Τουρκοκύπριος βοσκός που μεγαλώνει σαν παραγιός στο σπίτι Ελληνοκύπριου, ερωτεύεται την κόρη του σωτήρα του, έρωτας που αντιμετωπίζεται σαν ύβρις.Χρησιμοποιώντας μια δυνατή ιστορία απαγορευμένου έρωτα σαν συναισθηματικό πυρήνα, ο Πανίκος Χρυσάνθου στήνει γύρω του την εικόνα μιας χώρας καταραμένης στον διχασμό, ξεκινώντας πριν ακόμη την εποχή του αντιστασιακού αγώνα ενάντια στους Εγγλέζους άποικους, και φτάνοντας μέχρι μετά την τελική διχοτόμηση από τον Τουρκικό στρατό και την επιβολή της ανταλλαγής πληθυσμών. Και το κάνει αρκετά καλά για να καλύπτει τις ατέλειές του (τις ανεπάρκειες σε σκηνές δράσης και σωματικής βίας ας πούμε), και μέχρι αργά στο δεύτερο μισό που ξαφνικά η μονταζιέρα δείχνει να χάνει τον έλεγχο κάνοντας ρετάλια την αφήγηση για να ανεβάσει την ένταση, η ταινία υπερβαίνει την καταγωγή της, τα όποια προβλήματα συνεπάγεται αυτό στην παραγωγή της, και τις όποιες προσδοκίες λανθάνουσας κωμωδίας προκαλούν η προφορά της, τα φολκλόρ κοστούμια και το άθλιο trailer της. Τόσο ώστε να δικαιολογεί κι ένα αστεράκι παραπάνω, ή παρακάτω, ανάλογα σε ποια μεριά μπορεί να στέκεσαι στην απλουστευμένη, αφελώς ουμανιστική πολιτική της τοποθέτηση.

Ο Ακάμας είχε προκαλέσει διεθνές σούσουρο πέρσι στη Βενετία που προβλήθηκε, όταν τα ξένα Μέσα ανακάλυψαν ότι ο Χρυσάνθου αναγκάστηκε να σταθεί απέναντι στην κυβέρνησή του, η οποία του έκοψε τη χρηματοδότηση και απέσυρε την έγκρισή της για προβολή στην Κύπρο, επειδή ο σκηνοθέτης αρνήθηκε να αφαιρέσει-αλλάξει σκηνή εκτέλεσης προδότη από μέλη της ΕΟΚΑ μέσα σε εκκλησία. Ενδεικτικό της ζόρικης κατάστασης που, μεταξύ άλλων, φέρνει τους Κύπριους σκηνοθέτες να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στη χώρα μας. Αν μη τι άλλο, αξίζει και μια επιβράβευση παραπάνω στον Χρυσάνθου που έμεινε και το πάλεψε εκεί. Και να τα βλέπουν αυτά βέβαια οι Έλληνες δημιουργοί που λεν πως δεν υπάρχει έμπνευση Τζο, αλλά δεν κοιτάνε να την αντλήσουν κι απ' τον τόπο τους.

Ετοιμάζοντας τη διπλωματική της για τη βία στα οπτικοακουστικά μέσα, η Angela βρίσκεται μπλεγμένη σε κύκλωμα δημιουργών αληθινών ταινιών snuff, και πρέπει να βρει διέξοδο πριν την κάνουν πρωταγωνίστρια.Πολύ πριν αμερικανοποιηθεί αρκετά για να εντυπωσιάσει τα ταμεία με φρεσκοβαμμένες αντιγραφές του εαυτού του και καλογυαλισμένα δάνεια από μεταφυσικές παραδόσεις, ο Alejandro Amenabar είχε και οράματα και ικανότητες, όπως μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει απ' το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, μια φιλόδοξη απόπειρα σχολίου στη βία του μέσου που υπηρετεί, τον τρόπο που αυτή χρησιμοποιείται ως οπιούχο σκεύασμα, και έτσι για τον χαβαλέ, τον συμβολισμό του εργαλείου που κουβαλάει στον ώμο του (ως εργαλείο αποκάλυψης της αλήθειας, με περισσότερες από μία έννοιες). Με την ίδια ευκολία όμως, βλέπεις ότι δεν ήταν και ιδιαίτερα σίγουρος για το πώς να διαχειριστεί τα χαρίσματά του, για να κρατήσει υπό έλεγχο την πλοκή ενός θρίλερ με whodunit άξονα, που από το όλο υποσχέσεις πρώτο 50λεπτο με μια απ' τις πιο καλογυρισμένες σκηνές πεζής καταδίωξης και μια παράδοξα αναζωογονητική πλοκή, γιγαντώνεται σε κουβάρι κουραστικά ασυγκράτητων περιφορών του προβολέα της ενοχής από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, που δεν εξυπηρετούν τίποτα περισσότερο απ' το να ξεπεράσει η διάρκεια το αχρείαστο δίωρό της και δεν καταφέρνουν παρά να μετατρέψουν υπόπτους και μη σε εκνευριστικά αναποφάσιστες μαριονέτες, εγκλωβισμένες στην εκστατική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα των σφιχτών πλάνων.

Ασχέτως απ' αυτά πάντως, ο κινηματογράφος Δαναός κι η Strada Films, έχoυν δεσμευτεί να διαθέσουν όλα τα έσοδα από τις προβολές της ταινίας, στους πληγέντες των πυρκαγιών. Οπότε αξίζει τον κόπο να πας, κι ας κάνεις λίγη υπομονή με την ταινία.

Ο Shrek, λίγο πριν γίνει πατέρας, αναλαμβάνει να εντοπίσει και να φέρει στο θρόνο του, τον Artie, τον νέο βασιλιά του Πολύ Πολύ Μακριά.Διαδικαστική σκηνοθεσία διαδικαστικού σεναρίου, που ξεκινά στο πρώτο δεκάλεπτο με φτηνό χιούμορ για να γίνει σχεδόν κακόγουστο στο δεύτερο, και να ανέβει σε επίπεδα ασφαλούς μετριότητας στο τρίτο, συνεχίζοντας σε χλιαρούς ρυθμούς μέχρι το τέλος. Το τρίτο sequel μιας απ' τις πιο δημοφιλείς μυθολογίες στην ιστορία του animation, που αποδεικνύεται πέρα από αχρείαστο, ολότελα εισιτηριοθηρικό και σαφώς κατώτερο της ιστορίας του κλείσιμο ενός franchise που έχει, απ' ό,τι φαίνεται, πια εξαντληθεί. Τόσο σεναριακά, όσο και δημιουργικά, με το animation του να διατηρεί φυσικά τα υψηλά standards της εταιρείας, αλλά χωρίς ποτέ να δοκιμάζει τα όρια των υπολογιστών της, ή της φαντασίας των σχεδιαστών της.

Νεαρός επιστρέφει από ειδυλλιακό περιβάλλον, μετά από πικρό χωρισμό με τη γκόμενά του, να μείνει με τον πατέρα και τον αδερφό του σε διαμέρισμα στην πρωτεύουσα.Από το ξεκίνημα της ταινίας, με τον γνωστό για τα τριολέ του στο Παρίσι Louis Garrel (βλ. The Dreamers (2003)) να πηδάει από το κρεβάτι με ένα μουσάτο και μια γκομενίτσα και να βγαίνει στο μπαλκόνι για να σου κάνει την εισαγωγή, κατάματα, ελπίζεις σε κάτι εκπτωτικά τσοντόβιο στιλ Quiet Days in Clichy (1970) ή έστω εκπτωτικά βαρετό σα το Ma Mère (2004) του σκηνοθέτη, κι εύχεσαι να μην είναι ένα πιο προχωρημένα κοψοφλέβικο hommage στη Nouvelle Vague. Αλλά τελικά ο Honoré αρκείται στο να επιδείξει τη κατάκτηση μαεστρικής αρτιότητας στη παράδοση της τελευταίας, αγκαλιάζοντάς την ολοκληρωτικά. Η παιχνιδιάρικη διάθεση, τα ελαφρά ειρωνικά jump-cuts, η chic αφήγηση, οι μελαγχολικά τραγουδιάρηδες χαρακτήρες ποτέ δε μοιάζουν βιασμένοι και σπάνια τετριμμένοι αλλά και ποτέ δε χτυπάνε τις σωστές νότες και σπάνια περνάνε το επίπεδο ανίας της παρακολούθησης αυτοσχεδιασμών σε ένα μοτίβο που δεν είναι πια καθόλου nouveau.

Το αταίριαστο δίδυμο αυτή τη φορά τα βάζει με κινέζικες Τριάδες. Στο Παρίσι.Οι τρίτοι Αλεξίσφαιροι Ντετέκτιβ, όπως περίπου και το τέταρτο T4xi (2007), είναι από τις ταινίες ενός είδους καταδικασμένου σε εξαφάνιση όσο και η αγελαδοαλεπού η πλατυποδάρα. Η αμερικάνικη προσπάθεια είναι ακόμα πιο κουρασμένη και προσβλητική κι αν ψάχνεις κι αφορμή να αρπαχτείς βλέπεις ας πούμε ότι ο Chris Tucker έχει κάνει λεφτά και για τα εγγόνια του ταξιδεύοντας τρεις φορές από τη μακρινή χώρα των μαύρων στριγκλιάρηδων γουρλομάτηδων όπου έχει αποσυρθεί τη τελευταία δεκαετία για να εισπράξει $25 εκατομμύρια μόνο για το τελειωτικό (όσο ζεις ελπίζεις) χτύπημα. Ή ότι οι Ευρωπαίοι ιθαγενείς που επιλέχτηκαν να συμμετέχουν, Max von Sydow και Roman Polanski(!), είναι πιο γνωστοί στον μέσο Αμερικάνο για τη πραγματική ή όχι και τόσο λατρεία τους για τον ανήλικο πληθυσμό του πλανήτη. Ή ότι οι έτσι κι αλλιώς ψηλομύτηδες Κινέζοι τα πήραν τόσο που απαγόρεψαν η ταινία να αντιγραφεί από πανάρχαιο κινητό και να πουληθεί από πλανόδιους στη χώρα τους. Ή ότι οι συμπατριώτες του Brett Ratner στράβωσαν άσχημα, κατά τη διάρκεια της προώθησης, όταν υπονοήθηκε ότι έχει τη δυνατότητα να γυρνάει ταινίες που μπορεί και να μην ενοχλούν έστω κάποιο από τα ζώα και φυτά που εξαφανίστηκαν με τους Παγετώνες. Κι αν οι προηγούμενες προσπάθειες είχαν κάποια στοιχεία που τις κάναν υποφερτές, σ' αυτή εδώ ο Jackie Chan είναι πιο γερασμένος απ' όσες φορές έχεις ακούσει ότι είναι πιο γερασμένος από ποτέ, και προφανώς έχει βάλει όρο ο συμπρωταγωνιστής του να βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας από εκτοξευόμενα σάλια (οπότε και η περίφημη χημεία τους εντοπίζεται μόνο στις σκηνές των credits τέλους όπου ο καθένας προσπαθεί να πει τις ατάκες του απέναντι σε κάτι που μοιάζει με φουσκωτό ομοίωμα του άλλου).

Στην Κόλαση όπου μετακόμισε θα υποδέχεται πια τους φίλους του ο μεγάλος καταραμένος του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Νίκος Νικολαΐδης, κουβαλώντας απέναντι σε θεούς και δαίμονες ταινίες που γίναν θρύλος, παρασύνθημα σε συγκεντρώσεις και σύνθημα σε τοίχους, έδωσε στα 68 του την τελευταία του μάχη με τον καρκίνο μέχρι και σήμερα το πρωί.

Γεννημένος 25 Οκτωβρίου 1939 στα Εξάρχεια ο Νικολαΐδης δήλωνε και ήταν παιδί της Κατοχής, ιδεολόγος, αντιδραστικός, ρομαντικός, σκοτεινός, παρανοϊκός Σκορπιός. Στη Θεσσαλονίκη τον γιούχαραν και τον βράβευαν, του τη πέφταν στον εξώστη ενώ χειροκρόταγε η πλατεία (αυτόν ή το πέσιμο, άγνωστο) και ανάποδα, στα διεθνή φεστιβάλ έβρισκε ένα σωρό λόγους και προφάσεις να μη πάει και όταν το 'κανε ήταν από τη μια πολύ μπροστά απ' την Ελλάδα και από την άλλη πολύ πίσω (όντας) απ' την Ελλάδα, τις ταινίες του τις έκανε πάντα μόνος για να έχει τον έλεγχο και να μη τις πουλάει σε κανέναν (αλλά να τις αντιγράφει τζάμπα άμα τύχαινε), το κοινό του λες και το απόφευγε μπερδεύοντάς το με ταινίες διαφορετικές στη σειρά και τριλογίες που κλείναν εκτός τόπου και χρόνου, τα λεφτά του τα έβγαλε μάλλον από τα σύντομα κλιπάκια ανάμεσα στο τηλεοπτικό πρόγραμμα και τα συνθήματα στους τοίχους ήταν από τους πρώτους που τα έκαναν (βλ. τα χρησιμοποίησαν ως) διαφήμιση, απαγορευμένος από τη Δεξιά με κομμουνιστικό σκεπτικό ήταν πολύ πιθανά πιο κοντά από κάθε Έλληνα σκηνοθέτη στο πραγματικό αντιδραστικό και λούμπεν περιθώριο και σίγουρα ο πιο cult τέτοιος (Έλληνας σκηνοθέτης) έξω από τα σύνορά μας.

Οι ταινίες του ξεκίνησαν από την Κόλαση (φυσικά) και τον αριθμό του αυτοκινήτου του με την Ευριδίκη ΒΑ 2037 (1975) που του έφερε και το πρώτο από τα τέσσερα (4) βραβεία σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979) και η Γλυκιά Συμμορία (1983), κόντρα στην ηθική, την εικόνα, την γεύση, τις μαζικές προσδοκίες μιας χώρας που αρχίζει να βολεύεται και να μικροαστίζει και μιας θεωρητικοκρατικά ελεγχόμενης βιομηχανίας που όλοι θέλουν πια να ξεχάσουν, δημιουργούν και εδραιώνουν τον μύθο του και κόβουν εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Ο Νικολαΐδης φυσικά κόβει απότομα το τιμόνι και πάει μέχρι το κάποτε Φανταστικό Avoriaz με τη Πρωινή Περίπολο (1987) και κορυφώνει τη καριέρα του σερβίροντας το πιο εκρηκτικό κοκτέιλ του ελληνικού κινηματογράφου, το Singapore Sling (1990), στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και σε λογοκρισίες και bootleggers. Ακολούθησαν Θα Σε Δω στην Κόλαση Αγάπη μου (1999), Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα (2002), The Zero Years (2005) που κλείσαν χρωστούμενα, τριλογίες και το τελευταίο σχεδόν επίσημα και τη καριέρα του πρόπερσι στη Θεσσαλονίκη.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί 2 Μέρες στο Παρίσι. Την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου στις 7 το απόγευμα στο Odeon Kosmopolis, στο Μαρούσι.

Η καινούρια ταινία του Takashi Miike που κάνει τον γύρο των φεστιβάλ, παίζοντας απόψε για τους δημοσιογράφους κι αύριο μετά τα μεσάνυχτα στη Sala Grande στη Βενετία και την άλλη βδομάδα στο Midnight Madness του Τορόντο, δεν είναι από τις συνηθισμένες ακραίες του που περνάνε τα σύνορα της Ιαπωνίας, όπως καταλαβαίνεις από τον τίτλο ακόμα. Τοποθετημένο χρονικά σε ένα εναλλακτικό.. παρελθόν, "εκατοντάδες χρόνια μετά τη μάχη του Dan-no-ura", όπου οι clans των Genji και των Heike συνεχίζουν να μάχονται μάλλον για τίποτα κοπάδια αντί για τον αυτοκρατορικό θρόνο, το Sukiyaki Western: Django (2007) είναι προφανώς sukiyaki western (i.e. το ιαπωνικό αντίστοιχο των ιταλικών spaghetti στην μίμηση τoυ αμερικάνικου είδους) και ριμέικ του θρυλικού και χιλιοκακομιμημένου άμα τη προβολή του Django (1966).

Αν βάλεις ότι η παραγωγή του Sergio Corbucci "επηρεάστηκε" από το Για Μια Χούφτα Δολάρια (1964) που "εμπνεύστηκε" από το Yojibo (1961) που παραμένει αμφισβητούμενο από ποια μυθιστορήματα του Dashiell Hammett "δανείστηκε" στοιχεία, καταλαβαίνεις γιατί ο Miike αποδέχεται τις συγκρίσεις με τον Tarantino παρόλο που κάνει συνήθως σε ένα χρόνο όσες ταινίες ο τελευταίος σε όλη του τη καριέρα (μετρώντας του και τις κομμένες στη μέση και τις μισές που τεντώθηκαν). Αφού και οι δυο ανακυκλώνουν και αναμιγνύουν υπέργηρα είδη και ποπ αναφορές, και μάλλον προσφυώς ο Tarantino αντιμετωπίζεται εξίσου σαν τρελάρας στην Ιαπωνία με τον Miike στη Δύση. Έτσι ο Γιαπωνέζος, νομίζοντας μάλλον ότι συμμετείχε σε ταινία του Αμερικάνου εμφανιζόμενος στο Hostel (2005), του φύλαξε και μια θέση στη δικιά του (στο ρόλο του Ringo φυσικά), όπως μπορείς να δεις στο trailer. Κι αν προσέξεις θα παρατηρήσεις ότι η προαναγγελία της ανταποδοτικής εμφάνισης είναι μάλλον από καμιά απωανατολίτικη διαφήμιση, από αυτές που ενίσχυσαν το προφίλ του (Tarantino) ως πυροβολημένου που πουλάει καθαριστικά τουαλέτας με καουμπόικο ντύσιμο, αφού οι σκηνές του δεν είχαν ακόμα γυριστεί.

Η Βενετία έχει φέτος αφιέρωμα στα spaghetti western επιμέλειας.. Quentin Tarantino, όπως ξαναματάπαμε. Η γλώσσα που ακούς στο trailer να μιλάνε σαν καθυστερημένοι επιτιθέμενοι σε γλωσσοδέτη είναι.. Αγγλική και μάλιστα αναμένεται να αυξήσει και την εμπορικότητα του φιλμ στην.. Ιαπωνία. Στην επίσημη σελίδα κυκλοφόρησαν δυο teaser και ίσως και το trailer και μετά κατέβηκαν και αντικαταστάθηκαν από ένα πιο σύντομο απ' όλα που βαφτίστηκε "trailer", με ένα κάποιο "teaser"(!) να είναι.. "coming soon". Το εικονικό φέρετρο (με την σουπερπυροβολάρα μέσα) της πρωτότυπης (λέμε τώρα) ταινίας, παίζει φυσικά και στο remake και έχει πρώτο πλάνο στα παλιά teaser. Μπορείς να το δεις και στο video clip του rework του πρώτου θέματος από τον Saburō Kitajima που έβαλα κάτω από το trailer όχι μόνο γιατί περιέχει και τις περισσότερες σκηνές από την ταινία αλλά για να ολοκληρώσει και τον ποπ κατακλυσμό της ανάρτησης. Αν παρ' ελπίδα δε πνίγηκες ακόμα, δες και τα ιταλικά credits, κομπλέ με φέρετρο και επικά βηταδιαλογίστικα διαπολιτισμικά μελοδραματικό θέμα, στο YouTube.

Πριν από μερικούς μήνες έφτασε στα χέρια μου ένα DVD με ένα preview trailer. Στο εξώφυλλο έγραφε μονάχα τον τίτλο της ταινίας: Ιστορία 52. Ελληνική ταινία; Έστειλαν σε μένα trailer ελληνικής ταινίας για να παίξει στην εκπομπή; "Τι ανόητοι", είπα μέσα μου. Δεν ξέρουν πως συνήθως ξερνάω όταν ακούω αυτές τις δύο λέξεις μαζί (μάντεψε...);

Έβαλα το DVD στο player. Πάτησα play. Μερικά λεπτά αργότερα, φώναζα σε όσους βρίσκονταν στα γύρω μοντάζ ή γραφεία να έρθουν να το δουν κι αυτοί! Μέχρι να καταφέρω να δω ένα πρώτο, ολοκληρωμένο cut της ταινίας, αρκετοί ήταν εκείνοι που με ρωτούσαν με αφέλεια: "Τι ήταν εκείνο το trailer που έπαιξες πριν από καιρό στην εκπομπή; Ποιος το γύρισε; Πότε βγαίνει;" και πολλές ακόμη ατάκες ενθουσιασμού, περιέργειας και ασυνήθιστου ενδιαφέροντος για... ελληνική ταινία!

Ιδού μερικές απαντήσεις: H Ιστορία 52 πρόκειται για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Αλέξη Αλεξίου (σενάριο, σκηνοθεσία). Ο σκηνοθέτης λέει πως είναι "η ιστορία ενός άνδρα που, κόντρα στις δυνάμεις της λογικής, προσπαθεί να αλλάξει το πεπρωμένο, το εξαρχής προδιαγεγραμμένο τέλος μίας σχέσης". Με δικά μου λόγια, η Ιστορία 52 είναι ένα ψυχολογικό δράμα-θρίλερ "δωματίου" που στριφογυρίζει στο μυαλό του κεντρικού ήρωα σαν ένα ασταμάτητο loop μέσα στο χρόνο, προσπαθώντας να κάνει διορθωτικές κινήσεις στην τροχιά μιας τελειωμένης σχέσης. Συνέβησαν αυτά που βλέπουμε; Υπήρξε ποτέ η Πηνελόπη; Ζει εκεί έξω ή σ’ ένα λάκκο κάπου στην εξοχή; Πόσες αλήθειες, πόσες ενοχές, πόσα λάθη και πόσα φαντάσματα ερωτικά κρύβει αυτό το διαμέρισμα 52;

Μετά το trailer (νέα, βελτιωμένη εκδοχή του preview σε διαδικτυακή πρεμιέρα), θα τη φας μια μικρή φρίκη στο περίμενε για να περάσεις κι εσύ το κατώφλι του...

Λίγο μετά τη διαρροή του στα γιουτούμπια από καμεροφόρο θεατή του Rue Morgue Festival of Fear του Toronto, η Myriad Pictures κυκλοφόρησε και επίσημα το (αντίστοιχης χάλια ποιότητας δυστυχώς) αμερικάνικο και πλήρες trailer για την πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Dario Argento, που είναι βέβαια πολυαναμενόμενη όχι μόνο γιατί είναι η νέα του. Η Τρίτη Μητέρα (2007), ή αλλιώς η Μητέρα των Δακρύων, έρχεται μετά τη Μητέρα των Στεναγμών και τη Μητέρα των Σκιών, για να ολοκληρώσει μια τριλογία που άνοιξε ο Argento πριν από τρεις ολόκληρες δεκαετίες και είχε αφήσει ημιτελή, προκαλώντας ιδρώτα αγωνίας στους fans όσο ο Ιταλός maestro κόντευε να εβδομηνταρίσει. Ίσως περίμενε να μεγαλώσει αρκετά η κόρη του για να ανοίξει την κρύπτη με τη ρόμπα, τα αγαλματάκια, το μαχαίρι και τις στάχτες της και να αναγκάσει την εν λόγω Μητέρα να ανέβει απ' την κόλαση. Ο Άκης Καπράνος του Ταχυδρόμου και του Auto Focus (μεταξύ άλλων) και επιφανής της σέκτας των φανατικών Αρτζεντολόγων, μάς αναλύει:

Το 1976 ο Dario Argento παρουσίασε το Suspiria, βασισμένος τόσο στις παραισθήσεις του Thomas De Quincey όσο και στις μαρτυρίες της συντρόφου του, της Daria Nicolodi (που, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, είχε γιαγιά μάγισσα). Σε εκκωφαντικό peak εμπνεύσεως, ο Ιταλός κινηματογραφιστής έπλασε χαρμάνι καμωμένο από τα χρώματα του Walt Disney, την αφηγηματική ελαφράδα του Lewis Caroll και την εθιστικά γοτθική ματιά του Mario Bava. Οι κριτικοί τη μνημονεύουν, τα ταμεία σπάνε και το ελλειπτικό (όσο και απλά αλλόκοτο) Inferno ακολουθεί, τέσσερα χρόνια αργότερα.

Το τρίτο μέρος όμως δεν ερχόταν ποτέ. Βλέπεις, η όλη θεματολογία περιστρέφεται γύρω από τις Τρεις Μητέρες, τις μάγισσες που έβλεπε ο κοκαλωμένος από το όπιο De Quincey και που διοικούσαν τον κόσμο με στεναγμούς (Mater Suspiriorum - Suspiria), σκοτάδια (Mater Tenebrarum - Inferno) και... δάκρυα.

Μετά από είκοσι επτά χρόνια, με την παραφιλολογία για το "λειψό" της τριλογίας να δίνει και να παίρνει (κυκλοφορεί ακόμη η φήμη ότι ο Argento μπήκε στο στόχαστρο σοβαρότατης σέκτας αλχημιστών με το Inferno) και μετά τη δυνατή εμπορικά πορεία της προηγούμενής του ταινίας (το Il Cartaio (2004) μέτρησε τέσσερα εκατομμύρια δολαριάκια μονάχα στην Ιταλία, τις πρώτες δυο εβδομάδες προβολής του), ο Dario έρχεται να επαναδιεκδικήσει το στέμμα του. Θα τα καταφέρει; Η κορούλα του, Asia, πρωταγωνιστεί και τα ονόματα των σεναριογράφων δεν "ψήνουν" ιδιαίτερα, αλλά, θα μου πείτε, από πότε αρχίσαμε να γυρεύουμε καλογραμμένα scripts στο σινεμά του; Αν μη τι άλλο, το αμερικανικό trailer γαμεί και δέρνει.

Η ταινία κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της αυτήν την Πέμπτη στο πρόγραμμα Midnight Madness του φεστιβάλ του Toronto, σε ζέσταμα για το οποίο, αποκαλύφθηκε και το trailer, μια μέρα πριν γίνει το ίδιο με μερικές σκηνές του Diary of the Dead (2007) του George A. Romerο, που επίσης θα κάνει τα αποκαλυπτήρια του στο Toronto. Αν θες να κάνεις όρεξη, δες και τους δύο μάστορες του τρόμου να μοιράζονται ένα σχετικό πάνελ.

Μετά το poster και μερικά clips στην περασμένη Comic-Con, αποκαλύφθηκε σήμερα και το trailer της επόμενης κινηματογραφικής μεταφοράς του Stephen King, δια χειρός μάλιστα του μάλλον καλύτερου μεταφραστή του --αν κρίνεις απ' τις επιδόσεις των The Shawshank Redemption (1994) και The Green Mile (1999) σε βραβεία και ταμεία τουλάχιστον--, Frank Darabond.

Απ' το trailer δεν μένει και πολύ πλοκή να περιμένεις, κάτι δικαιολογημένο θεωρητικά, αφού το βιβλίο είναι απ' τα πιο αγαπητά των fans απ' ό,τι καταλαβαίνω, γεγονός που μάλλον εξηγεί και όλη αυτή την οργή που έχει ξεχυθεί στα φόρα τους. Κυρίως γιατί, ο Darabond, που κατάφερε να βγάλει το project απ' τις καταψύξεις κι έγραψε και το σενάριο, έφερε για το φιλμάρισμα διευθυντή φωτογραφίας και οπερατέρ απ' το τηλεοπτικό Τhe Shield, ελπίζοντας να πετύχει μια σινεμαβεριτέ κατάσταση για να αναδείξει τον αληθινό τρόμο, που απ' ό,τι φαίνεται θα ψάξει να τον βρει περισσότερο στους ανθρώπους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο σουπερμάρκετ, παρά στην ομίχλη με τα τέρατα που τους εγκλωβίζει εκεί. Και βέβαια υπάρχει και η μόνιμη (και δικαιολογημένη) γκρίνια γι' αυτήν την καινούρια μόδα να βγαίνουν τα trailer με μισοτελειωμένα τα ψηφιακά.

Η κεντρική διαμάχη που προκύπτει πάντως, είναι ανάμεσα στη θρησκεία (που θέλει θυσία του Αβραάμ) και τον ορθολογισμό (που φέρνει θυσία του μαύρου), η οποία χωρίζει τους εγκλωβισμένους σε δυο στρατόπεδα με κοφτερά μαχαίρια. Κι όλα αυτά είναι ωραία στο χαρτί (ή τα κάνει ωραία ο King συνήθως), αλλά στην οθόνη ίσως χρειαστεί να δούμε και κάτι παραπάνω από υπερμεγέθεις μύγες, δεινοσαυράκια με φτερά και πλοκάμια στην ομίχλη, για να δικαιολογηθούν όλα αυτά τα περί αληθινού τρόμου που αναφέρουν οι συντελεστές, και το R-rating που λέει ο σκηνοθέτης ότι θα πάρει. Αλλά πάλι, το συγκεκριμένο του King δεν το έχω πιάσει στα χέρια μου, οπότε αν ξέρεις τίποτε περισσότερο για το πού είναι το ζουμί, μη διστάσεις να το μοιραστείς.

Μπορεί ακόμα εκατοντάδες κάθε βδομάδα να ανακαλύπτουν τα βυζιά της Monica Belluci στο κόκκινο χαλί της Ρώμης (αφού είναι πρώτο αποτέλεσμα στο Google) αλλά η Βενετία επιμένει και φέτος, όπως και πέρσι, σε εικοσάρες. Και η Keira Knightley, πιο αδύνατη από ποτέ, στήθηκε για τα φλας και στο photo call και στο κόκκινο χαλί της διπλής πρεμιέρας του Atonement (2007) και του γηραιότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ του πλανήτη.

Το φιλμ ενθουσίασε λιγότερο τους Ιταλούς και περισσότερο τους υπόλοιπους που ψοφάνε για δράματα εποχής, όπως λέει ο φίλος μας ο Boyd van Hoeij και κάθε ανταπόκριση από το Lido. Και σε αυτά (τα εποχής, ξέρεις) φαίνεται να ειδικεύεται, δυστυχώς, το πιο αυθάδικα σέξι μουτράκι των δύο (και βάλε) ημισφαιρίων. Με εξαίρεση κάτι αναλαμπές στιλ The Jacket (2005) και Domino (2005), η Κίρα πάει από εποχή σε εποχή, και φέτος πρωταγωνιστεί και στο (το μάντεψες) εποχιακό δράμα Silk (2007) ενώ για του χρόνου ετοιμάζει την δραματικά εποχιακή The Duchess (2008) για μια δούκισα του 18ου αιώνα και πρόγονη της Diana, λέει. Τουλάχιστο μπορείς να ελπίζεις στο The Edge of Love (2008) που βασίζεται σε κομμάτια από τη ζωή του, μόλις πενήντα χρόνια πεθαμένου, Dylan Thomas και για το οποίο τα κουτσομπολιά επιμένουν για μήνες ότι είναι πήχτρα στα λεσβιακά όργια, της σέξι κοκαλιάρας με την Lindsay Lohan αρχικά και με τη Sienna Miller όταν η προηγούμενη πήρε πόδι από την παραγωγή (ή για άλλους αποσύρθηκε για να μην ενισχύσει το καλά κρυμμένο στα εξώφυλλα πολυσεξουαλικό προφίλ της). Τα κουτσομπολιά και οι φαντασιώσεις οργιάζουν βέβαια παρά τα όσα λέει η σεναριογράφος Sharman Macdonald που είναι και λίγο, εδώ και 22 χρόνια, μάνα της πρωταγωνίστριας.

Όσο για την ανορεξία, όπως αναφέρει και η Daily Mail, η Keira πυροβολάει τις φήμες εδώ και κάνα χρόνο, χωρίς να κάνει και τίποτα, πέρα από ρετουσαρίσματα, για να τις διαψεύσει.

Ο Homer καταφέρνει όλο το Springfield να μπει από την κυβέρνηση σε απομόνωση, εξαιτίας του.Είκοσι (20) χρόνια και καμιά τετρακοσαριά (400) επεισόδια μετά, είναι δύσκολο να περιγράψεις τι paradigm shift ήταν οι Simpsons, για όλο τον πλανήτη, σε κάποιον που δεν είδε Thundercats να παίζουν βραδινές, ακατάλληλες για ανηλίκους, ώρες στην ελληνική τιβί. Αλλά είναι και αποδεδειγμένα αργά πια για μια από τις σημαντικότερες σειρές του 20ου αιώνα να κάνει σημαδιακό το πέρασμά της στη μεγάλη οθόνη. Πριν ακουστεί το πρώτο αστείο με μπρατσάκια, στο μακροβούτι της οικογένειας στο πανί, με τον Homer να ρωτάει ποιος πάει να δει στο σινεμά ότι βλέπει τζάμπα στην τηλεόραση (και η απάντηση να είναι κωλοδάχτυλο στους άπιστους ή αυτοπαρωδία, ανάλογα με τον απολογισμό του μποξόφη), η Ταινία μαγειρεύονταν καμιά δεκαριά χρόνια, είχε σπάσει τα κοντέρ στα σεναριακά credits με δεκαπέντε (15) ονόματα, και σταμάτησε στο 166ο draft μάλλον γιατί καταλάβανε όλοι ότι ούτε το 666ο θα καταφέρει να βγάλει αστείο που να μεγαλώσει γενιές. Έτσι το αποτέλεσμα περιορίζει τις φιλοδοξίες του σε επεισόδιο μακράς διαρκείας με δουλεμένα στο μικροσκόπιο και καταδικασμένα να κρατάνε όσο.. η διάρκειά τους αστεία, σε μια σκυταλοδρομία όπου οι στόχοι είναι μεγάλοι και εύκολοι (περιβάλλον, κυβέρνηση, d'oh) και ο στόχος χάνεται όσο ο καθένας (σεναριογράφος) τρέχει το κομμάτι του.

Μ' άλλα λόγια από τη μυστικοπάθεια της προώθησης μέχρι το προσεγμένα συνηθισμένο animation οι κινηματογραφικοί Simpsons έχουν ακονιστεί, με μεράκι κάπου, μόνο για να κόψουν εισιτήρια χωρίς να κόψουν το κέφι κανενός. Και φυσικά θα γελάς όσο οι παραγωγοί γελάνε στο δρόμο για τη τράπεζα, αλλά δε θα περίμενες περισσότερες θερμίδες στην XXL συσκευασία, από την zero του Bart να ζηλεύει μια ώρα τους Flanders?

Σοβαρός δημοσιογράφος συναντά σταρ σαπουνόπερας για συνέντευξη που εξ' ορισμού είναι προσβλητική και για τους δυο.Ο Ολλανδός Theo Van Gogh γύρισε πρόχειρα το Interview (2003) στο διαμέρισμα της πραγματικής τηλεστάρ Katja Schuurman για να αναδείξει το.. μεγάλο ταλέντο της. Αργότερα είχε συμφωνήσει να είναι το πρώτο από τα τρία φιλμ του που θα ξαναγύριζε στην Αμερική, λίγο πριν δολοφονηθεί από φανατικό μουσουλμάνο στο Amsterdam. Ο Steve Buscemi που θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέλαβε έτσι και τη σκηνοθεσία σε μια παραγωγή στη μνήμη του που πέρασε φέτος (και) ως τέτοια από Sundance, Βερολίνο και άλλα φεστιβάλ.

Από τα λίγα που μπορείς να βρεις για την πρώτη εκδοχή, βγάζεις ένα συμπέρασμα ότι το remake τις ελευθερίες του τις πήρε και, όσο ερασιτεχνικό και να ήταν το πρωτότυπο, η φρεσκάδα της σύλληψης έχει πάει περίπατο μαζί με την όποια επίφαση ρεαλισμού σε σημεία της πλοκής που δύσκολα χωνεύονται και ακόμα πιο δύσκολα περιγράφονται χωρίς spoilers (αφού δεν έχουν σχέση με τη Τροία ή τον Μεγαλέξανδρο). Όχι ότι το υπόλοιπο, κάτι σα κόμικ σε θεατρική σκηνή, μπορεί εύκολα να περιγραφεί συμβατικά κινηματογραφικά δηλαδή. Στα πιο καθαρά, ο Buscemi διατηρεί τις ψηφιακές κάμερες του Van Gogh και σπάει τη θεατρικότητα ζουμάροντας συνεχώς στα πρόσωπα, προσθέτοντας μια σπάνια και γι' αυτό εξαιρετική χρήση του χώρου σαν σκηνικά (και όχι σαν σκηνή). Στα πιο ειδικά, η ιστορία ξεκινάει σα δράμα, περνάει από μαύρη κωμωδία και καταλήγει ψυχολογικό θρίλερ, στο θεμέλιο του αφορισμού (που θα περίμενες από τον προκλητικό μέχρι θανάτου συμπατριώτη του Verhoeven) ότι στις σχέσεις δεν υπάρχει ισότητα αλλά κερδισμένος και λούουουζερ. Και στις ερμηνείες η Miller είναι ασυνήθιστα λαχταριστά ανθρώπινη και στρουμπουλή ενώ ο Buscemi συνηθισμένα επαγγελματικά γλοιώδης και αναιμικός.

Ημιαποτυχημένος μουσικός συναντά τη γυναίκα των ονείρων του στα όνειρά του, και προσπαθεί να μάθει πώς να τα διαχειρίζεται για να κρατάνε περισσότερο και να περνάει καλύτερα. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι πολύ μικρή κι ωραία, για να την περνάς στο κρεβάτι. Μόνος.Ο Jake Paltrow (της γνωστής οικογενείας) στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, χάνει πολύ νωρίς τη δροσιά και τη φρεσκάδα του, παραδίδοντας μια ταινία που ασθμαίνει ψάχνοντας τον ρυθμό της, για να πάθει σύντομα ασφυξία όταν γίνεται σαφές ότι πρέπει να τη βγάλει απ' τη μέση και μετά με ένα σενάριο που δεν πηγαίνει πουθενά. Δανειζόμενος στοιχεία απ' τα οποία ο Richard Linklater έχει βγάλει ολόκληρη ταινία με το Waking Life (2001) και τεχνικές που ο Michel Gondry ξέρει ακριβώς πώς και γιατί τις χρησιμοποιεί, ο Paltrow χώνει μέσα και τυπική καρδιά ρομαντικής ιστορίας, για να φτιάξει ένα φρανκεσταϊνικό κολάζ, που σε κάνει σχεδόν να το συμπαθήσεις, κυρίως χάρη στην ερμηνεία του Martin Freeman στο ρόλο του απελπιστικά loser Εγγλέζου που ψάχνει να βρει τον εαυτό του στη Νέα Υόρκη.

Ένας υπουργός κάνει διάφορα υπουργικά όσο είναι υπουργός και μετά αναγκάζεται σε παραίτηση από την υπουργική καρέκλα (ο υπουργός). Και παίζει κι ένας γέρος που κάνει τη γριά. Στη πραγματικότητα είναι γέρος αλλά στη ταινία είναι γριά δηλαδή. Χαχα.Περίπου συνομήλικος και περίπου συμμαθητευόμενος του Tarkovsky και του Konchalovsky ο Γεωργιανός Otar Iosseliani τους ακολούθησε στην εξορία και τα φώτα της δημοσιότητας την εποχή της ΕΣΣΔ αλλά δεν ανταπέδωσε ποτέ τα κομπλιμέντα του πρώτου ούτε τα δέχτηκε από το Χόλιγουντ σα τον δεύτερο. Καταδικάστηκε έτσι, γεροπαράξενος, να παίζει μετά τα μεσάνυχτα στην κρατική τηλεόραση και να του κάνει ρετροσπεκτίβα το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο από τα σπάνια πονήματά του έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του, ειδικά αυτής στη Γαλλία όπου κατέφυγε. Λατρεία (στα λόγια τουλάχιστο) για τον Tati και τις κοινωνίες που καταστρέφει η τεχνολογία, απέχθεια για τον Stanislavsky και τους μιαρούς ηθοποιούς που μπορεί να αναπτύξουν άποψη, γκόμενες γκόμενες και ξανά γκόμενες σα τις σκνίπες να περιτριγυρίζουν τη λαμπρή διάνοια, και ενίοτε (όπως εδώ) μια διεστραμμένη (από την τοποθέτησή της και μόνο) αντίληψη της κοινωνικής κριτικής του Buñuel ως φόντο. Αν σε ενδιαφέρει τι παίζει στα περιφερειακά φεστιβάλ του πλανήτη ή θεωρείσαι μετενσάρκωση μεγάλου (ή και μεγάλων, τσιγκουνιές θα κάνουμε?) auteur, μπορείς και χειρότερα, υποθέτω. Αλλιώς το τρέιλερ σκέτο είναι πολύ καλύτερη επιλογή, και μη νομίσεις ότι ο Piccoli σα γριά έχει και πολύ χρόνο ή ενδιαφέρον.