Μπόγιας παθιάζεται με ιστορία με ντετέκτιβ, ο οποίος έχει παθιαστεί με τον αριθμό 23, ο οποίο πάνω και πέρα απ' όλα, υποτίθεται ότι κυριαρχεί του σύμπαντος, κρύβοντας ανυπολόγιστη καταστροφική μεταφυσική αξία.Στα χέρια ενός έμπειρου γραφιά, αυτός ο αχταρμάς θα μπορούσε να βγάλει ένα συναρπαστικό συνολάκι, που θα έδινε στον Shumacher και τον κινηματογραφιστή του, Matthew Libatique (μόνιμο συνεργάτη του Aronofsky) μια υπαρκτή βάση να στήσουν το παιχνίδι τους, και στον φουκαρά τον Carrey, την ευκαιρία να βάλει κάτι καινούριο στη μικρή λίστα των δραματικών του χαρακτήρων. Τώρα, αφού πρώτα βλαστήμησε την τύχη του που δεν έπαιξε στο προηγούμενο ψυχολογικό θρίλερ του Shumacher, το Phone Booth (2002), ο Carrey μετανιώνει που έπαιξε στο καινούριο του και καταλήγει καταδικασμένος σε άλλα 23 χρόνια κωμωδίας. Ο Shumacher μένει με μια παταγώδη αποτυχία στα χέρια κατώτερη ακόμα και των δικών του επιπέδων, κι ο Libatique με την υπογραφή του σε ένα σώοου χωρίς ταινία, ενώ ο πρωτάρης σεναριογράφος Fernley Phillips, αποκαλύπτει την αμηχανία και την αδεξιότητά του να κινηθεί σε λημέρια Stephen King --για την ώρα τουλάχιστον--, πετώντας στον αέρα τρεις μίτους μυστηρίου, οι οποίοι παίρνουν σειρές για το ποιός θα κερδίσει για περισσότερη ώρα το ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος αποδεικνύονται όλοι πολύ αδύναμοι για να αντέξουν πέρα απ' το πρώτο μισό της ιστορίας. Κι έτσι, ο αριθμός 23 αποδεικνύεται πραγματικά καταραμένος, και δικαιώνει τον σταρ του ΤΗΛΕΦΩΣ, που βλέπει τα πάντα σε λεξάριθμους. Αμήν.

Ηρωική φιγούρα μυθικών διαστάσεων της Ισπανίας απ' τους αυτοκρατορικούς της πολέμους του 17ου αιώνα, ο Κάπτεν Αλατρίστε ήταν ένας στρατιώτης που έγινε μισθοφόρος, μιας χώρας που όσο τον πλήγωνε, τόσο τον πώρωνε.Αν δεν μπορείς να περιμένεις κάνα τρίμηνο για τους καινούριους Πειρατές της Καραϊβικής (2007) και παραείσαι φτιαγμένος απ' τους 300 (2007), ο Αλατρίστος μπορεί να λειτουργήσει σα μεθαδόνη, αλλά μην περιμένεις και κάνα τριπάκι της προκοπής. Βασισμένο σε βιβλίο για λαϊκό ήρωα, συμβατικά και με ασφάλεια σκηνοθετημένο, το φιλμ προτείνει τα καλοραμμένα κοστούμια του, μια - δυο καλές μάχες και τις όμορφες φάτσες του (αυτός ο Unax Ugalde, που ήταν κρυμμένος τόσον καιρό;), σαν αντίβαρο της κατακερματισμένης πλοκής, που προσπαθεί να καλύψει χρόνια ολόκληρα της πολεμόχαρης συμπεριφοράς της Ισπανίας, με μια εσάνς από δολοπλοκίες αυλικών και λίγο από ηθική του πολεμιστή, χωρίς τελικά να προσφέρει ιδιαίτερα ολοκληρωμένη εικόνα από τίποτε. Αν η ταινία δεν κρατούσε δυόμιση ώρες, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτά τα χοροπηδητά στο χωροχρόνο που αδιαφορούν για το ποιος έκανε τι, πώς πότε και γιατί, είναι αποτέλεσμα σακατέματος στο μοντάζ. Αν ακόμα και τώρα όμως είναι σακατεμένο στο μοντάζ, τρέμω να αναρωτηθώ τι διάρκεια θα απαιτούσε μια πλοκή που να βγάζει νόημα.

Διάφορα ενσταντανέ από τη σύγχρονη διαδικασία της πρωτογενούς παραγωγής, σε cinemascope δίχως λόγια, φρέσκα και ωμά για άμεση κατανάλωση.Με κάτι περιπτώσεις σαν και το ντοκιμαντέρ αυτό, έρχεται ένας άνθρωπος που βγάζει τον άρτο του τον επιούσιο απ' τις ταινίες, να επαναπροσδιορίσει τη δουλειά που κάνει. Ντοκιμαντέρ με ομολογουμένως εντυπωσιακά καδραρίσματα, δίχως αφήγηση, με το υποβλητικό, σχεδόν υπνωτιστικό βουητό μηχανημάτων για μόνο soundtrack, πάει στο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ και κερδίζει ειδικό βραβείο απ' την επιτροπή, η οποία ενθουσιάστηκε, λέει, γιατί το φιλμ επιδεικνύει εντυπωσιακή αντικειμενικότητα. Παρουσιάζει τα γεγονότα ως έχουν, αφήνοντας το κοινό να αφυπνιστεί μόνο του. Μόνο που το κοινό που περίμενε αυτήν την όψιμη συνειδητοποίηση της βιομηχανοποίησης της γεωργικής και κτηνοπτηνοτροφικής παραγωγής για να αφυπνιστεί, μάλλον έτρωγε τόσον καιρό από σωληνάκι, και τώρα ψάχνει να δει πώς είναι ο κόσμος έξω από τη μήτρα. Πάντως όλο αυτό το χωρίς λόγια, δουλεύει παραδόξως καλά, αφού αφήνει άπλετο χώρο να κουβεντιάζεις με το διπλανό σου. Βέβαια, αν πας να το δεις μόνος σου, φίλε, την έκατσες.

Βγήκε χωρίς προειδοποίηση στο Yahoo! Movies UK η πρώτη πρόκληση του Jason Bourne στον James Bond για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή δράσης. Όπως είναι γνωστό, ο νυν κάτοχος του τίτλου έκανε δυναμική επιστροφή στη πρώτη θέση το Νοέμβρη, και ακόμα και τώρα μαζεύει βραβεία και φράγκα.

Και απ' ότι φαίνεται ο νεαρός αμφισβητίας, και πρωταθλητής κι αυτός για ένα φεγγάρι, δε πρόκειται να αντέξει πολλούς γύρους αυτή τη φορά. Τις κινήσεις του τις περιμένουν πια όλοι σα να βλέπουν το ριπλέι, και ακόμα και στον.. Πληροφοριοδότη (2006) τις ίδιες έκανε. Ενώ ο πράκτορας με τη κωδική ονομασία 007 έχει αντικαταστήσει κι αυτός τις γκατζετιές με ότι βρίσκει πρόχειρο και ξεφορτώνεται με πιο μπρουτάλ κινήσεις τις ενοχλήσεις --ο Bourne μιλάει και θέλει τρεις σκηνές να ξεφορτωθεί δυο τσιράκια, ο Bond πυροβολάει και τα κοπανάει σα μύγες όπως τα προσπερνάει. Και ο πήδος αλά Spider-Man πάνω από ένα δρομάκι που φυλάει για έκπληξη το βίντεο δε συγκρίνεται με το άλμα-πτήση στο τέλος του περσινού πρώτου προάγγελου για το Bond reboot. Ικανός να σώσει τη κατάσταση φαίνεται μόνο ο ρεαλισμός του Paul Greengrass που επιστρέφει στη σκηνοθεσία, αλλά μόνο κούνημα στη κάμερα και πλάνα με πολλές οθόνες που θυμίζουν United 93 (2006) φέρνει μαζί του προς το παρόν.

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Robert Ludlum όπως και οι προηγούμενοι δύο, και φυσικά εκεί σταματάνε και οι δανεισμοί του φιλμ όπως και των προηγούμενων δύο. Εκτός από το ότι ο ήρωας επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, όπως λέει η ατάκα της αφίσας, δεν είναι και πολλά γνωστά για τη πλοκή. Όμως το μοτίβο αναζήτηση υπευθύνων μέσα σε αμνησία, δε πρόκειται να αλλάξει.

Απ' όλα τα μανταραστικά sequels και remakes που έχουμε δει στον τρομο-χώρο το χειμώνα, η συνέχεια των 28 Days Later... (2002) φαίνεται η μοναδική ικανή να φέρει την άνοιξη. Ο Danny Boyle (και ο Alex Garland του σεναρίου) είναι μόνο στα credits στην παραγωγή αυτή τη φορά, όμως αυτή (η παραγωγή) είναι οφθαλμοφανέστα πολύ πιο χλιδάτη.

Εικοσιοχτώ (28) βδομάδες αργότερα λοιπόν οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν, μέσω της Fox Atomic, να προσλάβουν και κάνα κομπάρσο να στρώσουν τη φωτογραφία και να πληρώσουν για αξιοπρεπή εφέ, παρόλο που το ταλέντο παραμένει βρετανικό (και με σύντομο αλλά φεστιβαλικό παρελθόν). Οι ίδιοι (οι κλητοί του θείου Σαμ) αναλαμβάνουν, μέσα στο φιλμ, να ελέγξουν τον εποικισμό των ερημωμένων σκηνικών της πρώτης ταινίας. Αλλά (έκπληξη!) ο ιός ξαναχτυπάει και, όπως μπορείς να δεις και στο τρέιλερ, οι ελεγκτές αντιδρούν με το γνωστό τους συγκρατημένο και εκλεπτυσμένο τρόπο. Ενώ γενικά το στόρι φαίνεται μελετημένο (i.e. χωρίς τις σεναριακές τρυπάρες του πρώτου) και να επικεντρώνεται σε μια οικογένεια που είχε επιζήσει στον προηγούμενο γύρο (περιμένοντας να πεθάνουν τα ζόμπι από τη πείνα ως γνωστό). Και δε το λέω μόνο εγώ (μελετημένο) αλλά οι περισσότεροι από τότε που διέρρευσε στα internets. Και τις ίδιες καλές εντυπώσεις αφήνουν και τα πρώτα 28 λεπτά του αποτελέσματος που η ματοβαμμένη θυγατρική της Fox προβάλλει από δω κι από κει.

Ένα τμήμα του τρέιλερ (αυτό με τους Muse στην υπόκρουση) είχε βγει νωρίτερα στη σελίδα της παραγωγής. Ολόκληρο βγήκε τη Παρασκευή στις αίθουσες πριν το The Hills Have Eyes 2 (2007), και σήμερα στο apple.com χωρίς κανένας να μπορεί να το κατεβάσει.

Έναν καλό σκηνοθέτη που να είναι άσχετος με το θέμα για να μπορεί να το προσεγγίσει με την αγνότητα του θεατή, έψαχνε ο παραγωγός του No Body is Perfect (2006), όταν το project ήταν ακόμα στα σκαριά ως ντοκιμαντέρ για την σεξουαλικότητα εν γένει. Τον ντοκιμαντερίστα του τον βρήκε στον Raphaël Sibilla, όταν ο πιτσιρικάς τότε, στεκόταν ανάμεσα στους υποψήφιους για το Swiss Film Prize με το ντεμπούτο του, 117 police secours (2001), πριν μια πενταετία περίπου.

Τεσσερα χρόνια γυρισμάτων μετά, το ντοκιμαντέρ είχε ήδη στραφεί στον σκοτεινό κι αποπνικτικό χώρο της σωματικής κακομεταχείρισης, του σαδομαζοχισμού, των φετίχ, της διαφυλλετικότητας και του body performance. Και είχε ταξιδέψει από την Ασία, στην Ευρώπη και στην Αμερική, για να υπογραμμίσει τις πολιτισμικές και φιλοσοφικές αποστάσεις των λαών και των γειτόνων, μέσα απ' την εξερεύνηση των σεξουαλικών τους ιδιαιτεροτήτων. Ε και ένα χρόνο μοντάζ μετά, βγήκε στις αίθουσες ένα καλοζυγισμένο φιλμ, πλούσιο, αλλά και συγκρατημένο, που χωρίς να σοκάρει τους αμύητους, τούς ανοίγει παράθυρο σ' έναν κόσμο που δεν θέλησαν να γνωρίσουν, δικαιώνοντας έτσι τον λόγο ύπαρξης κινηματογραφικών φεστιβάλ. Όσο για τους γνώστες, μπορεί να μην τους λέει τίποτε καινούριο, αλλά τους αντιμετωπίζει με σεβασμό και ειλικρίνεια, προσφέροντάς τους μια πιο σφαιρική θεώρηση ενός θέματος που συνήθως στις μάζες παρουσιάζεται ως freak show.

Στο Παρίσι του 2054 ένας αστυνομικός που δε μασάει αναλαμβάνει μια περίεργη υπόθεση εξαφάνισης μιας κοπέλας. Για λογαριασμό μιας περίεργης μεγαλοεταιρείας καλλυντικών που έχει φτάσει να μπλέκει με τις ζωές όλων.
Για το πρώτο του φιλμ ο Christian Volckman ξόδεψε 6-7 χρόνια σε ένα στούντιο στο Λουξεμβούργο, με ένα μικροσκοπικό για τις φιλοδοξίες του προϋπολογισμό (γύρω στα $15 εκατομμύρια). Και παρέδωσε κάτι που δεν έχεις ξαναδεί όσο κι αν το έχει ξανακούσει αυτό. Ένα βήμα πέρα από το Sin City (2005) και τις σχετικές προσπάθειες του Richard Linklater στα Waking Life (2001) και A Scanner Darkly (2006), αναμιγνύει ψηφιακά σκηνικά και ζωντανή δράση, περιορίζει το χρώμα στο απολύτως βασικό ασπρόμαυρο, και φτιάχνει ένα κινηματογραφικό κόμικ που κάθε κάδρο του γράφει όσο και στο χαρτί. Ένα φιλμ νουάρ βουτηγμένο κυριολεκτικά στις μελανές σκιές, με κάποιους γκρι τόνους να δίνουν την αίσθηση του βάθους κάπου κάπου, και αισιόδοξο χρώμα μόνο σε παιδικές ζωγραφιές. Ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ που αναφέρεται, όπως οφείλει, στο αρχετυπικό Blade Runner (1982), χωρίς να το παρακάνει στα αεροπλανικά της κάμερας (ευκολία που παρέχει το ψηφιακό σετ) για να εντυπωσιάσει. Αλλά σε αναγκάζει να λες πςςς τι έκανε ρε με τη προσοχή στις λεπτομέρειες του στησίματος και των περασμάτων. Με πιο δυνατό παράδειγμα το.. μεγάλο σκηνικό του Παρισιού, που σε κάθε σκηνή μοιάζει το ίδιο αλλά σα μητρόπολη του μέλλοντος.

Από κει και πέρα το σενάριο είναι πρωτότυπο στη μίξη όλων των τυπικών στοιχείων του είδους, όμως μετά το δεύτερο τόξο (βλ. εκεί που γίνεται η ανατροπή που θα οδηγήσει στο τελικό ξεκαθάρισμα) γίνεται ψιλοβαρετό, υποθέτοντας ότι για όλους η αιώνια ζωή είναι το αποφευκτέο. Και τα μάτια των χαρακτήρων που δε μπορεί να πιάσει η τεχνική του rotoscoping (εφόσον δεν προεξέχουν) δεν έχουν την ίδια προσοχή (αφού έπρεπε να ζωγραφιστούν καρέ καρέ), αφαιρώντας αρκετά από τη συνολική αίσθηση αν το προσέξεις (ουπς μόλις το πρόσεξες).

Διέρρευσε στα διαδίχτυα (στο BridgeToTheStars.Net συγκεκριμένα, χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι η πηγή) ένα trailer για τη κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου βιβλίου της Τριλογίας του Κόσμου του Philip Pullman. Η ταινία δανείζεται τον αμερικάνικο τίτλο του βιβλίου που στον υπόλοιπο πλανήτη είναι γνωστό σα Northern Lights (και στην Ελλάδα σα Το Αστέρι του Βορρά). Το βίντεο προορίζεται προφανώς για διανομείς και λοιπούς εμπόρους, με τα περισσότερα εφέ να είναι στο βασικό στάδιο και δηλώσεις των συντελεστών να.. διακόπτουν.

Update: Με αφορμή το teaser που κυκλοφόρησε παράλληλα με τη παρουσίαση της ταινίας στις Κάνες, η παιδικοβιβλιοφάγα estelle που ακόμα και στο χαβαλετζίδικο σχετικό θέμα (όταν ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Daniel Craig στο καστ) δε συγκρατούσε τον ενθουσιασμό της, ψιθύρισε τα μερικά λογάκια που είχα προαναγγείλει εδώ και μήνες:

Στο μεγάλο παζάρι ταινιών στις Κάνες, κάποιοι επιτρέπεται να ανασηκώσουν λιγάκι το πέπλο μυστηρίου που κρύβει η ανάπλαση του φανταστικού κόσμου του Pullman –-που μέχρι τώρα τον βρίσκαμε μόνο σε σελίδες βιβλίων και στη φαντασία μας-- με οπτικά μέσα. Μόνο exclusive μάτια μπορούν να δουν το υλικό που η New Line προσέχει ως κόρην οφθαλμού, ο συγγραφέας όμως και μια εκ των παραγωγών πρόλαβαν να αποκαλύψουν περαιτέρω λεπτομέρειες στο Oxford Literary Festival και σε wannabe συγγραφείς ανάλογων πονημάτων. Ο Pullman έβγαλε λοιπόν τη σκούφια του για τη συμμετοχή της Kidman στην ταινία, λέγοντας πως αυτήν και μόνο ονειρευόταν για το ρόλο, στεναχωρήθηκε λιγάκι όμως όταν θυμήθηκε πως ονειρευόταν επίσης τον Laurence Olivier, αλλά τελικά δεν του έκατσε και αναγκάστηκε να αρκεστεί στον λίγο πιο χοντροκομμένο Daniel Craig.

Φαντασία και Ιστορία χορεύουν με χρωματιστά κοστούμια της Γαλλίας του 17ου αιώνα, στο ημιμυθοπλαστικό ημιβιογραφικό παραμύθι που μπλέκει ένα χαμένο κομμάτι της ζωής του Μολιέρου με στιγμές διάφορων θεατρικών του ανθρώπου που άλλαξε το πρόσωπο της γαλλικής κωμωδίας.Η σίγουρα όχι ακαδημαϊκή, και σίγουρα απόλυτα risk-free προσέγγιση του θέματος από τον Tirard, τού εγγυάται ένα ασφαλές πέρασμα στο εμπορικό κομμάτι του γαλλικού κινηματογράφου, που όσο πάει και μεγαλώνει, σκεπάζοντας τις πιο ριψοκίνδυνες προσπάθειες μιας χώρας με ιστορία στον προχωρημένο κινηματογράφο, με ένα παχύ πέπλο ταινιών που δεν ενοχλούν και δεν ενθουσιάζουν. Ο Μολιέρος, μπορεί να θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό δείγμα του φαινομένου, αποτελώντας συνεπέστατη ευρωπαϊκή μπλοκμπαστεριά, αφού δεν βασίζεται μόνο στο promotion της, αλλά σε αποζημιώνει και στην αίθουσα με τα υψηλά production values της, και την φορμουλαϊκά εμπορική κινηματογραφική γραφή. Δεν είναι τυχαίο που αποτελεί γαλλική ταινία της εγχώριας Village άλλωστε. Τώρα βέβαια, κάτω απ' όλη την επιφάνεια δεν κρύβεται παρά μια αθόρυβη πορδή με έρωτα, συγκίνηση, γέλιο και χαριτωμενιά, ένα Casanova (2005) με πρωταγωνιστή τον Μολιέρο. Η αφήγηση όμως, κυλάει τόσο στρωτά και αεράτα που άσχημη μυρωδιά δεν πιάνεις, κι ο Romain Duris απ' τη μία, που είναι ανερχόμενος ζεν πρεμιέ απ'τις εποχές του Le Divorce (2003) και του Arsene Lupin (2004) ακόμα, και η Laura Morante απ' την άλλη, που θυμίζει Μαρία Ναυπλιώτου και Κατερίνα Λέχου μαζί, αλλά στο πιο ώριμο και με εσάνς μπαχαριού απ' την Ιταλία επιπλέον, προσφέρουν και στα δυο μισά του δημογραφικού, ένα δροσερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι που δεν χορταίνεις να βλέπεις.

Από τον τίτλο θα περίμενες κάτι σε καμπάνια κατά των πλαστικών εγχειρήσεων αλλά το ντοκιμαντέρ του Raphaël Sibilla σταμάτησε λίγο πριν να δείξει αυτο-εγχειρήσεις. Ξεκινώντας να καταπιάνεται με σεξουαλικές διαστροφές ανά τον κόσμο, έφτασε.. όπου το έβγαλε ο δρόμος.Όπως λέει το blurb, ο παραγωγός Emmanuel Prévost διάλεξε τον Γαλλο-Ελβετό σκηνοθέτη ακριβώς γιατί δεν είχε καμιά απολύτως εμπειρία γύρω από το θέμα. Και αυτό λειτουργεί ως ένα σημείο θετικότατα. Με συμπαθητική φάτσα και αφέλεια και ανυπόκριτη περιέργεια και αμεροληψία, ο Sibilla γύριζε για τρία (3) χρόνια τον πλανήτη γνωρίζοντας ανθρώπους. Και αυτοί είναι τελικά το θέμα του ντοκιμαντέρ του. Άνθρωποι που κάνουν όλα αυτά τα περίεργα και σοκαριστικά που έχεις ακούσει, αλλά το.. απολαμβάνουν και κυρίως δε βλέπουν γιατί να τα αντιμετωπίζουν έτσι. Άνθρωποι. Και έτσι κάπου εκεί χάνεται η μπάλα. Βλέπεις, για το μεγάλο κοινό μπορεί η κάμερα και τα αντικείμενά της να παρεκκλίνουν, όμως τα περισσότερα που διαλέγει να παρακολουθήσει είναι κοινότυπα για όσους δε συζητάνε δυο χρόνια με το είσαι το ταίρι μου για να δοκιμάσουν οτιδήποτε μη ιεραποστολικά ορθό ή απλά γεννήθηκαν χτες. Γι' αυτούς το ίδιο θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το πόσο καλά παιδιά είναι οι χοντροί, οι χεβιμεταλάδες, οι γκέι ή οποιαδήποτε "μειονότητα" που περικλείεται μόνο από.. εισαγωγικά πια. Για τους υπόλοιπους η προσπάθεια έχει τόσο ενδιαφέρον όσο και η αναβίωση των σοκιουμαντέρ (i.e. τύπου Shocking Asia) που θα 'λεγες ότι επιχειρεί, κρίνοντας από διάφορα στιχάκια (τύπου "WARNING The images you are about to see may shock or offend some of you") της προώθησης.

Τελικά το φιλμ μένει μετέωρο να ισορροπεί σε φεστιβαλικά σκοινιά, προς τέρψιν κοινού που στο μεγαλύτερο μέρος του ισορροπεί με τη σειρά του στα όρια της συμβατικότητας. Και απλά ίσως να τα ξεχειλώνει κομματάκι.

Το δεύτερο trailer του τρίτου αραχνιάσματος των κινηματογραφικών αιθουσών (ή τέταρτο αν μετράς και το teaser και το "Venom teaser" που βγήκε μόνο στις αίθουσες πριν το 300 (2007)) έσκασε μύτη πριν λίγο, όπως είχε προαναγγελθεί, στο spiderman3oncomcast.com.

Ξεκινάει όπως και το 7λεπτο preview, με τη ρομαντζάδα στους ζωυφιακούς ιστούς και τον νέο Goblin, και συνεχίζει με πιο χορταστική κάλυψη του Venom. Για να ηρεμήσει κάπως τα νεύρα όλων των ανυπόμονων με τα οποία έπαιζε η προώθηση εδώ και μήνες (και μήνες), δείχνοντας ελάχιστη διάθεση να ρίξει μεγάλα κομμάτια με μαύρα γλιτσερά εξωγήινα συμβιωτικά στις Μάσες.

Δυο απροσάρμοστοι ερωτεύονται απροσάρμοστα και ζουν την απροσάρμοστη αγάπη τους σε μια ταινία που το τρέιλέρ της ανέβηκε στο apple.com. Όπως καταλαβαίνεις όλο και κάποια προσαρμογή θα υπάρχει στην ιστορία.

Ιστορία που ξεκινάει σε ένα ζωο-πάρτι μασκέ (ή πάρτι ζωο-μασκέ) όπου ο αετός του τίτλου συναντά την καρχαρία (του τίτλου, το μάντεψες). Εντυπωσιάζεται από το αρπαχτικό της εμφάνισης και την επίδειξη αντίστοιχης άνεσης σε βιντεο-αναμετρήσεις και, όπως συμβαίνει συνήθως στις ρομαντικές ιστορίες, τη πλησιάζει με την ακαταμάχητη ατάκα "θες να κάνουμε σεξ".

Όπως ξανακαταλαβαίνεις, πρόκειται για το μπάσταρδο που έκανε ο Napoleon Dynamite (2004) όταν συνάντησε τον Harry και τη Sally (που είχαν συναντηθεί από το 1989). Μπάσταρδο του οποίου τη πατρότητα διεκδικεί ο Νεοζηλανδός αβορίτζινας Taika Cohen, της φυλής των Te-Whanau-a-Apanui της οποίας τα μέλη φωτογραφίζονται με μουστάκα, πεταχτή χαίτη, απελπισμένο βλέμμα και την απαραίτητη γραβάτα όταν κάνουν απανωτά φιλμ μικρού μήκους που απανωτά τιμώνται σε απανωτά φεστιβάλ και φτάνουν μέχρι οσκαρικές υποψηφιότητες. Μπάσταρδο στο οποίο αν κολλήσεις μερικές ακόμα ετικέτες, όπως το παγερό πια "τύπου Sundance" και το ζεστό ακόμα "this year's Little Miss Sunshine", καταλαβαίνεις ότι ξεκίνησε από τη μητέρα των ανεξάρτητων φεστιβάλ, συνέχισε στο Generation τμήμα της Berlinale και τελευταία πέρασε από το όλο και πιο αναφερόμενο SXSW. Αυτό που δεν είναι το δεδομένο αλλά συνηθέστατα το ονειρικό για τέτοια φιλμ, είναι η διανομή που το συγκεκριμένο την είχε βρει πριν καν κουκουλωθεί για τις παγωνιές του Park City.

Με τις δάφνες της συμμετοχής που ήταν και το ζητούμενο για να συμπληρωθεί η αφίσα αλλά και τις συστάσεις όλων που σκόνταψαν πάνω τους στις κινηματογραφικές εκθέσεις, η Miramax βγάζει τον Αετό εναντίον Καρχαρία στις αμερικάνικες αίθουσες τη πρώτη του Ιούνη.

Από ανεπιθύμητο ορφανό, σε κοριτσάκι του τσίρκου, σε κοπέλα των καμπαρέ, σε γυναίκα θρύλος της Γαλλίας, η Edith Piaf πάλεψε με την ευαίσθητη φύση της υγείας της και την εξάρτησή της στα φάρμακα, με μόνα της όπλα τη δυνατή της προσωπικότητα, το θεόσταλτο ταλέντο της κι αυτήν την πείνα στο βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει ότι μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει το μεγάλο πεπρωμένο της, με όποιο τίμημα.Πολύ συγκινητική, πολύ επαγγελματική, πολύ φορμουλαϊκή, πολύ δυνατή, πολύ μουσική, η βιογραφία του Μικρού Σπουργιτιού με τα μεγάλα φτερά, είναι σε όλα της... πολλή. Ακολουθώντας κατά γράμμα την εξέλιξη των μουσικών βιογραφιών από τα μίζερα παιδικά χρόνια με την πρώτη μεγάλη αρρώστια, στη δύσκολη ενηλικίωση με την πρώτη εξάρτηση, στην ανακάλυψη του ταλέντου με την πρώτη αναγνώριση, στην παραγνώριση του ταλέντου με την πρώτη αποτυχία, στην αποδοχή του πάθους με τον πρώτο έρωτα, η ιστορία της Piaf είναι η ιστορία οποιουδήποτε άλλου την ιστορία του οποίου έχεις δει σε ταινία, μια ιστορία διαρκών εξαρτήσεων, στους άλλους, στο αλκοόλ, στα φάρμακα, στη δουλειά, και λίγο πριν το τέλος, στην ίδια τη ζωή. Προσπαθώντας να διαφοροποιήσει λίγο το πράγμα, ο Dahan διπλώνει το timeline παίζοντας κομμάτια του φιλμικού παρόντος παράλληλα με σχετικά κομμάτια του παρελθόντος, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές τα πράγματα να κουβαριάζονται αρκετά για να πρέπει να κρατάς τις χρονολογίες σε σημειώσεις αν θες να βγάλεις άκρη. Το πιθανότερο είναι όμως πως δεν θα θες, αφού όσα κομμάτια της ταινίας δεν βράζουν από συγκινησιακή φόρτιση, είναι παράδοξα ψυχρά κι απόμακρα, ίσως για να σ' αφήνουν να χαλαρώσεις και να χαρείς την ωραία μουσικούλα, ίσως γιατί η προηγούμενη ταινία του Dahan ήταν τα Πορφυρά Ποτάμια II. Αν ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο, τουλάχιστον ο Γάλλος έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Αλλά πάλι καλά που έχει την Marion Cotillard στον κεντρικό ρόλο, η οποία με την ερμηνεία της εκτινάσσεται σε πρωταγωνίστρια πρώτου μεγέθους, έστω και με την αβάντα της περσόνας που υποδύεται, και την παρατραβηγμένη εμμονή του σκηνοθέτη στην ανάδειξη των δυνατοτήτων του μακιγιάζ.

Νεαρός μηχανόβιος πουλάει την ψυχή του στο Διάβολο για να σώσει τον πατέρα του, αλλά ο Διάβολος τον προδίδει και καταλήγει και ορφανός, και θυμωμένος, και χωρίς γκόμενα, και πουλημένος. Αρκετά χρόνια και κασκαντερικά αργότερα, η Διάβολος έρχεται να εξαργυρώσει την επένδυσή του, και του δίνει τη δύναμη να αρπάζει φωτιά και να γίνεται σκελετός, με αντίστοιχης έμπνευσης μηχανή: γίνεται ο Ghost Rider, με αποστολή να μαζέψει τις καταραμένες ψυχές για λογαριασμό του πατέρα Διαβόλου, πριν τις προλάβει ο γιός.Μετά το Daredevil (2003), ο Mark Steven Johnson επιστρέφει για να σακατέψει άλλον έναν ήρωα της Marvel, λιγότερο δημοφιλή αλλά περισσότερο σκοτεινό, μετατρέποντάς τον σε παιδικής κατανάλωσης συνοδευτικό pop corn και αναψυκτικού. Αν ξεπεράσεις το παρανοϊκό μιξάζ που βρίσκεται μονίμως σε overdrive και τους χοντροκομμένους χαρακτήρες που περιτρυγιρίζουν τον καβαλάρη με το περπάτημα της συγκαμμένης γαλοπούλας, θα την πάθεις απ' τα κιτσάτα εφέ που τυλίγουν το βρεφικής σύλληψης σενάριο στις φλόγες της κολάσεως. Ο Ghost Rider του Johnson, έχει μαγέψει τα ταμεία στην Αμερική και στην Ευρώπη, κάτι που δείχνει ότι το κοινό έχει αναπτύξει πολύ σβέλτα αντανακλαστικά στα instant trashics, δεν αποκλείεται όμως η ταινία να αποτελέσει αγαπημένη ένοχη απόλαυση για πολλούς, που θα καταλάβουν νωρίς ότι ετούτος ο Ghost Rider ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει κωμωδία.

Τέσσερα γαϊδουρορφανά συναντιόνται σε ένα τεράστιο εργοστάσιο σοκολάτας φαινομενικά τυχαία, όμως περνώντας από μια ντουλάπα σε μια μυθική χώρα, ανακαλύπτουν ότι είναι αδέρφια, με αποστολή να απαλλάξουν αυτό το μέρος απ' την κακιά του βασίλισσα.Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005), τα Χρονικά της Νάρνια (2005) κι ο Harry Potter, είναι τρεις μόνο απ' τις "επικές ταινίες" που υποτίθεται ότι σατιρίζουν οι δυο (χειρότεροι απ' ό,τι φαίνεται) απ' τους έξι σεναριακούς αυτουργούς της πολιτιστικής παρακαταθήκης των Scary Movie, με τους Πειρατές της Καραϊβικής (2006), τον Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), τους X-Men, τον Nacho Libre (2006), το Click (2006) και φυσικά το Snakes on a Plane (2006), να προστίθενται για άρωμα στη διεστραμμένη αντίληψη των δημιουργών για την έννοια του έπους (που φαίνεται να ερμηνεύεται ελεύθερα ως οτιδήποτε άλλο δεν καλύπτεται απ' τους όρους scary και date movie). Για ευνόητους λόγους οι δύσμοιροι οι Wayans συνεχίζουν να μαζεύουν κακό κάρμα, καθώς οι συνεργάτες τους ρίχνουν όλο και πιο χαμηλά το επικών αξιώσεων σαδιστικό χοντροκομμένο "χιούμορ" του διευρυμένου franchise, που εκτός απ' το να ανοίγει νέα επίπεδα κατάντιας, υπηρετεί τον κινηματογράφο και μέσω της απαράμιλλης ικανότητάς του να κάνει τις ταινίες που "σατιρίζει" να φαντάζουν πολύ καλύτερες απ' ο,τι στην πραγματικότητα ήταν όταν τις έβλεπες στο κανονικό τους.

Ξεκινά αύριο και θα συνεχιστεί μέχρι τη άλλη Κυριακή, με προβολές στο Αττικόν, τον Απόλλωνα και το Γαλλικό Ινστιτούτο (το οποίο και το διοργανώνει), το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Και μάλιστα με... βερολινέζικο χρώμα, με την ταινία που άνοιξε και τη φετινή Berlinale, τη La Môme (2007).

Ομόφωνα και ανεξάρτητα αποφασίσαμε ότι η διοργάνωση έχει φέτος περισσότερο ενδιαφέρον από κάθε άλλη φορά, με εμπλουτισμένο πρόγραμμα που μετράει πάνω απο 60 γαλλόφωνες παραγωγές, με μεταμεσονύχτιες προβολές με τη συνδιοργάνωση των Νυχτών Πρεμιέρας, με τρία ολόκληρα αφιερώματα (στον παραγωγό των μεγάλων στιγμών του Γαβρά, Jacque Perrin, στον μάστορα του γαλλικού slapstick, Pierre Richard, και στο γαλλικό animation), και με ένα κάρο προσκεκλημένους συντελεστές (αφού αποδεδειγμένα είναι μαγνήτης για το κοινό). Αρκετούς απ' τους τελευταίους μάλιστα, θα μπορέσεις να τους δεις από κοντά κι ανέξοδα, αφού έχουμε για δώσιμο καμιά εβδομηνταριά προσκλήσεις. Βιάσου να κλείσεις θέση.

Τελικά ο Μικρόκοσμος, η μια και μοναδική αίθουσα που αγκάλιασε τη Ψυχή στο Στόμα (2006), αποδείχτηκε και η καλύτερη επιλογή για τη παρουσίαση της δεύτερης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη. Όσοι πέρασαν από κει αισθάνθηκαν πολλοί, ήπιαν και κανά ποτάκι στο φουαγιέ, είδαν και τις σχετικές εκθέσεις που τρέχαν, γνωρίστηκαν μεταξύ τους και κατέρριψαν και όλα τα ρεκόρ προσέλευσης για να τους θυμούνται. Και μετά από περίπου 8 χιλιάδες εισιτήρια σε διάστημα τριών (3) βδομάδων, όλοι οι συντελεστές μαζεύτηκαν για να το γιορτάσουν μαζί με το κοινό τους.

Και να λύσουν και καμιά απορία και να πουν και κάνα παραλειπόμενο. Και μετά από καναδυό ώρες αποδείχτηκε ότι άνετα μπορούσαμε και να ξημερώσουμε εκεί. Αφού από τη μια ο σκηνοθέτης αποδείχτηκε εξαιρετικά διαβασμένος και με σαφέστατη άποψη. Και όλο το καστ με απέραντη αγάπη και πάθος για το έργο, σε βαθμό που όπως λέει ο verbal να ψιλονομίζεις ότι είσαι μπροστά στη δημιουργία μιας αίρεσης που κάποια στιγμή θα σοκάρει το κόσμο με την αναπόφευκτη αυτοπυρπόληση σε πολιορκημένη φάρμα. Και από την άλλη το κοινό αποδείχτηκε λιγότερο ψαγμένο και σε επαφή με τη πραγματική ελληνική πραγματικότητα απ' ότι ίσως θα ήθελε να πιστεύει. Μ' αυτά και μ' αυτά στο βίντεο δε χώρεσαν παρά μόνο ελάχιστα και έμεινε έξω ο Ερρίκος Λίτσης. Αφού εκτός από πιο εμβληματική φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου στο νέο αιώνα αποδείχτηκε και η πιο χειμαρρώδης, και δε βρήκαμε ούτε ένα απόσπασμα που να ολοκληρώνει σε χρόνο που να μην υπερκαλύπτει τη συνολική διάρκεια του μοντάζ.

Μοντάζ αποδείξεων που έκανε ο verbal, από υλικό ωρών που γύρισε η estelle.

Ξεκινώντας από τα ρουτούμπια κυκλοφορεί από χτες στα διαδίχτυα και ένα πρόμο για τη δεύτερη ταινία με τον Neil Gaiman στα σεναριακά credits και τη πρώτη που βασίστηκε σε αυτόνομο έργο του.

Υπεραυτόνομο μάλλον αφού τα limited series που είχε βγάλει με τον Charles Vess κάτω από τον τίτλο Stardust, στα τέλη του 20ου αιώνα, τα έκανε στη συνέχεια και νουβέλα. Με κεντρικό ήρωα έναν νεαρό που, όπως δείχνει και το πρώτο μισό του πρόμο και αναφέρει και η επίσημη σύνοψη, θα πρέπει να περάσει στην απέναντι πλευρά ενός.. τοίχου για να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του (και ωραίας του χωριού του τοίχου). Από κει και πέρα το βίντεο, αποκυρηγμένο ήδη από τον συγγραφέα στο blog του, είναι περισσότερο αξιόλογο απ' ότι θα περίμενες. Φανερά βέβαια συγκολλημένο από υλικό στο στάδιο της παραγωγής και με το θέμα των Πειρατών να δίνει το ρυθμό, έχει στιγμές που γίνεται συναρπαστικό. Ειδικά στα μακρινά πλάνα και στις σκηνές με τη Michelle Pfeiffer να λάμπει. Από την άλλη, πέρα από τα ψηφιακά εφέ που ουσιαστικά είναι ανύπαρκτα, κάποιες άλλες σκηνές είναι απαράδεκτες και ειδικά όλες με τη Claire Danes να κάνει το χοντροκομμένο αντίγραφο της Gwyneth Paltrow.

Ο συγγραφέας έχει μια θέση στη μυθολογία των κόμικ για τον Sandman του (και το βούλωμα στον McFarlane) αλλά το σενάριο για το MirrorMask (2005) το 'γραψε κατά παραγγελία, για να γεμίσουν τα ράφια των ντιβιντάδικων στη κατηγορία "οικογενειακό φανταστικό". Ο σκηνοθέτης, Matthew Vaughn, έχει αποκτήσει ακόμα και στην Ελλάδα καλτ φήμη για το Layer Cake (2004) (και έκανε και πριν τον παραγωγό του Guy Ritchie) αλλά παράτησε στη μέση τους τρίτους X-Men μέσα σε φήμες ότι τους κατέστρεφε. Και η ταινία που έψαχνε ημερομηνία μέχρι πολύ πρόσφατα, θα βγει τελικά στις 10 Αυγούστου απέναντι στο τρίτο Rush Hour.

Όπως είναι κανόνας για τη Pixar, το τίζερ για την επόμενη παραγωγή της βγήκε στις αίθουσες προσκολλημένο στη προηγούμενη, τα Cars (2006). Λίγο νωρίτερα είχε ξεχυθεί στα internets, στα Γαλλικά όμως. To τρέιλερ του Ratatouille (2007) που αποτελεί τη φετινή πρόταση της εταιρίας με τη καλυτερότερη φήμη στο 3D animation, έχει προγραμματιστεί να βγει με το Meet the Robinsons (2007), της μαμάς (πια) Disney, στα τέλη του μήνα. Αλλά η ταϊβανέζικη εκδοχή του κάνει το γύρο των διαδιχτύων από χτες, ευτυχώς υποτιτλισμένη.

Αυτή τη φορά (σε αντίθεση με το γαλλόφωνο τίζερ που βγήκε και αγγλόφωνο) δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι την ίδια εκδοχή, χωρίς πολύπλοκους αρχαίους κινέζικους χαρακτήρες, θα δει και ο υπόλοιπος κόσμος μετά από δυο βδομάδες. Κρίνοντας όμως από το γιαπωνέζικο τρέιλερ (που δε μπορώ να το βρω πια online) των απίθανων Απίθανων (2004), αυτή είναι και η καλυτερότερη βερσιόν. Αφού επικεντρώνεται παραδοσιακά ήρεμα ασιατικά στην ιστορία και τους χαρακτήρες (έστω και χωρίς αλλόφρονες γιαπωνέζους εκφωνητές να προσπαθούν να συντονιστούν με τα χείλια των ηρώων στη μετάφραση). Και φέρνει στο επίκεντρο την εκπληκτική δουλειά που έκανε και πάλι ο Brad Bird στη σκηνοθεσία. Ο πραγματικός κύριος Απίθανος της Pixar και ήρωας των Μαζών δεν είχε μπλεχτεί όμως στο project από την αρχή. Το είχε αναλάβει ο Jan Pinkava με Όσκαρ κινουμένου σχεδίου μικρού μήκους για ένα από τα άπειρα εκπληκτικά μικρομηκάδικα της εταιρίας, το Geri's Game (1997), και.. δεν έκανε και πολλά μετά. Και με αυτή τη.. κεκτημένη ταχύτητα ανέλαβε προφανώς να μαγειρέψει και το "rat-a-too-ee" και κάπου του έκοβε η συνταγή. Έτσι ο κύριος Bird έσκισε με μια κίνηση το σακάκι και το πουκάμισό του για να αποκαλύψει από κάτω τη κόκκινη φόρμα με το B στο στήθος. Kαι να υπερασπιστεί τη μητρόπολη των κινουμένων σχεδίων από κάτι χαρούμενους πιγκουίνους που μετά το χορό που κάναν για τη Warner πήγαν στη Sony να σερφάρουν κι αυτοί τον Ιούνη, στο Surf's Up (2007).

Το σενάριο λοιπόν ξαναγράφτηκε από την αρχή αλλά τα σκηνικά στα οποία είχε γίνει τεράστια δουλειά παρέμειναν. Μαζί με την ανησυχία για την έκβαση ενός φιλμ με πρωταγωνιστή ένα πόντικα των υπονόμων. Και μπορεί όλοι να υποπτεύτηκαν από την αρχή, και να έχει γίνει κοινό μυστικό της βιομηχανίας από το χειμώνα, ότι το φιλμ παλεύει να γίνει.. ποσοστό της εμπορικής επιτυχίας προηγούμενων αντίστοιχων προϊόντων. Αλλά για μένα μόλις έγινε το πιο αναμενόμενο του καλοκαιριού.

Μπορεί ο verbal να χρειάστηκε βοήθεια για να την εντοπίσει στο τρέιλερ και να ψάχνεις να τη βρεις ανθυποδέκατη στα credits, αλλά η Fergie (κατά κόσμο Stacy Ferguson) είναι η πρωταγωνίστρια του ματιού στο Grindhouse (2007). Και το επιβεβαιώνει με το εξώφυλλο στο τεύχος Απριλίου του MAXIM που κυκλοφορεί σήμερα κατά States μεριά.

Ήδη είπαμε από πέρσι τον Μάη ότι η φροντγούμαν των Black Eyed Peas (και Dutchess μόνη της από το Σεπτέμβρη) έχει ένα ρολάκι στο gory Planet Terror του Rodriguez. Και αυτή την εποχή μαυρίζει το κωλαράκι της (στον ήλιο). Και η Rosario Dawson δυστυχώς δε τη συντροφεύει στη φωτογράφιση για να συνεχίσω να συγκρατώ τα σάλια μου. Και το μόνο αξιόλογο παρατήρησης στη Mary Elizabeth Winstead και τη Rose McGowan από τις υπόλοιπες του καστ που διακοσμούν το εξώφυλλο, είναι ότι η τελευταία φαίνεται να άρχισε να τρώει και τίποτάλλο εκτός από τον Rodriguez (ή της φωτοσόπιασαν παραπάνω κιλά που θα 'ναι παγκόσμια πρωτιά).

Οπότε για να πούμε και τίποτα να περάσει η ώρα (μισο)ασάλιωτα, η χτεσινή Page Six αναφέρει ότι το φιλμ δε πρόκειται να πάρει τίποτα παρακάτω από NC-17 (βλ. αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους) χωρίς σοβαρές περικοπές. Τα παραδείγματα σκηνών που χρειάζονται ψαλίδι βέβαια είναι από τα.. ψευτο-τρέιλερ του Rob Zombie και του Eli Roth που θα παίζουν ανάμεσα στα δύο έργα. Το άπαιχτο φαίνεται να είναι του πρώτου όπου "ένα χαριτωμένο, ξώβυζο κοριτσάκι είναι άγρια δεμένο σε ένα τραπέζι από σατανικές γυναίκες Ναζί πειραματίστριες που αρχίζουν να της ρουφάνε το αίμα και, ενώ ουρλιάζει από αγωνία, τη μαρκάρουν σα ζωντανό με μια καρβουνιαστά καυτή ατσαλένια σβάστικα". Και επιπλέον "όλα τα κοριτσάκια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης [των σατανικών γυναικών Ναζί πειραματιστριών] είναι ξώβυζα". Το δεδομένο βέβαια είναι ότι ακόμα και να περάσουν τους γέρους της MPAA που κάθονται και κολλάνε σε τέτοιες.. μικρολεπτομέρειες για να δώσουν rating σε μια ταινία, τα τρέιλερ δεν πρόκειται να τα δούμε στην Ελλάδα. Αφού η Odeon, όπως και άλλοι διανομείς, αποφάσισε να πάρει τη δεύτερη οψιόν των Weinstein και να βγάλει δυο ταινίες στις αίθουσες, κατακρεουργώντας τη συνολική σεξο-ματσο-κατακρεουργική εμπειρία. Το Ολλανδικό Inglorious Bastards έχει ήδη βγάλει την.. ευρωπαϊκή αφίσα, παραποιημένη να λέει "two great movies for the price of two!" και "get ready to spend some serious money!" και άλλα σχετικά για γέλια και για κλάματα.

Τα εξώφυλλα του MAXIM έρχονται αποκλειστικά από το Just Jared, μέσω του φίλου μας του JoBlo.