Νεαρός ταραξίας καταδικάζεται σε κατ' οίκον περιορισμό και περνά τις μέρες του παίρνοντας μάτι τη γειτόνισσα. Μέχρι που γίνεται μάρτυρας φόνου στο σπίτι του άλλου γείτονα και αρχίζει ο Σιωπηλός Μάρτυς (1954) με εφήβους.Άτυπο remake του κλασικού θρίλερ του Hitchcock, το Disturbia, όπως φαντάζεσαι, δεν φτάνει το επίπεδο του original, αλλά όπως μπορεί να μην φαντάζεσαι, δεν είναι και για τα μπάζα. Αν βάλεις στην άκρη τα άλματα της πλοκής και τις τρυπούλες που ξεπροβάλουν δειλά εδώ κι εκεί, λειτουργεί μια χαρά σαν καλογυαλισμένο εφηβικό θρίλερ, που τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια για να σε κοροϊδέψει πουλώντας hip μούρη, σε αντίθεση με άλλα που σου παίρνουν το εισιτήριο και σε φτύνουν στα μούτρα. Η διαφορά με ταινίες τύπου The Hitcher (2006), είναι πως απ' τη μία δεν προσπαθεί να είναι κάτι που δεν μπορεί (βλέπε splatter κατάλληλο για 13χρονα), κι απ' την άλλη, ο Caruso ξέρει και πώς να κρατάει την κάμερα, και πώς να φτιάξει ένα κάποιο σασπένς υπονοώντας το, όταν χρειάζεται. Και ξέρει και πώς να χειριστεί το cast, αφήνοντας την Sarah Remmer να φορτώνει την οθόνη θηλυκότητα, όταν μένει κενό απ' τον LaBeouf, με την πειστική γοητεία του θαρραλέου εξυπνάκια. Ε, κι αν έχει και λίγο άρωμα από The OC στο δράμα, εντάξει, δεν χρειάζεται να το κάνεις θέμα.

Μανιακά αισιόδοξος ιερέας με πρόγραμμα αποκατάστασης νεοαποφυλακισθέντων, έρχεται αντιμέτωπος με τρόφιμο που δοκιμάζει τα όρια της πίστης του μέχρι αιμορραγίας. Απ' τ' αυτιά.Ξεκινώντας σαν κωμωδία ταιριάσματος αταίριαστων και σύγκρουσης πολιτισμών, τα Μήλα του Αδάμ κάνουν τη βόλτα τους από την σάτιρα της ηθικοφάνειας και τα πιο κυνικά λημέρια της απεικόνισης της πίστης ως αποτέλεσμα αυταπάτης που κρατάει ανθρώπους ζωντανούς, για να βουτήξει στα βαθιά πετώντας σου ψεύτικα στοιχεία ότι πίσω απ' όλα αυτά μπορεί να κρύβεται μεταφυσικό, ψυχολογικό και αστυνομικό θρίλερ μαζί, λίγο πριν καταλήξει στις μελό αυτοανατροπές που πιθανότατα είχες μαντέψει από την αρχή, αλλά κάπου ξέχασες μέσα σε όλον αυτόν τον λαβύρινθο που έστηνε τόσην ώρα παιχνιδιάρικα ο αγαπημένος σεναριογράφος θαύμα του Δανέζικου κινηματογράφου. Χωρίς να δοκιμάζει Δογμα-τικά τις αντοχές σου, δεν είναι λίγες οι φορές που τις αψηφά παίζοντας με το ρυθμό, ενώ η χαλαρή πλοκή είναι προφανές ότι δεν ενδιαφέρεται και ιδιαίτερα να σου δώσει χερούλια να πιαστείς για να σε καθοδηγήσει μέσα στο αλλόκοτο χιούμορ του Jensen, που μπαλατζάρει ανάμεσα στην αιρετική πολιτική ανορθότητα και την κατάμαυρη κωμωδία. Αλλά αν τον έχεις ξανασυναντήσει, ήδη θα το ξέρεις αυτό, και θα τη βρεις τη θέση σου, σε ένα σύμπαν που θυμίζει ότι όλοι χρειαζόμαστε λίγη παράνοια για να κρατιόμαστε λογικοί.

Ο ήσυχος βίος μιας αρχιμαγείρισσας αλλάζει από αναπάντεχα γεγονότα.Αν σκεφτείς ότι οι γυναίκες παραδίνονται άνευ όρων στην απόλαυση, όταν δε την ονειρεύονται στον ύπνο και τον ξύπνιο τους, απορείς γιατί δεν βγαίνουν με ρυθμό αντίστοιχο των διαβόητων πια πορνοτρομάρων, πολυτελή ρομαντικά μελοδράματα παραφουσκωμένα με λιχουδιές που σχεδόν τις μυρίζει ακόμα και το στομάχι σου. Το μυστικό είναι φυσικά ότι το πιο αξιόπιστο κινηματογραφικό κοινό το λένε αγόρι 15-25, αλλά και οι δυσάρεστες όσο και δεδομένες συνέπειες της άκρατης βουλιμίας όλο και κάποιο ρόλο παίζουν. Είναι δύσκολο λοιπόν να στήσεις ταινία που να μην προκαλεί ναυτία, στην υπόθεση ότι στη ζωή μιας γυναίκας που δε κάνει τιποτάλλο από την αγαπημένη δουλειά της (και ότι την έχει κι αυτή κάπου κόβει και τη μισή συνταγή) αποβιβάζονται από το πουθενά κορούλα με οσκαρικό παρελθόν και λατινο- εκπαιδευμένος μνηστήρας με τα ίδια ακριβώς ενδιαφέροντα, τετράγωνα σαγόνια, και ξανθιά αφάνα. Αλλά ο Scott Hicks, με πολύ βαρύτερο δραματικό παρελθόν (Ο Σολίστας (1996), Χιόνι Πάνω στους Κέδρους (2001)), τα μισοκαταφέρνει με τη βοήθεια ενός ευρωπαϊκού σεναρίου που δε φαίνεται να παραχολιγουντοποιήθηκε και ενός πρωταγωνιστικού διδύμου που σχεδόν το πιστεύεις όταν είναι χώρια. Η ταινία βέβαια δεν είναι κομεντί όπως πλασάρεται, και σχεδόν όλη τη διάρκειά της τη βλέπεις να έρχεται προτού βολευτείς στο κάθισμά σου.

Δέκα χρόνια στην Pixar, έχει ψήσει από σκαθάρια μέχρι ψάρια, αλλά ο Mark Walsh φέτος έφτασε το μέχρι τώρα peak της καριέρας του, αναλαμβάνοντας να εκπροσωπήσει το όραμα του Brad Bird ως αντ' αυτού στο δωμάτιο των σχεδιαστών μιας απ' τις καλύτερες animated ταινίες όλων των εποχών. Και είναι πολύ λογικό η επιτυχία της να του έχει χαρίσει ένα μόνιμο χαμόγελο, για να ταιριάζει με τον ενθουσιασμό του για τη δουλειά που κάνει, και να τον κάνει εύκολα τον πιο ευχάριστο καλεσμένο των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Και πού ξέρεις, ίσως σε τρία-τέσσερα χρόνια να αποδειχθεί κι ένας απ' τους πιο σημαντικούς, όταν αρχίσει να βάζει το λογότυπο της σπουδαιότερης εταιρείας animation αυτή τη στιγμή, πάνω από εντελώς δικά του project. Για την ώρα πάντως, μιλάει για τον Ratatouille ως μια απ' τις πιο σημαντικές του εμπειρίες, για τον Brad Bird ως έναν απ' τους θεούς του, και για την Pixar ως μια εταιρία όπου βασικά ένα μάτσο ταλαντούχοι άνθρωποι, μαζεύονται και φτιάχνουν ταινίες για να τις βλέπουν οι ίδιοι και να τους αρέσουν. Κι είναι αρκετά τυχεροί ώστε να αρέσουν και σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Οπότε η Disney κάνει τουμπεκί.

Η μελαχρινή κόλαση του φετινού Summer Wine, έκανε το cover του τραγουδιού για να ακουστεί σ' αυτήν την ταινία, όπου παίζει την Ushi Obermaier. Κι αυτό, είναι ένα πράγμα που μαθαίνεις απ' την ταινία. Το άλλο είναι οι διαστάσεις της.Αδιάφορα επιφανειακή συρραφή highlights (και lowlights) απ' την ταραχώδη ζωή της Ushi Obermaier, δίχως ιδιαίτερο νόημα, ή συγκεκριμένο στόχο, πέρα απ' την χρήση κλισεδιάρικων αναπαραστάσεων ροκ καταστάσεων, στιγμών γυναικείας απελευθέρωσης, και ζενερίκ προσεγγίσεων της πολιτικοκοινωνικής αναμπουμπούλας των '60s, για να γεμίσουν τα κενά ανάμεσα στις μπόλικες γυμνές σκηνές της Natalia Avelon. Που από μόνες τους είναι λόγος ικανός όχι μόνο για να δεις την ταινία, αλλά για να γυριστεί και sequel! Και με την αφίσα που της έχουν, οι διανομείς έχουν εγγυημένα αν μη τι άλλο σίγουρη καριέρα στα DVDάδικα (κι όχι άδικα), ειδικά αν η συσκευασία έρχεται με εύκολη πρόσβαση στις σκηνές κλειδί. Αν, δε, βάλουν μέσα και τα ένα σωρό κομμένα, όπου λέει η πρωταγωνίστρια ότι τα δίνει όλα (λες κι αυτά που έχει ήδη δώσει, δεν είναι αρκετά), μιλάμε για κλασικό εν αναμονή.

Ο Burt Pugach πέρασε 14 χρόνια στη φυλακή, στα 60s, επειδή είχε βάλει να τυφλώσουν με αλισίβα την Linda Riss σε κρίση ζηλοτυπίας. Όταν βγήκε, την παντρεύτηκε.Η Linda ήταν 21 ωραία και φτωχή, ο Burt 32 ηλιθιόφατσας με αεροπλάνο για καμιά βόλτα. Η ιστορία τους ήταν πρωτοσέλιδη για μήνες στα τέλη του '50 στη Νέα Υόρκη την εποχή της δίκης, και θέμα στα κανάλια για χρόνια στα 70s, την εποχή του γάμου (και.. άλλων). Έτσι ο Dan Klores, βετεράνος και καραπετυχημένος δημοσιοσχετίστας, έχει αρχειακό υλικό για να δώσει την μιντιακή, πιασάρικη, πλευρά μιας ιστορίας τόσο τρελής που μόνο αληθινή θα μπορούσε να 'ναι. Αλλά προτιμάει να αφήσει, το ίδιο πιασάρικα, τους εξοικειωμένους με τις συνεντεύξεις και κάπου εντελώς αψηφούντες την κάμερα πρωταγωνιστές να την αφηγηθούν (την ιστορία), σε ένα στιλ πιο κοντά σε τηλεοπτικές εξομολογήσεις. Η ροή είναι όμως σχεδιασμένα κινηματογραφική, κομπλέ με ανάλογο score, αποκαλύπτοντας τις λεπτομέρειες ακριβώς τη στιγμή που χτύπησαν κατακέφαλα και τους ενδιαφερόμενους, και εξηγώντας έτσι την επιμελημένα κρυπτική (ειδικά για πασίγνωστη φάση) προώθηση. Σε κάποια θέματα, όπως το τέντωμα του αρχειακού υλικού σε 16:9 ή της παρθενιάς της Λίντας που παρακολουθείται επίμονα σε όλες τις φάσεις της ζωής της μέχρι που χάνεται ο τρόπος που χάνεται, διακρίνεις μια κάποια βιασύνη, βέβαια. Ή μια διάθεση να φανεί ο άντρας άντρας, η γυναίκα γυναίκα, και και οι δυο να αντιμετωπίζουν όλες τις φάσεις τρελά υποδειγματικά ακόμα και όταν κουτουλιούνται σαν ταύροι ή παραβαίνουν τους κανόνες ελαφρά. Πράγμα που μάλλον δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια και σπανίζει ιδιαίτερα.

Δυο παιδιά του δρόμου προσπαθούν με νύχια και με δόντια να προστατέψουν την παραπαίουσα Treasure Town όταν η Yakuza αποφασίζει να την εκμεταλλευτεί εμπορικά.Ωμή και συγκινητική, αυτή η ιστορία βεβιασμένης ενηλικίωσης θα κάνει το πρώτο μεγάλο μήκους φιλμ του Michael Arias να χαραχτεί βαθιά μέσα σου. Η παρηκμασμένη μητρόπολη, πολύχρωμη και συναρπαστική όπως μοιάζει μέσα από τα παιδικά μάτια, δίνει τη θέση της σε ένα σκοτεινό και βροχερό εφιάλτη με τον ίδιο τρόπο που ο κυνισμός των ενηλίκων μπορεί να ξεριζώσει βίαια την παιδική αθωότητα. Η αγάπη που τρέφουν τα δύο πιτσιρίκια το ένα για το άλλο, και τα δυο τους για την αγαπημένη τους πόλη παρουσιάζεται με τη ζεστασιά ενός σχεδόν ευρωπαϊκής τεχνοτροπίας σχεδίου και μια εντυπωσιακή παλέτα χρωμάτων, η οποία φτωχαίνει επιμελώς καθώς ο δεσμός των δυο τους δοκιμάζεται από μαφιόζους, δαίμονες και... εξωγήινους εκτελεστές. Σε αυτό το σκληρό ταξίδι θα συναντήσεις πολλές αναπάντεχα σοκαριστικές στιγμές, των οποίων η επίδραση γίνεται εντονότερη χάρη στην δουλειά του Arias με την "κάμερα" (το κάδρο δε μένει πάντα σταθερό και βίαια, out of focus ζουμαρίσματα κάνουν συνεχώς αισθητή την παρουσία τους) και κυρίως με τις τεχνικές animation που επιστρατεύονται για το καθηλωτικό τελευταίο μισάωρο του φιλμ.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Dark Tyler του US TV

Πειράματα γενετικής βελτιστοποίησης παράγουν νέα γενιά τσατισμένων σαρκοβόρων προβάτων με ζομποποιητικά και άλλα ένζυμα στο σάλιο τους.Πέρα απ' το concept του, και δυοτρείς εξάρσεις στην εξέλιξή του, παρ' ότι φαίνεται πολλά υποσχόμενο το Black Sheep δεν έχει να δώσει και πολλά ούτε στη σπλατεριά ούτε στην κωμωδία που πρέπει να παντρέψει, μένοντας έτσι μετέωρο ανάμεσα στην αυτοπαρωδία που φλερτάρει αλλά δεν του κάθεται, και την camp καταγωγή του που δε μπορεί να βγάλει από πάνω του. Και γίνεται άρα αυτόματα φιλμ εντελώς κινηματογραφικό, με το ευρύ ετερόκλητο κοινό (κατά προτίμηση νεανικό φεστιβαλικό), απαραίτητο συστατικό για την επιτυχημένη θέαση, τουλάχιστον για να τη βγάλεις καλύτερα μέχρι την κορύφωση. Τότε που αρχίζει η επανάσταση των αμνών και το μακελειό των κτηνοτρόφων, ιδέα και εκτέλεση τόσο συμβολική (ως η εκδίκηση της καταπιεζόμενης φύσης και η ματωμένη εξαφάνιση των εκμεταλλευτών της), που μαζί με τα αρώματα των μεταλλάξεων ως αποτέλεσμα της εισβολής της επιστήμης στην κτηνοτροφία, θα μπορούσαν εύκολα να σπρώξουν την ταινία στο οικολογικό αφιέρωμα των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Αλλά θέση σε πάνθεον κανενός, δύσκολο να της εξασφαλίσουν.

Πιθανά έχεις βαρεθεί να ακούς τελευταία για pre-strikes και fast-tracks και χοροπηδήματα ανάμεσα σε ταινίες και άλλες που ξεκινάνε παραγωγή χωρίς να έχουν βρει σενάριο. Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι νέα όπως ότι ο Michael Bay σκέφτεται να πηδήξει αλλού και και θα καθυστερήσουν οι Transformers 2 αφορούν τον μέσο Μάζα που ακόμα κι αν του μοστράρεις τζάμπα εισιτήρια όταν θα βγει η ταινία πάλι θα το σκέφτεται να πάει να τη δει, μη φοβάσαι οι Μάσες είναι εδώ με αυτές τις ατελείωτες προτάσεις που όταν φτάσεις στο τέλος τους έχει ξεχαστεί από τους αρχαιολόγους η αρχή να σου εξηγήσουν σα να το περίμενες για να σου περάσει το hangover από τη χτεσινοβραδυνή έξοδο, τόσο πυκνογραμμένα που μόνο αν βλέπεις περισσότερες ταινίες απ' όλους μας μαζί και μας διαβάζεις περιμένοντας τη στιγμή που θα μας πιάσεις αδιάβαστους για να σχολιάσεις από κάτω καταλαβαίνεις, ερμμ.. αυτά που λέγαμε στην αρχή.

Στις 31 Οκτωβρίου λοιπόν λήγει η συλλογική σύμβαση της ογκώδους συντεχνίας των Αμερικάνων σεναριογράφων (WGA) με τον τεράστιο συνασπισμό των (κινηματογραφικών και τηλεοπτικών) παραγωγών (AMPTP). Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνεχίσουν χωρίς συμβόλαια μέχρι τον Ιούνιο του 2008 που λήγουν και τα αντίστοιχα των τερατωδών συντεχνιών ηθοποιών (SAG) και σκηνοθετών (DGA). Και όλες μαζί πιθανά θα αναζητήσουν το ιερό χάρτινο πράσινο allspark που έχει την ικανότητα να μεταμορφώνει οτιδήποτε σε αντίγραφό του και η τοποθεσία του βρίσκεται κρυμμένη στην περούκα του George Washington. Η AMPTP στο εντωμεταξύ, όπως φαίνεται στις διάφορες λίστες που κυκλοφορούν, ετοιμάζει τις δικές της τεράστιες γαμημένες μηχανές που θα μπουν στον πόλεμο για το allspark και θα είναι τόσο καταστροφικά αδιάφορες προς το ανθρώπινο είδος όσο και οι διαβόητες Men in Black II (2002) και Planet of the Apes (2001) που στήθηκαν υπό παρόμοιες συνθήκες (βλ. απειλή απεργίας από τη WGA το 2001, όταν η 22ήμερη του 1988 είχε κοστίσει εκατοντάδες εκατομμύρια στη βιομηχανία).

Η σύγκρουση θα λάβει χώρα στην υπερλεωφόρο της μπάζας από το δίχτυο και την πυκνοκατοικημένη περιοχή της απόδοσης δικαιωμάτων πριν ή μετά την ανάκτηση της επένδυσης από την παραγωγή. Ειδικά η καλή δύναμη της WGA έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το είδος των ριαλιτοσεναριογράφων που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη επονομαζόμενο Γη και επιθυμεί να τους ενσωματώσει στη μηχανή της, αυξάνοντας εκθετικά την ακτίνα δράσης της. Το τελευταίο απ' ότι λέγεται θα συμβεί όταν το κορμί της AMPTP είναι πιο άσπρο και ψόφιο από αυτό της Nicole Kidman στη σκηνή του βιασμού της στο Dogville (2003), και μπορεί να αποτελέσει σημείο τριβής και με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Καλού.

Ο μικρός Remy ονειρεύεται να γίνει μεγάλος και τρανός σεφ των Παρισίων, στα χνάρια του φημισμένου μετρ της γεύσης, Gusteau. Και θα τα καταφέρει με τη βοήθεια του πιο απρόβλεπτου συνεργάτη...Το πρώτο πραγματικό αριστούργημα της φετινής σεζόν ανατρέπει οτιδήποτε είχαμε δει μέχρι σήμερα στο είδος του animation. Αρχικά, πιστοποιεί πως το ψηφιακό καρτούν μπορεί να μεγαλουργήσει και να μπει στο πάνθεον των κλασικών έργων της Disney δίχως να περάσει ούτε μια μέρα από πάνω του (λέγε με και instant classic). Σε δεύτερο επίπεδο, προσδίδει στην ομάδα της Pixar θείες διαστάσεις υπεροχής, αλλά και στο δημιουργό του, Brad Bird, τον τίτλο ενός από τους κορυφαίους μυθοπλάστες που διαθέτει η αμερικανική κινηματογραφία σήμερα. Μεγαλύτερη ανατροπή (ειδικά για εκείνους που ακόμη δεν γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται...); Όλα αυτά συμβαίνουν για χάρη ενός ποντικού! Ή μήπως για το... άχαρο επάγγελμα του κριτικού;

Ύστερα από την πλέον ενήλικη απόπειρα στο είδος με τους Απίθανους (2004), ο Bird κάνει ακόμη ένα βήμα μπρος και, σχεδόν, σνομπάρει αυτό που υπηρετεί! Ο Ρατατούης (2007) του δεν είναι ένα απλό "καρτούν" (λέξη που ακούγεται τόσο μειωτική για τις animated ταινίες όταν συγκρίνονται για την καλλιτεχνική τους αξία με οτιδήποτε άλλο σε fiction) που, για να γίνει αρεστό στις μικρότερες ηλικίες, τοποθετεί ζωάκια σε ρόλους και συμπεριφορές καθαρά ανθρώπινες. Ο Bird διαγράφει τα όποια σύνορα του μη ρεαλιστικού από το νου του θεατή και παντρεύει την αποστομωτικά εξελιγμένη τεχνολογία στο ψηφιακό σχέδιο με μια ανθρωποκεντρική αντίληψη που οδηγεί στιγμιαία στην ταύτιση με τον ήρωα - τρωκτικό και το σόι του. Μέχρι να φτάσετε στην απόλυτη σκηνή ανθολογίας της φυγής από το αγροτόσπιτο μιας γριούλας διόλου φιλικής, θα έχετε ξεχάσει τι ακριβώς βλέπετε! Ο Ρατατούης έχει ήδη μετατραπεί σε ένα μαγικό θέαμα που δεν διαχωρίζει ηλικίες σαν target group ούτε θέτει όρια στο θέαμα και τη φαντασία.

Το υπόλοιπο φιλμ, μετά την υποχρεωτική "μετανάστευση" του Remy στο Παρίσι και τις περιπέτειές του στην κουζίνα, δίπλα στον απρόβλεπτο - ως γήινο! - συνεργάτη του, αποτελεί ένα από τα πιο ευχάριστα πράγματα που μας έχουν συμβεί εντός αιθούσης στις τελευταίες δεκαετίες, για να καταλήξει σε ένα δεκάλεπτο τόσο απογειωτικό και για το συναίσθημα, σε βαθμό να θέλεις να κλάψεις... από χαρά! Εκεί, ρόλο κλειδί κρατάει ο κακιασμένος γευσιγνώστης - κριτικός, του οποίου ο μονόλογος (μέσα σε λίγα λεπτά καρφώνει μια οσκαρική υποψηφιότητα για το σενάριο, που αν του τη στερήσουν είναι να τρως τα ρούχα σου) παίρνει αυτό που λέμε αυτογνωσία και σου το κάνει χαλκομανία στη μούρη, με μια δύναμη ικανή να σου αλλάξει ολόκληρη τη ζωή. Πως αλλιώς να σας το πω; Με έκανε να νοιώσω τύψεις για το επάγγελμα που επέλεξα!

Λίγο πριν το μέλλον (4 Ιουλίου 2008) που παρουσιάζει το φιλμ γίνει παρελθόν, έσκασε μύτη στο Yahoo! Movies ο προπομπός του Southland Tales (2006), τυπικά καθυστερημένoς και αυτός. Yep, trailer για ταινία του 2006 είναι, δεν έχεις πάρει τίποτα, αν και θα βοήθαγε προτού πατήσεις το μεγάλο πράσινο κουμπί στον ουρανό πιο πάνω.

Ο Dark Tyler που τον έβαλε ο verbal να τρέχει να δει ένα σωρό ταινίες Πρεμιέρας χωρίς συγκεκριμένο λόγο, εξηγεί πως φαντάζεται ότι θα του φαίνονταν η δεύτερη και εξαρχής προορισμένη για αμφιλεγόμενη ταινία του Richard Kelly, αν είχε δει την αρχική τραβηγμένη εκδοχή της πριν την περσινή προβολή της στις Κάνες, σε σάουνα καμπαρέ με διάφορα τατουάζ να περιφέρονται απροκάλυπτα:

Το ότι παρακολούθησα αυτό το trailer μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει, σωστά; Ότι χρόνια και χρόνια αναμονής φτάνουν στο τέλος τους και το Southland Tales έρχεται επιτέλους σε μια αίθουσα της γειτονιάς μας, σωστά; Εκτός από το κατ' επανάληψη επαναμοντάρισμα του φιλμ, ο Richard Kelly μέχρι σήμερα έχει χρειαστεί τη βοήθεια τριών graphic novel prequels και μιας σελίδας που κρύβει ένα σωρό μυστικά για να μας δώσει μια μικρή γεύση του περίγυρου στον οποίο θα διαδραματίζεται το follow-up του στο über-cult hit Donnie Darko (2001). Στο διαστρεβλωμένο μέλλον του Tales, ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, το περιβάλλον έχει χάσει τη μπάλα, πορνοστάρ τραγουδούν την ποίησή τους για το νεανικό σεξ, και αμνησιακοί action stars διασταυρώνουν μονοπάτια με μπάτσους που ανακαλύπτουν χωροχρονικές συνωμοσίες...

Ή και όχι.

Ο Κelly ήταν έτσι κι αλλιώς αρκετά μυστικοπαθής σχετικά με την ταινία, αλλά τα δύο χρόνια στο post-production δεν πρέπει να βοηθούν και πολύ. Με κάποιο μελλοντικό Director's Cut πάντοτε στην άκρη του μυαλού, η άφιξη μιας όποιας βερσιόν με έχει κάνει να χοροπηδάω από τη χαρά μου, έστω κι αν επισήμως πλέον δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει. Γιατί το trailer, συνεπές με όλα όσα αντιπροσώπευε τόσα χρόνια ο θρύλος αυτού του φιλμ, αρνείται ευτυχώς να δώσει τα στοιχεία που πεισματικά ο δημιουργός δεν έχει αποκαλύψει τόσο καιρό. Είναι κρυπτικό, αστείο, ταιριαστά υπερφορτωμένο, διαθέτει την αιθέρια μουσική του Moby, φυσικά είναι πνιγμένo στα cool visuals κι επιπλέον, αν το δεις φτιαγμένος το πιθανότερο είναι να καταλάβεις κάτι που εμείς αγνοούμε. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, και καθαρός να ήσουν πριν το δεις, μετά από αυτό τον μίνι οργασμό εικόνων δεν πρέπει να έχει και τεράστια διαφορά πλέον.

Και η επωδός λέει ότι η Sarah Michelle Gellar ήταν λίγο πολύ καυτή πριν μπλέξει με ένα κάρο τρομοριμέικ.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί Έχετε Κάνει Κράτηση; Την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου στις 8μισι το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Σε ένα τοπίο ερήμωσης της αμερικανικής επαρχίας του '50, ένα εννιάχρονο αγόρι φοβάται πως ο τόπος έχει γεμίσει βρικόλακες, ενώ η τοπική Αστυνομία βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλαπλά κρούσματα ανεξήγητων θανάτων.Παραγνωρισμένο από κοινό και μεγάλη μερίδα της κριτικής στην εποχή του, το ντεμπούτο του Βρετανού Phillip Ridley (γύρισε μόλις δύο μεγάλου μήκους ταινίες κι ύστερα στράφηκε προς το θέατρο) στέκει σήμερα ως ένα από τα πλέον αξιοθαύμαστα έργα με θέμα τον εφιάλτη που μερικοί αποκαλούν... παιδική ηλικία. Ίχνη της επίδρασής του στα κινηματογραφικά πράγματα ακόμη διαφαίνονται αραιά και που, με αποκορύφωμα το σοκαριστικής ομοιότητας Tideland (2005) του Terry Gilliam.

Επιλέγοντας μια λιτή γραμμή στη φόρμα, πέρα από τις αντιθέσεις του αγοραφοβικά wide μεγαλείου του φακού του Dick Pope και των λυρικά αποθεωτικών συνθέσεων του Nick Bicat, ο Ridley αφηγείται την ιστορία του πάνω στον άξονα της ατάκας "sometimes terrible things happen quite naturally". Η φυσικότητα αυτή πηγάζει από το αθώο βλέμμα του μικρού Seth Dove, ο οποίος χρεώνεται κληρονομικά τις δεισιδαιμονίες μιας κλειστής κοινωνίας θρησκευτικού φανατισμού και νοσηρών σεξουαλικών αποκλίσεων, μα αντιστέκεται μέσα από την αφέλειά του προς τον άγνωστο, ενήλικο κόσμο για να γεννήσει δικές του φοβίες κι αντιλήψεις που δημιουργούν ένα είδος προστατευτικού "αλεξίσφαιρου" γύρω του.

Σαν ένας πεσιμιστικός θρίαμβος της σήψης επί του ανθρώπινου είδους, το Διάφανο Δέρμα αποσυνθέτει σταδιακά την κόλαση της παιδικής ηλικίας και καταλήγει στην τραγωδία της ενηλικίωσης ή ενός βίου που όσο προχωράει μας καταδικάζει να μεταμορφωθούμε σε κάτι διόλου όμορφο και... ζωντανό. Διαχωριστική γραμμή, η παράδοση στην ερωτική επιθυμία ως μορφή αμαρτίας που, μοιραία κι αυτή, βρίσκει την ολοκλήρωσή της στο θάνατο.

Σε μια εποχή όπου οι επανεκδόσεις μαστίζονται από μια στείρα έμπνευση παλαιολιθικής "κουλτούρας", η επανεμφάνιση τούτου του σπάνιου φιλμ στη μεγάλη οθόνη δίνει μια ελπίδα και το ερέθισμα για περισσότερο τολμηρές και αληθινά cult προτάσεις. Ελπίζω να υποστηριχθεί η απόπειρα και να μη θρηνήσουμε... απόντες. Γιατί, αν μη τι άλλο, κάθε φορά που κλαίμε σκοτώνουμε κι έναν άγγελο...

Μια (σχεδόν) ήσυχη κωμόπολη της Μετεμφυλιακής Ελλάδας, αναστατώνεται όταν εμφανίζεται η Πανδώρα. Μια πανέμορφη γυναίκα βγαλμένη από αμερικάνικα pinups, που φέρνει μαζί της μια αμερικάνικη ηθική ελαφρότητα, και μια αμερικάνικη συνομωσία λαθρεμπορίου.Αν και σε στιγμές φλερτάρει με το over acting, η Θεοδώρα Τζήμου είναι το μόνο πράγμα που δίνει συνεχώς παλμό στην ταινία, με την αξιοσημείωτη ερμηνεία της στη femme fatale (γύναιο, στα ελληνικά) του τίτλου. Με τον Γιάννη Στάνκογλου στο πλάι της, η δουλεμένη χημεία των δύο προσφέρει ηλεκτρισμό σε μια ταινία εποχής που υποφέρει από αργόσυρτο ρυθμό και ζήλο στην αναπαράσταση της εποχής τόσο μεγάλο, που ελλείψει τόλμης στο μπλέξιμο των δυο αφηγηματικών ταμπλό (της αποπλάνησης και του λαθρεμπορίου) δείχνει τόσο υπερβάλλων, ώστε να κάνει την ταινία να μοιάζει με fashion show του Βασίλη Ζούλια.

Μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνονται στο δεύτερο μισό τα νήματα της επικείμενης απειλής απ’ τα παιγνίδια των Αμερικάνων στα κεφάλια των πονηρεμένων, αλλά αθώων ως Έλληνες κατοίκων του χωριού, η ταινία κινείται απελπιστικά αργά, και δέχεται ανανήψεις μονάχα από τα μπούτια της Πανδώρας, με τον αφηγητή που πάει κι έρχεται χωρίς συνέπεια και συνοχή, να βρομάει αφηγηματικό δεκανίκι απ' το χιλιόμετρο. Από 'κει κι έπειτα, καθώς το δίχτυ ξεκινά να στήνεται, το φιλμ παίρνει ξανά μπρος (αφού σ' έχει ξυπνήσει με το απαραίτητο συμβολικό και λαογραφικό νταούλι) για να στήσει την καθυστερημένη ένταση που θα σε οδηγήσει στο αναπάντεχο αλυτρωτικό φινάλε.

Σαραντάρα χωρισμένη μητέρα που δουλεύει στην τηλεόραση, γνωρίζει νεαρό ταλαντούχο και φιλόδοξο ηθοποιό.Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε η Amy Heckerling ήταν το θρυλικό Fast Times at Ridgemont High (1982) από τα κορυφαία παραδείγματα του τι σήμαινε να είσαι (αμερικανός στην αρχή της δεκαετίας και στη συνέχεια κοσμοπολίτης) τινέιτζερ στα 80s. Και περιείχε και μια ακόμη θρυλικότερη ημίγυμνη μουσκεμένη σκηνή με τη Phoebe Cates, up there με τη Sabrina να τραγουδάει Boys! Boys! Boys! και να προσπαθεί να κρατήσει τα στήθια της που ξεχύνονταν μέσα από το μπικίνι, στο πάνθεον όσων σημάδεψαν ανεξίτηλα κάθε πιτσιρικά (και τους τοίχους του δωματίου του) την εποχή της βάτας, της αρχής της ηλεκτρονικής, και του τέλους της σεξουαλικής αθωότητας.

Στη συνέχεια η Heckerling έκανε διάσπαρτα κυρίως παρόμοιες και όλο και καυστικότερες (με τα χρόνια πάει κι αυτό) και πιο γυναικείες (αφού τις έγραφε κιόλας) ταινίες. Και στον Καινούριο της Μαμάς μου (2007) κουβαλάει όλα τα κόμπλεξ της πενηντάρας που αγωνιά να μείνει σε επαφή με δεκαπεντάχρονες, όπως και το συνήθειό της να βαφτίζει τους χαρακτήρες της με ονόματα τραγουδιστών, επεκτείνοντάς το και στον τίτλο. Όμως το I Could Never Be Your Woman των White Town ήταν ένα μετα-ποπ διαμάντι που γαμούσε όλες τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις σου για τα φύλα την εποχή των Spice Girls, ενώ αυτό της Heckerling είναι η ευχή της να ήταν τόσο μικρή όσο η Demi Moore μαζί με όλα τ' άλλα. Έτσι εξαντλεί την επιστροφή της θείας Michelle (άλλα σοβαντίσματα) και ένα κωμικό καστ που σφύζει από ταλέντο (αν κι αυτός ο Paul Rudd έχει ελπίδες τώρα που άρχισε να κολλάει στην παρέα του Apatow) σε κάποια πετυχημένα αστεία σε βάρος όλων των ψυχώσεων και συμβάσεων του Χόλιγουντ (από πλαστικές μέχρι φιλοδοξίες που εκφράζονται face to face με ανοιχτό φερμουάρ κάτω από γραφείο) και σε μια σχεδόν τυπική κεντρική ιστορία. Την ταινία καταστρέφει η δεύτερη παράλληλη τυπικομελούρα ιστορία μάνας-κόρης που η σκηνοθέτρια επιμένει να της δίνει ίσο (αν όχι παραπάνω) χρόνο στο προσκήνιο. Και έτσι δεν απορείς καθόλου που η έξοδός της πάει από αναβολή σε αναβολή στην Αμερική.

Ψηλομύτης και ψηλομύτισσα κάνουν κακό ξεκίνημα και ξιφομαχούν με τις μύτες τους, μέχρι να καταλάβουν ότι έχουν έρθει αρκετά κοντά για να φιληθούν και να ανακαλύψουν όλα αυτά που τους ενώνουν.Για κάποιο λόγο, κάποιος θεώρησε ότι θα 'ταν γαμώ τις ιδέες να ξανα(και ξανά και ξανά)δούμε την Περηφάνεια και Προκατάληψη, αλλά αυτή τη φορά τους ρόλους της Lizzie και του Mr. Darcy να τους κρατούν η συγγραφέας τους, και το αμόρε της που την έσπρωχνε (να γίνει καλύτερη συγγραφέας), στα πλαίσια ντεμί βιογραφίας, λέει. Για δύο ώρες, όταν δεν βρίζονται, αυτή λέει εξυπνάδες κι αυτός κοιτάει σα χάνος, αυτός λέει εξυπνάδες κι αυτή κοιτάει σα χάνος, κι εκεί που τα 'χουν βρει και παίρνεις ανάσα πως θα τελειώσει αυτό το καταραμένο γαϊτανάκι έρωτα και παρεξηγήσεων, ξαναχωρίζουν τα κωλόπαιδα και πάλι απ' την αρχή. Αν δεν το 'χεις βαρεθεί τις άλλες ένα εκατομμύριο εννιακόσιες πενήντα εννιά χιλιάδες τριακόσιες είκοσι δύο φορές που το 'χεις ξαναδεί (ή, αν δεν το 'χεις ξαναδεί), μαγκιά σου και καλή διασκέδαση, προδομένος δε θα βγεις. Η Anne Hathaway σε μια πιο σοβαρή εκδοχή της περιορισμένης καριέρας της, κι ο James McAvoy που θα τον σιχαθούμε για την επόμενη τριετία τουλάχιστον, παίζουν τους ρόλους τους με τον ίδιο επαρκή τρόπο που τους έχουν παίξει όλοι οι προηγούμενοι, σε κοστούμια εποχής αναπαραστημένης πια πιο πιστά κι απ' τη δική μας, σε σενάριο πιο προβλέψιμο κι απ' το κουπόνι του Στοιχήματος, και σκηνοθεσία τόσο τυπική όσο οι βικτοριανοί επαρχιώτες Εγγλέζοι που παρουσιάζει.

Γεροντοκόρη γραμματέας χάνει το τελευταίο στήριγμα της λογικής της όταν πεθαίνει ο σκύλος της, βρίσκει το νόημα της ζωής στη χορτοφαγία και τη φανατική ζωοφιλία, παθαίνει νευρική κρίση.Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο σεναριογράφος του School of Rock (2003) και του Nacho Libre (2006), εκφράζει την αισθητική του προτίμηση σε δημιουργούς όπως ο Wes Anderson, ο Max Alexander Payne και γενικότερα η πιο στυλιζαρισμένη σχολή της ανεξάρτητης αμερικάνικης σκηνής, όχι μόνο στα καδραρίσματα, αλλά και στο σενάριο, που αφήνει πίσω το προωθημένα φωνακλάδικο χιούμορ των προηγούμενων δουλειών του, για να δοκιμάσει κάτι πιο ψυχρό και κυνικά σατιρικό. Δεν του βγαίνει πάντα, και πολύ σύντομα χάνει το στόχο του και το νερώνει με συναισθηματικίζουσες καταστάσεις και πεπατημένες κοινωνικές ευαισθησίες, αρχίζοντας τους κύκλους γύρω απ' τα ίδια και τα ίδια, αλλά τουλάχιστον έχει μερικά χαριτωμένα καδραρίσματα και την Molly Shannon με πολύ μετρημένη ερμηνεία να υποσκάπτει προσεκτικά την ηρωίδα της χωρίς να της τραβάει το χαλί κάτω απ' τα πόδια, κρατώντας δύσκολη ισορροπία σ' έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε πολύ εύκολα να ανατραπεί σε καρικατούρα, έτσι που την έχει αφήσει με πόδια αδύνατα ο White.

Εξωγήινος ιός ενσωματώνεται στο ανθρώπινο DNA μεταλλάσσοντας τους ανθρώπους σε ομιλούσες μαριονέτες δίχως συναισθήματα. Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται.Τόσο άψυχο όσο και τα εξωγήινα υβρίδια που κατακλύζουν το σύμπαν του, το καινούριο, τρίτο στη σειρά remake του θρυλικού Invasion of the Body Snatchers (1954), αντικαθιστά την ψυχροπολεμική ξενοφοβία του πρωτότυπου (ή το εφηβικό άγχος της διαφορετικότητας του The Faculty (1998)), με υπονοούμενα για την συναισθηματική αλλοτρίωση του ατόμου σε μια τρομαγμένη κοινωνία κλώνων που συγκρατείται επειδή κανείς δεν σηκώνει τα μάτια στον άλλον, ενώ γύρω τους η υπόλοιπη ανθρωπότητα κατασπαράσσει τις σάρκες της. Το κάνει βέβαια με τη διακριτικότητα ελέφαντα, αλλά κανείς δεν ξέρει σε ποιόν πρέπει να χρεώσει τι (και πιθανότατα δεν θα μάθει ποτέ), έτσι τουρλουμπούκι που το κάναν οι παραγωγοί όταν διώξαν τον Hirschbiegel στα μισά των γυρισμάτων (επειδή ήθελε, αν έχει το Θεό του, να κάνει δική του την ταινία), και καλέσαν στη θέση του τους Wachowski, που καλέσαν στη θέση τους τον McTeigue. Οπότε, η διαχρονική αξία του εξωγήινη εισβολή συνεπάγεται παγκόσμια ειρήνη, επενδύεται με επιδειξιμανία στη φωτογραφία και το μοντάζ, στην προσπάθεια να καλυφθεί ένα σενάριο που όταν φτάνει στο ζουμί, μπορεί να λειτουργήσει μόνο αν στα συμπτώματα του ιού είναι και η δυνατότητα οι ήρωες να ταξιδεύουν μπρος πίσω σε παράλληλα σύμπαντα. Και για να μην το προσέξεις και πολύ, σε τσακίζει στα flashback, για να 'σαι και καλυμμένος ότι μπορείς να παρακολουθήσεις την ταινία όποια στιγμή κι αν μπεις στην αίθουσα. Εκτός κι αν κάνεις το λάθος να μπεις απ' την αρχή, οπότε θα χρειαστεί να την δεις μια δυο φορές παραπάνω. Αλλά τουλάχιστον θα 'ναι στην τιμή του ενός.