Μια βάρκα. Μια νέα ξαπλωμένη. Η νυχτικιά. Τα βράχια. Μια γριά όρθια. Η ίδια νυχτικιά.Από το ξεκίνημα ή ακόμα χειρότερα από τον ελληνικό τίτλο, η Τελευταία Νύχτα εκδηλώνει τις προθέσεις της να σε κάνει να κοιμηθείς μέχρι θανάτου. Να βαριέσαι αυτοκτονικά ακόμα και αν σε πάρει ο ύπνος δηλαδή, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο ως φιλοδοξία. Απαιτείται βλέπεις μια ηλικιωμένη στο νεκροκρέβατο να αναπολεί παραληρηματικά στιγμές του πιο συναρπαστικού σαββατοκύριακου της ζωής της. Σαββατοκύριακο στο οποίο δεν έγιναν και πολλά πράγματα (κάθε βράδυ εκατοντάδες εκατομμύρια πιτσιρίκες κάνουν ότι διακρίνουν τ' άστρα για να παραδοθούν σε πιο γήινες απολαύσεις) οπότε βλέπει και όσα γίναν εκεί κοντά που δεν ήταν παρούσα, για συμπλήρωμα. Και για να γεμίσει με ενδιαφέρον και το υπόλοιπο φιλμ, βλέπεις και τις κόρες της να κλαίνε τη μοίρα τους από την έλλειψη τέτοιας συναρπαγής στο δικό τους βίο.

Όπως καταλαβαίνεις κύριοι υπεύθυνοι για δυο ατελείωτες χαμένες ώρες από τη ζωή σου είναι οι σεναριογράφοι. Ο Michael Cunningham, που έγραψε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν οι κινηματογραφικές Ώρες (2002) και μετέφερε ο ίδιος το δικό του Σπίτι στο Τέλος του Κόσμου (2004), διασκευάζει αυτή τη φορά μαζί με κάποια Susan Minot μια νουβέλα της. Και πάλι φαίνεται να κρατάει μόνο τα υποκριτικά μυξοκλαματικά συγκινησιακά highlights της ιστορίας χωρίς να λέει τίποτα, σε εντονότερο βαθμό αφού ο κοινός τόπος ενός gay συγγραφέα και μιας συναδέλφου του που αφιέρωσε short story σε μια πίπα καταλήγει να είναι η εκτός πραγματικότητας και εντός συμβατικών μύθων (εύθραυστη, αφοσιωμένη, κτλ.) γυναικεία φύση. Στην όλη πομπώδη μικρότητα συμβάλλει και το καστ που, με εξαίρεση τη Meryl Streep (αλλά όχι την κόρη της που κάνει ντεμπούτο), έχει πειστεί ότι συμμετέχει σε κάτι μεγαλειώδες αλλά και η σκηνοθεσία και η φωτογραφία που δεν αποφασίζουν αν θα αποχωρήσουν ή θα περιμένουν μπας και βγει στο τέλος ο Χάρος να παίξει σκάκι στα όνειρα της γριάς.

Ο Voldemort συγκεντρώνει στρατό για να βρει κάτι που είχε ξεχάσει την προηγούμενη φορά (όχι, δεν ψάχνει τη μύτη του), κι ο Potter με τους φίλους του προσπαθούν να τον σταματήσουν, αντιμετωπίζοντας παράλληλα μια απροσδόκητη χούντα του Υπουργείου Μαγείας στη σχολή του Hogwarts.Ο κινηματογραφικά άγνωστος David Yates, δεύτερος Βρετανός σκηνοθέτης της σειράς και με καινούριο σεναριογράφο, βγαίνει σαν ο πιο διαβασμένος στα βιβλία της Rowling, καταφέρνοντας να ξεχωρίσει με ακρίβεια τα νήματα απ' τα σελιδότουβλα της pubόβιας συγγραφέως, για να προσφέρει με εντυπωσιακή ευκρίνεια την εξέλιξη του ήρωά της απ' την επιφυλακτικότητά του απέναντι στους καθηγητές όπως είχε εκφραστεί στο Κύπελλο της Φωτιάς, στην ολοκληρωτική επανάσταση ενάντια στην αφτιασίδωτη πια καταπιεστικότητα των συμβόλων εξουσίας, ενώ παράλληλα ωριμάζει την εσωστρέφεια του Potter σε πίστη στη δύναμή του όχι ακριβώς να κατακτήσει τις ικανότητές του (κόντρα στη θέληση των μεγαλύτερων), αλλά τουλάχιστον να βρει μόνος του τον τρόπο να το κάνει.

Κάπως σαν να τον περνάει απ' το λύκειο στο πανεπιστήμιο, ο Yates παίρνει τον όχι και τόσο μικρό πια μαθητευόμενο μάγο, και τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ σε αυτάρκη ήρωα μιας αναμφισβήτητα βαριάς μυθολογίας, ακριβώς επειδή διαλέγει να αφήσει μεγάλο κομμάτι της απ' έξω. Με την μικρότερη ταινία βασισμένη στο μεγαλύτερο βιβλίο της σειράς, ο Yates μπορεί και να 'χει φτιάξει την πιο στιβαρή απ' όλες τους, χρησιμοποιώντας με τσιγκουνιά τα εντυπωσιακά του εφέ (για να φαίνονται έτσι κι εντυπωσιακότερα), έστω κι αν η οικονομία του τού σκάει στα μούτρα σε μερικές υποπλοκές που περνάνε στο fast forward. Κερδίζει όμως χρόνο να επενδύσει σε δυο-τρεις καινούριους χαρακτήρες (όπως ο εκστατικός της Imelda Staunton που καταρρακώνει τη σημειολογία του μαύρου εγκαθιδρύοντας το ροζ ως νέο χρώμα του κακού), και κυρίως στην ογκώδη κεντρική ιστορία, που κυλά επί το πλείστον ομαλά, για να καταλήξει σ' ένα επιτέλους ολοκληρωμένο φινάλε, που μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο δύσπιστο (όπως τον υπογράφοντα), να πιστέψει ότι οι μάχες με ραβδιά μπορούν όντως να τα σπάνε. Στην κυριολεξία.

Μπορεί η Paramount να αποφάσισε να αναβάλλει την έξοδο του φιλμ στην Αμερική για τον Απρίλη που οι Rolling Stones θα έχουν τελειώσει την περιοδεία τους, αλλά η φίλη μας η Marina του Mad About Movies ξετρύπωσε το trailer του Shine a Light όπου o Martin Scorsese ρίχνει φως στη σκηνική τους παρουσία, στην επίσημη ισπανική σελίδα που ακόμα παραμένει προετοιμασμένη για 21 Σεπτεμβρίου.

Στις 29 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου του 2006 λοιπόν, οι Stones δώσανε δυο συναυλίες για προνομιούχο κοινό στο μικρό (2800 θέσεων) Beacon Theater της Νέας Υόρκης στα πλαίσια της τρίχρονης μαμούθ περιοδείας τους για την προώθηση του A Bigger Bang στην υφήλιο, προώθηση που τους έφερε να παίζουν ακόμα και στο Μαυροβούνιο (αλλά όχι στην Αθήνα). Ο Keith Richards δεν είχε ανέβει στη μηλιά να κόψει ένα μήλο (και να σπάσει ότι του 'χει αφήσει η οστεοπόρωση), ο Bill Clinton περίμενε (μάλλον κρύβοντας το σαξόφωνό του) στο ακροατήριο, και ο Martin Scorsese στα παρασκήνια δεν είχε απολύτως κανένα άγχος. Φυσιολογικά αφού, παρόλο που το συγκρότημα τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και με τον Sir Michael Phillip Jagger συζήταγαν κάτι αφιερωματικό για καμιά δεκαετία τουλάχιστο, είχε φέρει να του κάνουν τον καμεραμάν περισσότερους και κάπου σημαντικότερους κινηματογραφιστές ακόμα και από αυτούς που είχε χρησιμοποιήσει στο πιο θρυλικό μουσικό ντοκιμαντέρ και κομμάτι της προθήκης της ιστορίας του Ροκ, το The Last Waltz (1978).

Μια εντεκάδα βραβευμένοι διευθυντές φωτογραφίας (Robert Richardson, Emmanuel Lubezki, Robert Elswit, Andrew Lesnie πιο τρανταχτά) βάλαν τη κάμερα στον ώμο και κυνήγαγαν φωτιές και πλάνα του Jack White να συμμετέχει στο Loving Cup και της Christina Aguilera να τρίβει τον κώλο της στον γερο-φρόντμαν. Και αν δεν εντυπωσιάστηκες, θυμήσου ότι φιλοδοξία του φιλμ είναι να σε φέρει τόσο κοντά στο συγκρότημα που να σου κοπανάει η τελευταία τα απλωμένα χέρια (και όχι μόνο).

Στο διαβόητο σκάνδαλο Pellicano που η τελική του έκβαση πάει από αναβολή σε αναβολή όσο ξεφουσκώνει, στηρίζει τις ελπίδες του να αναδειχτεί σε Fatty Arbuckle του 21ου αιώνα ο αναμφισβήτητος διάδοχος του John Candy στο χώρο των κινηματογραφικών πολεμικών τεχνών, Steven Seagal, απευθυνόμενος στους LA Times.

Στο δημοσίευμα που έκανε το γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών πρακτορείων, ο αναγνωρισμένος μετενσαρκωτής δεκάδων Βουδιστών πνευματικών ηγετών, ζητά από το FBI να απολογηθεί επίσημα για την εμπλοκή του ονόματός του στην αρχή των ερευνών που οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Σύμφωνα με τον εκ των λαμπρότερων θεραπόντων της συγγραφής και της υποκριτικής της 7ης τέχνης (ταλέντα που η εκτυφλωτική σεξουαλική του γοητεία άφησε δυστυχώς στο περιθώριο, παρ' ελπίδα του ιδίου), οι κατηγορίες της δημοσιογράφου Anita M. Busch ότι προσπαθούσε να την τρομοκρατήσει για να αποτρέψει τη δημοσίευση άρθρου της μη κολακευτικού γι' αυτόν και τον συνεργάτη του Julius R. Nasso, αποδείχτηκαν εντελώς ανυπόστατες εν γνώσει του FBI που συνεχίζει ακόμα την έρευνα. Και η εμπλοκή του ονόματός του προφανώς δημιουργεί ένα παραμορφωτικό πρίσμα, υπό το οποίο τη συνεχή επέκταση της πνευματικής του αύρας από την ομοίως συνεχή βουδιστική μελέτη και πρακτική του, κοινό και βιομηχανία του θεάματος θωρούν ως υπερσυγκέντρωση λίπους και υγρών.

Όπως δε κουράζεται να αφηγείται ο μέγιστος ανήρ, παρά τις αμφιβολίες και το γέλωτα των απίστων, στην Ιαπωνία λατρεύεται ως θεότητα έχοντας εξυψώσει την παραδοσιακή ευγενική αμυντική τέχνη του Aikido σε οικουμενικά οικολογικά φιλάνθρωπα επιθετική με τη χρήση μέσων ειρηνικού διαλογισμού (βλ. σαρανταπεντάρια και οπλοπολυβόλα). Αφού δε, χρησιμοποιώντας μόνο το μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού, αποτέλεσε το κύριο όργανο της CIA εις την πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και την εγκαθίδρυση αιώνιας δημοκρατίας στην ασιατική ζώνη και εκπαίδευσε, επανιδρύοντάς το ουσιαστικά, το επίλεκτο σώμα SEAL του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού, βρέθηκε να εκδηλώνει διαφορετικές πτυχές του αστείρευτου ταλέντου του στο Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Εκεί, φυσικά, ανέτρεψε κάθε στερεότυπο, στις ταινίες πολεμικών τεχνών, αδικημένου και ξυλοφορτωμένου που έπειτα από επίπονη εκπαίδευση ζητά δικαίωση. Καθιερώνοντας το πρότυπο του ήρωα που, ακριβώς όπως και στον πραγματικό του βίο, παραμένει ατσαλάκωτος ακόμα και όταν απρόσεκτος οδηγός πατήσει τον αγαπημένο του σκύλο και εξαναγκαστεί (ο ήρωας) να τον νουθετήσει (τον απρόσεκτο) περνώντας οστά του σώματός τους από τις εσοχές του κρανίου τους, σε συγγενείς φίλους και συμπολίτες (και των δύο).

Τα τελευταία χρόνια, υπό διωγμό όπως κάθε προφήτης, ο Steven Seagal ανατρέπει κάθε σύμβαση πρωταγωνιστή σε φιλμ, χρησιμοποιώντας αντικαταστάτη σε οποιαδήποτε σκηνή απαιτείται να παραμένει όρθιος ή να ομιλεί. Παράλληλα εξακολουθεί να είναι αγαπητός στους συνεργάτες του, κλωτσώντας τους φιλικά στους όρχεις σε κάθε ευκαιρία και περνώντας τους από εξαντλητικό casting στο ειδικό χαλί του γραφείου του αν τυχαίνει να μη διαθέτουν (όρχεις). Επιπλέον περιοδεύει ανά τον κόσμο δίνοντας συναυλίες σε αχανή bar και pub, έχοντας αποκαλύψει τον διαπλανητικό ροκ σταρ που έκρυβε, από σεβασμό, βαθιά μέσα του όσο ο Ντέμης Ρούσσος ήτο εν ενεργεία. Επεκτείνοντας τις κοινωφελείς (για τον ίδιο) επιχειρηματικές του δραστηριότητες, έχει προσθέσει τους τίτλους "energy drink formulator" και "world's first antiperspirant aftershave inventor" στο ανυπέρβλητο βιογραφικό του. Στο παρελθόν έχει κατηγορήσει οποιονδήποτε, από Μαφία και Sony μέχρι ηλικιωμένους που προκάλεσε σε πάλη και τον άφησαν αναίσθητο και χεσμένο, για επίδειξη υστεροβουλίας απέναντι στην ανωτερότητά του.

Αιώνιος έφηβος και loser... στρουμπουλός "χτυπάει" ανερχόμενη τηλεοπτική παραγωγό σε ντίσκο του Λος Άντζελες. Φλερτάρουν, γίνονται τύφλα, εκείνη τον παίρνει (κανονικά) στο σπίτι της και μερικές εβδομάδες αργότερα ένας γυναικολόγος τους πιστοποιεί ότι το σεξ δίχως προφυλάξεις εγκυμονεί κινδύνους, παραδίδοντάς τους το ενσταντανέ του εμβρύου...Από την πρώτη στιγμή που θα δεις το Knocked Up (2007) του Judd Apatow συνειδητοποιείς πως, εκτός από τον τίτλο της καλύτερης αμερικανικής κωμωδίας της χρονιάς (που κερδίζει επάξια και χωρίς πολλή σκέψη), βρίσκεσαι μπροστά σε ένα instant classic το οποίο πρόκειται να γίνει μελλοντικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά! Παίρνοντας όλα τα καλά συστατικά του Παρθένος Ετών 40 (2005) (αξιοζήλευτη γραφή στο σενάριο, λειτουργικό casting και καταιγισμός από trivia για τους καλοαναθρεμμένους geeks της pop κουλτούρας), η ομάδα του Apatow κάνει εδώ αλματώδη βήματα μπρος και... ολοκληρώνει (μέσα σε 129 λεπτά που για άλλους θα μετατρέπονταν σε ολέθρια καρμανιόλα) κωμικό εγχειρίδιο ετεροφυλοφιλικών σχέσεων με στιγμές αληθινού τρόμου (γιατί αυτά που σχολιάζει είναι τόσο αληθινά). Η μεγάλη μαγκιά του φιλμ; Κάτω από τα ασταμάτητα, επιδερμικά γέλια ή τις "χοντράδες", αναπτύσσει έναν απρόβλεπτα ελεγειακό τόνο πάνω σε ώριμες σκέψεις γύρω από τη χαμένη νιότη, την "υποχρέωση" της συντροφικής συμβίωσης και το γκρεμοτσάκισμα των ονείρων που έκανες, πως δε θα μεγαλώσεις ποτέ, με τον ερχομό του δικού σου παιδιού. Στην αρχή γελάς. Μετά κάπου λες πως το αστείο έχει και τα όριά του. Και γυρίζοντας στο σπίτι, μόνος ή κρυφά από τη γκόμενα, μπορείς να μπήξεις τα κλάματα!

Επιπλέον, ο σεναριογράφος Apatow έχει τη σπάνια αρετή (αν όχι υπευθυνότητα) να ψυχολογεί τα δύο φύλα ξεχωριστά αλλά και στο ζευγάρωμά τους, διατηρώντας μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στον κανιβαλισμό και το ρεαλιστικό. Κόντρες, φοβίες, ανασφάλειες, ιδιαιτερότητες, θετικά και αρνητικά σημεία, τα πάντα αναλύονται πάνω σε καταστάσεις και συμπεριφορές του ανθρώπινου είδους, αποφεύγοντας σχεδόν πάντα τις κακοτοπιές. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν το φιλμ τρυπώσει στις υποψηφιότητες για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (από το Writers Guild την έχει... δαγκωτή).

Ένας κυνικός συγγραφέας βιβλίων για υποτιθέμενα υπερφυσικά φαινόμενα, αποφασίζει να περάσει τη βραδιά σε ένα κακό δωμάτιο ξενοδοχείου παρά τις προσπάθειες του υπεύθυνου να τον μεταπείσει.Και αν συμπληρώσεις άλλη μια πρόταση στη παραπάνω, τελειώνει και η ταινία. Πρόταση που δεν είναι διόλου δύσκολο να μαντέψεις, αφού από τη μια η ιστορία βασίζεται σε ομώνυμο σύντομο διήγημα του Stephen King και από την άλλη αποτελεί τη δικιά του εκδοχή μιας παραφυσικά πλέον ανακυκλωμένης πλοκής. Επιπλέον καταδικαστικά οποιασδήποτε πρωτοτυπίας, ο συγγραφέας που κάποτε επέλεγε να διασκευάσει ο Kubrick αρέσκεται να ανακατεύει προηγούμενες δουλειές του βουρτσίζοντας τα δόντια (ευφημισμός αυτό) στη τουαλέτα όσο απέξω περιμένει ο εκατοστός και βάλε που θα εικονοποιήσει το αποτέλεσμα, και μόνο φέτος έχουν γυριστεί αποτυχημένες χολιγουντιανές εκδοχές τόσο του σκεπτικιστή που του 'ρχεται ο ουρανός στο κεφάλι στο The Reaping (2007) όσο και του αφιλόξενου δωματίου στο Vacancy (2007) που δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα (ακόμα?). Χειρότερα (yep γίνεται), και το βασικότερο εντελώς αδικαιολόγητα, το σενάριο του 1408 όχι μόνο διατηρεί χάρτινους τους χαρακτήρες - φράσεις ("χωρισμένη γυναίκα", "πεθαμένη κόρη") του διηγήματος, αλλά αφήνει ξεκρέμαστες κάποιες περιφερειακές πλοκές (το πρώτο βιβλίο και τον πατέρα του πρωταγωνιστή) ενώ δεν έχει ουσιαστικά καμία βασική να ακολουθήσει και ξεχειλώνει τους πίνακες, τις βρύσες και τα χαλιά του δωματίου. Το τελειωτικό χτύπημα σε μια σχεδόν ιδανική σειρά μη ανατροπών δίνει η καταλληλότητα για 13χρονους των σκηνών, που περιορίζει την τρομο-κρατία σε χρωματισμένες χοντρές-φαντάσματα να οδεύουν προς πήδημα από παράθυρο σα να είναι ζυγαριά ακριβείας.

Αντίθετα με ότι θα περίμενες, ο John Cusack στον πρωταγωνιστικό ρόλο κάνει φιλότιμες προσπάθειες να συγκρατήσει την κατρακύλα του σε κιλά και δουλειές, ο Mikael Håfström στη σκηνοθεσία έχει όρεξη παρά το θάψιμο που 'φαγε το Derailed (2005) του, και κριτική και κοινό στην υποδοχή αποφάνθηκαν (περίπου ή ακριβώς) ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία του είδους φέτος στην Αμερική. Προφανώς το είδος είναι βιντεοσκόπηση βραδιάς μόνου άντρα σε δωμάτιο ξενοδοχείου χωρίς τσόντα στις επιλογές της τηλεόρασης.

Από τα αρκετά αξιόλογα τρέιλερ που κυκλοφόρησαν με το ελάχιστα άξιο λόγου Rush Hour 3 (2007), αυτό της φθινοπωρινής επιστροφής του Steve Carell που η Touchstone προσπαθεί να προωθήσει σαν 40something Year Old Former Virgin και αρκετοί φαν (μάλλον γι αυτό το λόγο) έχουν ήδη ξεγράψει σαν τυπική κομεντί, διάλεξε να σχολιάσει ο Dark Tyler που τον έπρηζα να γράψει τίποτα για το Superbad (2007) για μήνες (μέχρι που το 'γραψα μόνος μου) και ήταν σε ασφυκτικό κλοιό από την ελληνική πρεμιέρα του Knocked Up (2007) τη προηγούμενη βδομάδα. Με την ευκαιρία ανέλαβε και την πρώτη ματιά στο μπλοκμπαστερικά κωμικό Get Smart (2008) της Warner και του επόμενου καλοκαιριού.

Ακόμα στο δρόμο προς αυτή την καταραμένη την A-list, o Steve Carell επανέρχεται μετά το ναυάγιο του Evan Almighty (2007) με ένα ρόλο στα μέτρα του Frank από το Little Miss Sunshine (2006). Ο Dan in Real Life μεγαλώνει τις τρεις κόρες του και ζει μια μάλλον μοναχική και μελαγχολική ζωή, σε ένα μοτίβο που ο Carell δείχνει να κατέχει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο κωμικό. Από τον προσβλητικά ηλίθιο και ανίκανο Michael Scott του τηλεοπτικού The Office μέχρι τον κοινωνικά απροσάρμοστο 40 Year Old Virgin (2005) Andy, o βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα ηθοποιός μοιάζει πάντα να αναζητά την ανθρωπιά ακόμα και στην πιο ξεδιάντροπη καρικατούρα, παρά να ξεπέφτει στην ευκολία μιας χονδροειδούς απεικόνισης που πολλές φορές μοιάζει η προφανής επιλογή.

Ο ρόλος, λοιπόν, του χήρου Dan Burns σε αυτό το δεύτερο σκηνοθετικό πόνημα του σεναριογράφου Peter Hedges μοιάζει κομμένος και ραμμένος για τον πρωταγωνιστή. Και χωρίς απόκλιση από τυπική ρομαντική κομεντί, η γυναίκα των ονείρων του, όταν τη γνωρίζει, έχει σχέση με τον αδερφό του. Η εν λόγω ονειρεμένη δεν είναι άλλη από την Juliette Binoche, που πλάκα-πλάκα έχει πάνω από δεκαετία από την τελευταία φορά που έκανε καλή επιλογή στο Hollywood, και ο εν λόγω αδερφός είναι ο Dane Cook, κωμικός που απέναντι σε κάθε έννοια λογικής απολαμβάνει μεγάλη επιτυχία στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Το trailer πάντως μοιάζει ζεστό και όσο πρέπει αστείο, ενώ ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης παραμένει αλάνθαστος στις δημιουργίες του. Αφού δεν στραβοπάτησε σκηνοθετικά με πρωταγωνίστρια την Katie Holmes στο Pieces of April (2003), θα αστοχήσει τώρα με τον Steve Carell?

Το Get Smart (2008), από την άλλη, δείχνει να είναι ακριβώς το είδος της ανώριμης (αλλά περιστασιακά ικανοποιητικής) πλάκας που υπόσχεται το όνομα του σκηνοθέτη Peter Segel. Εδώ ο Carell επανενώνεται με τον βραβευμένο με Όσκαρ συμπρωταγωνιστή του στο Little Miss Sunshine, Alan Arkin, σε ένα καστ που περιλαμβάνει αρκετούς ακόμα ανθρώπους τους οποίους χαίρομαι να βλέπω στη μεγάλη οθόνη. Δε μοιάζει με κάτι που θα ανεβάσει το πρεστίζ κανενός από όσους εμπλέκονται, αλλά ενδέχεται να ανεβάσει το κασέ τους, οπότε πάω πάσο. Σε κάθε περίπτωση, από το Evan Almighty αστειότερο θα είναι.

Δες/Κρύψε το teaser του Get Smart (2008)

Ότι οι διακοπές σου είναι στα τελευταία τους, είναι το βασικότερο που καταλαβαίνεις όταν ανακοινώνονται οι Λεοπαρδάλεις, τα βραβεία του μεσαυγουστιάτικου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Λοκάρνο, το οποίο στην 60η του διοργάνωση τήρησε την φετινή ευρωπαϊκή πάραδοση δίνοντας το Χρυσό του για καλύτερη ταινία, στο Ai No Yokan (2007) του Masahiro Kobayashi. Ασιατική ταινία με Γιαπωνέζους που ξυπνάν το πρωί, πάνε στη δουλειά, γυρνάνε σπίτι, τρώνε, κοιμούνται και πάλι απ' την αρχή, για να σε τρομπάρουν με την αποπνιγμάρα της μονοτονίας και της επαναληπτικότητας που στραγγίζει τη ζωή ανθρώπων ντυμένων με πανοπλίες ρουτίνας για να επουλώσουν τα συναισθηματικά τους τραύματα.

Εκεί παραδίπλα κατέληξε και η Ασημένια Λεοπάρδαλη, που απονεμήθηκε στην Νοτιοκορεάτικη σκηνοθετική τριπλέτα του Memories (2007), γιατί είναι "έργο που προωθεί την κατανόηση ανάμεσα σε λαούς και κουλτούρες", ενώ μακριά απ' τα τελωνεία έμεινε το βραβείο σκηνοθεσίας, που κέρδισε ο Phillipe Ramos για τον Capitaine Achab (2007), μια ελεύθερη απόδοση του Moby Dick. Το φεστιβάλ που είχε πέρσι φέρει στην Ευρώπη το Half Nelson (2006) και βραβεύσει με το κοινό του τις Ζωές των Άλλων (2006) και με την επιτροπή του την Φροϊλάιν (2006), φέτος βοήθησε την μαύρη κωμωδία του Frank Oz, Death at a Funeral (2007), να εμπλουτίσει το δικό της μπαζ με το βραβείο κοινού, και το Extraordinary Rendition (2007), την άλλη ιστορία εξαιρετικής έκδοσης, να δείξει τα αδύναμα πόδια της με χλιαρή υποδοχή στην προβολή της. Και κάπως έτσι, η ώρα της Βενετίας πλησιάζει απειλητικά.

Κάποια χρόνια μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο, ένας άντρας κυνηγά έναν άλλον σε βουνά, πεδιάδες και ερήμους, με τη μισθωμένη βοήθεια κάποιων ακόμα.Ο (συν)σεναριογράφος και σκηνοθέτης David Von Ancken έχει παρελθόν δουλειάς στην τηλεόραση και επιρροές που δηλωμένα περιλαμβάνουν τον θρυλικό Jeremiah Johnson (1972) και τα πρώτα του Clint Eastwood, κυρίως στη μυθική τριλογία του Sergio Leone. Οπότε περιμένεις ένα γουέστερν εκδίκησης που ξεκινάει χωρίς να σου λέει τίποτα, συνεχίζει σε αυτόν τον περίεργο επιτόπια τρεχαλατζίδικο τηλεοπτικό ρυθμό με σφαίρες να σφυρίζουν άλογα να ψοφάνε από την κούραση και τα βογκητά του Pierce Brosnan να αποτελούν το μοναδικό στοιχείο που προωθεί την πλοκή, αναφέρεται σε διαφορετικά κλασικά σε κάθε πράξη φροντίζοντας να προσθέτει το μοντέρνο twist, και καταλήγει να καταφεύγει σε Buñuel και βάλε για να κλείσει. Και φυσικά περιλαμβάνει σκηνές ξεκοιλιάσματος πτωμάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο, αν και τα επακόλουθα φαγοπότια φαίνεται να λογοκρίθηκαν.

Ο δρόμος πάντως καταφέρνει να χορτάσει τόσο τη γενιά του Lost όσο και αυτή που μεγάλωσε με John Ford, John Wayne και James Stewart κάθε Τρίτη στην ΥΕΝΕΔ. Με μεγάλο σύμμαχο την κινηματογραφία του βετεράνου John Toll (που σε κάποια σημεία εκθέτει τα έμψυχα αντικείμενά της, στη προσπάθεια να πιάσει το φως και το φόντο), την αίσθηση ρυθμού του σκηνοθέτη, τις ερμηνείες του ιρλανδικού πρωταγωνιστικού διδύμου κόντρα σε ένα κάρο αντίξοες συνθήκες, και φυσικά την βασική.. βασική προδιάθεσή του. Οπότε δες το σαν πρώτη γεύση της μίνι αναβίωσης του είδους που συνεχίζει από Σεπτέμβρη, και feel free να αποκοιμηθείς ή να σηκωθείς σε οποιοδήποτε σημείο, ειδικά στο τρίτο μέρος, χωρίς να χάσεις τίποτα.

Μείγμα ντοκιμαντέρ και φιξιόν, το Κράτησέ Με είναι οι δραματοποιημένες ιστορίες ενός μάτσου ανθρώπων που έχουν βιώσει την απώλεια.Δείγμα του πόσο κακό μπορεί να κάνει η πολλή ελευθερία στους σκηνοθέτες, το Κράτησέ Με παίζει να ήταν η πιο απελπιστική εμπειρία που μπορούσες να πετύχεις σε αίθουσα στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Όχι ακριβώς κινηματογραφικό έργο αλλά περισσότερο ένα project με κάμερες, είναι το αποτέλεσμα του πειράματος της Ρικάκη με τη συλλογή εμπειριών απώλειας απ' όποιον έβρισκε πρόθυμο να τις μοιραστεί μαζί της. Οι ιστορίες δένονται με τον κεντρικό χαρακτήρα μιας ριαδιοφωνατζούς (με ωραίο κορμί που το δείχνει συχνά), alter ego της σκηνοθέτιδας, και δραματοποιούνται με ασυγκράτητο μελοδηθενισμό, μονταρισμένες με κομμάτια απ' τις γκρουπθεραποειδείς συζητήσεις των εθελοντών, οι οποίοι μαζεύονταν και παίζανε το παιχνίδι της αφής. Στο οποίο, λέει, σου δένουν τα μάτια, πασπατεύεις ένα αντικείμενο και ξερνάς ένα βίωμα. Μέχρι το πασπάτεμα καλά τα πηγαίναμε. Το παιχνίδι της γεύσης άραγε, πώς να παίζεται;

Κάτοικοι χωριού κοντά σε αμερικάνικη βάση (του θανάτου) ερωτεύονται, τσακώνονται, παίρνουν μάτι, παίρνονται, βρίζονται, χαϊδεύονται, βρίζονται, βιάζονται, σκοτώνονται και κλέβουν σκυλιά για να τα πουλήσουν σε φαστφουντάδικο. Στα διαλείμματα πλακώνονται κι οι Aμερικάνοι, πίνοντας κόκα κόλα κι LSD.Φολκλορικού ενδιαφέροντος και περιορισμένης αφηγηματικής υποστήριξης ιστορία μίσους σε κοινωνία στριμωγμένη σε κύκλο αυτοκαταστροφικότητας και φαγωμάρας απ' την κακουχία της κατοχής, ένα απ' τα λιγότερο προβεβλημένα έργα του Kim Ki-Duk (που ξέθαψε η ντόπια διανομή μπας κι αναβιώσει την λατρεία που είχε ξεσπάσει πριν μερικά χρόνια για τον Κορεάτη στην Αθήνα), λέει απ' το πρώτο μισάωρο περίπου, όσα έχει να πει για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει την αξία της ζωής γιατί τους έχουν στερήσει τη δική τους. Αν μετά έχεις την υπομονή να παρακολουθήσεις για μιάμιση ώρα την ποιητική επαναληπτικότητα του σκηνοθέτη που είναι ασυγκράτητος όσο ποτέ στη μιζέρια που πετάει στους ήρωές του, μπορεί μέσα στον απαράδεκτο ήχο, τη φτηνή φωτογραφία και την ανελέητα κουραστική ροή, να υποψιαστείς την τόσο προβεβλημένη σε άλλες ταινίες του ικανότητα στο να στήνει κάδρα που λένε περισσότερα απ' όσα κρύβουν οι σιωπές των ηρώων του. Η αδυναμία του στην τραβηγμένη τραγωδία είναι (ξανά) τόσο εκτυφλωτικά προφανής, όσο εκκωφαντικά άφαντη είναι η εφευρετικότητα στο να την διαχειριστεί, που τον φτάνει να ξεκάνει χαρακτήρες με συνοπτικές διαδικασίες. Για κακό όλων μας, αρχίζει να σκοτώνει όσους παίζουν ψιλοκαλά, αφήνοντας τους ερασιτεχνίζοντες να βασανίζονται βασανίζοντάς μας.

Το θεωρητικά μεγαλύτερο από τα αρκετά φετινά οσκαρικά χαρτιά της Focus αποκαλύφτηκε, και αυτό μετά το Lust, Caution (2007) σχετικά περίεργα, στο Amazon(!) όπου το ξετρύπωσε ο JoBlo.

Ένα φιλμ χωρίς ιδιαίτερα χλιδάτη παραγωγή, ούτε τρανταχτά ονόματα στο καστ (παρά το συνηθισμένο, σε τέτοιες περιπτώσεις, γαϊτανάκι υποψηφιοτήτων και βραβείων) παίζει από τον Μάρτη στα φαβορί λοιπόν. Και ο λόγος είναι απλά ότι έχει ολοκληρωθεί, έχει προβληθεί και έχει προγραμματιστεί φιλόδοξα, πράγματα ιδιαίτερα σημαντικά σε ένα χορό σπεκουλαρίσματος. Αν προσθέσεις ότι είναι χαρακτηριστικά απολίτικο και ελαφρόγδουπο σε μια χρονιά γεμάτη.. καυτά ερωτήματα, βλέπεις να αυξάνονται οι πιθανότητες να ξεχωρίσει, με αντίστοιχη μείωση των προσδοκιών απόδοσης (i.e. μάλλον θα περιοριστεί σε υποψηφιότητες, αφού τα βραβεία αναγκαστικά θα πρέπει να έχουν θέση) που ενισχύεται από την αδιαφορία για χρυσάφι των πρωταγωνιστών του (Joaquin Phoenix, Jennifer Connelly), και σαν ειδικός πια μπορείς να αρχίσεις να ποντάρεις κι εσύ.

Το αγροτικό του στα κοινωνικοπολιτικά το έχει κάνει και με το παραπάνω ο Terry George, σκηνοθέτης του Hotel Rwanda (2004) και σεναριογράφος του Εις το Όνομα του Πατρός (1993), που έχει βάλει κι εδώ, όπως συνηθίζει, το χεράκι του στη διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του John Burnham Schwartz από τον ίδιο (τον συγγραφέα). Διασκευή που είχε κινήσει το ενδιαφέρον διάφορων χρυσοθύρων αν το πιστεύεις, παρά την αναμενόμενη τραχιά, ντοκιμενταρίστικη εικόνα που.. δεν απογοήτευσε (τις προσδοκίες) όπως βλέπεις.

Τις πιθανότητες αξιοπρέπειας για φέτος του Marc Forster πάτησε διθυραμβικά με ανάλογη ασυγκράτητη φανφάρα στη φωνή του εκφωνητή, το τιζεροτρέιλερ του The Kite Runner (2007) που κυκλοφόρησε νωρίτερα στο Yahoo! Movies, λίγες ώρες μετά τη διάθεση της αφίσας από τους φίλους μας του Rotten Tomatoes. Δυστυχώς δε πάτησε οριστικά ολόκληρη την καριέρα του πιο επίπεδου δηθενιάρη σκηνοθέτη των τελευταίων χρόνων, αφού (αυτός) έχει εξασφαλίσει γυρίσματα και για τον 22ο Bond μέσα σε φήμες ότι θα τον γυρίσει στις "χρυσές" εποχές του Roger Moore.

Μετά την παρένθεση του ψιλοχωνέψιμου κόντρα στις προσπάθειές του Stranger Than Fiction (2006), o Forster συνεργάζεται και πάλι με τον σεναριογράφο David Benioff όπως και στο απύθμενο Stay (2005), για να κάνουν κάτι που πασάρεται με την υπερσυνεπή προβλεψιμότητα και την υπεργλυκερή αχρωματοψία του οσκαρικού Finding Neverland (2004). Και πολύ πιθανά να έχει και τη σεσημασμένη εθελοτυφλία του τελευταίου, αφού σκηνές βιασμού μικρών παιδιών και δημόσιου άγριου μαστουρώματος ενηλίκων μεταξύ άλλων, δεν ήταν ικανές να στερήσουν το Κατάλληλο-13 από την.. οικογενειακή ταινία, όπως βλέπεις και στην πράσινη μπάντα της αρχής του βίντεο. Σκηνές του βιβλίου Χαρταετοί Πάνω απ' την Πόλη του Khaled Hosseini δηλαδή, που αποτελεί και το πρώτο αφγανικό που μεταφράστηκε εκδόθηκε στα Αγγλικά λέει και σίγουρα είναι από τα πιο αγαπημένα, παγκόσμια, της δεκαετίας.

Πάντως ο συγγραφέας φέρεται ικανοποιημένος από την όχι και τόσο ακριβή μεταφορά, και οι πρώτες εντυπώσεις του κοινού έχουν καταγραφεί θετικές. Οπότε, βραβειακά τουλάχιστο, μην ετοιμάζεσαι να χορέψεις σε άλλη μια κηδεία του Γερμανού ακόμα, έστω κι αν δε φαίνεται (ίσα ίσα) κανένα λαμπρό ταλέντο στις έρημες σκηνές ικανό να σώσει οτιδήποτε από παρτίδα, αυτή τη φορά.

Με τη καλύτερη κωμωδία της χρονιάς, Με τη Πρώτη (2007), ανοίγει η UIP τη νέα κινηματογραφική σεζόν στην Ελλάδα την επόμενη Πέμπτη 16 Αυγούστου, φιλοδοξώντας μάλλον να επαναλάβει τον άθλο του Μονομάχου (2000) που στις αρχές της δεκαετίας και για ένα φεγγάρι είχε δείξει ότι μπορείς να κόβεις εισιτήρια στη χώρα του Δεκαπενταύγουστου ακόμα και τη βδομάδα του. Μια μέρα μετά το Knocked Up κατά τους Αμερικάνους, ανοίγει στη χώρα τους μια ταινία που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σκηνοθέτη του στη παραγωγή και του πρωταγωνιστή του στο σενάριο. Και όλα δείχνουν ότι το Superbad (2007) μπορεί να μαζέψει άπειρα δολάρια, έστω και για λογαριασμό τρίτων (αφού το R στο rating θα εξαναγκάσει, ως συνήθως, τη πιτσιρικαρία να βγάζει εισιτήριο για πιο κατάλληλες ταινίες και να μπουκάρει στα κρυφά) και να δημιουργήσει κληρονομιά τουλάχιστο αντίστοιχη του πρώτου American Pie (1999).

Ο Seth Rogen λοιπόν, ξεκίνησε να γράφει το σενάριο από τα 14 του μαζί με τον φίλο του Evan Goldberg, για να ανακαλύψουν τώρα αυτοί ότι οι ιστορίες με teenagers που ψάχνουν να γαμήσουν θα είναι πάντα ξεκαρδιστικές, και όλη η παρέα του Judd Apatow ότι η εποχή επιτέλους τους έφτασε και ότι κάναν εδώ και χρόνια βρίσκει πια μεγάλο κοινό που να το εκτιμάει. Εσύ που είσαι πάντα πιο μπροστά, σημείωσε ότι το κλιπ βγήκε στα γιουτούμπια, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στα επίσημα ή αυτά του press kit, οπότε είναι ή πολύ καλό στημένο viral ή πεταμένη σκηνή. Ή και τα δυο.

Όλες οι μεγάλες σκηνές με τα κανόνια, τις εκρήξεις, τα ελικόπτερα και τα κυνηγητά που λείπανε από τον πειραχτήρικο, περιέχονται στον μεγάλο προάγγελο των Λιονταριών για Αμνούς που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies. Αλλά και πάλι η πρώτη παραγωγή της νέας United Artists εξακολουθεί να μη φαίνεται τόσο εντυπωσιακή όσο θα περίμενες.

Αυτή τη φορά δε σου σερβίρονται μόνο στιγμές κορύφωσης με δραματικές ατάκες που δεν έχεις ιδέα γιατί ακούγονται τόσο βαρύγδουπες. Και η εικόνα δεν έχει κοπεί (δεξιά αριστερά) σε 16:9, πλαταίνοντας έτσι την εντύπωση ότι ο Redford είχε κάνει γυρίσματα σε 4:3 χωρίς ασφάλειες και μετά δεν ήξερε τι να κόψει (πάνω κάτω). Όμως το μόνο που ενισχύεται είναι η αναμονή για ένα χαμηλών τόνων δράμα στο στιλ του σκηνοθέτη που πήρε όσκαρ με Συνηθισμένους Ανθρώπους (1980) απέναντι σε Οργισμένο Είδωλο (1980) (ή Μαινόμενο Ταύρο αυθεντικότερα), και η πιθανότητα ο Tom Cruise να μην εγκατέλειψε στα γυρίσματα το γραφείο με τη φωτογραφία του εξώφυλλο στο TIME. Το σίγουρο είναι ότι ο Redford έκανε και πάλι ατελείωτες επαναλήψεις μέχρι να πετύχει το αποτέλεσμα που ήθελε, ο πρωτοδευτεραγωνιστής του εξακολουθεί να είναι από τους μεγαλύτερους και σταθερότερους σταρ του Χόλιγουντ, και η ταινία δε θα πάει στο Τορόντο, προτιμώντας να φτιαχτεί ή να λυγίσει κατευθείαν στα ταμεία.

Σημείωσε ότι η παραγωγή δε χρεώνεται σε Cruise & Wagner αλλά στον σεναριογράφο Matthew Michael Carnahan (αδερφό του Joe) και τον Andrew Hauptman που είχαν ξεκινήσει πριν "δει" η UA υλικό με βραβειακές προεκτάσεις. Τις ίδιες προεκτάσεις ισχυρίζεται ότι είδε η Universal και στην άλλη φετινή ιστορία του Carnahan, το The Kingdom (2007), που έχει καθυστερήσει για Σεπτέμβρη και κυκλοφόρησε και 3ο τρέιλερ (που λέει και 3η ιστορία διαφορετική από τα άλλα δύο) στην Apple.

Κατ' εξαίρεση έκδοση (extraordinary rendition) είναι μια μορφή έκδοσης κατ' όνομα που εφαρμόζει η CIA από τη προηγούμενη δεκαετία για να μεταφέρει υπόπτους σε χώρες όπου χρησιμοποιούνται προηγμένες μέθοδοι ανάκρισης (ξερίζωμα νυχιών, καρφίτσωμα πεών, και λοιπά) χωρίς ξεπερασμένα κολλήματα σε νόμους, συνθήκες και δικαιώματα. Με αφορμή τη πρακτική, που στην Ευρώπη τουλάχιστο είναι πια ανοιχτά ανεπιθύμητη, γυρίστηκαν φέτος ένα ντοκιμαντέρ από το BBC και δυο ταινίες μυθοπλασίας, μια βρετανική και μια αμερικάνικη, με (αρχικά) τον ίδιο τίτλο, Rendition.

Στην αμερικάνικη εκδοχή, ένας Καναδός επιστήμονας Αιγυπτιακής καταγωγής, κατά τη διάρκεια επαγγελματικού ταξιδιού, προσκαλείται με χρήση όλων αυτών των κοινωνικών μεθόδων που σε καταϋποχρεώνουν (κουκούλα, χειροπέδες, και λοιπά) σε ταξιδάκι αναψυχής στο Κάιρο για τα περαιτέρω, ενώ η γυναίκα του προσπαθεί να βρει τι έγινε και ο επικεφαλής της διαδικασίας έχει τις αμφιβολίες του. Με πρωταγωνιστές Jake Gyllenhaal, Reese Witherspoon, Meryl Streep, Alan Arkin κι έναν άλλον που δεν είναι καν Academy Award® Nominee (οπότε δε τον αναφέρει το τρέιλερ), το φιλμ όχι μόνο φαίνεται, όπως βλέπεις, εξαιρετικά καλογυρισμένο αλλά και είναι, απ' ότι λέγεται. Σε βαθμό η Fox να έχει κλείσει, με βάση την απόδοσή του, τον σκηνοθέτη Gavin Hood, τιμημένο με όσκαρ για το Tsotsi (2005), να γυρίσει τον Wolverine (2009). Τώρα πόσο καλό είναι να γυρνάς superhero movie για την Fox, και ακόμα πιο κρίσιμα, πόσο έθαψε ή σιγούρεψε από τώρα τις οσκαρικές πιθανότητες της Witherspoon η πανηλίθια κραυγή της στο τέλος του βίντεο, θα τα δείξει ο χρόνος υποθέτω.

Η βασική ιστορία μοιάζει πολύ με αυτή του Maher Arar, Καναδού Συριακής καταγωγής που το 2002 τον απήγαγαν κι αυτόν από το αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης και τον βασάνιζαν για ένα χρόνο στη Συρία, ενώ πρόσφατα η καναδική κυβέρνηση τον αποζημίωσε με $10 εκατομμύρια για τη συμμετοχή της στο φιάσκο. Το τρέιλερ βγήκε στο Moviefone.