Εσωστρεφής μέχρι αηδίας νεαρός, σε ψαροχώρι απ' αυτά που σε κάνουν ή κατατονικό, ή μανιακό δολοφόνο, ανοίγει το μυαλό του δοκιμάζοντας ό,τι drug βρεθεί μπροστά του και μαζεύει ερεθίσματα κάνοντας παρέα με τους αληταράδες, μένοντας μονίμως απαθής παρατηρητής. Μέχρι που το μεγάλο σπυρί σπάει και γεμίζει τον τόπο με πύων βίας, μίσους και σαδισμού. Κι ύστερα πάλι όλα καλά.Δεν ξέρω αν θα είναι το όνομα του Γιώργου Αρβανίτη στη φωτογραφία που θα σε τραβήξει στην αίθουσα, ή η ατάκα του Variety ότι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του νεαρού Βρετανού κάνει το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) να μοιάζει με βιντεοκλίπ της Brittney Spears. Πάντως το film που έχει μπόλικο άρωμα από Αγγελοπουλική ομίχλη, έφυγε απ' τις Κάννες πρόπερσι με τη στάμπα του υπερβίαιου, έστω κι αν η υπερβία, σοκαριστική δίχως άλλο, δεν εμφανίζεται παρά στα δέκα λεπτά του μεγάλου φινάλε. Αλλά μέχρι εκεί, έχεις μια ολόκληρη ώρα κι άλλα είκοσι λεπτά να βγάλεις. Στα οποία ο Clay αγγίζει διάφορα ζητήματα απ' τη θεματολογία του αγγλικού ρεαλισμού του Loach και του Leigh, για τη σαπίλα της αγγλικής προαστιακής νεολαίας και το πώς τρέφεται απ' τον ποντιοπιλατισμό του σχολείου, την απούσα παρουσία της αστυνομίας και τις παραλυτικές συνέπειες του καρκινώματος της ανεργίας στον θεωρητικά προστατευτικό και καθοδηγητικό μηχανισμό της οικογένειας.

Η διαφορά είναι ότι το κάνει μ' αυτόν τον φλού αρτιστίκ τρόπο του auteur που μένει τόσο μακριά όσο κι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του απ' τα τεκταινόμενα, και με την ίδια απάθεια που όλος ο κόσμος βλέπει στην τιβι του σαλονιού τις εικόνες του πολέμου στο Ιράκ, την ώρα που στο υπνοδωμάτιο ένα μάτσο νταήδες βιάζουν μια μαθητριούλα, κι ο μόνος που θορυβείται είναι ο θεός DJ, επειδή δεν αφήνουν ν' ακουστεί η μουσική του που θα εξημερώσει τα κτήνη και θα ενώσει τα έθνη. Οι πανταχού παρόντες συμβολισμοί του Clay για την αδιαφορία του ανθρώπου για το σαδισμό του διπλανού του (και τα μαρτύρια του παραδιπλανού του), με εξόφθαλμα κύριο στόχο τον ιμπεριαλισμό του γερακιού, είναι τόσο ασυγκράτητοι κι επίμονα επαναλαμβανόμενοι, που τελικά καταλαμβάνουν και την ίδια την ταινία, στερώντας της την δυνατότητα να υπάρξει ως αυτάρκης αφηγηματική οντότητα. Τόσο που, ακόμα και μετά την ανελέητη σφαγή της καρικατουρίστικης μπουρζουαζίας απ' τους ντοπαρισμένους εκδικητές της εργατικής τάξης, το σύνολο συνοψίζεται το συμπέρασμα ότι η Αμερική θα συνεχίσει να βιάζει, μαζί με την αγωνία για το πού θα μπορούσε να έχει φτάσει το ανθρώπινο πνεύμα, αν το υλικό αυνανισμού του ήταν εφάμιλλης αξίας και ύφους με τα γραπτά του De Sant.

Βασισμένη σε θεατρικό των αρχών του 20ου αιώνα του Cao Yu η ιστορία μεταφέρεται, από την οικογένεια ενός βιομήχανου, στην Απαγορευμένη Πόλη δέκα αιώνες νωρίτερα. Με την ίδια δυσλειτουργικότητα (τη μάνα να πηδιέται με το γιο, τον πατέρα να τη δηλητηριάζει σιγά σιγά) που θα περίμενες από μια.. τυπική μοντέρνα αμερικάνικη οικογένεια.
Οι δυο προηγούμενες παγκόσμιες υπερπαραγωγές του Zhang Yimou, ο Ήρωας (2002) και Τα Ιπτάμενα Στιλέτα (2004), του δώσαν την ευκαιρία να κάνει και τρίτη σε μια χώρα που η λογοκρισία δημιουργεί ακόμα ειδήσεις που κάνουν το γύρο του κόσμου αλλά χρηματοδοτεί πια το σύνολο σχεδόν της ασιατικής (πλην Ιαπωνίας φυσικά) παραγωγής. Αυτή τη φορά το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα σεξπιρικό (διάβαζε βαρετό), οπερετικό (διάβαζε υπερβολικό) και αναμενόμενα κομμένο (διάβαζε ακατανόητο). Κάτι σα κλειστοφοβικός και κιτσάτος και υπερφιλόδοξος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, χτίζεται και χτίζεται με ατελείωτα πέρα δώθε στους διαδρόμους και τα δωμάτια του παλατιού και κορυφώνεται και κορυφώνεται με επικά γελοίες αναμετρήσεις. Ειδικά τα απαράδεκτα, σε σχέση με τα δυτικά, ψηφιακά εφέ και τα παραφορτωμένα σκηνικά και κουστούμια δε χωνεύονται με τίποτα. Τη κατάσταση σώζει η αναμφισβήτητη και σχεδόν κουραστικά πια υμνούμενη μαεστρία του σκηνοθέτη στις σκηνές που δε χρειάζεται άλλη υποστήριξη (δηλαδή δεν έχει καμιά εξάρτηση από εφέ και σκηνικές λεπτομέρειες). Και οι ερμηνείες του Chow Yun-Fat και της Gong Li η οποία είναι παντού με συνέπεια από την αρχή μέχρι το τέλος για να χύνεις απανωτά με την ησυχία σου χωρίς να αγχώνεσαι για διακοπές.

Αντί για όλα αυτά βέβαια, θα μπορούσα απλά να πω ότι την κινέζικη ολυμπιακή υπερπαραγωγή του 2008 και μεγαλύτερη ασιατική ever, θα την κάνει ο John Woo.

Τζογαδόρος κλέφτης και ΣΙΑ, απαγάγουν το βρέφος εγγόνι της πλουσιότερης γυναίκας της πόλης ελπίζοντας να βγάλουν τα έξοδα. Τελικά χάνουν τον μεσάζοντα και την πώληση, αλλά βρίσκουν κάτι να ζεστάνει τις πέτρινες καρδιές τους. Κι ένα σωρό μπελάδες βέβαια.
Θα 'λεγες τυπικό το φιλμ από την άποψη ότι πρέπει να ξαναπείς τα ίδια για την ηλικία του πρωταγωνιστή, τη πιο αυθεντική (στα όρια του υποτυπώδους βέβαια) ερμηνεία του όταν δε χρειάζεται να μιλάει Aγγλικά, το μυθικό του πια status που τον κάνει ικανό να ανοίξει μια ταινία σε περισσότερες περιοχές κι απ' τον Tom Cruise, και την αποφυγή οποιασδήποτε μη οικογενειακής αναφοράς. Η αλήθεια είναι ότι εξακολουθεί να πουλάει γιατί σαν άριστος επαγγελματίας δε κουράζει καμιά φόρμουλα ούτε φτύνει κανένα αγαπητό στερεότυπο. Εδώ συμμετέχει σε μια παραγωγή που ξαναγυρνάει στη πιο ελαφριά διασκέδαση μετά τις, σχετικά πάντα, πιο σκοτεινές πρόσφατες χογκογκέζικές του (έτσι μου φάνηκαν δηλαδή απ' τα εξώφυλλα). Αρχικά σχεδιασμένη να επανενώσει τη γηραλέα τριάδα Jackie Chan, Sammo Hung (Kam-Bo) και Yuen Biao, η ταινία τελικά απλά επανενώνει τρεις άντρες και ένα μωρό, στο στιλ των αμερικάνικων ταινιών των 80s με το ίδιο θέμα, αλλά φυσικά με περισσότερη δράση. Δράση που μόνο το πρώτο τέταρτο είναι αξιόλογη και στη συνέχεια σε.. γλυκοξυπνάει.

"Η πιο σημαντική και ταραχτική συνεισφορά στον πολιτισμό της μνήμης" σύμφωνα με τον Spiegel (που τα χώνει και στη διοργάνωση που την άφησε εκτός διαγωνιστικού) προβάλλεται δημόσια σήμερα στο Βερολίνο μέσα σε ανησυχίες για αντιδράσεις. H Φάρμα των Κορυδαλλών, εξιστόρηση από τους αδερφούς Taviani της πραγματικής περιπέτειας μιας οικογένειας κατά τη Σφαγή των Αρμενίων, κάνει πρεμιέρα πριν κλείσει μήνας από τη δολοφονία του Hrant Dink.

Το θέμα είναι φυσικά μεγάλο και το 'χω στο περίμενε εδώ και καιρό, από την ανακοίνωση των φετινών προβολών Berlinale Special. Δυστυχώς χρόνο δεν έχω αλλά ούτε και περιθώρια να το κρατάω άλλο, γι' αυτό αν θες περισσότερα γράψτα μόνος σου και στείλτα μας. Ή περίμενε μέχρι να βρω αν δε βιάζεσαι.

Η πρώτη ταινία που έσπασε τη βαρεμάρα στο Βερολίνο, μετά τη μια κατηγορία μόνη της La Môme (2007) της πρεμιέρας, ήταν η Irina Palm (2007) του Sam Garbarski (όποιος είναι αυτός). Σύμφωνα με το Cinematical τη δημοσιογραφική προβολή ακολούθησαν για πρώτη φορά φέτος χειροκροτήματα ενθουσιασμού.

Η πρώτη ταινία με μεσόκοπους (και βάλε) να ανακαλύπτουν το σεξ δεν είναι βέβαια. Και ειδικά το αγοραίο για.. καλό σκοπό (φυσικά), κοντεύει να (ξανα)γίνει ανέκδοτο στιλ αμάρτησα για το παιδί μου. Ο Spyros του Vjay's Club που το έχει βάλει σε λίμπο ο νέος blogger και έχει πάθει μια στέρηση, δε μπορεί να περιμένει να σχολιάσει:

Κανονικά αν ήμουν Βέλγος θα έπρεπε να ζητωκραυγάζω ή να γιουχαΐζω αυτό το πόνημα του πρώην διαφημιστή (RSCG - Garbarski) και νυν σκηνοθέτη Sam Garbarski. Αν ήμουν Σέρβος θα θαύμαζα ή θα αποδοκίμαζα τον Miki Manojlović, έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς στην πατρίδα του και πρωταγωνιστή της ταινίας του Kusturica Underground (1995), στο ρόλο του προαγωγού. Τέλος αν ήμουν fan της underground νεοϋορκέζικης σκηνής των 60s, θα με τραβούσε από το μανίκι ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Marianne Faithfull.

Επειδή καλώς ή κακώς δεν παίζει κανένα από τα παραπάνω, διάβασα την ταινία χωρίς κανένα συναισθηματισμό παρόλο που οι δραματουργικές προθέσεις της ξανθοπουλίζουν επικίνδυνα. Απεγνωσμένη πενηντάρα χήρα δίνει... χείρα ανακούφισης σε μοναχικούς άνδρες έναντι αδρής αμοιβής, προκειμένου να αγοράσει τη φαρμακευτική αγωγή που θα σώσει τον εγγονό της. Φοράει το ψευδώνυμο Irina Palm (αγγλικούλια ξέρουμε) και λίγη lubricant κρέμα στα χέρια και κερδίζει την εύνοια και το θαυμασμό του αφεντικού της και της συναδέλφου της, καθώς και τον τίτλο του "καλύτερου δεξιού χεριού του Λονδίνου"!

Γνωστή από πολύ μικρή στη πατρίδα της τον Καναδά χάρη στη τηλεόραση, η Sarah Polley έγινε διεθνής φαντασίωση (τουλάχιστο των σινεφίλ πορνόγερων) με τον πρώτο της ενήλικο ρόλο, αυτόν της.. πιτσιρίκας στο Γλυκό Πεπρωμένο (1997). Και διατηρεί ένα προφίλ εύθραυστης δυναμικής φευγάτης ψαγμένης (και ενίοτε εκούσια.. αγαπημένης από διάφορα τεράστια τρολ) που ενισχύθηκε με τη μικρού (για την ακρίβεια μισού) μήκους ταινία της I Shout Love (2001), με τίτλο δανεισμένο από ποίημα του Milton Acorn. Ταινία που τη καταξίωσε και ως δημιουργό (δημιουργιών με εύθραυστες δυναμικές φευγάτες ψαγμένες πρωταγωνίστριες).

Τα δικαιώματα της συγκεκριμένης παραγωγής έχει το IFC και όπως θα περίμενες τη προγραμματίζει συχνά πυκνά τα ξημερώματα στα καλωδιακά. Φέτος αποτελεί και το αφιέρωμα του Film Threat στη γιορτή της σοκολάτας. Η ιστορία της υποκριτικής σχιζοφρενικής εκβιαστικής παρανοϊκής ποδηγετικής και έσχατα αγαπησιάρικης συμπεριφοράς μιας γυναίκας τη τελευταία μέρα του χωρισμού, είναι έκτακτη και σαν επιλογή και σα δουλειά και σαν υπόδειγμα διαγωγής σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί στη πραγματικότητα η μεγάλη πλειοψηφία των θηλυκών διάγει πολύ πολύ (και συνήθως.. πιο πολύ) χειρότερα, όπως ξέρεις.

Στη πέμπτη του χρονιά το ελληνικό φεστιβάλ περιθωριακών θρησκειών ενηλικιώθηκε. Δεν έλειψαν και φέτος τα σκουπίδια που έγιναν λατρεία, ούτε οι παιδικοί ήρωες που γάμαγαν εκεί που δεν τόλμαγε ο Γιώργος Θαλάσσης, άνοιγαν τα πόδια πιο εύκολα από τη Κατερίνα και δέρναν πιο καλοκάγαθα από τον Σπίθα. Αλλά τα πραγματικά αστέρια του προγράμματος στο Gagarin 205 ήταν οι πραγματικά καλτ δημιουργίες του Γιώργου Νούσια και του Πάνου Κούτρα. Καλτ με την έννοια της δουλειάς που απευθύνεται, σκόπιμα (στις συγκεκριμένες περιπτώσεις) ή τυχαία, σε κοινό που έχει την ευφυία και τη διανοητική ευρύτητα και ευελιξία να την αγαπήσει φανατικά.

Ο σκηνοθέτης του Κακού (2005) ήταν στη προβολή της Παρασκευής για να θυμίσει ότι το πρώτο ελληνικό ντιβιντί για να τρομάζεις τη γιαγιά σου θα το βρίσκεις σε λίγες μέρες στα κλαμπ της γειτονιάς (και να μας πει βιαστικά, προτού βγάλει πάλι τη κάμερά του ο verbal, για τα μελλοντικά του σχέδια που δε θα αργήσουν να ανακοινωθούν). Ο εμπνευστής της Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999) δεν εμφανίστηκε το Σάββατο, παρόλο που το συνήθιζε στις σπάνιες προβολές της πάντα με γαλλικούς υπότιτλους (όπως πριν καναδυό χρόνια στο Γαλλικό Ινστιτούτο που τον είχαμε πετύχει) --μάλλον τον κυνηγάνε ακόμα οι πιστωτές της, ακόμα πιο καλτ εκ των πραγμάτων πια, Αληθινής Ζωής (2004).

Κατά τα άλλα η Τσιτσιολίνα απογοητεύτηκε από τη θερμότητα του ελληνικού κοινού (μάλλον γιατί μέχρι να της χουφτώνουν τα βυζιά πάνω στο χορό τόλμαγαν), τραγούδαγε playback και ευτυχώς δε γδύθηκε, αλλά όποιος τη θεωρεί γραφική γεννήθηκε χτες κι έχει μεγαλώσει μόνο η γλώσσα του. Και ο Σάκης Ρουβάς του Πειραιά ήταν εκεί και έγινε.. σύνθημα. Και ο πρωτοπαλαιστής Απόστολος Σουγκλάκος δεν ήταν εκεί αλλά αποθεώθηκε και μας έλειψε.

Μετά από το εξαιρετικό teaser πριν δυο μήνες ακριβώς, και σχετικά καθυστερημένα, βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το Hannibal Rising (2007) και στο Yahoo! Movies, το trailer του sequel του remake των μεταλλαγμένων του Wes Craven. Και με τη πρώτη ματιά, αυτό που λείπει, στα credits τουλάχιστο, είναι ο.. σκηνοθέτης.

Αυτό που χρειάζεται, προφανώς, να ξέρεις για τη ταινία λοιπόν είναι ότι αποτελεί παραγωγή του WES CRAVEN, βασίστηκε σε χαρακτήρες που δημιούργησε ο WES CRAVEN και το σενάριο επιμελήθηκε ο WES CRAVEN. Και όπως επίσης φαίνεται στο τρέιλερ, η οικογένεια των προηγούμενων λόφων με γατίσια όραση δεν αφορά καθόλου τη συνέχεια (αν και αρχικά ήταν στις προθέσεις του WES CRAVEN απ' ότι ψιθυρίζεται). Ούτε το sequel των πρώτων λόφων με αετίσια μάτια αφορά καθόλου τη συνέχεια, αφού το The Hills Have Eyes Part II (1985) έχει αποκηρυχτεί από τον ίδιο τον WES CRAVEN ως αρπαχτή. Άρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή παραγωγή που καλύπτει την επιτακτική σου ανάγκη για περισσότερα στραβάδια που δε μπορούν να πετύχουν ούτε λόφο (αόμματο ή άλλως) και, φυσικά, για περισσότερο WES CRAVEN. Τη χαριστική βολή στις όποιες ελπίδες για κάτι καλό μπορεί να έχεις ακόμα, για να μη στις βιάσει κάνας μεταλλαγμένος και έχουμε κι άλλες συνέχειες, τη δίνω επισημαίνοντας ότι ούτε ο Alexandre Aja ήταν αρχικά στα σχέδια του WES CRAVEN να πάρει και πολλά credits (για το περσινό remake). Αλλά τελικά η εξαιρετική του δουλειά αναγνωρίστηκε από τα test screenings ακόμα και τα έλαβε. Ε και test screenings έχουν γίνει ήδη πολλά για το 2, αφού ανοίγει τον άλλο μήνα (και όλη τη μνεία την έχει ο WES CRAVEN πόσες φορές θα το πω ακόμα).

Το μόνο λοιπόν που φαίνεται να μένει από αυτή την ιστορία είναι το εμπνευσμένο teaser και το εξίσου εμπνευσμένο Insect Eyes του Devendra Banhart που ακούγεται και στον θεατρικό προπομπό. Και η φασαρία που έγινε με το πρώτο προωθητικό πόστερ, όταν κρίθηκε πολύ.. σπαρταριστό (αυτό το μέσα στο τσουβάλι δηλαδή) από την MPAA, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από ψόφιες εκδοχές.

Μαζί με το El Espinazo del Diablo (2001) που προηγήθηκε και το 3993 (2009) που έπεται, ο Λαβύρινθος του Πάνα (2006) συμπληρώνει μια τριλογία ιστοριών με φαντάσματα, τέρατα και μικρά παιδιά κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Από έναν Μεξικανό σκηνοθέτη που μαζί με τους συμπατριώτες του Alfonso Cuarón και Alejandro González Iñárritu αποτελούν ξεκάθαρα πια τους τρεις φίλους που αλλάζουν τον δυτικό κινηματογράφο, όπως λέμε εδώ και μήνες (και μήνες).
Για μένα ξεκάθαρο είναι και ότι η δεύτερη ταινία αυτής της ιδιότυπης σειράς αποτελεί ορόσημο αλλά όχι σημάδι. Καταξιώνει το δημιουργό, ως "χρυσή" τομή ανάμεσα στη Ράχη του Διαβόλου (2001) και την αμερικάνικη περίοδό του που επακολούθησε με τα Blade II (2002) και Hellboy (2004). Αλλά το πρώτο ήταν ανυποχώρητο στις διακριτικές αλληγορίες, τον υποβλητικό τρόμο, και την αγάπη για τους χαρακτήρες του. Και τα δεύτερα σημάδεψαν τη χορογράφηση και την ίδια τη τρίτη διάσταση χάρτινων και φανταστικών ηρώων, ειδικά σε παραγωγές μικρομεσαίου προϋπολογισμού. Ενώ στον Λαβύρινθο ο Del Toro απευθύνεται σε όσους δε πιάσαν την ιδιοφυία του, τρίβοντάς τους την στη μούρη. Η ιστορία μικρών παιδιών (με την οποία ξεκίνησε η τριλογία) γίνεται ιστορία για μικρά παιδιά, κυριολεκτικά, μέσα από τα μάτια της μικρής της πρωταγωνίστριας που χτίζει τον δικό της κόσμο για να ξεφύγει από τη (και να ξαναβαπτιστεί στην) φρίκη του πραγματικού. Μια ιστορία για μικρούς αστούς επιπλέον, που βλέπουν εξωτικές τις αγροτικές περιοχές και μόνο βαναυσότητες σε ταξικές πάλες. Μια ιστορία για μικρούς γερασμένους (πνευματικά) αστούς τέλος, που προτιμούν τα τέρατά τους χωρίς υπόβαθρο κουλτούρας που αδυνατούν να κατανοήσουν, και (τη βία και) τον τρόμο, κυριολεκτικά, θολό και άκαρδο για να τον αποκηρύξουν ως εξωπραγματικό και μη ανθρωπιστικό.

Τρία σε ένα, και πορνογραφικά στημένο (κι όπως θες ερμήνευσέ το αυτό) το φιλμ είναι πολύ καλή πρόταση για όλους, όπως το βλέπεις και περισσότερο. Αλλά θα το χωνέψεις πιο εύκολα αν δε στάθηκες και πολύ στις προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη.

Δημοφιλής τηλεοπτικός κωμικός ξεκινά μισοαστεία μισοσοβαρά, να βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος των ΗΠΑ και, ω του θαύματος, κερδίζει. Πριν ακόμη ορκιστεί όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος απ' τις πολυεθνικές. Οι οποίες δεν αστειεύονται ούτε στις κωμωδίες.Βασισμένος στο γεγονός ότι όλο και περισσότεροι τηλεθεατές προτιμούν να μαθαίνουν τις ειδήσεις τους από κωμικούς όπως ο Jon Stewart, ο John Letterman κι ο Γιώργος Λιάγκας, ο Barry Levinson επιστρέφει στην πολιτική σάτιρα δέκα χρόνια μετά το Wag the Dog (1997) και είκοσι μετά το Καλημέρα Βιετνάμ (1987). Και απ' ό,τι φαίνεται η δεκαετία είναι καλό διάστημα να βάζεις σελιδοδείκτη στην πολιτική πραγματικότητα. Χωρίς όμως το ρομαντισμό της πρώτης ταινίας και τη μεθοδικότητα της δεύτερης, το Man of the Year είναι ο αδύναμος αδερφός της τριπλέτας, που βασίζεται στα καμώματα του Robbin Williams και το χιούμορ του κόνσεπτ για να κρατηθεί όρθιο, ενώ η δραματουργία δεν έχει αρκετό ψαχνό για να στηρίξει την πλοκή, που αν και έχει μερικές μικρές απροσδόκητες εμπνεύσεις, πριν τα μισά ακόμα, ψάχνει τρόπο να περπατήσει στον αέρα.

"Ο Αντρέας είναι ένας νέος µοναχικός ταξιτζής, κοµµάτι µιας σύγχρονης χαοτικής µεγαλούπολης, χτισµένης από τις ιστορίες των ανθρώπων που µπαινοβγαίνουν στο ταξί, ιστορίες µέσα από τις οποίες ο Ανδρέας ζει τη δική του ζωή. Η τυχαία συνάντησή του µε τη Μαρία, µια γοητευτική και µυστηριώδη γυναίκα, τον κάνει να ζήσει τη δική του ιστορία, οδηγώντας τον όµως παράλληλα σ’ ένα επικίνδυνο παιχνίδι ζωής και θανάτου, όπου τα όρια της αλήθειας και του ψέµατος, του πάθους και του µίσους είναι δυσδιάκριτα."
Αντέγραψα παραπάνω το blurb του φιλμ γιατί η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από τη πλοκή, από τότε που τρακάρησα μαζί της στη Θεσσαλονίκη. Ένας ταξιτζής γνωρίζει μια μοιραία γυναίκα όπως λέει και αυτή τον ωθεί στα όρια, τα οποία υποτίθεται θέλει να παραβιάσει οριστικά. Και βρίσκει και μια άλλη που δε του ζητάει και πολλά στο εντωμεταξύ. Κάπως έτσι και δεν έχει και πολύ σημασία, αφού αυτό που ξεχώρισε τη ταινία στο φεστιβάλ και έφτασε να τη βγάλει μέχρι τις αίθουσες είναι οι ερμηνείες, ειδικά του Τάσου Νούσια, που στέκονται πολύ πάνω από το ύψος των περιστάσεων. Περιστάσεις που περιγράφονται, και διαγράφονται και στο πανί, ως αιματηρά φτωχές και εξαιρετικά φιλόδοξες. Δυστυχώς, για παράδειγμα, ο σκηνοθέτης δεν έχει ούτε τον προϋπολογισμό ούτε τις δυνατότητες να δώσει αίσθηση υπερβολικής ταχύτητας ούτε επιπέδου βιντεοπαιχνιδιού του '80 (με δυο ασπρόμαυρες λωρίδες να αναβοσβήνουν και να ανεβοκατεβαίνουν). Το πως κατάφερε όλους τους συμμετέχοντες να πιστέψουν αυτό το project (και πως κατάφερε να τους μαζέψει καν) το εξήγησε ο ίδιος, σε σχετική μου ερώτηση, με την εμπειρία του στον θεατρικό χώρο.

Οικογένεια με ζόρια, μετακομίζει σε μεγάλο αγρόκτημα για να ζήσει με ηλιόσπορους, όπου τους καλωσορίζουν φαντάσματα, τα οποία βλέπει μόνο το μικρό παιδάκι που δεν έχει ακόμα μιλήσει, γιατί είναι αθώο κι ανέγγιχτο. Σύντομα το plot point εγκαταλείπεται, για να μπορέσει να τα δει η έφηβη κόρη, την οποία θα τρομοκρατούν, αλλά κανείς δε θα πιστεύει. Εκτός ίσως απ' αυτόν τον περίεργο ξένο που εμφανίζεται ξαφνικά για να βοηθήσει στο χωράφι.Μόνιμοι κάτοικοι Αμερικής πια, οι αδερφοί Pang που άφησαν το στίγμα τους στα δυτικά multiplex με το Μάτι (2002) και τα sequels του, παρατάνε όποια προσχήματα διακριτικότητας είχαν μέχρι τώρα, για να κατασκευάσουν το κλασσικό πια μετρίου βεληνεκούς αμερικάνικο μεταφυσικό θρίλερ. Δίχως καμία λεπτότητα ούτε στο σενάριο, και κυρίως ούτε στην ηχητική μπάντα, κάνουν ό,τι μπορούν για να πετύχουν εύκολα τρομάγματα, και μάλιστα τόσα πολλά και τόσο συχνά, που καταλήγουν τόσο βαρετά και προβλέψιμα και κωμικά, όσο και το μνημειωδώς the-butler-did-it τελικό twist. Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά οι Ασιάτες ξέρουν να φτιάξουν ατμόσφαιρα, κι απ' το πρώτο κιόλας set piece αντιλαμβάνεσαι ότι ξέρουν και τι να κάνουν την κάμερα. Κρίμα όμως που τους βάλαν να δουλέψουν χωρίς σενάριο.

Με το πιο βατό line-up της μικρής μεγάλης του ιστορίας, το Cult Film Festival του Gagarin, επιστρέφει φέτος "χειρότερο από ποτέ," απ' ό,τι λέει ο Δελτίος Τύπου. Με την καλή έννοια, λέμε εμείς. Από την Πέμπτη 8 Φλεβάρη μέχρι και την Κυριακή 11, δεκατέσσερις ταινίες απ' τη χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας και δύο απ' την πιο σύγχρονη, θα γεμίσουν τον πολυχώρο της Λιοσίων. Βέβαια το tour de force όπως κάθε χρόνο, είναι το αφιέρωμα στο τιμώμενο πρόσωπο, που φέτος, για πρώτη χρονιά, έρχεται έξω απ' τα σύνορα.

Η διαβόητη Cicciolina (κ.κ. Ilona Staller, για όποιον ενδιαφέρεται), μπορεί να τέλειωσε την καριέρα της στην πορνογραφία όταν οι σημερινοί 25άρηδες ήταν ακόμα… 5άρηδες, αλλά όπως αποδεικνύεται επί 4 συναπτά έτη οι νεολαίοι ξέρουν να τιμούν την ιστορία και την παράδοση. Οπότε είναι δεδομένο το sold out για τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, που η μεγάλη "καλλιτέχνις και πρώην βουλευτής του Ιταλικού Κοινοβουλίου," θα παρουσιάσει το sex show της στα αλλαλάζοντα πλήθη. Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθεί και το 20χρονο Τσιτσιολίνα Show (1987), δια χειρός Μιχάλη Λεφάκη του νεότερου, που είχε γυριστεί την τελευταία φορά που η Staller είχε βρεθεί στην πατρίδα μας, λίγο πριν ο Λεφάκης βαρέσει κανόνι. Στο πρόγραμμα επίσης το Cicciolona, Amore Mio (1979) που ήταν και η πρώτη μεγάλη στιγμή της καλλιτέχνιδος, καθώς και το Dedicato Al Mare Egeo (1979), η τελευταία soft core δουλειά της Ιταλίδας, που τυγχάνει να είναι και η μόνη που θέλει να θυμάται. Και μάλλον όχι για τη μουσική του Ennio Morricone.

Οι ελληνικοί τίτλοι, ιδιαίτερα φρεσκαρισμένοι και εντελώς συλλεκτικοί οι περισσότεροι φέτος, τσιμπάνε μπόλικες πτυχές του ελληνικού cult, απ' τον θρυλικό Σκυλά με τον Κώστα Στεφανάκη και τον κολασμένο Γύρο του Θανάτου (1983), μέχρι τους Ομοφυλόφιλους (1988) και το Ποιός θα Πηδήξει τη Γοργόνα. Απ' το roster δε λείπουν βέβαια η Τίνα Σπάθη (Μέλι το Κορμί της (1975)) κι ο Νίκος Ζερβός (Τηλεκαννίβαλοι (1986)), αλλά τουλάχιστον φαίνεται πως εξαντλήσαμε τον Γκουσγκούνη. Ιδιαίτερα συγκινητική αναμένεται η προβολή της Επιστροφής των Καθαρμάτων (2003) εις μνήμην του Απόστολου Σουγκλάκου, που αγάπησε και αγαπήθηκε ιδιαίτερα σ' αυτό το φεστιβάλ, ενώ εξέχουσα επιλογή του φετινού προγράμματος αποτελεί η σπανιότατη (στη χώρα μας τουλάχιστον) Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999), ο συναρπαστικός ύμνος στα B-movies επιστημονικής φαντασίας, που έκανε τον Πάνο Κούτρα πρώτη μούρη στη Γαλλία, την ώρα που οι συντοπίτες του δεν του δίνουν δίφραγκο να κάνει ταινία. Πανηγυρική αναμένεται και η προβολή του Κακού (2005), που θα γιορτάσει την έξοδό του στα ράφια των DVDάδικων.


Δες/Κρύψε το πρόγραμμα προβολών

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ (2003) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
17.00 ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠ`ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ (1983); (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Μπακοδήμος
19.00 ΤΣΙΤΣΙΟΛΙΝΑ SHOW (1987)
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Λεφάκης τζούνιορ
21.00 R.I.P ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΟΥΓΚΛΑΚΟΣ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ (2003)
Σκηνοθεσία: Φωκίων Μπόγρης
23.00 MAD TV ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ (*)
TRASH VJ SET / ΤΑ ΠΙΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ (1989)
Σκηνοθεσία: Τάκης Μελίδης
16.00 ΡΟΚΑΚΙΑΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ (1989) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
18.00 CICCIOLINA, AMORE MIO (1979)
Σκηνοθεσία: Amasi Damiani & Bruno Mattei
20.00 ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΙΑΤΑ (1983) (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Καραγιάννης
22.00 ΤΟ ΚΑΚΟ (2005)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νούσιας
00.30 ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟ CULT ΦΕΣΤΙΒΑΛ! (*)
Σαπίλα Θανάτου / Μετάληρα / Ανώρινοι / Λασκαρίδης


ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 DEDICATO AL MARE EGEO (ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ) (1979) (*)
Σκηνοθεσία: Masuo Ikeda
16.00 ΤΗΛΕΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ (1986) (*)
Σκηνοθεσία: Νίκος Ζερβός
18.00 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΗΔΗΞΕΙ ΤΗΝ ΓΟΡΓΟΝΑ (τέλη `70 με αρχές `80)
Σκηνοθεσία: Κώστας Δούκας-Ντάιμον
20.00 ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ (1982)
Σκηνοθεσία: Ντίμης Δαδήρας
22.00 Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΟΥ ΜΟΥΣΑΚΑ (1999)
Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας
00.30 CICCIOLINA LIVE
POP PORN PARTY Με τον Γιο του Ανέμου και τον DJ Drink!

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΣΚΥΛΑΣ (*)
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Βογιατζής
17.00 Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (1983)
Σκηνοθεσία: Ερρίκος Θαλασσινός
19.00 ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ (1988)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσολάκος
21.00 ΜΕΛΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ (1975)
Σκηνοθεσία: Ηλίας Μυλωνάκος
23.00 ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ (*)
Ρεσιτάλ Φρυόβολου Χαρούπη + Μάριος Φουαγκρά Περλόν + Γραμμένος Σπύρος

Από αύριο και για δέκα μέρες (όπως είπαμε) το πέρα-δώθε και το πάρε-δώσε του πιο πολύβουου ευρωπαϊκού κινηματογραφικού φεστιβάλ κυριαρχεί στο ενδιαφέρον της βιομηχανίας, τουλάχιστο στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού (και παραπέρα). Τρακόσιες εβδομήντα τρεις (373) ταινίες πήραν σειρά για προβολές σε καμιά πενηνταριά αίθουσες, και καμιά εφτακοσαριά (από τις οποίες πολλές ήδη φεστιβαλο-γυρισμένες) θα παζαρευτούν. Ανάμεσά τους πρώτη και καλύτερη η La Môme (2007), τιτλοφορεμένη και ως La Vie en Rose στο Βερολίνο (και παραπέρα) για προφανείς λόγους. Που ανοίγει το φεστιβάλ και φιλοδοξεί να επιστρέψει το γαλλικό τουλάχιστο κοινό στις ποιοτικές παραγωγές που δείχνει να περιφρονεί τελευταία.

Για να επιτευχθεί η ολική επαναφορά στη χώρα της ψηλομύτικης κουλτούρας, η Édith Piaf αναπαριστάνεται στο πανί ως καλλονή, από την Marion Cotillard, ενώ για τη φωνή της χρησιμοποιήθηκαν οι αυθεντικές ηχογραφήσεις του '50 και του '60 και μίμος (βλ. κάτι σαν Μητσικώστας) για τις παλιότερες. H Bunny Dee ανέλαβε να ψάξει το θέμα, ρωτώντας όλες τις φίλες της που σκέφτονταν να αφήσουν προσωρινά το NFT για να πάνε στο Βερολίνο, και έχει τα περισσότερα:

Padam padam padam... Η φετινή Berlinale ανοίγει με το La Vie En Rose (2007), κι εγώ δε θα είμαι εκεί... Η ζωή της Édith Piaf, της περιστέρας του τραγουδιού στα 40s, θα αποδοθεί στη μεγάλη οθόνη, όχι όπως στο ομώνυμο ντοκυμανταίρ του 1998, αλλά με κάθε έμφαση στο δράμα που πέρασε για να φέρει τα τραγούδια της στα αυτιά της κάθε θείας για να την πάει απ' τη Μπελβίλ στη Νέα Υόρκη.

Η Marillon Cotillard, που θα γνωρίζεις ως "αυτή που κέρδισε César 2ου γυναικείου για το Un long dimanche de fiançailles (2004) του Jean-Pierre Jeunet", ή ως "η Sophie Kowalsky του Jeux d' enfants (2003)", ενσαρκώνει μια Piaf "πιο όμορφη από την αληθινή" στην ταινία, εφόσον άλλωστε δεν πέρασε τα πάθη της. Δεν μεγάλωσε σε πορνείο ούτε την είχε χτυπήσει αντίστοιχη βροχή ασθενειών στα νεαρά της. Τύφλωση, κώφωση, αλωπεκία, δε σε κάνουν συνήθως "μικρό περιστέρι", και ευτυχώς για τη πρωταγωνίστρια της αληθινής ζωής που την ανάγκασε ο πατέρας της να μάθει να τραγουδάει. Για να γίνει και ταινία που την έχει δίπλα σε προσωπικότητες που άφησαν αντίστοιχη εποχή, όπως τη Marlene Dietrich ή τον Jean Cocteau.

Δυνατή επιλογή για να ανοίξει το φεστιβάλ, θεωρητικά. Και συναίσθημα και ονόματα και "γαλλική ποιότητα". Και με τον Olivier Dahan που γράφει και σκηνοθετεί, να έχει κάνει το ντεμπούτο του επίσης στο Βερολίνο, με το Brothers: Red Roulette (1995). Και θα είναι η δεύτερη φορά, μετά το Les temps qui changent πρόπερσι, που το φεστιβάλ θα ανοίξει με τον Gérard Depardieu, να παίζει εδώ τον Louis Leplée, τον διαχειριστή καμπαρέ που ανακάλυψε την Piaf.

Με τη Megan Fox στο τεύχος Μαρτίου παραδίδει το πνεύμα το αμερικάνικο FHM. Οι φωτογραφίες της εικοσάχρονης, απομεινάρια αφιερώματος του 2005 (οπότε, ακόμα καλύτερα, ήταν δεκαοχτάχρονη, έτσι?), έρχονται για να προμηνύσουν την ανάδειξή της σε αστέρι της χρονιάς κατά τις 4 Ιουλίου, όταν και προσγειώνονται στη Γη οι Transformers (2007) του Michael Bay. Πριν φτάσει στο μεγάλο της πρωταγωνιστικό ρόλο ως αξεσουάρ τεράστιων χαμαιλεοντικών ρομπότ, η πρασινομάτα πιτσιρίκα με τις στρουμπουλές μπουκούλες έκανε και ένα γλαστρο-πέρασμα από το Confessions of a Teenage Drama Queen (2004) δίπλα στη Lindsay Lohan (από την οποία χρειάζεται και συμβουλές για το που αλλού θέλει ένα μικρό στρουμπουλεματάκι ακόμα). Το πολλά υποσχόμενο βιογραφικό της συμπληρώνουν το βολτάρισμά της πέρσι στην αμερικάνικη σειρά Hope & Faith και, κυρίως, η δηλωμένη αχόρταγη δίψα της για σεξ.

Τις φωτογραφίες σκάναρε το megan-fox.net. Το FHM έκλεισε αρνούμενο (μεταξύ άλλων) να παρακολουθήσει το λιώσιμο της Angelina Jolie, όπως είπαμε.

Βγήκε πριν λίγο στο Empire Movies, και μάλλον απλά το 'στειλε η Paramount παντού και το ανεβάζουν όλοι, το trailer του τρίτου Shrek. Και με τη πρώτη ματιά φαίνεται σαφώς πιο ολοκληρωμένο από το teaser αποκαλύπτοντας και τη βασική πλοκή της ταινίας με περισσότερες σκηνές.

Update: Τελικά το βίντεο κατέβηκε φυσικά από τη σελίδα. Ίσως να σχεδιάζονταν να βγει στις διαφημίσεις του Super Bowl που φέτος οι περισσότερες εταιρείες θεώρησαν απαγορευτικά ακριβές. Το σίγουρο είναι ότι έκανε πρεμιέρα μερικές μέρες αργότερα στις διακοπές του American Idol. Και βγήκε και στο δίκτυο στο Moviefone. Μέσα σε αδιαφορία ακόμα και για το αν τον Shrek τον τρώει ο κώλος του ή αν η Fiona είναι όντως έγκυος.

Αντίθετα μεγάλο ενδιαφέρον συγκέντρωσε η αναφορά των New York Times, μερικές μέρες αργότερα από αντίστοιχο δημοσίευμα των Los Angeles Times, για τις ολοένα και πιο δύσκολες σχέσεις της Dreamworks με τη Paramount και του Steven Spielberg με τον Brad Grey. Το αφεντικό της Paramount φαίνεται να χώνει όλο και περισσότερα credits για την εταιρεία στις παραγωγές της (εξαγορασμένης) Dreamworks. Και ο Spielberg, που συμφώνησε να μείνει και εξακολουθεί να νοιάζεται προφανώς, δεν έχει συνηθίσει να έχει κανέναν πάνω από το κεφάλι του. Έτσι είχε προειδοποιήσει να μη βγει κάποιος να κάνει παρουσίαση (και το κομμάτι του) πριν τις επίσημες πρεμιέρες των Dreamgirls (2006), ταινία-παιδί του (συνεταίρου του στη Dreamworks) David Geffen. Φυσικά τον γράψαν, και η ταινία έμεινε και έξω από τις βασικές κατηγορίες στα Όσκαρ σαν αποτέλεσμα, ίσως, και κακού marketing. Και με τις ζέστες να ψιλοπλησιάζουν με δυο υπερ-υπερπαραγωγές (τον τρίτο Shrek και τους πρώτους Transformers) της εταιρείας που έστησε να έχουν πάρει σειρά για εισπράξεις, ο άνθρωπος που όρισε το καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ ψήνεται ήδη, στα κάρβουνα.

Η ιστορία είναι τόσο εφιαλτική όσο και ενός 40 Year Old Virgin (2005). Μόνο που αντί μια μέρα να ξυπνάς το πρωί με τον πρώτο σου μεγάλο και μοναδικό έρωτα (τη Χουφταλία) και να 'χεις σαρανταρήσει, είσαι από αυτούς που τον ξόρκισαν με σκόρδα αγιόνερο και ένα ποτάμι βότκα κάθε βράδυ τον εφιάλτη. Αλλά πάλι τη πάτησες.

Ο Judd Apatow, με το μαγικό πενάκι που κάνει ανθρώπινο τον κάθε απροσάρμοστο και τις πιο ακλισεδιάριστες mainstream κωμωδίες του νέου αιώνα (γιατί και οι αιώνες αλλάζουν όπως ξέρεις), πιάνει αυτή τη φορά την τυχαία.. γονιμοποίηση μέσα σε εξελιγμένα ήθη. Αλλά, απ' ότι φαίνεται, με το παλιό καλό αποτέλεσμα. Ε και τι άλλο αποτέλεσμα να περιμένεις δηλαδή, αφού τα μικρά κλαψιάρικα ανθρωπάκια δε τα 'φερνε ποτέ ο πελαργός και η υπευθυνότητα θα σου χτυπήσει κάποια στιγμή τη πόρτα αν δε φροντίζεις να δίνεις άλλη διεύθυνση (κανενός σαραντάρη παρθένου ας πούμε).

Η προώθηση του φιλμ, που ανέβασε ταχύτητα από τη Παρασκευή (με επίσημη σελίδα και τα σχετικά), δεν αρκείται στο να κατατρομάξει μόνο το αντρικό κοινό. Ένα απ' τα τρία πρόμο πόστερ που κυκλοφόρησαν στέκεται στο κεφάλι του Seth Rogen, που έχει όλες τις προοπτικές να γίνει πιο συμπαθής κι απ' τον Steve Carell, κάτω απ' τη διακριτική ερώτηση "what if this guy got you pregnant". Οι πρώτες αναφορές από τα test screenings επιβεβαιώνουν ενθουσιώδη υποδοχή, πολλά περάσματα θα γίνουν από guests που υποδύονται τον εαυτό τους ή περίπου (ανάμεσά τους και ο προηγούμενος πρωταγωνιστής του σκηνοθέτη), το φιλμ θα 'ναι πάλι R-rated (βλ. ανήλικοι μόνο με συνοδεία) και υπόσχεται σκηνές γέννησης πιο.. φυσικές κι από μουνάκι με δόντια, και ότι άλλο μπορείς να δεις και μόνος σου το βλέπεις και μόνος σου. Στο τρέιλερ δε φαίνεται και πολύ το υποκριτικό μέγεθος της Katherine Heigl, αλλά είναι κι αυτό γνωστό.

Από άλογο θα πάει ο Χάρι Πότερ στο 7ο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, όπως σου αποκαλύπτουν σε παγκόσμια αποκλειστικότητα οι Μάσες, προσθέτοντας ένα κι ένα (κι ένα μεγάλο).

Θυμίζω ότι από το καλοκαίρι ξέραμε ότι, προς μεγάλη λύπη του Stephen King, το Harry Potter and the Deathly Hallows θα 'χει μπόλικο αίμα. Και ξεκινώντας απ' τα μικρά, όπως ανακοίνωσε η J.K. Rowling στη σελίδα της και λίγο αργότερα οι εκδότες της, Bloomsbury (στη Βρετανία) και Scholastic Inc. (στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού), ο 7ος τόμος της ιστορίας του μικρού μάγου που όλο μεγαλώνει θα κυκλοφορήσει αμέσως μετά τα μεσάνυχτα που θα σημάνουν την έναρξη της 21ης Ιουλίου και του ξεμαλλιάσματος νυσταγμένων μανάδων στα βιβλιοπωλεία. Η ανακοίνωση ήρθε μια μέρα μετά την επίσημη αποκάλυψη ολόσωμου του Daniel "Harry Potter" Radcliffe, σε τρυφερούς εναγκαλισμούς με άσπρο άτι, για τις ανάγκες της προώθησης του Equus που ανασταίνεται στο West End και όπου παίζει, φυσικά, τον νεαρό που αγαπάει πολύ τα άλογα. Εναγκαλισμοί που θυμίζουν έντονα το προωθητικό υλικό του Zoo (2007) που έκανε ένα ψιλοσάλο στο Sundance τη προηγούμενη βδομάδα, τουλάχιστο με το θέμα του, την ιστορία ενός αραβικού επιβήτορα που.. εκδήλωσε έμπρακτα, και μέχρι αντίστοιχης εκδήλωσης θανατηφόρας οξείας περιτονίτιδας, την αγάπη του για έναν 45άρη άνδρα στο Seattle πριν δυο χρόνια. Ε και αφού φτάσαμε στα μεγάλα, από τι θα πάει ο Χάρης φωνάζει περισσότερο κι απ' τον τίτλο του θέματος.

Νεαρή Εβραιοπούλα στην κατηχούμενη απ' τους Ναζί Ολλανδία, προσπαθεί να φτάσει στο απελευθερωμένο κομμάτι της χώρας, αλλά μέσα από τραγικές περιπέτειες καταλήγει στο πλευρό των αντιστασιακών πατριωτών της. Αναγκασμένη να υπερσκελίσει τις αντιξοότητες και την δυσπιστία των συντρόφων της, παρεισφρύει στο γερμανικό στρατόπεδο και γίνεται ερωμένη του επί κεφαλής, μια σχέση γεμάτη έρωτα και πόνο. Αχ...Είκοσι χρόνια μετά την τελευταία του ταινία στην πατρίδα του, και σχεδόν μια δεκαετία μετά την τελευταία του ταινία γενικότερα, ο Paul Verhoeven επιστρέφει με ένα δραματικό ερωτικό κατασκοπικό ιστορικό θριλερικό περιπετειακό αισθησιακό έπος, κι όλοι αναρωτιούνται αν τους είχε λείψει. Να σας πω εγώ: ναι ρε. Από τις πρώτες, ευρωπαϊκές του ταινίες μέχρι ακόμα και το Showgirls (1995), και βέβαια με την καινούρια του δουλειά, ο Verhoeven γοητεύει με τη μαγική του ικανότητα να συνδυάζει το camp, την πρόκληση, την ίντριγκα, την τεχνική αρτιότητα με λίγα μέσα, και το περίπλοκο (ίσως και παραπερίπλοκο) σενάριο με τους περιπλεγμένους ήρωες. Η μικρή Ολλανδέζα του Black Book (2006) και οι περί αυτήν, είναι άξιες προσθήκες στο roster των χαρακτήρων με τις εξόφθαλμα αντικρουόμενες πτυχές, που προσφέρουν στον σκηνοθέτη έναν ευρύ --έστω και προκλητικά τεχνητό-- καμβά, για να ζωγραφίσει τις μεθυστικές εξτραβαγκάνζες του, που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία ως λατρεμένες σκατοταινίες με ολόδικά τους μυθοπλαστικά όρια. Βασισμένο, λέει, σε αληθινή ιστορία, το φιλμ φλερτάρει αδιάκοπα με όλα τα χαρακτηριστικά του Ολλανδού σκηνοθέτη, που δείχνει να 'ναι σε μεγάλα κέφια έτσι όπως παντρεύει τη δική του Λίστα του Σίντλερ (1993) με το θρυλικό Salon Kitty (1976), σε ένα φιλμ πολύ εντυπωσιακό για να 'ναι ευρωπαϊκό, αλλά πάντως γυρισμένο στην Ευρώπη. Κρατάει κάνα μισάωρο περισσότερο απ' όσο χρειαζόμασταν, αλλά δεν σταματά στιγμή να 'ναι ηλεκτρισμένο με ερωτισμό, χάρη στην ανάφτρα πρωταγωνίστριά του, που πολύ θα θελήσεις να γίνει μούσα του. Και σου, άμα λάχει.