Διάσημος έμπορος όπλων βρίσκεται αιχμάλωτος σε διάσημη επικίνδυνη γειτονιά του πλανήτη, όπου φονταμενταλιστές ιμπεριαλιστές που τον βάζουν να φτιάξει υπερπύραυλο από κονσερβοκούτια, τον ωθούν να κατασκευάσει υπερστολή και να γίνει υπερήρωας.Φλερτάροντας με το ιδεολογικά αμφίσημο, ο Favreau ζωντανεύει το δεύτερης γραμμής κόμικ της Marvel σε ένα κυνικό σύμπαν που δικαιολογεί ως κάτι ηθικά φυσικό το εμπόριο όπλων, αλλά κατακριτέους και ένοχους παρανοϊκούς φονιάδες τους φονταμενταλιστές αντάρτες που το εκμεταλλεύονται κλέβοντας επί πληρωμή τους άπληστους εμπόρους του, δημιουργώντας ένα μετρημένα all American περιβάλλον για έναν όχι και τόσο μετρημένα all American ήρωα. Περιβάλλον αναμενόμενο αν έχεις πάρει μυρωδιά την ιστορία που κουβαλάει ο ήρωας έτσι κι αλλιώς (και το γεγονός ότι ταιριάζει σα σιδερένιο γάντι στην ψυχολογία ενός λαού που έχει γίνει το τοτέμ της υφηλίου όχι μόνο λόγω της στρατιωτικής δράσης του στη Μέση Ανατολή), και καθόλου ενοχλητικό, αφού χρησιμοποιείται αποτελεσματικά --αν όχι τόσο διακριτικά-- για να στήσει το απαραίτητο υπόβαθρο της γέννεσης του ήρωα, σε μια ταινία που σχεδιάστηκε ως γέννεση του αντίστοιχου franchise. Και ως τέτοια λειτουργεί και συμπεριφέρεται, φέροντας το δικαιολογημένο άγχος να περάσει γρήγορα τα στάδια της γέννεσης της σιδερένιας στολής για να δείξει τί μπορεί να κάνει η τελευταία εκδοχή της, και χωρίς να έχει, ή να χρειάζεται και πολλά να πει για το μετά, πέρα από ένα έξυπνο τηζεράκι για φινάλε. Χρωστώντας τόσα στην αθωότητα που του κολλάει ο Favreau ισορροπώντας τον ανάμεσα στο παιδικό και το ενήλικο (συνδυασμός που λέγεται και "οικογενειακό"), όσα και στη προσωπικότητα για τα χρονικά που του χαρίζει πίσω απ' τη μάσκα ο Robert Downey Jr. ερμηνεύοντας έναν χαρακτήρα αξιαγάπητα ελαττωματικό κι αφελώς μετανοημένο, ο Iron Man, ανάλαφρα διασκεδαστικό και γάργαρα συναρπαστικό πρωτότυπο επερχόμενου πολυ-ήρωα, σχεδόν αγγίζοντας τις εξάρσεις γαματοσύνης των Transformers (2007) σε στιγμές, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να ανοίξει το χορό των καλοκαιρινών υπερθεαμάτων, που αναμένεται φέτος ιδιαίτερα υπερθεαματικός.

Το 1983, στο Nottingham, δωδεκάχρονος που 'χασε τον πατέρα του στα Falklands γίνεται η μασκότ τοπικής ομάδας επαναστατιάρηδων εφήβων, καλοπερνώντας μέχρι που ο αρχηγός της βγαίνει από τη φυλακή.Τίτλος, ιστορία, πρωταγωνιστής, όλα κραυγάζουν ότι το This is England (2006) είναι η πιο προσωπική ταινία ενός σκηνοθέτη με προσωπικό στιλ, προσωπική θεματολογία και προσωπική εμπειρία, αποκτημένη από δεκάδες φιλμάκια που γύρισε μόνος του, και μόνο. Πολύ Άγγλος για τον υπόλοιπο πλανήτη, πολύ μεσοχωριανός για τους μεγαλοαστούς της πατρίδας του, πολύ αντάρτης για τη βιομηχανία, ο Shane Meadows μάλλον κλείνει, κάνοντας την πιο Shane Meadows ταινία του, ένα τέλειο κύκλο που ξεκίνησε δέκα χρόνια πριν με το πρώτο "κανονικό" Twenty Four Seven (1997), έφτασε στην πιο (σχετικά) εμπορική του στιγμή και υποτιθέμενο τελευταίο ασπασμό στο παρελθόν με το Once Upon a Time in the Midlands (2002), για να ξεκινήσει αμέσως.. επιστροφή στις ρίζες με το Dead Man's Shoes (2004). Οι ρίζες είναι φυσικά στα βρετανικά Midlands και σε δεσποτικές σκιές πάνω σε ευεπηρέαστα μειράκια, και δε κόπηκαν ποτέ. Το κατά βάση αυτοβιογραφικό φιλμ προσθέτει αυτές του χαμοσερνάμενου μέχρι τώρα εθνικισμού και μια μεγάλη αγκαλιά για τους skinheads που είχαν αγκαλιάσει προφανώς με τη σειρά τους τον Meadows στη παιδική του ηλικία οδηγώντας τον μέσω crash course και στον πραγματικό κόσμο. Έτσι το φιλμ, παρά την αναμενόμενη πια ευλαβική προσήλωση σε συναισθηματική αυθεντικότητα, δεν είναι νοσταλγικό αλλά κοινωνικού.. τρόμου, όπως ξεκαθαρίζει το εισαγωγικό ριγκανοθατσερικό μοντάζ του.

Όλες οι κοινωνικοπολιτικές εντάσεις που κάναν τους πιο επιρρεπείς και τους πιο απεγνωσμένους ώριμους για εκμετάλλευση διαγράφονται ολοκάθαρα, μαζί με τις άπειρες αντικρουόμενες τάσεις μιας κατά βάση πολυφυλετικής υποκουλτούρας με μόνα κοινά στοιχεία τις Docs και το ska, και το περίεργο κράμα συντροφικότητας και βαρβαρότητας στον συνεκτικό ιστό της. Οι ερμηνείες βγάζουν την ίδια πατροναρισμένη οικειότητα που ο Meadows προφανώς κουβαλάει ακόμα, το ανακάτεμα θλιμμένων ορχηστρικών και κομματιών της εποχής λειτουργεί άψογα, η βία (εντελώς προσωπική κι αυτή, χωρίς τη διευκόλυνση υπερυποπολυβόλων και drivebys, όπως παρατηρεί ο Roger Ebert) είναι υπόγεια όσο και οι πάμπολλοι σχολιασμοί του δημιουργού, η ταινία ήταν καλύτερη ανεξάρτητη της χρονιάς για τα BIFAs και βρετανική για τα BAFTAs.

Οι σοσιαλδημοκράτες αναλαμβάνουν τα ηνία της Δανίας και εφαρμόζουν στρατιωτικό νόμο για να εξολοθρεύσουν όσους συντηρούνται απ' το κράτος χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην κοινωνία.Ακούγεται ονειρικό και φαίνεται να είναι, ή τουλάχιστον σε πείθει η εξαιρετικά εύγλωττη και λακωνική εισαγωγή, και το σασπένς που δημιουργεί η εφαρμογή του, όμως σύντομα το νομοσχέδιο χάνεται σε μελό διακλαδώσεις που δεν φαίνεται να έχουν άλλο σκοπό απ' το να πάρουν αμερικανίστικα κλισέ και να τα γυρίσουν ανάποδα, αλλά τελικά δεν καταφέρνουν και πολλά πέρα απ' το να δηλώσουν τις προθέσεις τους. Η γενικά έξυπνη και εύστοχη μαύρη κωμωδία του Klarlund, χάνει το βάδισμά της αρκετά σύντομα απ' την καλή της έναρξη, και οι στροφές της πλοκής βαλτώνουν όσο οι χαρακτήρες του ψάχνουν την ουσία της ύπαρξης ουσιαστικά καταργώντας την, κι όταν πλησιάζει η γραμμή του τέλος, αν το παράλογο φινάλε δεν σε ικανοποιήσει με το γεγονός ότι σε δούλευε απ' την αρχή και τώρα σου βγάζει γλώσσα, μπορείς να το πάρεις και για άτολμα ανοιχτό, χωρίς να έχεις και πολύ άδικο.

Απογοητευμένη απ' τη ζωή της νοικοκυρά, βλέπει το σπίτι της να διαλύεται, ακριβώς όπως στις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες που βλέπει η μάνα της.Μαζική λανθάνουσα νυμφομανία και υφέρπουσα τσουλοσύνη σιγοβράζουν στην εργατική τάξη της Βραζιλίας του σκηνοθέτη, που παρά το υπόβαθρό του στα ντοκιμαντέρ, παρουσιάζει την πρώτη του μυθοπλασία παύλα μελέτη στο τηλεοπτικό μελόδραμα με ασυγκράτητη φαφλατάδικη δηθενιά στο ρεαλισμό της σκηνοθεσίας, ψάχνοντας στα ασφυκτικά κοντινά κολλημένα σε καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες πλάνα, την αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης υπό κατάρρευση, και βρίσκοντας μονάχα... καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες. Λειτουργώντας μόνο σαν ιστορία συμμόρφωσης σε άτακτες κορασίδες που δεν κάθονται φρόνιμες, το δράμα του Teixeira ξεκινά ενοχλητικά και συνεχίζει στο αφόρητο, πνίγοντας στη αυτοπρόκλητη μιζέρια τους ήρωές του, βάζοντας τους να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο και να το λούζονται, μέχρι να γίνει μια απ' αυτές τις ταινίες που δεν σε νοιάζει αν εμφανιστεί ένας πιστολάς από το δίπλα γύρισμα να τους γαζώσει όλους, αρκεί να τελειώσει. Και τελικά, κάπως έτσι γίνεται.

Η Village Films σας προσκαλεί στην Avant Première της σπιντάτης ταινίας Speed Racer. Την Τρίτη 6 Μαΐου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Με τον Iron Man (2008) να ανοίγει επίσημα την Πρωτομαγιά (i.e. Πέμπτη) ακόμα και στην Αμερική, μέσα σε καλές κριτικές και προβλέψεις για franchise-building εισπράξεις ($80-100 μύρια), ανοίγοντας και τον πιθανά μεγαλύτερο Μάη στην ιστορία του Hollywood, η Disney παρουσίασε τη προηγούμενη βδομάδα το τρίτο και (μάλλον) τελευταίο τιζεροτρέιλερ για τη δεύτερη ταινία της βασισμένη στα βιβλία της Νάρνια του C. S. Lewis.

Σχεδόν σίγουρα η δεύτερη μεγαλύτερη του μήνα και του καλοκαιριού, μετά τον τέταρτο Indiana Jones, η παραγωγή κράτησε μέχρι τώρα χαμηλό προφίλ, ψάχνοντας περισσότερο το οικογενειακό κοινό, και συναντώντας την αδιαφορία των geeks σε όσες τους μαζώξεις παρευρέθηκε. Βέβαια, σε σύγκριση με την κυριολεκτικά ανύπαρκτη για μήνες ολόκληρους προώθηση των τρίτων Πειρατών της Καραϊβικής, η ποντικοεταιρία βάραγε νταούλια φέτος για τον Πρίγκηπα Κασπιανό, και έτσι κι αλλιώς περνάει σε μαζικότερους στόχους πια, όπως παρατηρείς στο βίντεο, με σκοτεινιάρικο τόνο και έμφαση στα (από το μυθιστόρημα ακόμα, περισσότερα) ανθρωπόμορφα πλάσματα της φαντασίας του συγγραφέα που ανακάλυψε τον Χριστιανισμό στα τριάντα του. Ακόμα και να βλέπεις τίποτα να σε ενθουσιάζει το αφήνω ασχολίαστο, σίγουρα πάντως η πιο συμμαζεμένη και οικονομικά παραγωγή, δύσκολα θα ξεπεράσει την αφελή αθλιότητα του Λιονταριού, της Μάγισσας και της Ντουλάπας. Από κει και πέρα το μέλλον της σειράς είναι αβέβαιο, και το μόνο με το οποίο ασχολούνται (σε βαθμό σκοτωμού ως συνήθως) τα διαδίχτυα, εδώ και κάνα μήνα που άρχισε να κυκλοφορεί η φήμη ότι θα καταλήξει σε τριλογία, και όχι εφταλογία, όπως φαίνονταν πριν τα Χριστούγεννα. Απόφαση που, από μακριά, μοιάζει λογική, μιας και η Walden (στη συμπαραγωγή) όχι μόνο έχει πια πατρειοθρησκειοοικογενειακό εταίρο τον Murdoch (και τη Fox) αλλά στοχεύει και στο κοινό της Disney. Ενώ τα χρόνια έξω από τη Ντουλάπα μπορεί να περνάνε αργά, όμως στον πραγματικό κόσμο περνάνε τόσο γρήγορα όσο στη Νάρνια, με αποτέλεσμα οι "πιτσιρικάδες" του 2005 να έχουν εικοσαρίσει -- ο 27χρονος Ben Barnes που σηκώνει όλη τη καμπάνια αυτή τη φορά, θα κάψει καμιά παραπάνω εφηβική καρδιά, θα "καεί" στο τέλος του φιλμ, και τα παιδάκια που πλακώνονται με τα άλλα που υποστηρίζουν τον Harry Potter, θα περιμένουν πάλι την οικογένεια Pevensie (και όχι κάνα μαντραχαλά με ψεύτικα σπυράκια) στην επόμενη περιπέτεια.

Δέκα (10) χρόνια μετά τις πρώτες του υποψηφιότητες με τη πρώτη του ταινία, το Kurz und Schmerzlos / Short Sharp Shock / Ακαριαίο Χτύπημα (1998), και τέσσερα (4) αφότου τα σάρωσε με το Gegen die Wand / Head On (2004), τα Γερμανικά Κινηματογραφικά Βραβεία φόρτωσαν και πάλι με χρυσές Λόλες τον σημαντικότερο σύγχρονο δημιουργό τους. Η Άκρη του Ουρανού / Auf der Anderen Seite / The Edge of Heaven (2007) έφυγε κουβαλώντας βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και μοντάζ, και κάτι εκατομμύρια ευρώ, την Παρασκευή από το Palais am Funkturm του Βερολίνου.

Ο Fatih Akin δε παρέλαβε αυτή τη φορά κανένα βραβείο εκ μέρους του τούρκικου κινηματογράφου, όπως είχε κάνει στις Κάνες, και υποθέτω ότι το πήρε απόφαση πια, μετά και τα Ευρωπαϊκά Βραβεία που τις ακολούθησαν, ότι το λιγότερο δυνατό του χαρτί, εμφανέστερα στη λιγότερη ξέφρενη δημιουργία του, το σενάριο που πάντα συζητάει με όποιον τυχαίνει να βρίσκεται στο πλατό, ήταν το ισχυρότερο μιας Γηραιάς Ηπείρου απεγνωσμένης για καλές ιστορίες. Απόφαση πήρε ο γεννημένος στο Αμβούργο σκηνοθέτης και τις συγκρίσεις με τον Rainer Werner Fassbinder μιας χώρας απεγνωσμένης για τη συνέχεια του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, κρίνοντας από την επιλογή της Hanna Schygulla σε δευτεραγωνιστικό ρόλο που οδήγησε και στη μόνη υποψηφιότητα του φιλμ η οποία παραδόξως δε χρυσώθηκε από την γερμανική Ακαδημία. Η Άκρη του Ουρανού, σημαντικό δείγμα πανευρωπαϊκού κινηματογράφου του 21ου αιώνα, είχε τιμηθεί και με το πρώτο στην ιστορία βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Περισσότερες υποψηφιότητες, έξι (6) συνολικά, αλλά λιγότερα αγαλματάκια μάζεψαν οι Kirschblüten / Cherry Blossoms (2008), η πιο καλλιτεχνίζουσα από τις mainstream δουλειές της πενηντάρας Doris Dörrie, με θέμα έναν χήρο που ταξιδεύει στην Ιαπωνία και τιμές για τον πρωταγωνιστή Elmar Wepper και τα κοστούμια της. Η ταινία ήταν υποψήφια για κορυφαία της χρονιάς (και ήρθε ασημένια δεύτερη), σε μια διοργάνωση που θέλησε να κρατήσει τις ισορροπίες προκρίνοντας auters από τη μια, σα τον Akin και τον Christian Petzold με τη Yella (2007) του, και κάποιες σχετικά εμπορικές επιτυχίες σα το Die Welle / The Wave (2008) από την άλλη. Παρολαυτά η απουσία του Keinohrhasen / Rabbit Without Ears (2007) των €40 μυρίων σε εισπράξεις, τεχνικά για λόγους μη υποβολής έγκαιρης υποψηφιότητας, εξαγρίωσε τον δημιουργό του Til Schweiger σε βαθμό να ετοιμάζει δικά του, δημοφιλή, βραβεία, και ξαναματάναψε τις γνωστές ποιοτοταμειακές κόντρες που έχει πια αφήσει πίσω της ακόμα και η αμερικάνικη Ακαδημία. Ο Schweiger πάντως πήγε στη τελετή, ευδιάθετος, πιθανά γιατί κυριαρχούσαν τα στράπλες, τα μεγάβυζα, και τα στράπλες μεγάβυζα στις συνδαιτημόνες του. Στη σκηνή παρά τα αεροπλανικά και τις μπουτάρες της Barbara Schoeneberger που παρουσίαζε, τη παράσταση φαίνεται να έκλεψε, κρίνοντας από τις δεκάδες φωτογραφίες που κυκλοφορούν, η πρωταγωνίστρια του Petzold και βραβευμένη και στο περσινό Βερολίνο, Nina Hoss.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "Die Preisträger Deutscher Filmpreis 2008"

Τα ένοχα μικρά και μεγάλα μυστικά μιας οικογένειας Εβραίων, και η επίδραση του αντισημιτισμού της Ευρώπης των δυο Παγκόσμιων, στην διαμόρφωσή τους.Κάθε Εβραίος και η μάνα του έχουν μια ιστορία καταπίεσης να διηγηθούν, κι ώσπου να τελειώσει αυτό το ολοκαύτωμα είναι πολύ πιθανό οι ταινίες να 'ναι περισσότερες απ' τα θύματα του κανονικού Ολοκαυτώματος, αλλά υποθέτω πάντα υπάρχει χώρος για περισσότερες, μεγάλες ή μικρότερες. Η συγκεκριμένη εμπίπτει στις μικρότερες, όχι για το εύρος και τις φιλοδοξίες της, αλλά μάλλον για το αποτέλεσμα, όπως το σερβίρει ο Claude Miller, που εκείνη την εποχή ερχόταν στο μάταιο τούτο κόσμο. Στερώντας σου την αγωνία για το φινάλε ανακοινώνοντάς το σαν αφετηρία, σε σπρώχνει σ' ένα στείρο κυνηγητό υπομονής και ενδιαφέροντος, με την υπομονή να εξαντλείται πρώτη λόγω των σκαμπανεβασμάτων του ενδιαφέροντος, και τις αψυχολόγητες αυτοεκπληρούμενες προφητείες που χρησιμοποιεί ο Miller για χαρακτήρες, να περιφέρονται μπρος και πίσω σε ένα σύνολο που αποτελείται από μια αλλόκοτη δομή ταινίας μέσα σε ταινία που διακόπτεται από άλλη ταινία, ώσπου στο τέλος ξεχνάς και ποιο ήταν το μυστικό, και ποιος είναι ο άλλος που σου το έκρυβε, και πότε εμφανίστηκε αυτός που θα το μάθει και γιατί σου το λένε εσένα στην τελική.

Την επόμενη του σκανδάλου των στρατοαπαλλαγών, τσούρμο επίδοξων γιοτάδων βρίσκονται σε απόμακρη περιοχή να κάνουν τους λαγούς σε λοκατζήδες, αλλά δεν το ανέχονται και τους βγάζουν μαλάκες.Διαφημιστική αρπαχτή, προσφορά της κόκκινης εταιρείας κινητών και των λοιπών χορηγών που μοιράζονται εξίσου την οθόνη με τους "ηθοποιούς", η παραγωγή του Περάκη παίζει περισσότερο σαν προσπάθεια του τελευταίου να ρεφάρει τα χαμένα απ' την φλόπα της Ψυχραιμίας (2007) του και να ικανοποιήσει τους επενδυτές της Odeon, παρά σαν επιχείρηση απεμπλοκής από ένα franchise που δεν είχε λόγο να ξαναζήσει, μετά την εξαντλητική του αναβίωση μέσα απ' τις Σειρήνες στο Αιγαίο (2005) και την σχετική τηλεοπτική νεκρανάσταση. Και θα μπορούσες να του κρεμάσεις ενδεχόμενο δόλο, αν δεν υποψιαζόσουν ότι η ταινία ήταν στα σκαριά απ' την επαύριο κίολας της επιτυχίας του Τσιμιτσέλη στα χακί, όπως μπορεί να έχεις απορρίψει τη Λούφα απ' την ανακοίνωση κιόλας, αν δεν ήσουν σ' εκείνη την προβολή των Νυχτών Πρεμιέρας, πριν καμιά πενταετία περίπου, που ο καινούριος σκηνοθέτης της, Βασίλης Κατσίκης, άφηνε ενθαρρυντικές πρώτες εντυπώσεις με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, το CCTV (2004).

Αν κρατούσες κάποιες κρυφές ελπίδες όμως, για το τελευταίο ελληνικό blockbuster της χρονιάς, αλί, θα διαψευσθούν εν τάχει. Η όποια σκηνοθετική ευχέρεια του Κατσίκη καταπλακώνεται απ' το κινηματογραφικό κονγκλομεράτο που τον διοικεί χρηματοδοτώντας τον, κι αφήνει σημάδια με την απέχθειά του για την αφηγηματική οικονομία και όποια υποψία ξεστρατίσματος απ' τη σεναριακή ασφάλεια της νόρμας (ξεστράτισμα όπως λόγου χάρη η ανάπτυξη έστω ενός απ' τα concepts που πετάγονται, ως το επίπεδο, έστω, της ιδέας), οδηγώντας το χέρι του σε εύκολη κωμωδία στηριγμένη σε τηλεοπτικά βεγγαλικά, και όλο το βάρος του κόσμου ριγμένο στην πλύση εγκεφάλου της εξαντλητικής επιθετικής προώθησης. Το μόνο ρίσκο που παίρνει η ταινία είναι ο ξεχασμένος Κώστας Φραγκολιάς που αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, κι αναπάντεχα παίζει καλά (κι όχι αναπάντεχα, παίζει καλύτερα απ' την Κορινθίου). Μέσα-μέσα πάντως, καταφέρνουν να ξεπεταχτούν μια δυο σκηνές που λειτουργούν κινηματογραφικά και βγάζουν γέλιο αξιοπρεπές κι αξιοπρόσεχτο, κυρίως γιατί τους δίνεται χρόνος να απλωθούν και ηρεμία να βασιστούν μόνο σε όσους ηθοποιούς χρειάζονται να τις βγάλουν, χωρίς να κρέμονται άλλοι δέκα γύρω-γύρω απ' το πλάνο, να προσπαθούν να πεταχτούν και να διακόψουν για να φανούν κι αυτοί λιγάκι.

65χρονος καθηγητής, κατόπιν της εθελουσίας συνταξιοδότησης του, νιώθει πως μπορεί ακόμη να φανεί χρήσιμος στην κοινωνία και μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες θα εντοπίσει το νέο επάγγελμα που του ταιριάζει: να μαζεύει τα άδεια μπουκάλια στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.Αν υπάρχει ένας λόγος που σέβομαι το έργο του (πιο αναγνωρισμένου, καλλιτεχνικά και εμπορικά, Τσέχου σκηνοθέτη των ημερών μας) Jan Svěrák, είναι επειδή ο μπαγάσας, καταφέρνει μέσα από τις εικόνες του, να αποδώσει τους χαρακτήρες στην πραγματική τους διάσταση. Όπως ακριβώς κάνει εδώ με τον απόμαχο άντρα, που γύρω του κτίζει την ανάλαφρη και με πάμπολλα κωμικά στοιχεία ιστορία. Ο πρωταγωνιστής δεν διανοείται, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, να αποδεχτεί τον ρόλο του συνταξιούχου σπιτόγατου, που δίπλα στην αγαπημένη του γυναικούλα, από εδώ και μπρος, η δυσκολότερη δουλειά του θα είναι να λαδώνει τις πόρτες του σαλονιού για να μην τρίζουν, ενώ στο νου του περιστρέφονται διαρκώς σουρεαλιστικές εικόνες σεξουαλικής επιθυμίας, για οποιοδήποτε γνωστό ή άγνωστο θηλυκό κυκλοφορεί κοντά του. Ο Τσέχος, συνεργαζόμενος για ακόμη μια φορά με τον --βασικό σεναριογράφο και πρωταγωνιστή-- πατέρα του, ξεφεύγει από τα πολιτικά μοτίβα που τον απασχόλησαν κατά το παρελθόν, κρατώντας μόνο το κοινωνικό στοιχείο στην έκφραση του. Η συγκίνηση και οι συναισθηματισμοί όσο περνά η ώρα ανεβαίνουν σκαλοπάτια και σε συνδυασμό με το γλαφυρό στιλ του ανυποχώρητου (στα πάντα) ήρωα, κάνουν ευχάριστη την παρακολούθηση. Οι αλληγορίες και οι ποιητικές στιγμές του Svěrák όμως, εκτός από κοινότυπες είναι και επαναλαμβανόμενες, δίνοντας σου την εντύπωση, πως το μεγαλύτερο κομμάτι της έμπνευσής του το ξόδεψε, καμιά δεκαριά χρόνια πριν στον δακρύβρεχτο (και οσκαρικό) Μικρό Κόλυα (1996).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο ιδιοκτήτης του πιο παράξενου, φανταστικού, θαυμάσιου παιχνιδομάγαζου του κόσμου αποφασίζει να το κληροδοτήσει στη νεαρή, αδέξια, ανασφαλή υπάλληλό του.Ο Zach Helm, παρόλο που δε μπορείς να τον βάλεις σε κατηγορία ατάλαντου, έδειξε από τη πρώτη του σεναριακή δουλειά, το Stranger than Fiction (2006), τάσεις Charlie Kaufman των φτωχών. Και ο Mr. Magorium, τον οποίο σκηνοθετεί κιόλας, δε ξεφεύγει και πολύ από το ίδιο μοτίβο, παίζοντας σαν ο Willy Wonka των ατόμων με ενδυματολογικές και καταιωνιστικές ανάγκες που σε ρωτάνε αν έχεις ένα ευρώ. Ακόμα μια φορά οι χαρακτήρες του σεναρίου έχουν περάσει κατευθείαν στο στομάχι (είναι δηλαδή η εντύπωση του Helm, που δε συμπίπτει απαραίτητα με τη δικιά σου, και δε προκύπτει απαραίτητα από κάποια λογική ή παραλογική, για το πως μοιάζουν οι ήρωες παιδικού φιλμ), και τώρα ξεκαθαρίζεται, σαν επαναλαμβανόμενο, ακόμα και.. ζωγραφισμένο μότο, ότι θα πρέπει να τους πιστέψεις για να δουλέψει η μαγεία. Αλλά ακόμα και να τους κατασυμπαθήσεις αμέσως όλους, και το μαγαζί μαζί, χωρίς περιττές συστάσεις, όπως είναι η υπόθεση εργασίας, ακόμα και τότε η γοητεία τους διαρκεί βαριά μέχρι το πρώτο τρίτο. Και στη συνέχεια, κουρασμένος από την κατασυγκαταβατική ροή (η μόνη δραματική αντιξοότητα είναι η επιμονή του 243χρονου να αποσυρθεί επειδή λιώσαν τα αγαπημένα του παπούτσια, αλλά τα παραμύθια χρειάζονται και καμιά βρεφοφάγα μπαμπόγρια, ξέρεις), ψάχνεις μόνο τις στιγμές που η κάμερα ξεχνιέται, ενθουσιασμένη, σε κάνα έξοχο παιχνίδι. Οι ερμηνείες δε σώζουν εδώ τη κατάσταση, ειδικά της Natalie Portman με αγορίστικη εμφάνιση και κατατρομαγμένη απέχθεια για οποιοδήποτε εφέ, όμως η σκηνοθεσία όχι μόνο βοηθάει τη μαγεία (διάβαζε τη ψηφιακή επεξεργασία) με γήινα υποκατάστατα αλλά είναι και σίγουρη για ότι θέλει. Έστω κι αν αυτό είναι ο κόσμος της.

Ο Harry Houdini σε περιοδεία του στη Σκωτία, συναντά μάνα και κόρη αποφασισμένες να διεκδικήσουν, με οποιοδήποτε μέσο, τα $10000 που προσφέρει σε όποιον "μυστικιστή" καταφέρει να αποδείξει ότι μιλάει με τη νεκρή μάνα του.Ένας Βρετανός σεναριογράφος με περγαμηνές, ο Tony Grisoni (Fear and Loathing in Las Vegas (1998), In This World (2002)), και μια κάποτε πολλά υποσχόμενη Αυστραλέζα σκηνοθέτρια, η Gillian Armstrong, (High Tide (1987), Little Women (1994)) φαίνονται κύριοι υπεύθυνοι (ο καθένας όσο νομίζεις ότι του αναλογεί) για ένα φιλμ που στα χαρτιά στοχεύει τη συνωμοσία πελατών και μαγισσών και χαρτοριχτρών (i.e. τη θέληση κάποιων να πιστέψουν στα παραμύθια άλλων, με το αζημίωτο). Αλλά καταλήγει στο πανί αχαλίνωτο ρομάντζο, με θύμα τη φήμη ενός από τους πρώτους που στάθηκαν δημόσια και επίμονα απέναντι σε κάθε είδους κληρονομικά χαρίσματα (και ίσως το πλήρωσε με τη ζωή του). Κατά πάσα πιθανότητα η ιστορία, που φαίνεται να ξεκίνησε ως Houdini's Angel, θεωρούσε αυτή ακριβώς τη στάση τόσο δεδομένη που άξιζε ένα what if (στιλ ο Γαλιλαίος συναντά αιθέρια ύπαρξη με την ικανότητα να βλέπει που τερματίζει η Γη), αλλά μετά από καμιά δεκαριά χρόνια μαγειρεμάτων, το μόνο ερωτηματικό άξιο να απασχολήσει τη φαντασία σου, είναι τι αλλαγές έφαγε (η ιστορία) στη διαδρομή (με το Variety να υποστηρίζει ότι ο βασιλιάς της απόδρασης δεν ήταν καν στην αρχική ιδέα). Αφού ότι βλέπεις για καμιά κατοστή λεπτά δε λέει απολύτως τίποτα, σκουντουφλώντας άσκοπα και μελοδραματικά από σκηνή σε σκηνή.

Η παραγωγή δεν είχε λεφτά να καλύψει όλες τις φιλοδοξίες αλλά βρήκε αρκετά για να επιτρέψει τα γυρίσματα on location, στη Σκωτία, και να κάνει παλάτι την.. τρώγλη στο νεκροταφείο στην οποία υποτίθεται ζουν οι πρωταγωνίστριες. Catherine Zeta-Jones και Guy Pearce είναι καλοί ο καθένας για τη πάρτη του (i.e. δεν έχουν καμιά χημεία). Το αποτέλεσμα δε θα 'χε γυριστεί ποτέ αν δεν εμφανίζονταν Prestige (2006) και Illusionist (2006) στις αίθουσες, δε προσβάλλει την αισθητική σου, βλέπεται αν έχεις εγκεφαλικά κύτταρα για ξόδεμα και έφεση στα κλισέ φανταστικά ρομάντζα.

Με τον Todd McCarthy να έχει κλέψει τα ξημερώματα τον κεραυνό της ανακοίνωσης του Changeling, της καινούριας ταινίας του Clint Eastwood όπου η Angelina Jolie υποψιάζεται ότι ο γιος που επέστρεψε από απαγωγή.. δεν είναι ο δικός της, το υπόλοιπο πρόγραμμα των φετινών Κανών που αποκαλύφτηκε το πρωί, δεν έκρυβε εκπλήξεις (αν ασχολείσαι, και ειδικά αν όχι). Παλιοί καλοί γνώριμοι σα τους αδερφούς Dardenne και τον Wim Wenders, μαζί με νέους επίσημους καλεσμένους σα τον Ισραηλινό Ari Folman (το κινούμενο ντοκιμαντέρ του οποίου πάει πιθανά στο φεστιβάλ με το μεγαλύτερο υπαρκτό buzz) και τον Αργεντίνο Pablo Trapero, θα κάνουν παρέα στη μοναδική γυναίκα (και δεύτερη επιβεβαίωση ότι το "Νέο Αργεντίνικο Σινεμά" είναι πια ιδιαίτερα.. παραγωγικό, αν όχι τιποτάλλο, όπως φάνηκε και στο Βερολίνο), Lucrecia Martel.

Μόνο το 24 City από τη Κίνα (λόγω του μπουκώματος στην ουρά για λογοκρισία που έχει ήδη ακυρώσει συμμετοχές σε αρκετές διοργανώσεις φέτος), οχτώ (8) πρωτάρηδες, είκοσι (20) συνολικά ταινίες (με μία, Γαλλική, να απομένει προς ανακοίνωση, και παρά τις υποσχέσεις για.. ακόμα λιγότερες), τέσσερις (4) προβολές εκτός συναγωνισμού (ανάμεσά τους και η πρεμιέρα του νέου Indiana Jones), 61η διοργάνωση για το πιο αναγνωρισμένο πανηγύρι του κινηματογραφικού πλανήτη που θα διεξαχθεί από 14 ως 25 του Μάη, με τον Sean Penn στη καρέκλα του προέδρου της σημαντικότερης επιτροπής.

Το διαγωνιστικό:

Nuri Bilge CEYLAN	ÜÇ MAYMUN (THREE MONKEYS)		1h49
Jean-Pierre et Luc DARDENNE	LE SILENCE DE LORNA		1h45
Arnaud DESPLECHIN	UN CONTE DE NOËL		2h30
Clint EASTWOOD	CHANGELING		2h20
Atom EGOYAN	ADORATION		1h40
Ari FOLMAN	WALTZ WITH BASHIR		1h27
Philippe GARREL	LA FRONTIÈRE DE L'AUBE		1h40
Matteo GARRONE	GOMORRA (Gomorrah)		2h15
JIA Zhangke	24 CITY		1h47
Charlie KAUFMAN	SYNECDOCHE, NEW YORK		2h04
Eric KHOO	MY MAGIC		1h15
Lucrecia MARTEL	LA MUJER SIN CABEZA		1h27
Brillante MENDOZA	SERBIS		1h30
Kornel MUNDRUCZO	DELTA		1h32
Daniela THOMAS, Walter SALLES	LINHA DE PASSE		1h48
Steven SODERBERGH	CHE		4h00
Paolo SORRENTINO	IL DIVO		1h50
Pablo TRAPERO	LEONERA		1h50
Wim WENDERS	THE PALERMO SHOOTING		2h04

Περισσότερα στο δελτίο τύπου.

Στη σκιά της ανακοίνωσης του διαγωνιστικού των Κανών ανοίγει σήμερα στη Νέα Υόρκη για όγδοη χρονιά το φεστιβάλ που ξεπήδησε από τις στάχτες των Δίδυμων Πύργων. Με ξεχασμένο πια σκοπό να "επανακαθορίσει τη φεστιβαλική εμπειρία", η διοργάνωση επανακαθορίζει κάθε Απρίλη.. τη ταυτότητά της, και φέτος φαίνεται να βρήκε το κουράγιο όχι μόνο να μειώσει κατάτι τις φουσκωμένες από πέρσι τιμές των εισιτηρίων, αλλά να κάνει το ίδιο και για το πρόγραμμα και για τους αστεράτους καλεσμένους της.

Το Tribeca ανοίγει με το.. Baby Mama (2008) και κλείνει με το Speed Racer (2008), συνεχίζοντας ελαφρά τη παράδοση της κατάληψης της συνοικίας και της πόλης από τις μπλοκμπαστεριές που μπαίνουν στη περίοδό τους και ξεκίνησε πρόπερσι με το Mission: Impossible III (2006). Αλλά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φιλμ του (σχετικά πιο προσεγμένου φέτος) διαγωνιστικού του, έρχεται από τη Σουηδία, κάνει αμερικάνικη πρεμιέρα αύριο έχοντας ήδη περάσει από αρκετά ευρωπαϊκά φεστιβάλ (ξεκινώντας από το Rotterdam όπου ήταν από τα πιο αγαπημένα του κοινού), και φέρνει μαζί του φρέσκο παγωμένο αέρα στο χώρο του τρόμου. Το Let the Right One in (2008), παραγωγή της πρωτάρας EFTI, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του John Ajvide Lindqvist που κάνει το γύρο του πλανήτη από πέρσι, είναι μια θλιμμένη, ευαίσθητη, ρομαντική ιστορία αγοριού της Βόρειας suburbia που ζει μονάχο και καταξυλοκοπούμενο από τα υπόλοιπα της ηλικίας του, μέχρι που μετακομίζει στο διπλανό του σπίτι χλωμή, σοβαρή, δωδεκάχρονη. Στη διάρκεια του μεγάλου έρωτα που προκύπτει, ότι του καταβροχθίζει, ωμούς, τους γείτονες για πρωινό, είναι μόνο το πρώτο που θα του σκάσει στο κεφάλι.

Γυρισμένη από τον κατά τα φαινόμενα πολυτεχνίτη Tomas Alfredson με κατά τα φαινόμενα αδέξιους νεαρούς πρωταγωνιστές και φανερά επιδέξιο φωτογράφο, η ταινία φαίνεται να μένει πιστή στο πρωτότυπο υλικό, έστω και με αδυνατούλη κεντρικό ήρωα (γεγονός που κάνει το "γουρουνάκι" των κοροϊδεμάτων ελαφρά άστοχο αλλά ίσως και περισσότερο βασανιστικό). Η υποδοχή της από τους φίλους μας (που κάπου εμπιστευόμαστε κιόλας όπως καταλαβαίνεις) σε european-films.net και Twitch ήταν τουλάχιστο ζεστή. Η πρώτη της εμφάνιση στις αίθουσες ήταν να γίνει κάπου τώρα, αλλά μετατέθηκε για πιο ταιριαστές φθινοπωροχειμωνιάτικες νύχτες, πιθανά για να μαζέψει και περισσότερη φόρα. Τα διεθνή δικαιώματα έχει η Bavaria Film, τα αμερικάνικα η Magnet Releasing (της Magnolia), ενώ το remake ετοιμάζει, ανεπίσημα προς το παρόν, ο JJ Abrams.

Αναμενόμενο μπορείς να πεις το πρώτο teaser για τη μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του Spirit, και όχι γιατί είχε προαναγγελθεί εδώ και βδομάδες ότι θα παίξει στη NY Comicon και στη συνέχεια στο MTV.com.

Παρά τις αλλαγές που φυσιολογικά επήλθαν στη συνέχεια (με πιο τρανταχτό το μαύρισμα του "Will Eisner's" στον τίτλο), τα περισσότερα για τη παραγωγή ήταν γνωστά από την ανακοίνωσή της στη προ-προηγούμενη (San Diego ή σκέτο) Comicon, και τη πρώτη, προωθητική, αφίσα, λίγους μήνες αργότερα. Ο Frank Miller είχε για ήρωα τον Will Eisner, όπως φάνηκε στο θρυλικό του πέρασμα από τον Daredevil στα 80s, και ειδικά στο κλείσιμο - αναφορά στο εξίσου θρυλικό arc του '47, Showdown with The Octopus. Στη συνέχεια έγινε σχεδόν υιοθετημένος γιός του, οι συζητήσεις τους γίναν Βίβλος για τη βιομηχανία, και ανέλαβε το project φυσιολογικά απρόθυμα αλλά τρομάζοντας στη σκέψη ότι θα το επέβλεπε οποιοσδήποτε άλλος, μετά το θάνατο του Eisner. Και αφού το Sin City ήταν ο πιο ξεκάθαρος noir-ish φόρος τιμής του Miller στο μέντορά του, λογικά σχεδίασε τη μεταφορά του Spirit στο ίδιο μοτίβο που κατέβασε με τον Robert Rodriguez, όταν αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στο Hollywood να κινηματογραφο- ποιήσει δημιουργία του. Επιπλέον, από το πειραχτήρικο δείγμα, το ασπρόμαυρο look θα 'χε την έγκριση του Eisner που πάντα θεωρούσε απλά αναγκαίο κακό το χρωμάτισμα των σκίτσων του, οι αναφορές στην Πόλη αναδεικνύουν τη φανερή αλλά πάντα σε δεύτερη μοίρα αγάπη για τη Νέα Υόρκη του ανθρώπου που γέννησε το Αμερικάνικο Κόμικ, το "I'm on my way" στο τέλος ψιθυρίζει το σεβασμό δασκάλου και μαθητή για τον Chester Gould, η φιγούρα του Denny Colt είναι πολύ πιστότερη στη πρωτότυπη από το προσχέδιο του Miller (αν και η γραβάτα έχει γίνει φουλάρι αεροπόρου) και η μισογκάφα στη σκεπή (στο ρυθμό του θέματος του Ennio Morricone για τους Untouchables (1987)) δείχνει ότι το χαλαρά χιουμοριστικό στιλ του κόμικ δεν καταμαύρισε στο φιλμ.

Με άλλα λόγια, παρόλο που επιφανειακά ο σκηνοθέτης Miller δε φαίνεται να δείχνει τον σεβασμό στο πρωτότυπο που ο ίδιος απαιτούσε για τα κόμικ του, και παρά τις απύθμενες παπάρες του καθενός, αν ζούσε ο Eisner πιθανά θα ήταν περισσότερο ευχαριστημένος από τη μεταφορά ακόμα και από τον Mike Mignola (που συνηθίζει την υπερευχαρίστηση για χάρη οποιασδήποτε προώθησης) για τη ντελτοροποίηση του Hellboy. Από τη σκηνοθεσία κάποια αδεξιότητα λογικά θα πρέπει να περιμένεις αλλά και τη φανερή ήδη προσοχή στη λεπτομέρεια (κληρονομιά του.. προπάπου Milton Caniff) επίσης, οι γαλάζιοι φακοί επαφής του Gabriel Macht στον πρωταγωνιστικό ρόλο μπορεί να μη φαίνονται αλλά έχουν φορεθεί, τα taglines μπορεί να βελτιώθηκαν στο λιγότερο μελοδραματικό αλλά παραμένουν μακριά από την ταπεινότητα του χάρτινου ήρωα, φεμφατάλες χώρεσαν αρκετές όμως στο blog για την παραγωγή στην επίσημη σελίδα ο Miller φαίνεται λιγάκι αδιάβαστος σε όσα αφορούν το "αίσθημα" (η ξανθιά χαδιάρα Ellen Dolan του κόμικ ήταν πολύ πιο φεμινίστρια απ' όσο της δίνει credit, μέχρι και δήμαρχος κόντρα στις επιθυμίες του Spirit βγήκε, και να τη παίζει λεσβία πάει πολύ), ε και άσε και τίποτα για έκπληξη στη συνέχεια.

Βιολόγος στο πτυχίο, οικολόγος στη συνείδηση και παραμυθάς στην ψυχή, βραβευμένος με Όσκαρ για το Ταξίδι του Αυτοκράτορα (2005), o Luc Jacquet, ένας επιβλητικός δίμετρος γίγαντας, περνά τις μέρες του σε μια φάρμα στη γαλλική εξοχή, ζώντας την επιστροφή στη φύση εδώ και χρόνια, και αντλώντας απ' το πάθος του για τα ζώα και την ύπαιθρο, την έμπνευση που χρειάζεται για να έχει ένα χρυσό αγαλματάκι στη ραφιέρα του ουσιαστικά απ' την πρώτη του ταινία, και να τον αποκαλέσει σχεδόν νέο Jean-Jacques Annaud ο Ζερβόπουλος από τη δεύτερη. Το Le Renard et l' Enfant (2007), που άφησε το στίγμα του στις γαλλικές αίθουσες τον περασμένο Δεκέμβρη και παίζει στις (μπόλικες) ελληνικές από χθες, είχε έρθει για να προωθήσει στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, όπου ήρθε και πολύ κοντά στις Μάζες για να αδειάσει το βαρύ του κεφάλι απ' τις σκέψεις του για το πάθος του, τη θέση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον, και την αγωνία το για το αν θα σταθεί αρκετά έξυπνος για να σώσει το τομάρι του.

Εγγυημένα το πιο τρανταχτό ανεξάρτητο της χρονιάς, από άποψη γέλιου τουλάχιστο, είναι το sequel του.. Άμλετ που αποφάσισε να αρχίσει να απασχολεί κι αυτό τον πλανήτη, με την εμφάνιση κόκκινου trailer στην επίσημη σελίδα της Focus.

Από το Γενάρη που την αφήσαμε να ροκάρει το Sundance, η παραγωγή κρατήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα, όχι μόνο για να αποφύγει το πρόωρο κάψιμο, αλλά πιθανά και τη.. ρώσικη μαφία, αφού ο δισεκατομμυριούχος συνιδιοκτήτης της L+E και επικριτής του Putin, Leonid Rozhetskin, "αγνοείται" εδώ και κάνα μήνα. Έτσι λίγα μπορείς να προσθέσεις σε όσα πολλά είπαμε τότε και έχουν ήδη γίνει μέρος, αν όχι σλόγκαν, της προώθησης τώρα. Οι δοκιμαστικές προβολές συνεχίστηκαν αφού το μοντάζ της κόπιας που έπαιξε στο Park City δεν ήταν τελικό, όχι γιατί πολλοί επισήμαναν ότι ήταν ψιλοχάλια, αλλά γιατί όντως δεν ήταν (όπως μαρτυράει η μοναδική προγραμματισμένη προβολή, την οποία το φεστιβάλ επανέλαβε έκτακτα στη συνέχεια, λόγω παλαϊκής απαίτησης). Ο Steve Coogan πήγε στη ShoWest και παρίστανε ότι ήξερε όποιον έβρισκε μπροστά του, αφού πρώτα τον ρωτούσε πως τον λένε για να τον γκουγκλίσει. Η Focus διέθεσε δυοτρεις επίσημες φωτογραφίες και όρισε την ημερομηνία εξόδου, stateμεριά, για τις 27 Αυγούστου. Και αυτό που προσθέτει το trailer είναι η επιβεβαίωση του να χτυπιέσαι κάτω σαουθπαρκικού χιούμορ, της δυνατότητας του Coogan να ακολουθήσει τον Borat στη κατάκτηση της Αμερικής και της καυτότητας της Elisabeth Shue στα σαρανταφεύγα της.