Mulder. Scully. Ανθρώπινα μέλη θαμμένα στους πάγους.Απομακρυσμένος από τη μπουρδουκλωμένη μυθολογία της σειράς, της οποίας κάποιες από τις πιο ανεπιθύμητες εξελίξεις σκουπίζει με τυπικές διαδικασίες κάτω από το χαλί στα πρώτα λεπτά της (ολοκληρωτικά αυτοτελούς) ταινίας, ο Chris Carter θα μπορούσε εδώ να έχει πραγματοποιήσει την υπέρβαση που κάποιοι θεωρούσαμε ότι είχε μέσα του το show που από μόνο του έδωσε κινηματογραφικά standards στην τηλεόραση πίσω στα μέσα των '90s. Όμως τα χρόνια που μεσολάβησαν αντί να καθαρίσουν το μυαλό του δημιουργού, το θόλωσαν περισσότερο: o Mulder περιφέρει την βαριεστημένη coolness και τις μετρίως διασκεδαστικές του ατάκες για δυο ώρες, όσο χρειάζεται η Scully για να πιστέψει και πάλι (κάνοντάς σε να απορείς τι στα κομμάτια παρακολουθούσες τα τελευταία 5-6 χρόνια της σειράς), και όσο χρειάζεται μια ανούσια, ανόητη και εν τέλει απλώς βαρετή πλοκή να ξεδιπλωθεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου πριν απορήσεις φυσιολογικά μπας κι υπάρχει και καμιά άλλη αλήθεια εκεί έξω.

Δυστυχώς η αλήθεια αυτής της καρα-επίπεδης χλιαρομεταφυσικής περιπέτειας είναι μία, μοναδική και εξοργιστικά απλοϊκή. Μέσα από μια ιστορία που όχι μόνο δε φτάνει τα επίπεδα των έστω καλούτσικων αυτοτελών επεισοδίων της σειράς, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί απορριπτέο σενάριο ενός crime procedural του σωρού, η αναζήτηση του θεού εξισώνεται λίγο-πολύ με άφιξη σε σημείο κοινής λογικής κάνοντας χαλκομανία οποιαδήποτε έννοια λεπτού storytelling. Ο Carter φυλάει κάποια δωράκια για τους φανς που ακόμα νοιάζονται, η δυναμική του πρωταγωνιστικού ζεύγους εξακολουθεί να αιχμαλωτίζει ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια, και η Gillian Anderson θα σε κάνει και πάλι να αναρωτηθείς τι πήγε στραβά και μια τέτοια σπάνια περίπτωση κουκλάρας και ηθοποιάρας δεν είναι απείρως μεγαλύτερο αστέρι, αλλά είναι αυτά αρκετά για να σώσουν μια ταινία που στην ουσία δεν παίρνει ποτέ μπροστά;

Η υστεροφημία των X-Files ήταν ήδη αρκετά πληγωμένη από τις πίσω σεζόν και το φρικτό φινάλε τους, μόνο τα αναίτια reunions σαν τo I Want to Believe (που δεν καταφέρνει ποτέ να δικαιολογήσει την ύπαρξή του) τούς έλειπαν. Αν αυτό το πάμφτωχο στόρι είναι το καλύτερο που μπόρεσε να κατεβάσει ο Chris Carter στη μισή δεκαετία που παιδευόταν να γυρίσει αυτό το sequel, τότε καλά έκανε αυτός που τόσο καιρό δεν έλεγε τίποτα, και ακόμα καλύτερα εμείς που είχαμε σταματήσει να πιστεύουμε.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Dark Tyler

Με $158,4 εκατομμύρια τελικό απολογισμό εισπράξεων το τριήμερο στην Αμερική, ο Σκοτεινός Ιππότης (2008) όχι μόνο έκανε το μεγαλύτερο άνοιγμα από τότε που ξεκίνησε ο χρόνος του σύμπαντος, όχι μόνο άγγιξε τα μεγαλύτερα πραγματικά ή τεχνικά τετραήμερα ταινίας ποτέ (τα $158,4 της Επιστροφής των Σιθ (2005) ή τα $161,1 του Spider-Man 3 (2007)) αλλά το 'κανε και ενάντια σε κάθε πρόβλεψη. Από την ελάχιστη φιλικότητα προς παιδιά και οικογένειες μέχρι το μέγιστο ανταγωνισμό από ταινίες για γιαγιάδες, το μέγεθος της μαγκιάς δε περιγράφει ούτε το απόλυτο νούμερο των $260Μ+ που άφησαν οι Αμερικάνοι στα ταμεία από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή, ούτε το +70% από το περσινό weekend (που συμπεριελάμβανε την πρώτη βδομάδα του Τάγματος του Φοίνικα (2007) και τη δεύτερη των Transformers (2007)), ούτε καν το +20% από το μεγαλύτερο σύνολο τριημέρου ή τετραημέρου ποτέ (αρκετά κινούνται στα $210-220Μ, με πιο χαρακτηριστικό αυτό που άνοιξε το Σεντούκι του Νεκρού (2006)). Θα φανεί μετά από χρόνια και χρόνια, όταν το θανατερό σοβάρεμα των μπλοκμπαστεριών που σχεδιάζει από το πρωί (πρωί) το Χόλιγουντ γίνει κοινός τόπος, και η συσσώρευση του πληθωρισμού επιτρέψει σχετικές φιλοδοξίες.

Το πιο σπάνιο από τα σπάνια φαινόμενα, στην εποχή των διαδιχτυακών χιονοστιβάδων, μια ταινία που καταφέρνει να ξεπεράσει τις μεγαλύτερες προσδοκίες από την εποχή που όλος ο πλανήτης περίμενε Όσα Παίρνει ο Άνεμος (1939), και να τις ξεπεράσει σε βαθμό που τα 2/3 των θεατών να σχεδιάζουν να τη ξαναδούν βγαίνοντας από την αίθουσα, τέτοιο φαινόμενο πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί, όπως και να 'χει. Και καλύτερα μη βάλεις πρόβλεψη να παίζει στις 6 το πρωί, να πουλιούνται τα εισιτήρια στο eBay, να παίρνει 8,5 από τους κριτικούς και 9,5 από το κοινό. Γιατί εκεί το μοντέλο χτυπάει τιλτ, βαράνε οι σειρήνες, έρχονται τα μικρά άσπρα ανθρωπάκια και κάνεις παρέα με τις αράχνες στους τοίχους μέχρι να αναστηθεί ο Heath Ledger και να ακονίσει το μολύβι του. Βάλε πάντως 48% γυναίκες και ίδια αναλογία στους πάνω και κάτω από τα 30 χρόνια, γιατί ο Batman δεν έχει όρια.

Batman εναντίον Joker, σημειώσατε... Χ.Διαγράφοντας από τη μνήμη μας το παλαιομοδίτικα κιτσάτο παρελθόν του Batman της δεκαετίας του '60 και πιάνοντας τις νέες του κινηματογραφικές περιπέτειες, από το 1989 μέχρι σήμερα, μπορούμε να ψυχογραφήσουμε τις κινήσεις και τις βλέψεις ενός στούντιο απέναντι σ' ένα τόσο προσοδοφόρο και "εύκολο" (χάρη στις αναγνωρίσιμες καταβολές του κόμικ) franchise. Στην ουσία, η φιλμογραφία του caped crusader είναι μια ιστορία απόλυτα αμαρτωλή: mega blockbuster και εκτίναξη του Tim Burton στα ύψη με το πρώτο φιλμ, διαπόμπευση του σκηνοθέτη ύστερα από το "νοσηρό" sequel (Ο Μπάτμαν Επιστρέφει (1992)) γιατί ενόχλησε τα συμβεβλημένα συμφέροντα του merchandising, στροφή προς ένα πολύχρωμα καταναλωτικό και ξεδιάντροπα gay σύμπαν υπό την καθοδήγηση του Joel Schumacher, έως το γύρισμα μιας νέας - επιτέλους, σκοτεινής ξανά - σελίδας με τον Christopher Nolan, το 2005. Σαν πρώτη επαφή με τον ήρωα του Bob Kane, το Batman Begins δεν ήταν μια καλή... αρχή. Προσωπική άποψη. Στάθηκε, όμως, σα μια σανίδα σωτηρίας από το λούνα παρκ που είχε προηγηθεί, γι' αυτό και οι fans το αγκάλιασαν τόσο θερμά, τολμώντας να το αποκαλούν ως το καλύτερο της "σειράς"! Σημεία των καιρών, από μια γενιά θεατών που μπορεί και να είχαν βρέξει το κάθισμά τους ή να μη θυμούνται τίποτε από την εμπειρία του '92.

Σεναριακά αποπροσανατολισμένο, κούφιο εσωτερικά και ξένο σαν είδος για τον Christopher Nolan, το Batman Begins υπήρξε ένα καλό φροντιστήριο γι' αυτό που θα ακολουθούσε. Τα αδέλφια Nolan (μαζί με τον σεναριογράφο Jonathan), άλλωστε, μας έχουν αποδείξει πόσο αποδοτικά μπορούν να είναι όταν αγαπούν το "μάθημά" τους... Έτσι, ο Σκοτεινός Ιππότης τους μοιάζει περισσότερο με μια ταινία των Nolan παρά με μεταφορά ενός χαρακτήρα κόμικ στην οθόνη. Για την ακρίβεια, μονάχα η μακιγιαρισμένη, παραμορφωμένη φιγούρα του Joker μας παραπέμπει στη χάρτινη, αρχική πηγή, αν και προβάλλει τόσο θαυμαστά ρεαλιστική στη μεγάλη οθόνη.Η λέξη "ρεαλιστικό" είναι ένα από τα κλειδιά εδώ. Η Gotham του Nolan (και του διευθυντή φωτογραφίας Wally Pfister) έχει δανειστεί locations του Σικάγο δίχως ουσιαστικές επεμβάσεις της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, αφαιρώντας από την πόλη μονάχα το... ανθρώπινο στοιχείο (η κύρια σεκάνς όπου πειθόμαστε για την ύπαρξη κατοίκων, είναι όταν εκείνοι την εκκενώνουν!). Η βία και η δράση δίνουν το παρόν πληθωρικά αλλά και με αληθοφάνεια, ενώ ο ίδιος ο Bruce Wayne δε διστάζει να εμφανίσει ένα πλέον τρωτό, θνητό πρόσωπο που μπορεί μεν να πετάει χάρη στα διάφορα "φανταστικά" gadgets του, όμως, οι προσγειώσεις του καταλήγουν να είναι έως και επώδυνα "ανώμαλες" (κάτω από τη στολή του Batman, αρκετές φορές, μας παρουσιάζεται ένα σώμα γεμάτο ράμματα και μώλωπες!).

Προς τι το φλερτ με την πραγματικότητα; Ίσως επειδή ο Σκοτεινός Ιππότης θέλει να ταιριάξει περισσότερο με τον αληθινό κόσμο σαν αλληγορικός μύθος μιας σύγχρονης κοινωνίας σε σήψη, παρά με την ανεγκέφαλη κατηγοριοποίηση ακόμη μιας ταινίας - κόμικ που θα μασήσεις μαζί με το ποπ-κορν σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Τούτος ο Batman είναι ένας μακρινός συγγενής του V for Vendetta (2005), ένας ύμνος στον πεσιμισμό του σήμερα, με πραγματικό ήρωα όχι τον προστάτη του ανθρώπινου είδους, αλλά τη δαιμονική μορφή του Joker, ο οποίος έχει τα φόντα να μετατραπεί σε απόλυτο σύμβολο μιας αυριανής "no future" γενιάς (πόσο ειρωνικό ακούγεται αυτό!), βοηθούμενος, μάλιστα, από την άτυχη μοίρα του Heath Ledger (στα χνάρια του James Dean... χωρίς αιτία). Όπως και ο κεντρικός ήρωας του V, ο Joker του Nolan είναι ένας μασκοφόρος εκδικητής της ανθρωπότητας που συστήνει την αναρχία και το χάος σαν μοναδική επιλογή επανάστασης απέναντι στο καπιταλιστικό πρότυπο ζωής. Ακόμη χειρότερα για μας, ο Joker δεν έχει ως παράλληλο σκοπό την αφύπνιση του είδους μας, αλλά ένα εξαθλιωμένο μοντέλο καταστροφής, όπου εξουσία σημαίνει, απλά, το να μένεις ζωντανός αφανίζοντας τα πάντα τριγύρω σου. Ο όλος σαρκασμός του φιλμ συνοψίζεται μέσα σε μια και μόνο φράση - μότο: "You either die a hero or you live long enough to see yourself become a villain"! Κι επειδή κανείς μας δε θέλει να πεθάνει σε τούτη τη ζωή, ότι επακολουθεί δεν είναι παρά η "κάτω βόλτα"...Για πρώτη φορά σε μια ταινία της "σειράς", πόσο μάλλον ακόμη πιο ειλικρινά σε σύγκριση με τις μπαρτονικές καρικατούρες του αριστουργηματικού Ο Μπάτμαν Επιστρέφει, όλοι οι χαρακτήρες κρατάνε ανοιχτά τα χαρτιά της τόσο διχασμένης ύπαρξής τους, όλοι τους κουβαλούν και τις δύο όψεις του νομίσματος, μέσα τους παλεύουν με συνειδήσεις που η πραγματικότητα έχει αλλοιώσει ή συνθλίψει και κανείς τους δεν είναι "άγιος", άρα και ικανός να μας σώσει. Κι αν αυτό που μας κρατά στη ζωή είναι μια δόση τρέλας παραπάνω, τότε πολλοί από τους θεατές θα ανακαλύψουν στο "χαλασμένο" πρόσωπο του Joker το πρότυπο ταύτισης που προωθεί περισσότερο ο Σκοτεινός Ιππότης. Θα τολμούσα, δε, να πω ότι από μόνη της η ερμηνεία του Ledger στο φιλμ αποτελεί ένα κοινωνικό μανιφέστο βίας, που όμοιό του είχαμε να δούμε από την εποχή του κιουμπρικού Clockwork Orange (1971)! Αποθεωτικά pop, απεγνωσμένα τρομαγμένο (όπως τα πάντα γύρω μας σήμερα), ανίκητο στο μυαλό (γιατί το έχει χάσει, ήδη...) και τόσο απροσδόκητα καταραμένο από τη ζωή την ίδια, το role model του Joker είναι πανέτοιμο για κατανάλωση από τα κύματα του hype μιμητισμού.

Τολμηρό, δυσοίωνο, ναρκισσιστικά σκληρό, στυγερά απάνθρωπο στην ψυχή (παρά τις συμβάσεις του τελευταίου ημίωρου) το φιλμ του Christopher Nolan αποτελεί μάθημα κινηματογραφικής αφήγησης για το σύγχρονο σινεμά, αποτολμώντας ταυτόχρονα να προσφέρει, μέσω του σεναρίου, πολλαπλά επίπεδα ανάλυσης και εμβάθυνσης (κατόρθωμα το οποίο επαναλαμβάνουν αυτάρεσκα τα δύο αδέλφια, ύστερα από το εγκεφαλικό κομψοτέχνημα του The Prestige (2006)) για τους πιο απαιτητικούς θεατές, οι οποίοι μπορούν να το αγαπήσουν με... φόβο καρδιάς, στη ζωή ή ακόμη και στους πιο σκοτεινούς τους εφιάλτες.

Για να επιστρέψω στα σοφά λόγια του Joker, "ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο αλλόκοτο". Είναι αλήθεια. Κι αυτή είναι μια φράση τόσο δυνατή, που έχουν δικαίωμα να τη γεννούν και να τη χρησιμοποιούν μονάχα εκείνοι οι οποίοι έχουν αγαπήσει πραγματικά ή έχουν γνωρίσει τη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, τα σύνορα ανάμεσα σ' αυτά τα δύο δεν είναι και τόσο ευδιάκριτα...

Δυο νεκροθάφτες λίγο πριν τους θάψουν τα χρέη στην ελληνική μαφία, αποφασίζουν να αδειάσουν τράπεζες, με μέγα χορηγό τους το μεγαλύτερο τραπεζικό όμιλο του γαλαξία, σύμφωνα με το Forbes φέτος. Και αφού εξασφάλισαν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αυτόπτες μάρτυρες δείχνοντας τις προθέσεις τους σε trailer μπροστά απ’ τη Mamma Mia! (2008), σήμερα είπαν να γίνουν βούκινο, βγαίνοντας και στα διαδίχτυα, με πρεμιέρα στη σελίδα που κοιτάζεις τώρα. Το όλο υποσχέσεις, σπηντάτο, στυλάτο και ολίγον τηλεοπτικίζον trailer τους, είναι και πρεμιέρα ερχόμενης ελληνικής κινηματογραφικής σαιζόν για τις Μάζες, κι αν κρίνεις απ’ το ultra hit που έκανε η Odeon με το Πρώτη Φορά Νονός (2007) που είχε κάνει τα αντίστοιχα εγκαίνιά του εδώ πέρσι, μπορείς να πεις ότι ένα άλφα ιστορικό στα ποδαρικά το έχουμε.

Η front and center παρουσία του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου που υπογράφει και το σενάριο, και το σπρώξιμο της ταινίας ως νέας δικιάς του, υπονοεί ή ότι δεν παίζουν άλλοι ηθοποιοί, ή ότι η Village ποντάρει όλες της τις μάρκες στις μαζομαζώχτρικες ικανότητες που άφησε πρόπερσι να φανούν ο πρωταγωνιστής της που κουβάλησε το 5 Λεπτά Ακόμα (2006) στα ρετιρέ των ελληνικών ταμείων και στο Α’ Κρατικό Βραβείο Πγιότητας για την ερμηνεία του, ελπίζοντας να τους τις επαναλάβει για να πιάσουν το εισπρακτικό δυναμικό του Φιλιού της Ζωής (2008), ενδεχομένως χωρίς τις ανεπιθύμητες κατακριτικές παρενέργειες. Για την ιστορία πάντως, η Village Productions που έκανε outsourcing την εκτέλεση παραγωγής στη Black Orange, κράτησε το budget χαμηλά δίνοντας τα ηνία και την ευκαιρία μεγάλου μήκους ντεμπούτου στον βραβευμένο μικρομηκά Αργύρη Παπαδημητρόπουλο, κι αν το trailer είναι ενδεικτικό της ταινίας του, ο πρωτάρης στη μεγάλη διάρκεια, άρπαξε το big break του απ’ τα κέρατα και το καβαλάει προς το σουξέ.

Believe the hype. O Dark Knight (2008) είναι η μεγαλύτερη ταινία του καλοκαιριού, η μεγαλύτερη κομικοταινία ποτέ, και αυτό δε ξεκινάει να τον περιγράφει. Ούτε φυσικά ο IMAX πρόλογος, που θα πρέπει να τον δεις σε μεγάλη οθόνη (ή IMAX ακόμα καλύτερα υποθέτω) και αίθουσα όπου θα σου παίρνει τα αυτιά η απόλυτη ησυχία του DTS, για να τον εκτιμήσεις. Το μεγάλο ζήτημα πια είναι αν είναι αριστούργημα ή "μόνο" πλησιάζει, αν θα κάνει ρεκόρ ανοίγματος ή "μόνο" $130Μ, αν θα μείνει καμιά θέση κενή στη διάρκεια όλης της βδομάδας στις προβολές στην Αμερική ή θα βάλουν όλα τα θέατρα και επιπλέον στις 6 το πρωί, αν θα φτάσει μόνο ο Heath Ledger στα Oscar®, αν θα βρεθούν 2-3 κριτικοί σε όλο τον πλανήτη να προσπαθήσουν να φτιάξουν όνομα σε στιλ The Assassination of the Dark Knight by the Coward David Edelstein. Το σίγουρο είναι ότι σκηνές που οποιοσδήποτε άλλος μεγα-φιλόδοξος θα τις είχε για τις καθηλωτικές του, ο Σκοτεινός Ιππότης τις έχει για να μπορείς να πας για κατούρημα. Επειδή αποκλείεται να κρατηθείς.

Με δυο εκδοχές, μια διεθνή που ξέφυγε ως συνήθως λιγάκι νωρίτερα, και μια αμερικάνικη πιο συγκρατημένη και στο κόψιμο, και στον ρυθμό του If I Was Your Vampire του Marilyn Manson, ανακοίνωσε η Fox στα τέλη της βδομάδας τον Max Payne (2008), τη φετινή φθινοπωρινή βιντεοπαιχνιδική μεταφορά της, στα πρότυπα του σχετικά πετυχημένου στα ταμεία Hitman (2007) της.

Η βασική διαφορά είναι ότι το παιχνίδι αυτή τη φορά είναι ουσιαστικά ψόφιο από τη δεύτερή του έξοδο, το 2003, με.. κατάλληλο τίτλο Max Payne 2: The Fall Of Max Payne, παρότι το πρώτο είχε δημιουργήσει ένα σχετικό μύθο (πουλώντας και άμεσα τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς), με προκλητικό χιούμορ, γοτθικά νεονουάρ ατμόσφαιρα, τζονγουίστικη βία, και το περιβόητο πια bullet time του. Στοιχεία που φαίνεται να κράτησε ακέραια η παραγωγή, πηγαίνοντας κι ένα βήμα παραπέρα, και ζωντανεύοντας τα δαιμόνια που τρώγανε τα μυαλά του Max από το overdose σε V(alkyr), για να ψαρώσει και το κοινό του Constantine (2005) και για να έχουν οι φαν του παιχνιδιού τιποτάλλο να ασχολούνται, πέρα από τα βρισίδια για το PG-13 της υπόθεσης (το οποίο ήταν το πιο ξεκάθαρο από την αρχή, μετά τα περσινά παθήματα με το rating του Hitman) και τη συμμετοχή του Ludacris στο καστ. Καστ που περιλαμβάνει στα πρώτα ονόματα τον Mark Wahlberg στον.. πιο πολύπλοκο ρόλο που 'χει παίξει, τη Mila Kunis που καταφέρνει να φαίνεται τόσο ενήλικη και badass όσο η Mona Sax στο παιχνίδι, και μια.. αδιευκρίνιστη γκόμενα που κάνει την αδερφή της σύμφωνα με το σενάριο που βόσκει στα διαδίχτυα και μπορεί να (ξαναματα)είναι η Olga Kurylenko αν βλέπεις κι εσύ παντού το κωλαράκι της. Παραγωγή που φαίνεται γενικά διαβασμένη στα επιμέρους και τρέιλερ που προφανώς μετρήθηκε για maximum impact στις σκηνές του, όμως στο σύνολο δε πείθει, ακόμα τουλάχιστο, ούτε το ενδιαφερόμενο κοινό, που ποτέ δε ξέρει τι θέλει.

Η αληθινή ιστορία ενός μάτσου μικροαπατεώνων, που στο Λονδίνο του 1971, έκαναν ριφιφί σε τράπεζα για να κλέψουν κρατικά μυστικά χωρίς να το ξέρουν.Δίνοντας στον Statham την ευκαιρία να κάνει την πιο αξιοπρεπή κι αξιοπρόσεκτη εμφάνισή του τουλάχιστον απ’ το Crank (2006) κι έπειτα, αν όχι απ’ τη χρυσή εποχή του Guy Ritchie, o Donaldson που πρέπει να είναι ο μόνος σκηνοθέτης που κατάφερε να βγάλει straight to DVD ταινία του Anthony Hopkins με το The World’s Fastest Indian πριν τρία χρόνια, υπογράφει με νεύρο, στυλ και μπρίο που νιώθεις ότι έχεις ξαναδεί καλύτερο αλλού, με συγκρατημένη αναπαράσταση εποχής αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και πιστότητας, και με μια κάποια έξαρση στις γωνίες λήψης του που συνορεύει με το ενοχλητικό, μια παλαιάς κοπής κλασική heist movie (κλασσικότερη από ληστεία με λαγούμι δεν γίνεται, εδώ που τα λέμε), που χαριεντιζόμενο με αμφισβητήσιμο γούστο και προσποιητή αυθάδεια με τα ανωμαλιάρικα γούστα της αγγλικής αφρόκρεμας της εποχής, αδυνατεί να δώσει μέγεθος στο τεραστίων διαστάσεων πολιτικό σκάνδαλο που αγγίζει (ουσιαστικά μεγέθους Watergate για την βασιλική Βρετανία). Κρατώντας όμως συμπιεσμένη την κλίμακα της οπτικής του, κερδίζει σε αποτελεσματικότητα στις δυναμικές της ομάδας μικροαπατεώνων του κι ας μην απομακρύνονται πολύ απ’ το κλισέ, και πετυχαίνει περισσότερα στην αποτελεσματικότητα της ιστορίας του, διατηρώντας σεμνούς τους στόχους του, για ένα μικρό, σπηντάτο μπιμουβάκι, που σβήνει όταν μαυρίσει η οθόνη.

Δασκάλα νηπιαγωγείου πέφτει με τα μούτρα σε κρίση μέσης ηλικίας μετά το πιο τραυματικό τριήμερο της ζωής της.Ο Εβραίος γρηγορογαμούλης άντρας της την εγκαταλείπει εξαφανίζοντας όποια ελπίδα είχε να κάνει δικό της παιδί, αντί να υιοθετήσει όπως είχε κάνει με την ίδια η θετή της μητέρα, η οποία πεθαίνει την άλλη μέρα, πριν την εντοπίσει και της ζητήσει επανένωση η βιολογική της, η οποία τη φλομώνει στις μπαρούφες που τις έχει για πρωινό, παρ’ ότι προσπαθεί να την βοηθήσει να ξαναφτιάξει τη ζωή της με Βρετανό χήρο πατέρα δυο παιδιών που γνωρίζει στην πορεία. Τίποτε απ’ αυτά βέβαια, δεν την βοηθά να ξεπεράσει τα προβλήματα εμπιστοσύνης που κυριεύουν τη ζωή της, προβλήματα που εντοπίζονται όχι μόνο στους γύρω της, αλλά και στην ίδια, στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Helen Hunt, που θα μπορούσε να είναι μια ματιά στις επιλογές της όψιμης μητρότητας, τον καταδυναστευτικό ρόλο της θρησκείας και βέβαια την ανακατωσούρα της μέσης ηλικίας. Ωστόσο, και παρότι διατηρεί στοιχεία ειλικρινών καλών προθέσεων για κάτι βαθύτερο και ουσιαστικό και βασικά, αγάπη, πάθος και τρυφερότητα για το πνευματικό παιδί της, παίζει πολύ περισσότερο σα ρεσιτάλ υστερικών νευρώσεων, στημένα ψυχωτικών χαρακτήρων, όπου τραυματικά φλύαροι ήρωες μουδιάζουν το μυαλό σου με ακατάπαυστη λογοδιάρροια, που πλασάρεται ως θεατρικού τύπου αυτοψυχανάλυση on the spot, αλλά αντί για διείσδυση σε στραπατσαρισμένους χαρακτήρες, λειτουργεί περισσότερο σαν διεισδυτικό στραπατσάρισμα του εγκεφάλου σου, χαρακτηριστικά ναρκισσιστικό για ταινία σκηνοθετημένη απ’ την πρωταγωνίστριά της, σταφιδιασμένο, δυσκίνητο, στεγνό και νευρωτικό όσο παίζει και η ίδια τους χαρακτήρες της, και πιθανότατα όσο τους βλέπουν και οι fans της, για τους οποίους η ταινία της θα λειτουργήσει απείρως καλύτερα.

Επαγγελματίας δολοφόνος βρίσκεται, και θέλοντας και μη, να εκτελεί συνταγές για ντόνατς, σε αγροτική περιοχή.Ο Baker (2007) σε περνάει βιαστικά από το στήσιμο του σκηνικού του, μη ξεστρατίσεις και πέσεις σε καμιά τρύπα του, όσο γύρω σου σκάνε κεφάλια από εκρηγνυόμενα πρόβατα. Και το ίδιο βιαστικά (80') σε ξεναγεί στο ειδυλλιακό ουαλικό χωριό της ιστορίας, και στα αξιοθέατά του, που συμπεριλαμβάνουν γκέι γείτονες να καταστρέφουν τους νάνους στα παρτέρια ο ένας του άλλου εκφράζοντας τον κοινό τους έρωτα (για τη Χιονάτη), και.. όχι πολλά άλλα. Έτσι καμία από τη σειρά από προσποιήσεις, αμφιλογίες, και λανθασμένες υποθέσεις του, δε διαρκεί αρκετά για να (σου κάνει τα νεύρα κουρέλια και να) αρχίσεις κι εσύ να ξεσπάς στη διακόσμηση του θερινού, όμως δεν υπάρχει και τίποτα να σε βάλει εκεί (στη διακόσμηση) εξαρχής. Ο ψιλοπρωτάρης Gareth Lewis ρίχνει στο μίξερ μια ιδέα για σκετσάκι, την εντύπωσή του από όλο το βρετανικό σινεμά, και τον αδερφό του (τον πρωταγωνιστή στις Νύφες (2004)), και βγάζει ένα σχετικά δροσερό σφηνάκι χωρίς πολύ αλκοόλ, προοριζόμενο φυσικά να το κοπανήσεις σα τέτοιο.

Η φιλόδοξη τεραστιότερη κινέζικη παραγωγή όλων των εποχών, και όχι μόνο των περασμένων, ανοίγει αυτή τη βδομάδα στην Ασία, και φυσιολογικά ασχολήθηκε με το γεγονός, για πρώτη φορά, και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης.

Ο προϋπολογισμός ξεκίνησε γύρω στα $30-35 μύρια και σταδιακά έφτασε να ξεπεράσει τα $80Μ (τα οποία θα πρέπει να πολλαπλασιάσεις 3-4 φορές τουλάχιστο, για να καταλάβεις το μέγεθος της δουλειάς για Δυτικά μέτρα). Η υπευθυνότητα ανήκε αρχικά στη χογκογκέζικη Lion Rock και την αχανή όσο και η χώρα της China Film, και στο κόλπο μπήκαν επιπλέον η ταϊβανέζικη CMC, η γιαπωνέζικη Avex και η νοτιοκορεάτικη Showbox. Για πρωταγωνιστές, που δε χωράνε ούτε σε οχτώ (8) αφίσες χαρακτήρων, συζητήθηκε η μισή Άπω Ανατολή (και πιθανά ο Quentin Tarantino και ο Brad Pitt), και πιο χαρακτηριστικά, τη πρώτη μέρα των γυρισμάτων, ο Chow Yun-fat του κυριότερου ρόλου.. βγήκε από τη ταινία και αντικαταστάθηκε από τον Tony Leung που είχε στο σχεδιασμό το δεύτερο όνομα στη μαρκίζα και στη συνέχεια είχε αποσυρθεί. Τα γυρίσματα, που απασχόλησαν εκατοντάδες επαγγελματίες ηθοποιούς και αμέτρητους κομπάρσους, κράτησαν περίπου εννιά (9) μήνες, μέχρι το τέλος του 2007, μέσα σε φήμες για κοσμογονικές καταστροφές και νεκρούς, για να ακολουθήσει second unit δουλειά η οποία έφτασε μέχρι τον Ιούνιο και σε θανάτους που κάναν το γύρο του κόσμου ως ειδήσεις. Το θέμα είναι η πιο ματοβαμμένη και ανισόρροπη περίοδος στην κινέζικη ιστορία, αυτή των Τριών Βασιλείων, και το σενάριο ισορροπεί ανάμεσα στην επιστημονική και τη θρυλική ρομαντική καταγραφή της, με αποτέλεσμα να πλακώνονται σε καθημερινή βάση οι Κινέζοι για την πιστότητα κάθε σκηνής, και το φιλμ να ξεχειλώνει θεωρητικά στις τέσσερις ώρες και να κόβεται στα δύο, ώστε το πρώτο μέρος να διαρκεί.. 144 λεπτά και να περιλαμβάνει 40-50 περιφερειακών μαχών σαν απλό ορεκτικό για τη μεγάλη σύγκρουση.

Το θαύμα είναι ότι ο John Woo, που επιστρέφει στα πάτρια μετά από καμιά δεκαριά χρόνια και σχεδίαζε τη παραγωγή καμιά εικοσαριά (και είναι συνιδιοκτήτης της Lion Rock φυσικά), κατάφερε όχι μόνο να μη καταρρεύσει μαζί με όλο το σκηνικό αλλά, κατά τα φαινόμενα, να παραδώσει κιόλας (αυτό το επικότερο των εποχών που λέγαμε). Το θαυμάσιο θα ήταν να βλέπεται και η μία, (κατά πάσα πιθανότητα) δίωρη, ταινία που θα προκύψει για διεθνή κατανάλωση όταν και το δεύτερο μέρος του Chi Bi (2008) έχει κλείσει τον κύκλο του στις ασιατικές αγορές, στο τέλος του χρόνου.

Η Videorama και το mftm.gr σας προσκαλούν στην avant première της κωμωδίας The Baker. Την Τετάρτη 9 Ιουλίου στις 11 το βράδυ στο ΖΕΦΥΡΟΣ NEW STAR Artcinema στο Θησείο.

Ο Alexandre Aja, παρέα με τον Grégory Levasseur με τον οποίο συνεργάζεται μόνιμα στα σενάρια, κάναν για μήνες το γύρο των τρομοδιχτύων (και όχι μόνο) προσπαθώντας να πείσουν ότι οι Mirrors (2008) τους δε θα είναι ένα ακόμα εφηβικό ασιατικό τρομοριμέικ. Και στη συνέχεια, ότι οι κακές αναφορές από δοκιμαστικές προβολές που κυκλοφορούσαν, ήταν για το κόψιμο του στούντιο, που είχε προσπαθήσει μάταια να βγάλει ένα PG-13 J-horror (όπως λένε οι Αμερικάνοι συλλήβδην όλες τις απωανατολίτικες παραυπερφυσικές τρομάρες) από το φιλμ των γυρισμάτων, και να βρει έστω έναν θεατή να του αρέσει. Όταν και ο τελευταίος blogger με μαύρο template είχε γνωρίσει από κοντά το δίδυμο και πειστεί για τις σπλατερικές του προθέσεις, η Fox, φυσικά, έβγαλε ένα τίζερ που έκανε τη ταινία να μοιάζει με αδιάφορο PG-13 J-horror remake.

Aja και Levasseur άφησαν τα είδωλά τους στον καθρέφτη να προβάρουν πως θα ανοίξουν τα σαγόνια τους για να καταπιούν το κεφάλι οποιουδήποτε executive του Murdoch, και ξαναβγήκαν στη γύρα με κλιπάκια, διεθνή τρέιλερ και ανάποδα σήματα της Regency και της Fox, για να ξαναματαδώσουν στο κοινό μια άλλη εικόνα. Αυτής του τρόμου που δε μένει στο μυαλό (αλλά κόβει και κάνα λαιμό), όπως αποδεικνύει τελικά το κόκκινο τρέιλερ των Καθρεφτών που βγήκε στη μέση της εβδομάδας στην επίσημη σελίδα τους (μεταξύ άλλων) και ολοκληρώνει ευτυχώς ακόμα ένα σχιζοφρενή κύκλο στη προώθησή τους. Η έμπνευση παραμένει ασιατική κατ' όνομα, το Geoul Sokeuro / Into the Mirror (2003) για το οποίο η Regency είχε τα δικαιώματα, η ιστορία φαίνεται να φέρνει κάπως σε Poltergeist III (1988), αλλά οι Γάλλοι, που ξαναγύρισαν στη Ρουμανία για τα γυρίσματα μετά από αυτά του θρυλικού ήδη Haute Tension (2003), επιμένουν ότι δε θα τη πάθουν όπως οι David Moreau και Xavier Palud στο The Eye (2008), και δεν έχεις πια κανένα λόγο να μη τους πιστέψεις. Στα συν και η επανεμφάνιση στο χώρο του Kiefer Sutherland, μετά από το καρακάλτ πια πέρασμά του στα 80s υπό τις οδηγίες του Joel Schumacher (The Lost Boys (1987), Flatliners (1990)).

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την τελευταία προειδοποίησή τους, έφτασε προχθές στον πλανήτη Γη, προσαρτημένο στις κόπιες του Hancock (2008), ένα δείγμα του σε τί ετοιμάζονται να μας υποβάλλουν οι εξωγήινοι ακτιβιστές-φύλακες κι εγγυητές της συμπαντικής ασφάλειας κι ευημερίας, στη μορφή του teaser του ανανεωμένου τους Όταν η Γη Σταματήσει (1951). Με τον πρόξενο Keanu Reeves στο ρόλο του πρόξενου Klaatu, σε έκδοση που εικονοποιεί τις επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης ανθρώπινου εγκεφάλου σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου, τα μάτια στον ουρανό αποτίουν εμφανή φόρο τιμής στον Roland Emmerich, που τους δίνει χρόνια τώρα ένα σωρό ιδέες του πως να καλωσβρούν τους γήινους όταν αυτοί τους καλωσορίζουν με οπλισμένη χείρα φιλίας, σε μια οικογενειακή feel good οικολογική προπαγάνδα, που θα ξεδιπλωθεί στις αμερικάνικες οθόνες στις 12 του Δεκέμβρη, πιθανότατα για να έχουν προλάβει τα κουκλάκια Gort, με την trademark ακτίνα lazer τους, να διαλύσουν οτιδήποτε άλλο βρίσκεται στα ράφια των παιχνιδάδικων για τα Χριστούγεννα, για να'χουν δουλειά και οι Wall-E-δες.

Μετά από διάφορα ανεβοκατεβάσματα στα διάφορα τούμπια, το teaser έκανε δικτυακή πρεμιέρα στο Variety πριν κυκλοφορήσει και στην Apple, και με τους παραλληλισμούς Klaatu-Χριστού στη θέση τους, και το αντι-αντιοικολογικό μήνυμα να παίρνει τη θέση του αντιπολεμικού γιατί είναι περισσότερο της μόδας, ο εξορκιστής της Emily Rose, Scott Derickson και οι παραγωγοί του, φαίνονται αποφασισμένοι να ξεπεράσουν το πρωτότυπο σε περιορισμένη διαχρονικότητα, και σιγουρότερα, σε αλόγιστη ψηφιακή εικονολαγνία, για να δικαιολογήσουν το budget τους. Μεταφέροντας οικολογικό τελεσίγραφο για τους γήινους που δεν χρησιμοποιούν υβριδικά, ο Klaatu ανασύρει την Ατλαντίδα, στέλνει σύννεφα να καταστρέψουν το γήπεδο που χτίσαν στο Βοτανικό αντί να τον κάνουν πάρκο, καίει πεύκα για να δείξει τί κάναμε στην Πάρνηθα, και κοιτάζει τον ανακριτή του με παγωμένο βλέμμα εκφοβιστικό του στυλ "δεν θυμάμαι πώς σε λένε, γυάλισέ μου τα παπούτσια", για να τον τρομοκρατήσει ότι αν δεν κόψουμε τις εκπομπές καυσαερίων, θα μας εξαφανίσει απ' το σύμπαν, πρωτού γεμίσουμε τη Γη σκουπίδια, και μετακομίσουμε σε διαστημικούς σταθμούς με αναπηρικά μηχανάκια στη θέση των ποδιών μας. Λίγες απ' τις ατάκτως πεταμένες σκηνές του αλλοπρόσαλου teaser, του οποίου το υποσυνείδητο μήνυμα ανώτερης νοημοσύνης, ερευνάται ακόμη από ειδικές μαϊμούδες στις σχετικές βάσεις των μυστικών υπηρεσιών ανά την υφήλιο.

Τέσσερις ιστορίες κοντινών ανθρώπων που καταδυναστεύονται από τις σχέσεις τους με το φαγητό.Μια καλόγρια που πιστεύει ότι ο Θεός την έχει βάλει στο μάτι και δοκιμάζει τις αντοχές της στη νηστεία για να μην της φορτώσει τις καταστροφές που ρίχνει στην κόσμο, βλέπει με συμπάθεια μικρό λιχούδικο κοριτσάκι, που η μάνα του βρίσκει φρικαλέα υπέρβαρο και προσπαθεί να του κολλήσει την ανορεξία της, που την έχει κάνει σκελετό και προκαλεί προβλήματα στη σχέση της με τον άντρα της, που γλυκοκοιτάζει μια τροφαντούλα φοιτήτριά του και κοιτάει πώς θα τη ρίξει στο κρεβάτι να τη σκεπάσει με σαντυγί και γαρίδες. Με χρόνια θητείας στη διαφήμιση στην πλάτη του, την εταιρεία που πιθανολογεί ότι είναι η μεγαλύτερη ισπανόφωνη του κόσμου στο όνομά του και μια νίκη με τον καρκίνο των νεφρών χαραγμένη στη ζώνη του, ο Simón Bross ξεκίνησε λίγο πριν πενηνταρίσει το μόνο πράγμα που μετάνιωνε γιατί δεν είχε κάνει στη ζωή του, και απηυδισμένος απ' το τηλεοπτικό μελόδραμα της χώρας του και τον γρήγορο χοντροκομμένο αντάρτικο ψηφιακό κινηματογράφο της, έφτιαξε ένα, εντελώς διαφορετικής αισθητικής και υφής για το Μεξικό, κινηματογραφικό δείγμα, μεθοδικό και συγκρατημένα λυρικό, καλογυαλισμένο αλλά και λιτό, στρατευμένο κοινωνιολογικά απέναντι κυρίως στην αρρώστια της ανορεξίας που τον είχε δηλωμένα εμπνεύσει κιόλας τότε, πριν γίνει ακόμη ιδιαίτερα της μόδας ως ζήτημα. Ποντάροντας στη δύναμη του βλέμματός του, δημιουργεί ένα μεθοδικό μωσαϊκό που ξεπερνά το πρόβλημα της γλώσσας του με εικόνες και ροή θελκτικότητας εμφανούς διαφημιστικής προέλευσης, δεμένες σε μια πανέμορφη ιστορία που δεν βαλτώνει τόσο στην πολεμική της, όσο στον περιορισμό του εύρους της αναζήτησής της για τις πιέσεις που δημιουργούν οι ίδιοι του οι ήρωες (ή οι διαμορφωτές του χαρακτήρα τους) και οι διεστραμμένες τους οπτικές στον εαυτό τους, κάνοντας μόνοι τους ένοχη την απόλαυση του φαγητού.

Στη διάρκεια μιας επανάστασης από τις πολλές κατά της δυναστείας των Qing, τρεις πολεμιστές με κινέζικα ονόματα δώσαν όρκο αίματος να σκοτώσει ο ένας τον άλλο άμα τον προδώσει σκοτώνοντάς τον. Με καμιά εβδομηνταριά εκατομμύρια θύματα.Όπως θα περίμενες από τον Peter Chan (και τους οχτώ σεναριογράφους), οι Πολέμαρχοί του είναι ένα αποσπασματικό έπος που ασχολείται αποσπασματικά με τη κεντρική του ιστορία και τα προσωπικά ήθη που γίναν μύθος στη εσωτερική τους κόντρα και σε αυτή με τα κοινωνικά, αντιμετωπίζει αποσπασματικότερα την ιστορία αγάπης που παρολαυτά χρησιμοποιεί σα μοχλό του δράματος, αδιαφορεί ακόμα περισσότερο για την Ιστορία γενικά, και ενδιαφέρεται για το αντιπολεμικό δίδαγμα που κολυμπάει σα ξυλάκι στο ποτάμι από αίμα που τρέχει από το λόφο με τα πτώματα πάνω στον οποίο κραδαίνουν κομμένα σχιστομάτικα κεφάλια αλλαλάζοντας, ο Takeshi Kaneshiro, ο Andy Lau και ο Jet Li. Έτσι το φιλμ, παρόλο που σάρωσε τα Hong Kong Film Awards την άνοιξη και πήρε το σχετικό υπερσμπρώξιμο (με blackout για ξένες παραγωγές) στη Κίνα τη περίοδο των γιορτών το χειμώνα, δεν είχε την απόδοση που θα περίμενες από την τεράστια τεραστιότητά του, ενώ σε αγορές όπως της Νότιας Κορέας με λιγότερες (σχετικά) κρατικές παρεμβάσεις τα πήγε χειρότερα. Λογικά λοιπόν φυλάχτηκαν και αυτές της Δύσης, που βλέπουν ακόμα (και) τις απωανατολικές μπλοκμπαστεριές σαν ιρανικά δράματα με καλύτερα σετ, εκτός άμα παίζει ο Jackie Chan ή έχουν karate fu στον τίτλο.

Έτσι η προσπάθεια της παραγωγής και του σκηνοθέτη της να φουσκώσουν τη φθίνουσα ροή εμπορικότητας της περιοχής και να ξεφύγουν από τη στερεότυπη ματιά του υπόλοιπου πλανήτη, μιμούμενοι τα στερεότυπα (ευρωπουτίγκα για παράδειγμα, όπως ξανάπαμε) από τα οποία αυτή έχει ξεφύγει, μάλλον τείνει προς αποτυχία. Αξιόλογη αποτυχία πάντως, με πολύ καλή φωτογραφία και χώνεψη των ψηφιακών εφέ, γήινα χορογραφημένες και στρατηγικά μελετημένες σκηνές μάχης και πλήρη έλλειψη λεπτών αρωμάτων στη κατσαρόλα όπου βράζει το νόημα. Νόημα που, ξαναματαεπαναλαμβάνω πάλι, είναι ότι παίζουν και κάτι άλλοι εκτός από τον Jet Li στην αφίσα της Hollywood, όμως τους καταπατάει και τους κατασφάζει μέχρι να μείνει Κυρίαρχος.