Βιολόγος στο πτυχίο, οικολόγος στη συνείδηση και παραμυθάς στην ψυχή, βραβευμένος με Όσκαρ για το Ταξίδι του Αυτοκράτορα (2005), o Luc Jacquet, ένας επιβλητικός δίμετρος γίγαντας, περνά τις μέρες του σε μια φάρμα στη γαλλική εξοχή, ζώντας την επιστροφή στη φύση εδώ και χρόνια, και αντλώντας απ' το πάθος του για τα ζώα και την ύπαιθρο, την έμπνευση που χρειάζεται για να έχει ένα χρυσό αγαλματάκι στη ραφιέρα του ουσιαστικά απ' την πρώτη του ταινία, και να τον αποκαλέσει σχεδόν νέο Jean-Jacques Annaud ο Ζερβόπουλος από τη δεύτερη. Το Le Renard et l' Enfant (2007), που άφησε το στίγμα του στις γαλλικές αίθουσες τον περασμένο Δεκέμβρη και παίζει στις (μπόλικες) ελληνικές από χθες, είχε έρθει για να προωθήσει στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, όπου ήρθε και πολύ κοντά στις Μάζες για να αδειάσει το βαρύ του κεφάλι απ' τις σκέψεις του για το πάθος του, τη θέση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον, και την αγωνία το για το αν θα σταθεί αρκετά έξυπνος για να σώσει το τομάρι του.

Εγγυημένα το πιο τρανταχτό ανεξάρτητο της χρονιάς, από άποψη γέλιου τουλάχιστο, είναι το sequel του.. Άμλετ που αποφάσισε να αρχίσει να απασχολεί κι αυτό τον πλανήτη, με την εμφάνιση κόκκινου trailer στην επίσημη σελίδα της Focus.

Από το Γενάρη που την αφήσαμε να ροκάρει το Sundance, η παραγωγή κρατήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα, όχι μόνο για να αποφύγει το πρόωρο κάψιμο, αλλά πιθανά και τη.. ρώσικη μαφία, αφού ο δισεκατομμυριούχος συνιδιοκτήτης της L+E και επικριτής του Putin, Leonid Rozhetskin, "αγνοείται" εδώ και κάνα μήνα. Έτσι λίγα μπορείς να προσθέσεις σε όσα πολλά είπαμε τότε και έχουν ήδη γίνει μέρος, αν όχι σλόγκαν, της προώθησης τώρα. Οι δοκιμαστικές προβολές συνεχίστηκαν αφού το μοντάζ της κόπιας που έπαιξε στο Park City δεν ήταν τελικό, όχι γιατί πολλοί επισήμαναν ότι ήταν ψιλοχάλια, αλλά γιατί όντως δεν ήταν (όπως μαρτυράει η μοναδική προγραμματισμένη προβολή, την οποία το φεστιβάλ επανέλαβε έκτακτα στη συνέχεια, λόγω παλαϊκής απαίτησης). Ο Steve Coogan πήγε στη ShoWest και παρίστανε ότι ήξερε όποιον έβρισκε μπροστά του, αφού πρώτα τον ρωτούσε πως τον λένε για να τον γκουγκλίσει. Η Focus διέθεσε δυοτρεις επίσημες φωτογραφίες και όρισε την ημερομηνία εξόδου, stateμεριά, για τις 27 Αυγούστου. Και αυτό που προσθέτει το trailer είναι η επιβεβαίωση του να χτυπιέσαι κάτω σαουθπαρκικού χιούμορ, της δυνατότητας του Coogan να ακολουθήσει τον Borat στη κατάκτηση της Αμερικής και της καυτότητας της Elisabeth Shue στα σαρανταφεύγα της.

Μπάτσος ανορθόδοξης αποτελεσματικής μεθοδολογίας, βρίσκεται μπλεγμένος σε χάλι που δύσκολα συμμαζεύεται, με τις Εσωτερικές Υποθέσεις να του χουχουλιάζουν το λαιμό και τα συνειδησιακά του προβλήματα να του θολώνουν το μυαλό.Σαν το Training Day που είχε γράψει ο Ayer στις αρχές της δεκαετίας, ή και σαν όποια άλλη ταινία με βρώμικους μπάτσους μπορείς να πετύχεις απ' τα 80s κι εδώ, με εκτελεστικό χέρι της εκτελεστικής εξουσίας να περιφέρει τη νιχιλιστική του αποτελεσματικότητα σε έναν μιαρό σκοτεινό κόσμο ώσπου μέσα σε μια νυχτιά να ανακαλύψει ότι η βρώμα βγαίνει απ' το κολάρο του και την κόλησε απ' το αφεντικό που τραβάει το μακρύ λουρί του, το Street Kings είναι όσο απελπιστικά προβλέψιμο προβλέπεις αν έχεις δει δυο-τρεις ταινίες του είδους, αλλά αναπάντεχα συναρπαστικό αν έχεις δεις και τέσσερις-πέντε παραπάνω. Με τον Keanu Reeves να ΄χει να παίξει τόσο καλά απ' την ποηγούμενη φορά που φόρεσε στολή πριν μιάμιση δεκαετία στο Speed, τον Forest Whitaker και τον Hugh Laurie να βοηθούν ανεβάζοντας το ερμηνευτικό ενδιαφέρον σε ρόλους κλισαρισμένους, και το τρίο των σεναριογράφων που μεταφέρουν για την οθόνη ιστορία του ηγέτη τους, James Ellroy, να πετάνε αρκετούς ακόμη τριγύρω χαρακτήρες, για να σε αποσπάσουν από τον στάνταρ κορμό της ιστορίας με αντιπερισπασμούς διαδικαστικού αστυνομικού θρίλερ, το Street Kings θα μπορούσε να ειδωθεί ως ένα ακόμη κομμάτι της σειράς απροσδόκητων σουξέ του box office που δικαιώνει ιστορίες εκδικητών σε μια Αμερική καινούριας περιόδου Ρηγκανισμού και αμφισβήτησης της αποτελεσματικότητας της πολιτείας στην προστασία των υποκειμένων της, και στέκεται σαν αξιοπρεπέστατη τέτοια παρά τα προβλήματα στο ρυθμό, τη διαχείριση των υποπλοκών και το πλέξιμο των κεφαλαίων, μέχρι που τα κάνει όλα θάλασσα ένα πεντάλεπτο πριν τους τίτλους τέλους, με μια λύση του δράματος κι ένα φινάλε τόσο άστοχα, που μοιάζουν κομμένα από άλλη ταινία και κολλημένα με ξεραμένη UHU. Εντυπωσιακότερο στοιχείο πάντως όλων το εξαιρετικό sound desing στις σκηνές των πυροβολισμών, που κάνει ακόμα και το μακελειό συνολικά που έχεις δει, να μη σου φτάνει.

Μικρό κοριτσάκι στη χιονισμένη γαλλική επαρχία, κατά την διάρκεια των περιπάτων της στο δάσος, θα έρθει πολύ κοντά με νεαρό αλεπουδάκι, που όχι μόνο δεν της αγριεύει, αλλά παίζει μαζί της.Από την μια, παιδική αθωότητα, αφέλεια, άγνοια κινδύνου, μωρουδίστικη εμμονή στην προσέγγιση άγριου ζώου και στην απόκτησή του, σαν να πρόκειται για παιχνίδι, για ένα άψυχο κουκλάκι. Στην απέναντι πλευρά επικρατεί η αίσθηση της φυσικής ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, αλλά και της αγωνίας για επιβίωση, που περνούν τις συγκινήσεις θεωρητικά σε δεύτερη μοίρα και κάνουν την οποιαδήποτε έννοια φιλίας και συντροφικότητας να φαντάζει ουτοπική. Ο Luc Jacquet, που συστήθηκε στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα με το αριστουργηματικό La Marche de l'Empereur (2005), με την νέα του δουλειά αποδεικνύει πως είναι ένας από τους καλύτερους μελετητές του φυσιοδιφικού έργου του Jean-Jacques Annaud, προεκτείνοντας το μάλιστα με κάποιες ιδιαίτερες τεχνικές λήψης. Η απλοϊκότητα στην απεικόνιση των συναισθημάτων, έρχεται σε αντιδιαστολή με την ένταση που προκαλούν οι κίνδυνοι της φύσης, όσο η φωνή της Isabelle Carré, αφηγείται σαν ποίημα την περιπέτεια που έζησε σε μικρή ηλικία. Το τελικό πλάνο, φορτισμένο συγκινησιακά, δίνει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει στη διάρκεια ο εξελιγμένος κι εναλλακτικός ντοκιμαντερίστας, συνθέτοντας ιδανική πρόταση ψυχαγωγίας για νεαρούς θεατές, πέραν των συνηθισμένων και πανάκριβων τρισδιάστατων κινούμενων.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο ομοφυλοφιλικός έρωτας, ο πόλεμος κατά του AIDS και η συνέχεια της ζωής, σε τρια διακριτά κεφάλαια, με την καθοδήγηση του βραδινού εκφωνητή της συγγραφέως που τα έζησε από δεύτερο χέρι και τα απομαγνητοφώνησε.Ο αλλόκοτος τρόπος να υποβιβάσεις την αξιοπιστία της ίδιας σου της αφήγησης, αφήνοντάς την στα χέρια συγγραφέως που έχεις παρουσιάσει ως κομματάκι ανισόρροπη, δεν νομίζω να ήταν ο λόγος που η ντόπια διανομή διαφημίζει τους Μάρτυρες ως την "ταινία που δίχασε το Βερολίνο", αλλά βλέποντάς την δεν είμαι σίγουρος ότι θα βρεις κανέναν άλλον σοβαρότερο να διχαστεί κανείς, εκτός ίσως απ' την οργή που μπορεί να προκαλέσει στον καλοπροαίρετο, η θέα της Emmanuel Bear σαν παραφουσκωμένη τσατσόγρια, διατηρώντας την ίδια στιγμή, ακμαίες τις ορεκτικές αναλογίες της ανάμεσα στους ώμους. Κουραστικά διδακτικό κι αδίστακτα χρονοβόρο, το ταξίδι στο χρόνο του Téchiné, είναι άλλη μια απ' αυτές τις ταινίες που κάνουν τους σημερινούς Γάλλους να περηφανεύονται που είναι θαρραλέοι να δείχνουν τις μαλακίες που έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν τους, όντας συγχρόνως αρκετά κουραστικές ώστε να αποτελούν από μόνες τους ραπίσματα στους καρπούς με χάρακα. Αν δεν έχεις καμιά ανάγκη ή λόγο να περάσεις αυτή τη συγκεκριμένη τιμωρία, οι Μάρτυρες θα σου προσφέρουν μια μαρτυρία μιας συγκεκριμένης οπτικής ενός συγκεκριμένου κομματιού της ιστορίας των ομοφυλοφίλων, απ' την σχεδόν απελευθέρωσή τους, στον τρόμο του θανάτου και της καταδίωξής τους λόγω της ταύτισής τους με το AIDS και την έξαρσή του, στον επαναπροσδιορισμό των όσων επιβίωσαν. Ιστορία που μπορεί να σε εντυπωσιάσει με την οικονομία της στους χαρακτήρες, αλλά όχι και τόσο στην αφήγηση και το χρόνο της.

Καλαμπουρτζού ατυχήσασα στην Αγγλία των παραμονών του Β' Παγκοσμίου, ψάχνοντας να βρει δουλειά να λαδώσει το αντεράκι της, καταλήγει νταντά μεγαλοκοπέλας που απ' τον Κοκό κι απ' τον Κική, να διαλέξει δε μπορεί.Αδιάφορη κομεντί κοστουμιών, για την αλήθεια και την αληθινό-τητα της αγάπης στα χρόνια της χαοτικής απόστασης της μπουρζουαζίας και της καλλιτεχνικής εργατιάς, όπου μας ξεναγεί η εξωγήινη δεσποινίδα Pettigrew που προσγειώθηκε απ' τον πλανήτη της (υλικής και συναισθηματικής) ανέχειας και με τα γουρλωμένα μάτια της έκπληξης, παρακολουθεί ένα τσούρμο ανώριμων, που έχου τα πάντα, ή έστω το ήμισυ, αλλά δεν το'χουν σε εκτίμηση. Ώσπου οι σειρήνες του πολέμουν, τους θυμίζουν την ευθραυστότητα της ύπαρξης (και πόσο μάλλον της ευτυχισμένης ύπαρξης), κι όλοι καταλαβαίνουν σε ποιανού την αγκαλιά ανήκουν πραγματικά, όταν βρίσκονται μαζί στο όποιο Χρυσό Παγώνι και παίζει το όποιο σωστό τραγούδι. Ξέρεις τώρα... Ασφαλές κι ασήμαντο.

Διαβόητος γκάγκστερ δραπετεύει απ' τη φυλακή, αναστατώνοντας αστυνομία και υπόκοσμο με το πλήθος πτωμάτων που αφήνει πίσω του προσπαθώντας να πάρει την ξανθιά του και να φύγει απ' τη χώρα, αριθμός που μεγαλώνει όταν αποφασίζει να κάνει μια τελευταία δουλειά.Αν και τη διάρκειά του καταφέρνει παραδόξως να τη γεμίσει χωρίς να σου κακοφανεί ιδιαίτερα που σε κρατάει σε μια αίθουσα για κάτι παραπάνω από 2μιση ώρες καθαρές, καμιά σοβαρή αποζημίωση για την επένδυσή σου καλύτερα να μην περιμένεις απ' το remake του ομότιτλου 40χρονου κλασικού του Jean-Pierre Melvile απ' τον Corneau, που το'χε στα όνειρά του εδώ και 20 χρόνια τουλάχιστον (κι είχε κάνει και το επίσης ομότιτλο μικρού μήκους το '87). Υπερβολικά μεγάλο γι' αυτά που σου προσφέρει τελικά, το αρχετυπικής διάρθρωσης έπος του βετεράνου γκάγκστερ που επιστρέφει στην ενεργό δράση για μια τελευταία μπάζα και βρίσκεται να προσπαθεί να περισώσει τ' όνομά του όταν κάτι πάει στραβά, εκτός του ότι κληρονομεί τα προβλήματα του πρωτότυπου --που ήταν πρακτικά το σημείο που ο Melville εγκατέλειψε τους χαρακτήρες του και την εδραίωσή τους και στράφηκε στο φινίρισμα και το στιλιζάρισμα των ληστειών και των πιστολιδιών--, το remake πάσχει και στα ατού της πηγής του. Με δυο μικρά κεντρικά σκηνικά να υπογραμμίζουν τη φτήνια στην προσπάθεια αναπαράστασης εποχής, που επαφίεται ύστερα σχεδόν αποκλειστικά σε καμπυλωτά αμάξια και σετ από καμπαρντίνες και καπέλα, ηθοποιούς που προσπαθούν να παίξουν ρόλους κόντρα στην κωμική μυρωδιά που κουβαλούν, και απόπειρες στυλιζαρίσματος στη δράση επιεικώς αφελείς, με αργή κίνηση στα μακελειά για να πιάσει το εφέ του αυγουλωτού αίματος και το αποτέλεσμα να βρωμάει ψηφιακούρα απ' το χιλιόμετρο, το Le Deuxième Souffle (2007) χάνει τελείως το παιχνίδι της σχετικής αναβίωσης που πέτυχε ανυπέρβλητα καλύτερα το Sin City (2005), καταφέρνοντας τελικά όταν δεν αγγίζει τη γελοιότητα, να συνορεύει μονάχα με το φιλμικό αξιοπερίεργο, ένα αλλόκοτο φρανκενσταϊνικό συμπίλημα, σαν αυτά που έβλεπες με αλυσίδα και καλαθάκι, στα πανηγύρια της εποχής του αυθεντικού του.

Ο καταποντισμένος ισπανικός θησαυροστόλος του 1715, ανακαλύπτεται στις ακτές της Florida που μοιάζουν επικίνδυνα με αυστραλιανές, από παρέα που πλησιάζει επικίνδυνα τη βλακεία αυτής από τα Ίχνη του Χαμένου Θησαυρού. Στο πιο γυναικείο.Εντελώς ληθαργικοί (με κύριο χαρακτηριστικό τις ατελείωτες αφηγήσεις, ρομαντικών και μη, ιστοριών), ερασιτεχνικά αδέξιοι στη δράση (που αρχίζει μια ώρα περίπου αφότου σε πάρει ο ύπνος), εγκληματικά άκαβλοι (ειδικά για καστ που περιλαμβάνει την Alexis Dziena, τη Lolita του Broken Flowers (2005)), οι Ζάμπλουτοι είναι, φυσιολογικά, ιδανικοί για το θηλυκό κοινό στο οποίο, και μόνο, απευθύνονται. Οι άντρες είναι ηλίθιοι (με πρώτο τον McConaughey που ειδικεύεται πια σε ρόλους ξανθιάς, αν και με μια υποψία συνδυασμού Michael Douglas και Douglas Fairbanks εδώ), οι gay είναι και gay από πάνω, εσύ δεν είναι κακό, αλλά φυσικά και δεν είσαι bimbo, με τόση κλάση πίσω σου, και σπουδές και λαμπρό μέλλον μπροστά σου, γλυκιά μου. Ένα παραμύθι για όλες τις ηλικίες.

Ντοκιμαντέρ για τα έργα και τις ημέρες του σημαντικού εξόριστου ποιητή, Νικηφόρου Βρεττάκου.Βαρύ κι ασήκωτο ακαδημαϊκό εικονογραφημένο βιογραφικό αρχείο, ενδιαφέρον (κι ενδεχομένως χρηστικό) αποκλειστικά για τους μελετητές του ποιητή, το ντοκιμαντέρ της Δρακοπούλου, πέραν της αποκάλυψης που σου προσφέρει για το τί μπορεί να βρει ο διανοούμενος συνταξιούχος για να γεμίσει το χρόνο του, θα σε κάνει να νιώσεις ηλίθιος αν πας αδιάβαστος, αφού δεν μπαίνει ποτέ στον κόπο να σου εξηγήσει γιατί αξίζει ντοκιμαντέρ ο Νικηφόρος Βρεττάκος, κι απλά σου πετάει εικόνες για να αποκαταστήσει τη διαστρεβλωμένη εικόνα που κάποιοι λέει φρόντισαν να του φτιάξουν την περίοδο της χούντας και της κατοχής. Αλλά πιθανότατα αν δεν ξέρεις ήδη, δεν έχεις και σκοπό να πας, ούτε καν για να νιώσεις τον τρόμο του να ακούς έναν αφηγητή που ακούγεται σαν να έχει κάνει τραχειοτομή και να μιλάει από μηχάνημα, και η φωνή του να μοιάζει με αυτή που σε παίρνει τηλέφωνο στο Ringu (1998) για να σου πει ότι έχεις 7 μέρες να ζήσεις και θα πεθάνεις αν δεν δείξεις το ντοκιμαντέρ στον επόμενο. Ξεφύγαμε...

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Première του δραματικού θρίλερ Αψηφώντας το Θάνατο. Το Σάββατο 19 Απριλίου στις 3 το μεσημέρι στα Ster Cinemas στον Αγ. Ελευθέριο.

Το να παθιάζεσαι με τα coming of age φιλμ δεν είναι θέμα ηλικίας. Αυτή είναι η ετυμηγορία μου. Και πρέπει να με πιστέψετε. Οι Θωμάδες αυτού του κόσμου, ας περιμένουν την ενήλικη στιγμή όπου θα ξαναβλέπουν εκείνη την "κουφή" μέρα του Ferris Bueller και θα χύνουν μαύρο δάκρυ...

Νεανικές ταινίες γυρίζονται πολλές ετησίως, όμως, σπάνια δίνουν το στίγμα που θα τις μετατρέψει σε μελλοντικούς "ναούς" προσκυνήματος από ένα αντίστοιχο target group, το οποίο θα μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο για να επιβαρύνει τον εκάστοτε τίτλο με ένα κάποιο διαχρονικό legacy status. Το Wackness του Jonathan Levine δείχνει να διαθέτει αυτή τη "μαγεία", ξεκινώντας την παλαβή του πορεία από το φετινό Sundance και το βραβείο κοινού στην κατηγορία του dramatic film. Είχα την τύχη να δω την ταινία σε μια προβολή της αγοράς, στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, έγραψα γι' αυτήν ενθουσιασμένος εδώ. Με το που κυκλοφόρησε το πρώτο teaser χθες, το hype άρχισε να φουσκώνει τρελά στο διαδίκτυο και η Sony Classics φαίνεται πως κάνει καλή δουλειά με το χτίσιμο του anticipation για τον σοβαρότερο διεκδικητή του τίτλου του μεγαλύτερου indie hit του αμερικανικού καλοκαιριού (limited και ύπουλο ως ημερομηνία opening στις 3 Ιουλίου).

Βασικά συστατικά που θα προκαλέσουν ρίγη, τουλάχιστον σ' εκείνους που έχουν μια κάποια στοιχειώδη σχέση με την αμερικανική κουλτούρα και τα... υπο-πλοκάμια της: α) ο Josh Peck, στον πρώτο ρόλο, είναι τόσο cool που στο μέλλον θ' ακούς το όνομα Shapiro και θα ξέρεις για ποιον μιλάμε, β) ο Shapiro είναι παρθένος (εεε... στο περίπου, προσπάθησε μια φορά, αλλά εκείνη ήταν μεθυσμένη, εκείνος μπορεί να ήταν και μαστουρωμένος κι ένας Θεός ξέρει τι έγινε στη συνέχεια...), γ) η πλοκή εξελίσσεται στη Νέα Υόρκη του 1994 και το soundtrack γαμεί και δέρνει "αράπικα" με μερικά από τα καλύτερα rap και hip-hop tracks της εποχής, δ) είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η χρήση καταγράφεται σαν "φεύγα" στοιχείο καθημερινότητας που δε σε χώνει υποχρεωτικά στα αθλιότερα καταγώγια ή δεν σε εξωθεί στην πορνεία και τα λοιπά καταθλιπτικά (τα media μπορεί και να το "σκίσουν" γι' αυτό το λόγο, αν και ο Levine πετυχαίνει κάτι μοναδικό, πέρα από το ρίσκο που παίρνει) και ε) ν' αφήσουμε και τίποτε για το χειμώνα, όταν έρθει και προς τα μέρη μας η ταινία. Για φινάλε, πάντως, το όνομα Petra Korner (στη διεύθυνση φωτογραφίας) έχει καταχωρηθεί για να βρίσκεται υπό επιτήρηση στο μέλλον. Yo!

Ούτε να.. τελειώσεις δε σ' αφήνει το πεντάλεπτο(!) trailer του πιο ξεχωριστού καλοκαιρινού μπλοκμπάστερ που ανέβασε το (αυστραλιανό) Yahoo!7. Ξεκινάει με τέρμα το γκάζι στην κλασική πια εισαγωγή, συνεχίζει με τις καλύτερες, πιο σπιντάτες, και πιο κριστιναριτσικαβλιάρικες από τις στιγμές που 'χεις δει μέχρι τώρα, προσθέτει κι άλλες, και μετά.. ανοίγει το turbo.

Νωρίτερα, ο Joel Silver εξηγεί στα γρήγορα πως ήθελε τους καλύτερους για τη παραγωγή και μετά αρνήθηκαν, αλλά δε μπορείς να τον κατηγορήσεις καθόλου για τις συνηθισμένες του υπερβολές όταν λέει ότι θα δεις σκηνές ικανές να σε κρατάνε στην άκρη του καθίσματός σου. Σπανιότατα (ίσα με μοναδικά), ολοκληρωμένες οι σκηνές car-fu που ακολουθούν, φαίνονται και λειτουργούν κλάσεις εντυπωσιακότερα από τα ξεκάρφωτα μπουρδουκλώματα που έβλεπες μέχρι τώρα, δείχνοντας ότι τα προηγούμενα trailer μόνο ατελείωτα εφέ προσπαθούσαν να κρύψουν (αντίθετα με τα συνηθισμένα ψαρωτικά), δικαιώνοντας και τη παραγωγή αλλά και τη Warner που μετά τον (εξ ημισείας με τη Paramount) Beowulf (2007) φαίνεται να στηρίζει πετυχημένα μουλαρωμένα ακόμα μια μπλοκμπαστεριά τόσο μακριά από τα συνηθισμένα που να ξενίζει αρχικά.

Η καρτούν εμφάνιση, με τις πολυδιαφημισμένες πολυπρωτότυπες πολυεπίπεδες πρασινοθόνες να κρατάνε όλη τη σκηνή σε focus, μένει πιστή στη σειρά όπως σχεδιάστηκε, οι φαν είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους μεγάλωσαν σε 60s και 70s αφού στην Αμερική τουλάχιστο reruns παίζαν και στο (κατειλημμένο αυτές τις μέρες από την προώθηση) MTV στα 90ς και στο Cartoon Network αργότερα, η Ασία έχει και τον Rain (οι οπαδές του οποίου κάνουν όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή κατάληψη στο Τοπ 100 του TIME) και όλη την υπόλοιπη εκπροσώπηση που εμφανίστηκε στο τρίτο (και πιο) διεθνές trailer, η οικογενειακή καταλληλότητα των προβολών είναι εξασφαλισμένη, και τα παιχνίδια περιμένουν στα ράφια.

Με το by default μειονέκτημα του να παρουσιάζει εθνική φιλμογραφία και να περιορίζει τις επιλογές του εκεί, με νέα διεύθυνση αλλά επιστροφή στην παλιά κατεύθυνση, χωρίς μεταμεσονύχτιες προβολές και προωθημένες θεματικά ταινίες που πέρσι είχαν αφήσει υποσχέσεις για άνοιγμα στο πιο νεανικό κοινό που το φεστιβάλ (και κάθε φεστιβάλ) λαχταράει να αποκτήσει, το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας μπορεί σίγουρα να χρεωθεί σαν επιτυχία για τους αιθουσάρχες (την εξής μία), που είδαν τον κόσμο να πολλαπλασιάζεται (και τις κοκακολ-ο-μηχανές ν' αδειάζουν), και αίθουσες συνήθως μισογεμάτες, δυο-τρεις φορές σχεδόν φουλαρισμένες, και κυρίως τα slots που πέρσι κινούνταν στα 50-60 άτομα, φέτος να κρατιούνται πάνω απ' τα 100.

Το αν αυτό οφείλει κανείς να το χρεώσει περισσότερο στις περσινές υποσχέσεις που λέγαμε, το δυνατότερο πρόγραμμα που δεν υπήρχε, ή την αφίσα και τα προωθητικά που έβγαζαν μάτι, είναι ένα ευχάριστο θέμα να συζητά κανείς, κι αν θες τη δική μου άποψη, πρακτικά σε ένα φεστιβάλ με σχετικά μικρή προϋπηρεσία και περιορισμένη ελαστικότητα, η καλή μαρτυρία της προηγούμενης χρονιάς, είναι που φέρνει τα αποτελέσματα στην επόμενη, και η πραγματική επιτυχία του φετινού φεστιβάλ, ίσως πρέπει να αναζητηθεί του χρόνου. Όπως και στα επόμενα χρόνια θα πρέπει να αναζητηθεί το πόσο ένα φεστιβάλ με σκοπό του εν γένει τη διάδοση του πολιτισμικού προϊόντος της Γαλλίας, λειτουργεί τελικά ως καλή, ή κακή διαφήμιση, σε μια παραγωγή μετριοτήτων καθ' οδόν προς τη μαζικοποίηση. Αλλά όσο βραβεύει ταινίες όπως οι εξαιρετικοί Κλέφτες Αλόγων (2007) (που πήραν το βραβείο επιτροπής νέων), και τα Τραγούδια της Αγάπης (2007) που είχαν την πιο τιγκαρισμένη προβολή που πέτυχα (και πήραν το βραβείο κοινού), υποθέτω υπάρχει ελπίδα.

Με τις εμμονές του σε παράταξη και τις ορέξεις του για τρίο σε πλήρη έκταση, ο Christophe Ηonoré πέρασε απ' το φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου για να επιδείξει τη νέα του εκδοχή στο πήδημα γαλλικό κινηματογραφικό αντάρτικο, αυτή τη φορά γυρίζοντας στη μέση του Παρισιού χωρίς να ρωτήσει κανέναν ένα παιχνιδιάρικο musical, που παρά την έλλειψη αντίστοιχης παράδοσης στον τόπο του, πήγε ασυνήθιστα καλά στα γαλλικά ταμεία, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να κατευθύνονται προς το μέρος του μεγαλύτερα απ' τα συνηθισμένα του budgets. Ωστόσο, ο ίδιος, δηλώνει ότι όσο είναι ακόμη νέος, ο μόνος λόγος που θα μετακινούνταν σε μεγαλύτερες οικονομικές κλίμακες θα ήταν για να κάνει επιτέλους πραγματικότητα το υποφώσκον ménage a trois του Harry Potter με την Ερμιόνη και τον Ρον, αλλά πέρα απ' αυτά, προτιμά να κρατήσει τον έλεγχο και την ταχύτητα που του προσφέρουν τα μικρά του συνεργεία, και τη δροσιά και τη φρεσκάδα που προσδίδουν στις ταινίες του. Αυτό το τελευταίο, προφανώς το προσυπογράφει και το αθηναϊκό κοινό, ή τουλάχιστον το κομμάτι του που γέμισε την προβολή του Les Chansons d' Amour (2007) την περασμένη Πέμπτη, και του έδωσε το βραβείο του προχθές, στην τελετή απονομής του φεστιβάλ.

Ένα από τα μεγαλύτερα χιτ του φετινού Sundance και από τα πιο φιλόδοξα ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων έγινε το πρώτο από τη φουρνιά των νεανικών indies του 2008 που ανέβασε ρυθμούς στην προώθηση, με το trailer που κυκλοφόρησε στο Υahoo! Movies.

Μερικές βδομάδες νωρίτερα η Paramount Vantage (νικήτρια στη μάχη των προσφορών για διανομή) είχε αποφασίσει να αρπάξει από τα μαλλιά κάποιες συγκρίσεις με το μυθικό πια Breakfast Club (1985), με ριμέικ.. της αφίσας του, κομπλέ με σχεδόν πανομοιότυπο tagline, προσθέτοντας κι ένα ακόμα στα τέσσερα λυκειόπαιδα που παρακολούθησε η κάμερα της Nanette Burstein για δέκα μήνες στο μοναδικό σχολείο της Warsaw, Indiana. Το ντοκιμαντέρ βέβαια, όπως βλέπεις, έχει περισσότερη σχέση με τα άπειρα σχετικά ριαλιτοειδή και μη που κατακλύζουν, αντί μουσικής, το MTV εδώ και καμιά δεκαετία τουλάχιστο, αν και στη σύλληψη μοιάζει αρκετά με το σημαντικότερο teen movie των εποχών, παίρνοντας στερεότυπα και ψάχνοντας τους ανθρώπους πίσω από αυτά. Ανθρώπους αποφασιστικά μέτριους, όπως διάλεξε η σκηνοθέτρια και βγάζει μάτι στη σύγκριση των δυο αφισών, φορτωμένους με ένα κάρο σπυράκια προβλήματα και την πίεση να διαγράψουν το μέλλον τους ενώ είναι ανίκανοι και απληροφόρητοι και οι ίδιοι και οι γύρω τους.

Η σχετική αυθεντικότητα του φιλμ, που υποθέτεις ότι πλησιάζει τόσο τη πραγματικότητα όσο.. ο πέμπτος κεντρικός ήρωας (ο οποίος έχει κάπου σημαντικό ρόλο, ως ο γκόμενος της καλλιτεχνιάρας των τεσσάρων), η άπαιχτη προϊστορία της υπεύθυνης (έστω και χωρίς τον Brett Morgen, συνυπεύθυνο για On the Ropes (1999) και The Kid Stays in the Picture (2002)), και η εκστατική υποδοχή σε Sundance και SXSW, εγγυώνται ότι κάτι θα θυμάσαι και την εποχή των βραβείων. Η εποχή των ταμείων (25 Ιουλίου στις αμερικάνικες αίθουσες) είναι πάντα δύσκολη για ντοκιμαντέρ, η εποχή των εικοσάχρονων φόρων τιμής από νεανικά κανάλια δε φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα.

Βραβευμένος στις Κάνες για την προηγούμενη, μικρού μήκους ταινία του, το Alice et Moi (2004) που θα αποτελέσει τον καμβά για την επόμενη δουλειά του, ο Micha Wald στα 33 του χρόνια έκανε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τους Κλέφτες Αλόγων (2007), ένα δράμα αποχής που εντυπωσιάζει με τον τρόπο που εναλλάσσει την ωμή σκληρότητα με τη συγκινητική αγάπη στις σχέσεις δυο ζευγαριών αδερφών, σχεδόν πανομοιότυπων στον τρόπο που εμφανίζονται σαν συμβιωτικές σχέσεις υπερπροστατευτικότητας και πιστής υπακοής. Μια μελέτη στη σχιζοφρένεια της οικογενειακής ζωής, τοποθετημένη σε μια εποχή ιδανική για να ξεδιπλωθεί μέσα της μια συναρπαστική ιστορία εκδίκησης, που βάζει την ίντριγκα στο δράμα σχέσεων του Wald, δημιουργού της μάλλον πιο ενδιαφέρουσας ταινίας του φετινού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου αν όχι και της καλύτερης, κι αν δεν την πρόλαβες προχθές που μοιράζαμε τις προσκλήσεις, έχει τη δεύτερη προβολή της απόψε, χωρίς όμως τον σκηνοθέτη της παρών. Αλλά γι' αυτό είμαστε εμείς εδώ, να πατάς το play και να σ' τα λένε σπίτι σου.

Δυο άντρες πλησιάζουν ένα κανόνι και το πυροδοτούν. Στόχοι σκοποβολής λικνίζονται στον άνεμο. Μια μπαλαρίνα που χορεύει μεταμορφώνεται σε περίεργο μουσάτο. Δυο άνθρωποι στο πεζούλι μιας ταράτσας παίζουν σκάκι. Μια νεκρική πομπή, σε αργή κίνηση, ακολουθεί φέρετρο που το σέρνει γκαμήλα. Τι μπορεί να σημαίνουν ολαυτά, ποιητή?

Απόψε, ότι βλέπεις το αβανγκάρντ βωβό Entr'acte (1924) του René Clair, με υπόκρουση το cinemix της Όλγας Κουκλάκη στη μουσική του Erik Satie που συνόδευε τη προβολή του τον προηγούμενο αιώνα. Το πρώτο φιλμ του πρώτου κινηματογραφιστή που έγινε μέλος της γαλλικής Ακαδημίας, κάνοντας τον κινηματογράφο τέχνη και με τη βούλα, δημιουργήθηκε για να παίζει, σε δύο μέρη, ανάμεσα στις πράξεις (εξ ου και το όνομα) του ανεβάσματος στο Théâtre des Champs-Élysées της ντανταϊστικής Relâche από τα τότε μπαλέτα Suédois. O Clair αργότερα (και ελαφρά ειρωνικά), έγινε, ως κατεστημένος, στόχος των Cahiers du Cinéma και της Nouvelle Vague, αλλά στο φιλμάκι, παρέα με τους σουρεαλιστές φίλους του (Man Ray, Marcel Duchamp και άλλους που εμφανίζονται κιόλας) ορίζει τον.. auteurισμό και, με το φόρο τιμής στο burlesque να δίνει το ρυθμό, παραμένει φρέσκος για καμιά κατοστή χρόνια. Μια από τις σημαντικότερες καινοτομίες της προσπάθειας, ο συγχρονισμός εικόνων και ορχήστρας, έχασε την αξία της όταν o κινηματογράφος άρχισε να μιλάει, όμως γίνεται και αυτή πάλι επίκαιρη, in the mix.

Εκτός από το Entr'acte, απόψε σινεμιξάρονται, κατευθείαν από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, οι κωμικές Περιπέτειες του Βιλάρ (1926). Περισσότερο αβανγκάρντ στο εξαίρετο αρχείο του UbuWeb.

Βιρτουόζος της παραχάραξης και βετεράνος της επιβίωσης, βιώνει από πρώτο χέρι την έξτρα περιποίηση των Ναζί στους Εβραίους φυλακισμένους, μέχρι που ξαφνικά, χάρη στην κλίση του στη ζωγραφική, βρίσκεται στις σουίτες ομάδας ελίτ συναδέλφων του, στην επιχείρηση παραγωγής πλαστών χαρτονομισμάτων των Ες-Ες.Ασυνήθιστη κι ασυνήθιστα απολαυστική άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στο αισιόδοξο ανθρωπόδραμα φυλακισμένων που έχουν πιάσει την καλή (μονάδα) και στο φριχτό θάνατο που κατοικοεδρεύει έξω απ' το χρυσό κλουβί τους, η βασισμένη στην Ιστορία, ιστορία του Εβραίου αντιήρωα που σε καλεί να τον εκτιμήσεις ως κάτι ρεαλιστικά αποδεκτότερο από τα στερεότυπα του γιεςμιστεράκια και του παθολογικού αντιστασιακού που θέτει απ' τη μια κι απ' την άλλη πλευρά ως αντιείδωλά του, μπορείς να πεις ότι σπαταλά τζάμπα ενέργεια να σε πείσει αν δεν είσαι αρκετά ρομαντικός για να μασήσεις τις περί ιδεολογιών αναζητήσεις της, ιδεολογίες των οποίων τα όρια αντοχής σε ακραίες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας, προσπαθεί να αμφισβητήσει. Αλλά κι αν είσαι αρκετά κυνικός ώστε να ταυτιστείς με τον άνομο εγκληματία απ' την άνεσή του στην πουτανοποίηση των γυναικών και μόνο, ο χρόνος σου πάλι θα σου βγει άξια επενδυμένος, σε μια ιστορία συναρπαστικά αλλιώτικη, απαλλαγμένη απ' τα επαναλαμβανόμενα ενοχικά συμπλέγματα της πλειοψηφίας των αντίστοιχων ταξιδιών στην εποχή των Ναζί, και μπολιασμένη με έναν απροσδόκητα σκληρό και ταιριαστό συναισθηματικό ρεαλισμό, ανθρώπων που ξέρουν ότι το μόνο που τους παίρνει να κάνουν είναι να επιβιώσουν, και θα κάνουν ό,τι τους παίρνει για να το καταφέρουν. Μπορεί βέβαια να σου αφήσει άσχημη γεύση στο τέλος εκείνη η άφεση που προσπαθεί να δώσει το voice over των τίτλων στην υποψία ενδεχόμενου εναπομείναντος ηθικού ψήγματος, αλλά δε βαριέσαι...

Ελέφαντας προσπαθεί να προστατέψει μικροσκοπική κοινότητα απ' την αβεβαιότητα του κόσμου, και προκαλεί τη μήνη των συμπολιτών του που πιστεύουν ότι είναι επικίνδυνος φαντασιόπληκτος.Αφού χαιρετίστηκε ως αλληγορική επίθεση κατά του μακαρθισμού, γράφτηκε στην Ιστορία ως ύμνος στην ελευθερία της σκέψης και έκανε ένα πέρασμα ως σλόγκαν των πικετοφόρων κατά των αμβλώσεων (με το θρυλικά προπαγανδιστικά παρερμηνευμένο "a person is a person, no matter how small" προς μεγάλη ανατριχίλα του εμπνευστή του), το παραμύθι του Dr. Seuss αποδεικνύεται και στις μέρες μας τόσο επίκαιρο όσο και γοητευτικό, σε μια γλυκύτατη, αστεία κι αξιαγάπητη μεταφορά, που δείχνει στο κείμενο το σεβασμό και την πίστη που διδάσκει, επενδύοντας στη φαντασία που τραγουδά, για να επαναφέρει στην αρχική υψηλή τους αξία τις μετοχές του στιχοπλόκου παραμυθά, που είχαν στραπατσαριστεί από τους γδούπους της αποτυχίας αποπειρών μεταφοράς στα live action τσίρκα του How the Grinch Stole Christmas (2000) και The Cat in the Hat (2003) σχετικά πρόσφατα. Συγκρατημένο και πετυχημένο χιούμορ δεμένο με το εγγυημένο απ' την υπογραφή των δημιουργών του Ice Age (2002) animation, το Horton Hears a Who δεν προορίζεται πάνθεον, αλλά αποτελεί τουλάχιστον αξιολογότατη επιλογή κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) για νεαρούς θεατές, με νοήματα και μηνύματα που ποτέ δεν μπορείς να τους πεις αρκετές φορές.