήν, είναι άξιες προσθήκες στο roster των χαρακτήρων με τις εξόφθαλμα αντικρουόμενες πτυχές, που προσφέρουν στον σκηνοθέτη έναν ευρύ --έστω και προκλητικά τεχνητό-- καμβά, για να ζωγραφίσει τις μεθυστικές εξτραβαγκάνζες του, που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία ως λατρεμένες σκατοταινίες με ολόδικά τους μυθοπλαστικά όρια. Βασισμένο, λέει, σε αληθινή ιστορία, το φιλμ φλερτάρει αδιάκοπα με όλα τα χαρακτηριστικά του Ολλανδού σκηνοθέτη, που δείχνει να 'ναι σε μεγάλα κέφια έτσι όπως παντρεύει τη δική του Λίστα του Σίντλερ (1993) με το θρυλικό Salon Kitty (1976), σε ένα φιλμ πολύ εντυπωσιακό για να 'ναι ευρωπαϊκό, αλλά πάντως γυρισμένο στην Ευρώπη. Κρατάει κάνα μισάωρο περισσότερο απ' όσο χρειαζόμασταν, αλλά δεν σταματά στιγμή να 'ναι ηλεκτρισμένο με ερωτισμό, χάρη στην ανάφτρα πρωταγωνίστριά του, που πολύ θα θελήσεις να γίνει μούσα του. Και σου, άμα λάχει.

Μια αλανιάρα μέλισσα, γίνεται η αφορμή ένας συγγραφέας να μεταμορφωθεί σωματικά και ψυχικά, μπροστά στα μάτια της γυναίκας του, της ετεροθαλούς αδερφής του και της ερωμένης του. Στην απομακρυσμένη παραλία που καταλήγουν αποκλεισμένοι οι τέσσερις, αποκαλύπτονται ένα σωρό μυστικά, που, όπως είναι φυσικό, τους αλλάζουν τη ζωή.Στην εποχή που και το θέατρο προσπαθεί να γίνει πιο κινηματογραφικό ψάχνοντας λογής-λογής κόλπα να εμπλουτίσει τα σκηνικά του, όταν περνάς ένα θεατρικό στην οθόνη και δεν αφήνεις πίσω την εγγενή του στατικότητα, τότε μάλλον κάτι δεν έχεις πιάσει απ’ την καινούρια γλώσσα. Αν και η διάρκεια ίσα που ξεπερνά τα 90 λεπτά, η ταινία πνίγεται στην μικρή ερημική της παραλία, κι ακόμα κι αν οι εξαιρετικά καλοκουρδισμένες ερμηνείες καταφέρουν να σου το καμουφλάρουν, θα το ψυλλιαστείς στο μικρό μοντάζ ενός back-story στα μισά, που θα σε κάνει ξαφνικά να ανασάνεις. Όπως και να 'χει πάντως, σαν ταινία διαλόγων και ερμηνειών κυρίως --και αποκλειστικά μη σου πω--, η αυγουστιάτικη μέλισσα κρύβει μυτερό κεντρί στην βαριά προϋπηρεσία των ηθοποιών στους συγκεκριμένους ρόλους, και στο διάσπαρτο χιούμορ της, έχει μια διακριτική ποιητικότητα που κάνει την όλη εμπειρία κατάτι αλλιώτικη. Αρκετά τουλάχιστον για να μην μπορείς να κακιώσεις στον Αθερίδη, παρά να ελπίζεις μόνο ότι την επόμενη φορά το όραμά του θα είναι πιο κινηματογραφικό.

Κορούλα χασάπη με όνειρα για καριέρα στο πιάνο, βλέπει τις ελπίδες της να καίγονται όταν καθηγήτρια την αποσυντονίζει στη μέση εισαγωγικών για ωδείο. Αρκετά χρόνια μετά, το κοριτσάκι γίνεται κορίτσαρος και τρυπώνει στη ζωή της καθηγήτριας για να της την κάνει κόλαση.Αν πιστέψεις τις ταινίες τουλάχιστον, οι πιανίστες, απ’ τον Μπετόβεν μέχρι τον σολίστα του Shine (1996), δεν στέκουν και πολύ στα καλά τους, και μια ροπή στην ψύχωση την έχουν. Συνήθως βέβαια δεν έχουν τέτοιες δολοφονικές καμπύλες όπως η δολοφονική (σελιδο)γυριστρούλα που υποδύεται η 19χρονη Deborah Francois, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η ξανθιά λιχουδιά που μάλλον δεν θα θυμάσαι απ’ το L’ Enfant (2005), θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τη λίστα των κορυφαίων εξαγώγιμων προϊόντων της Γαλλίας, όχι μόνο γιατί κρύβει πολλά κάτω απ’ τα σφιχτά, αυστηρά συνολάκια της, αλλά και γιατί η ερμηνεία της στο ρόλο της γυναίκας δόλωμα-δολοφόνος, είναι το πιο στοιχειωτικό στοιχείο αυτού του πετυχημένου στους χαμηλούς του στόχους, κομψού ψυχρού ψυχολογικού θρίλερ, που σου θυμίζει πως βλέπεις ευρωπαϊκό σινεμά όταν αντί για αίματα βλέπεις υφέρποντες λεσβιανισμούς. Και όταν ψιλοχασμουριέσαι βέβαια.

Απογοητευμένος φυλακισμένος πεζοναύτης, γίνεται απρόθυμος μυστικός αστυνομικός, που παρεισφρύει στα μαφιόζικα κυκλώματα της παλιάς του γειτονιάς, ελπίζοντας να σώσει τον αδερφό και τον ξάδερφό του, και να γλιτώσει και την ποινή του.Αν και ισχυρίζεται ότι βασίζεται στην πραγματική πραγματική ιστορία του πραγματικού Donnie Brasco, δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή στη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του συνσεναριογράφου του περσινού Crash, που να μην έχουμε ξαναδεί απ’ το Goodfellas (1990) μέχρι τους Sopranos, και μάλλον πολύ καλύτερα. Και ότι ο Moresco πολύ θα 'θελε να 'ναι ο Scorsese αλλά δεν μπορεί, δε χρειάζεται να ξέρεις πως η επιστροφή του πίσω απ' την κάμερα είναι και επιστροφή σε κακόφημους νεοϋορκέζικους δρόμους για να το καταλάβεις.

Η συνύπαρξη του Moresco με τον Haggis στα πλατό, μπορεί να του έδωσε μερικές ιδέες για το πού και πώς να στήνει την κάμερα, αλλά από σενάριο δεν πήρε και πολλά χαμπάρι. Κι έτσι η ιστορία του τσαλαβουτά στη ρηχότητα της μασημένης πλοκής, η οποία γαρνίρεται με voice over που παίρνει τη θέση της κινηματογραφικής αφήγησης στην ανάδειξη των κινήτρων των χαρακτήρων, και των χαρακτήρων των ίδιων. Γύρω απ' τους τρεις ήρωες που υποδύονται με περιορισμένη επιτυχία αναγνωρίσιμες νεαρόφατσες (με τον Ribisi βέβαια να παίζει σε σαφώς ανώτερο επίπεδο), παρελαύνουν ένα μάτσο δισδιάστατοι χαρακτήρες, που υπάρχουν μόνο για να κάνουν το απαραίτητο μπούγιο για να γεμίσει η ώρα απ’ την εισαγωγική σκηνή μέχρι αυτήν του τέλους, και για να προλάβεις κι εσύ να τελειώσεις την κοκακόλα σου. Πετυχημένη πάντως, εσκεμμένα η μη, η διανομή της ταινίας αποκλειστικά σε multiplex, αφού την καθιστά ενδεδειγμένη επιλογή σε περίπτωση που όλες οι άλλες αίθουσες είναι γεμάτες, και μιας και ήρθες, ε, κάτι πρέπει να δεις.

Σε συνέντευξη τύπου χτες βράδυ ο διευθυντής του, Dieter Kosslick, παρουσίασε επίσημα το φετινό πρόγραμμα του 57ου φεστιβάλ με σήμα τη χρυσή αρκούδα. Χωρίς τίποτα ιδιαίτερα ξεχωριστό αφού όλο σχεδόν το διαγωνιστικό πρόγραμμα είχε ανακοινωθεί, σταδιακά, εδώ και βδομάδες. Και περιλαμβάνει αρκετά ήδη γνωστά αμερικάνικα και ασιατικά φιλμ, με τα περισσότερα, όπως το The Good Shepherd (2006) και το Saibogujiman Kwenchana (2006), ήδη και αποτυχημένα. Ή ακόμα χειρότερα, εντελώς θαμένα σα το The Good German (2006) και το Bordertown (2006) με πρωταγωνίστρια τη Jennifer Lopez. Έτσι τη κατάσταση αναλαμβάνουν να σώσουν οι Γάλλοι, με το πολυαναμενόμενο La Vie en Rose (2007) και θέμα τη ζωή της Édith Piaf φυσικά, να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα και τη πρεμιέρα της διοργάνωσης. Διοργάνωση που θα κλείσει ο François Ozon με το καινούριο του και αγγλόφωνο Angel (2007).

Στο Βερολίνο θα κάνει γίνει η πρώτη αποκάλυψη, εκτός διαγωνισμού, και του 300 (2007) τελικά, αν και κάτι επίσημο θα κάνει στην Ελλάδα το Μάρτη. Έξω από διαγωνισμούς αλλά μέσα στα επίσημα είναι και η προβολή των επικών οσκαρικών και μάλλον πιο αναμενόμενων όλων (αφού δε τα 'χει δει κανένας) Letters from Iwo Jima (2006).

Όλες οι προβολές, στα γερμανικά, στο έγγραφο 57 IFB Programm. Το επίσημο πρόγραμμα έχει όπως παρακάτω.

Opening film :

Olivier Dahan

La Vie en Rose

France/UK/ Czech Republic

Joseph Cedar	Beaufort	Israel
Gregory Nava	Bordertown	USA
Stefan Ruzowitzky	Die Fälscher (The Counterfeiters)	Germany/Austria
Ariel Rotter	El otro (The Other)	Argentina/France/ Germany
Bille August	Goodbye Bafana	Germany/France/ Belgium/UK/Italy
David Mackenzie	Hallam Foe	UK
Zhang Lu	Hyazgar (Desert Dream)	Republic of Korea/ France
Saverio Costanzo	In memoria di me (In Memory Of Myself)	Italy
Sam Garbarski	Irina Palm	Belgium/Germany/ Luxembourg/UK/France
André Téchiné	Les Témoins (The Witnesses)	France
Jacques Rivette	Ne touchez pas la hache (Don't Touch The Axe)	France/Italy
Cao Hamburger	O ano em que meus pais saíram de férias (The Year My Parents Went On Vacation)	Brazil/Argentina
Jirí Menzel	Obsluhoval jsem anglickeho kralé (I Served The King Of England)	Czech Republic/ Slovakia
Li Yu	Ping guo (Lost In Beijing)	China
Park Chan-wook	Sai bo gu ji man gwen chan a (I'm A Cyborg, But That’s Ok)	Republic of Korea
Stephen Soderbergh	The Good German	USA
Robert de Niro	The Good Shepherd	USA
Wang Quan'an	Tu ya de hun shi (Tuya's Marriage)	China
Ryan Eslinger	When A Man Falls In The Forest	Germany/Canada/USA
Christian Petzold	Yella	Germany

Closing film :

François Ozon

Angel

France/Belgium/UK

Out of competition :

Zack Snyder	300	USA
Clint Eastwood	Letters From Iwo Jima	USA
Richard Eyre	Notes on a Scandal	UK
Paul Schrader	The Walker	USA/UK

Χάμπουργκερ, πατάτες... κι ένα κοτόπουλο! Είναι δυνατόν, κι αυτή είναι η δύναμη του Adult Swim, να βγάζει στις οθόνες μας πράγματα πιο καμένα από το εν λόγω κοτόπουλο. Και καίγεται και πολύ, τουλάχιστον όσο μας πληροφορεί το trailer που βγήκε για την πρώτη του(ς) ταινία, στην επίσημη σελίδα, το σαββατοκύριακο.

Το Adult Swim, το ενήλικο κομμάτι του καλωδιακού Cartoon Network (και άλλων καναλιών ανά τον κόσμο) που βγάζει στην τηλεόραση το Robot Chicken και το Drawn Together, που κάνει όχι μόνο εικόνες να κινούνται αλλά και την κοιλιά μας απ' τα γέλια, σα να μη ντρέπεται, με διδακτορικό πλέον στο παράλογο και το εκκεντρικό-που-σοκάρει, φημίζεται ήδη για τις σειρές του, αλλά τώρα αποφάσισε να μεταφέρει την οπτική του και σε άλλο μέσο.

Και την ίδια νοοτροπία φαίνεται ότι θα έχει και η ταινία που φοράει τον borat-ικό τίτλο Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film For Theaters (2007) με κάθε υπερηφάνεια που θα μπορούσε να ταιριάζει σε ανάλογο εγχείρημα, απ' ότι μπορεί τουλάχιστον να μας προϊδεάσει το trailer. Βασισμένο στην παλιότερη και κάθε χρόνο και πιο gory σειρά του καναλιού (ονόματι Aqua Teen Hunger Force, το μάντεψες), μας δείχνει τις περιπέτειες ενός... πως να το πεις συνοπτικά... γεύματος φαστφουντάδικου. Με χέρια, πόδια και τη δυνατότητα να σοκάρουν κάποιους, να προσβάλλουν άλλους, και να κάνουν τρίτους να φτύσουν το φαϊ τους (απ' τα γέλια ενίοτε) με τα αστεία τους.

Δε θα πάρει κανένα βραβείο και τα σχετικά, αλλά δε μπορεί κανείς να αρνηθεί την επίπτωση που έχει αυτό το ρεύμα. Τη δύναμη του χιούμορ του, που πάντα φροντίζει να παρακάμπτει ή να εκμεταλλεύεται τη φτηνή παραγωγή, για να την πει στο status quo, χωρίς σοβαροφάνειες. Που δε φοβάται να πει τα πράγματα, όχι με το όνομά τους, αλλά με άλλα ονόματα που αν σε άκουγε η... μαμά σου να τα λες φωναχτά θα αναρωτιόταν αν πρέπει να σε μαλώσει ή να περηφανευτεί για το πόσο ευρηματικό είναι το παιδί της.

Το κείμενο επιμελήθηκε η Bunny Dee και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Με θέατρο, τηλεόραση, νύχτα και μια θέση στην ποπ κουλτούρα της περασμένης δεκαετίας τουλάχιστον ως Άγαμος Θύτης στο βιογραφικό του, ο Θοδωρής Αθερίδης περνά φέτος στο πανί φέρνοντας μαζί του την ελπίδα για κάτι λιγάκι διαφορετικό στον mainstream ελληνικό κινηματογράφο. Έστω κι αν η πρώτη του ταινία, είναι η μεταφορά του ομότιτλου σουξεδιάρικου θεατρικού του, που αποτέλεσε αν μη τι άλλο σπουδαία εισπρακτική επιτυχία τα δύο χρόνια που έκατσε στο σανίδι.

Ο νεοφώτιστος κινηματογραφικός σκηνοθέτης, ανάμεσα στη νέα του παράσταση στο Μικρό Παλλάς και τις πρεμιέρες και προβολές του Μια Μέλισσα τον Αύγουστο, που βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, κέρασε τις Μάσες κοκακόλα και brioche, για να θυμηθεί τι ωραία περάσαν στην παραλία της Χαλκιδικής το περασμένο καλοκαίρι, και πώς οι εκατοντάδες παραστάσεις της θεατρικής Μέλισσας, λειτούργησαν ως ισάριθμες πρόβες για την κινηματογραφική. Και τον βοήθησαν να μείνει εντός budget και χρόνου, κι έξω απ’ τη μαύρη λίστα του παραγωγού του. Κάτι πολύ σημαντικό και για τους δυο τους, αφού τώρα που κατάλαβε ότι ο κινηματογράφος είναι ένα τεράστιο βαρέλι με φωτιά που μέσα πετάς χρήματα κι ελπίζεις απ’ τον καπνό τους να βγει κάτι ωραίο, του άρεσε και θέλει να το ξανακάνει.

Σε συνέχεια προηγούμενων προσπαθειών του Hollywood να βγάλει ταινία ακόμα κι απ’ τις λίστες του Stephen King με τις οδηγίες κολλαρίσματος των εσωρούχων του στο καθαριστήριο, αυτή τη φορά στην οθόνη ανεβαίνει ένα διήγημά του, που είχε ξεκινήσει βασικά σαν ένα δείγμα - άσκηση απ’ αυτές που ετοίμαζε για το δοκίμιό του On Writing. Η ιδέα βέβαια του άρεσε, και την έκανε την άσκηση κι ο ίδιος. Προέκυψαν μια σαρανταριά σελίδες, που αν μη τι άλλο, μέσα στην έλλειψη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας τους, λειτουργούν ως απόδειξη του πόσο μάστορας είναι στο να βγάζει ιστορίες απ’ το τίποτα, και (να το κάνει να μοιάζει) σα να μην του είναι τίποτα.

Το στόρι είναι βασικά μια παραλλαγή του στοιχειωμένου δωματίου, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση βρίσκεται στον 13ο όροφο και τα ψηφία του αριθμού του αθροιζόμενα, δίνουν επίσης 13. Όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το επισκέπτεται ένας συγγραφέας που δεν πιστεύει στα φαντάσματα, κι αυτός ακριβώς ο συνδυασμός της δυσπιστίας του με τις εκδρομές του σε χώρους διαβόητους για τους προληπτικούς, είναι που του εξασφαλίζει το παντεσπάνι του και τη θέση του στις λίστες των best sellers. Το twist του διηγήματος βέβαια, είναι ότι, αφού τα φαντάσματα δεν μπορείς να τα δεις αν δεν πιστεύεις στην ύπαρξή τους, αυτό που υπάρχει μέσα στο δωμάτιο και κάνει κόλαση τη διαμονή του άπιστου φιλοξενούμενου, είναι πιθανότατα ο ίδιος ο διαχειριστής της, ή τέλος πάντων το ίδιο το δωμάτιο λειτουργεί ως πύλη προς τα 'κει.

Και όχι τα φαντάσματα που κυκλοφορούν στο trailer, ή έστω οι διάφορες mix πιατέλες φιδιών με τις οποίες έχουμε πια παβλοφικά συνδυάσει τη μουτσούνα του Samuel Jackson, που θα έχει στην ταινία το cameo του διευθυντή του ξενοδοχείου. Αλλά βέβαια τα θρίλερ θέλουν ποικιλία, κι απ’ αυτή φαίνεται να ‘χει μπόλικη η ταινία, όπως επίσης και διάφορες ελεύθερες μεταφράσεις των εννοιών που αναφέρονται στο βιβλίο, η οποίες δε θα βοηθούσαν κιόλας να ’χουμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Η σημαντικότερη επίδραση που φαίνεται να ’χει το δωμάτιο κατά τον King, είναι μάλλον βραδυφλεγούτσικη, του στυλ αν καταφέρεις να βγεις ζωντανός (τουτέστιν πριν τη μια ώρα), αναπτύσσεις καταρράκτη, διαβήτη, κίρρωση του ήπατος και διάφορες άλλες ταλαιπώριες, συναρπαστικές μεν, αλλά που δεν προσφέρονται ιδιαίτερα για δράση. Οπότε οι σεναριογράφοι έχουν σκοπό να τον κρατήσουν όσο μπορούν περισσότερο εκεί μέσα να του ανακατεύουν την πραγματικότητα μπρος στα μάτια του, και θα αφήσουν τον Mikael Håfström (του Derailed (2005)) να μας δείξει πόσο ενδιαφέρον μπορεί να κάνει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, χωρίς να έχει μέσα την Jennifer Aniston, υγρή και πρόθυμη σε στενό ταγέρ.

Απ' όλη τη μεγάλη χαρούμενη σεξοπαρέα που ξεπάγιασε στο Park City φέτος, δόντια είχε τελικά μόνο η Jess Weixler. Η πιτσιρίκα που μοιάζει με την ωραία αδερφή της Uma Thurman πήρε το βραβείο της επιτροπής του Sundance για την ερμηνεία της στο Teeth (2007), όπως είπαμε νωρίτερα. Και παρόλο που σίγουρα πια τη περιμένουν βιογράφοι να την περάσουν ένα χεράκι, και έχει εμφανιστεί και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές και πήγε και σε δυοτρία φεστιβάλ, το κατατοπιστικότερο για τη μέχρι τώρα ζωή της το βρήκα στο Comedy Central: "So, so, so many details to relay about this person. Wow, you wouldn't believe all the details. Like, really. Yeah. What was the question?"

Η Bunny Dee, πρωταγωνίστρια στο Comic Book Extras όταν δε γράφει για τις Μάζες, είχε αναλάβει το θέμα απ' τη Παρασκευή αλλά τώρα ξεμπέρδεψε με το μαγείρεμα και έχει τα περισσότερα:

H vagina dentata --παρουσία δοντιών σε γυναικεία γεννητικά όργανα-- δοσμένη με σκληρές εικόνες που δε τους λείπει το χιούμορ, είναι κάτι που έκανε το Teeth (2007) να κερδίσει εντυπώσεις στο Sundance. Mε την πρωτότυπη ματιά του σε ένα πρωτότυπα δοσμένο, πρωτότυπο θέμα.

Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος της ταινίας Mitchell Lichtenstein, στην πρώτη του τέτοια μεγάλου μήκους παραγωγή, παίρνει ένα φόντο που θα είχε κάθε δυνατότητα να καταλήξει ελαφρύ και camp, και φαίνεται να καταφέρνει μέσα απ' αυτό να παρουσιάσει θέματα που δε συζητιούνται εύκολα, κρατώντας ένα ευχάριστο, μες τo gore του, κλίμα. Η ιστορία μιας κοπέλας που έχει, έτσι κι αλλιώς και από μόνη της, προβλήματα κατά το μεγάλωμά της και που δε βιάζεται να εξερευνήσει την αναδυόμενη γυναικεία της πλευρά, δεν έχει επιπλέον τίποτα να ζηλέψει από άλλες υπερηρωικές ιστορίες. Η απρόσμενή της μυστική δύναμη της δίνει έναν άσο στο μανίκι σε καταστάσεις με τις οποίες κάποιος χωρίς αυτήν (τη δύναμη) θα βρισκόταν σε απόγνωση.

Λογικό να γυρίσει κεφάλια σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ --προς την οθόνη ή προς την αντίθετη μεριά-- δείχνοντας κάτι που από πάντα είναι παρόν σε εφιάλτες ανδρικούς και όχι μόνο.

Ανακοινώθηκαν τα ξημερώματα στο Park City της Utah και στη τελετή λήξης του, τα βραβεία του φετινού Sundance. Με τον διευθυντή του, Geoffrey Gilmore, να επιβεβαιώνει ότι η αποστολή που ανακοινώθηκε με τις συμμετοχές εκτελέστηκε και "τα φιλμ στο φετινό πρόγραμμα διεύρυναν και καθόρισαν τις δυνατότητες των ανεξάρτητων ταινιών του μέλλοντος".
Μια ακόμα αυτο-επιβεβαίωση ήρθε και για τον Daily Insider, την ημερήσια έκδοση του φεστιβάλ, που χτες πρόβαλλε τις "όχι και τόσο ξένες γλώσσες" στο αφιέρωμά του. Με πρώτο πρώτο να σπάει το "καλλιτεχνικό γκέτο της ξένης γλώσσας", συνάδοντας με την "εξωτερικευμένη ευαισθησία" της Αμερικής προς τον υπόλοιπο κόσμο (το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν ας πούμε) μετά την 9/11, το Padre Nuestro του κενυάτικης καταγωγής Christopher Zalla. Το φιλμ με τον αμετάφραστο από το φεστιβάλ τίτλο, αφηγείται την ιστορία δυο παράνομων μεταναστών στη Νέα Υόρκη, με τον έναν και μεγάλο αλανιάρη να κλέβει τη ταυτότητα του πράου άλλου που πάει να συναντήσει τον πατέρα του, και να.. πάει να τον συναντήσει (ως γιος του). Γυρισμένο ολόκληρο στα Ισπανικά και τον δημιουργό του να γελάει με τους χολιγουντιανούς που του λέγαν να τα κάνει αγγλικά με προφορά, το φιλμ κέρδισε και το σημαντικότερο βραβείο του πιο σημαντικού ανεξάρτητου φεστιβάλ. Αυτό της καλύτερης δραματικής ταινίας.

Πρώτο σε σειρά ανακοίνωσης κάθε χρόνο και πρώτο σε ενδιαφέρον από φέτος όπως ξαναματάπαμε είναι για τη διοργάνωση το βραβείο του καλύτερου ντοκιμαντέρ. Και σε αυτό δεν ανακοινώθηκε καμιά έκπληξη που να τη ξέρουν μόνο οι insiders, αφού βραβεύτηκε το (εντυπωσιακότερο από πολλά εντυπωσιακά όπως λέγεται) βραζιλιάνικο Manda Bala / Send a Bullet. Με θέμα την ανάπτυξη των απαγωγών σαν απόρροια της τεράστια διαφθοράς και ταξικής ανισότητας στο Σάο Πάολο.

Το βραβείο σκηνοθεσίας πήγε στον Jeffrey Blitz για το Rocket Science μια κωμωδία τύπου Sundance ή, για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που κολλάνε στα φόρα σαν αστείο για οποιαδήποτε ταινία πια, "this year's Little Miss Sunshine". Ειδικό βραβείο επιτροπής παρέλαβε η Jess Weixler για το μουνάκι της που βγάζει δόντια όπως απαθανατίστηκε στο πολυσυζητημένο Teeth. Ενώ το βραβείο κοινού πήγε στο Grace Is Gone, άλλη μια ταινία αγορασμένη από τους Weinsteins (τα Δόντια τα πήραν μέσω της Lionsgate που δεν ανήκει στην MPAA για να τα βγάλουν αλογόκριτα μάλλον). Η τελευταία μάλιστα ήταν η πρώτη δραματική που πουλήθηκε, με τη λήξη της προβολής της, μέσα σε πανικό προσφορών σε τουαλέτες και σκοτάδια, από executives που ψάχναν να βρουν τίποτα να πουλήσουν (στις αίθουσες με τη σειρά τους) πηγμένοι στα ντοκιμαντέρ, όπως το 'παμε κι αυτό.

Και πέρσι το φεστιβάλ έβγαλε πρώτη και καλύτερη μια ισπανο-μεταναστευτική, τη Quinceañera (2006), που γενικά έμεινε μπουκάλα με τον παπουθείο και τον γκεϊξάδερφό της, χάνοντας το κοινό από τη εξίσου μικρή Miss Sunshine (2006) και τους κριτικούς από τον πολύ καλύτερο Half Nelson (2006). Χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα. Όλες τις φετινές βραβεύσεις περιέχει η επίσημη ανακοίνωσή τους στο έγγραφο 2007 Sundance Film Festival Announces Jury and Audience Awards.

Το Εγχειρίδιο ξεκινά με τον Dito Montiel να γράφει και να σκηνοθετεί τη σκηνή όπου ο Robert Downey Jr. αφηγείται πως είναι ο συγγραφέας Dito Montiel που ξεκινάει να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή του. Και μετά συνεχίζει.
Όταν κάποιος σου λέει για τη ζωή του δε ξεκινάει απ' την αρχή, δε ξεχνάει τη κατάληξη και συνθέτει τυχαία τις εικόνες με βάση τα συναισθήματά του. Ή τουλάχιστον αυτό ισχύει για τις κάποιες. Γιατί τους κάποιους δε τους ρωτάς, κι άμα λένε μόνοι τους τιποτάλλο εκτός από ιστορίες απ' το στρατό τότε ή έχουν πάρα πολύ μεγάλη επαφή με τη γυναικεία τους πλευρά ή (δε πήγαν και) τους ψάχνουν τα κανάλια. Όπως και να 'χει όμως, ο Montiel διαλέγει τον λιγότερο κραυγαλέο και τον πιο οικείο τρόπο να αυτοβιογραφηθεί, παρόλο που για να το κάνει χρειάζεται να υπερβεί τις κινηματογραφικές φόρμες, κατηγορούμενος έτσι για.. υπερβολές. Επιπλέον έχει τεράστια αυτοπεποίθηση στη κάμερα, ένα καστ εξίσου έτοιμο να εκραγεί από ταλέντο (ή εμπειρία ενίοτε) κάτω από τη καθοδήγησή του, και ιδιαίτερο γούστο στη μουσική που επιλέγει για επένδυση. Το αποτέλεσμα είναι μια υποδειγματική εικονογράφηση αυτοβιογραφίας που γίνεται εντυπωσιακότερη επειδή κινηματογραφείται από τον πρωτάρη αυτοβιογραφούμενο.

Ένα απ' τα αξιολογότερα ντεμπούτα της χρονιάς, βραβευμένο για τη σκηνοθεσία και το καστ στο Sundance και στη βδομάδα κριτικών της Βενετίας, και υποφήφιο για τρία (3) Spirits, το φιλμ περιορίζεται σε πιο εκλεκτικό κοινό λόγω του θέματός του. Το πιο πιθανό είναι όμως σε λίγα χρόνια να το παίζεις έξυπνος έχοντάς το δει.