Γενιές σκυλογατοφαγωμάρας γατόσκυλων μπαίνουν στην άκρη, προκειμένου να αντιμετωπιστεί σχέδιο εξαθλίωσης του πλανήτη τόσο σατανικό που περιλαμβάνει περιστέρια.

Από τις λίγες οσκαρικές παραγωγές που δεν έχει αποκαλύψει ακόμα όλα τα χαρτιά της, ο Fighter (2010) του David O. Russell παίζει από τη Παρασκευή μπουνιές μέσω trailer, όχι με τους αντιπάλους του στη κούρσα αλλά με τον Tourist (2010) που θα τον βρει απέναντι στα ταμεία. Μερικές μέρες νωρίτερα, η Paramount είχε πετάξει κάτι σα πετσέτα, ανακοίνωσε πως το άνοιγμα του Μαχητή της στις 10 Δεκεμβρίου (και απέναντι στον Τουρίστα της Sony) θα είναι περιορισμένο, και μετακίνησε την ευρεία διανομή για μια βδομάδα μετά.

Δεν είναι και κάνα βιομηχανικό μυστικό βέβαια πως το Hollywood μάλλον αδιαφορεί πια για οσκαρικές δόξες, εφόσον αυτές δεν έρχονται μόνες τους. Οι σχετικές καμπάνιες απορροφούν προϋπολογισμούς μέχρι και κάποιων εκατομμυρίων δολαρίων, η παγκόσμια κρίση επηρέασε αρκετά και τον κινηματογράφο, και κυριότερα, τα είδη που κάνουν (πιο) αδύναμα τα γόνατα των παπούδων της Ακαδημίας, τα μεγάλα δράματα, είναι.. μεγάλα δράματα και στα ταμεία τα τελευταία χρόνια, οι καιροί άλλαξαν γενικότερα και οι καιροί απαιτούν ψυχαγωγία light ειδικότερα. Πιο χαρακτηριστικά πέρσι η Paramount δε βλεφάρισε προτού στείλει το Shutter Island (2010) και τον Martin Scorsese εκτός εποχής βραβείων, για να καλύψει τρύπες στους ισολογισμούς της και να γλιτώσει ταυτόχρονα τα έξοδα κύρους, και ακόμα χαρακτηριστικότερα, αυτό το project με τον Mark Wahlberg στον κεντρικό ρόλο, χρειάστηκε να περάσει χρόνια μετρήματος των εμπορικών του μούσκουλων προτού πάρει μια ευκαιρία να αποδείξει την αξία του σε καμιά σκοτεινή αίθουσα.

Υποψήφιος για César πρωτοεμφανιζόμενου με το ντεμπούτo του, το Nord (1991), κσι μερικά χρόνια αργότερα για ταινία, σκηνοθεσία και σενάριο με το Le Petit Lieutenant (2005), ο Xavier Beauvois πήγε στις Κάνες τον περασμένο Μάη, για να δοκιμάσει για δεύτερη φορά την τύχη του με το Χρυσό Φοίνικα, μετά τη βράβευσή του απ’ την επιτροπή, για το N'oublie Pas que tu Vas Mourir (1995), μισή δεκαετία πριν. Στο μεγάλο βραβείο δεν έφτασε, γύρισε όμως στο Παρίσι με το buzz του φαβορί, το Grand Prix του φεστιβάλ απ’ την επιτροπή, την αίγλη ενός απ’ τους πιο συζητημένους τίτλους του διαγωνιστικού και την κριτική αναγνώριση που χρειαζόταν, για να φτάσει πριν μερικές ημέρες να αποτελέσει την επίσημη πρόταση της Γαλλίας για τα ερχόμενα Όσκαρ.

Το φεστιβαλικότερο φεστιβάλ του πλανήτη έκλεισε ξημερώματα της Δευτέρας τις πόρτες του έχοντας επιβεβαιώσει την επιστροφή της κινηματογραφικής παραγωγής, και όχι μόνο επειδή το κοινό του βρήκε για να βραβεύσει ταινία με πολλά μεγάλα ιπτάμενα παλιάς κοπής οσκαρικά βελάκια να τη δείχνουν. Το King's Speech του Tom Hooper, ταινία εποχής του αναπάντεχου Βρετανού βασιλιά Γεωργίου του 6ου που παρουσιάζει τη προσπάθειά του να εμπνεύσει τους υπηκόους του πριν τον Β' Παγκόσμιο, κέρδισε το μεγαλύτερο από τα βραβεία κοινού, αλλά ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής της διοργάνωσης ήταν οι αγοραπωλησίες που μάλλον ξεθέωσαν τους επιχειρηματίες περισσότερο από τους μανιασμένους κινηματογραφόφιλους που τρέχαν να προλάβουν και τις 246 ταινίες του προγράμματος.

Δεύτερος στις ψήφους μανιασμένων και μη, ο First Grader του Justin Chadwick, ένας 84χρονος Κενυάτης που παλεύει να μορφωθεί, είχε μεν κι αυτός μια πραγματική ψυχοτονωτική ιστορία να αφηγηθεί αλλά κάτι ηπείρους ταπεινότερη, οπότε η κατάληξή του ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένη πριν του αγοράσει τα δικαιώματα η National Geographic. Στο μάλλον αδύναμο φέτος Midnight Madness, τα σταμπαρισμένα από τη Cadillac δημοκρατικά βραβεία πήγαν σε Stake Land και Fubar II, μια indie βαμπιροπαραγωγή του Larry Fessenden που δε συγκίνησε και κανέναν παρά τον αναμενόμενο επαγγελματισμό της, και μια συνέχεια cult καναδικής παραγωγής του 2002 που συγκίνησε τους beer trunk humpers που τη περίμεναν. Στα ντοκιμαντέρ, στάμπα επιδοκιμασίας πήραν το Force of Nature: The David Suzuki Movie που μπορεί να υποψιάστηκες ήδη ότι αφορά τον περιβαλλοντιστή David Suzuki και το Nostalgia de la Luz που είχε παίξει εκτός συναγωνισμού στις Κάνες, ενώ κριτική αναγνώριση χωρίς σφραγίδα πολυτελείας έλαβαν από τη FIPRESCI τα L'Amour Fou και Beautiful Boy.

Παράλληλα με το γράψιμο του σεναρίου της επόμενης ταινίας μου, Η Πόλη μιας Νεκρής Γυναίκας, μελετούσα τα έργα μεγάλων και μοναδικών σκηνοθετών: έργα που είχα γνωρίσει στην εφηβική μου ηλικία, έργα κλασικών δημιουργών, που άλλαξαν για πάντα στη συνείδησή μου, το τι σημαίνει ποιοτικός και εγκεφαλικός κινηματογράφος. Κινηματογράφος σαν αυτόν του Michelangelo Antonioni, του Ingmar Bergman, του Robert Bresson, του Luis Buñuel, του Sergei Eisenstein, του Howard Hawks, του Shôhei Imamura, του Fritz Lang, του Andrei Tarkovsky, του Jean-Luc Godard και άλλων σπουδαίων δημιουργών.

Αν το Capitalism: A Love Story (2009) του Michael Moore, ήταν η πιο άμεση αντίδραση στο παγκόσμιο ντόμινο που έβαλε σε κίνηση η κατάρρευση του οικονομικού συστήματος στην Αμερική, και ως τέτοια, παρουσιάστηκε με τη σπιντάτη αισθησιακότητα που έχει ανεβάσει τον δημιουργό της στις κορυφές των αφυπνιστών των μαζών, το Inside Job (2010) του Charles Ferguson, μολονότι μερικά χρόνια καθυστερημένο, φαίνεται να είναι η διεξοδικότερη, αναλυτικότερη, σαφώς τεχνοκρατικότερη, αλλά εξίσου ευανάγνωστη επαναφορά του θέματος, που απ’ την πρώτη της αποκάλυψη πριν μερικούς μήνες στις Κάνες, έχει δείξει ότι μπορεί να φτάσει εκεί που δεν τα κατάφερε να (ξανα)πάει ο Moore: στην πεντάδα κι ύστερα στην κορυφή, των ερχόμενων Όσκαρ.

49% Motherfucker. 51% Son of a bitch.

Έπρεπε να το περιμέναμε πέρσι, όταν καλούσαμε τον Vincent Moon στο Φεστιβάλ για να παρουσιάσει το παρ'ολίγον βραβευμένο του (στο εδώ Μουσικό Διαγωνιστικό) ντοκιμαντέρ All Tomorrow's Parties (2009), ότι θα σκεφτόταν κάτι εντυπωσιακό και ιδιοφυές για να αφήσει το στίγμα του στην Αθήνα. Τον ξέραμε και τον λατρεύαμε ως τον άνθρωπο που είχε σκηνοθετήσει τα πιο εμπνευσμένα live βιντεάκια για μερικές από τις αγαπημένες μας διεθνείς μπάντες. Έχει βάλει τους Sigur Rós να παίξουν σε ένα παριζιάνικο μπιστρό, τους Arcade Fire μέσα σε ένα ασανσέρ, τους Patrick Watson να αυτοσχεδιάζουν στο μετρό. Έχει σκηνοθετήσει περιοδείες των National. Έχει ανακαλύψει συναρπαστικούς μουσικούς στην Ιαπωνία. Και, στη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα, γύρισε το A Temporary Area in Athens (2010).

Ένας πατέρας οργανώνει την απαγωγή του γιου του, όταν τον βλέπει να ερωτεύεται με την πανηδονίστρια ετεροθαλή αδερφή του, κι αυτή είναι η άποψη του Aleksi Salmenperä, όχι μόνο για την ψυχρότητα των δεσμών αίματος των Φινλανδών, αλλά και για την ακρότητα των δεσμών χειραγώγησης που κρατούν δεμένες τις οικογένειες της Δύσης.

Στα 45 Τετραγωνικά κατέληξα μέσα από ανάλογα προσωπικά βιώματα με αυτά της πρωταγωνίστριας. Σαν άτομο πάλευα από μικρός με την οικονομική ανέχεια, ενώ, σαν δημιουργός έπρεπε να κάνω ταινίες με ελάχιστους, έως ανύπαρκτους πόρους. Αυτό το οικονομικό βάσανο - το οποίο ζει πολύς κόσμος - αποφάσισα να το κάνω θέμα του ίδιου του έργου μου.

Την παγκόσμια πρεμιέρα του, θα κάνει απόψε στις Νύχτες Πρεμιέρας το Χάρισμα (2010), το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Χριστίνας Ιωακειμίδη, που γίνεται έτσι η πρώτη δημιουργός που βγάζει ταινία υπό την ασπίδα της Ekso Productions, με τίτλο χωρίς το κακό μέσα του. Σύζυγος του Γιώργου Νούσια και βοηθός σκηνοθέτη στο δικό του ντεμπούτο, η Ιωακειμίδη αφού μαθήτευσε δίπλα σε δημιουργούς όπως ο Ντένης Ηλιάδης και ο Πάνος Χ Κούτρας και μάζεψε πρακτικά, θεωρητικά και τυπικά προσόντα από το London Film School, έγραψε το σενάριο για το Χάρισμα, βασιζόμενη στο Home (2003), μια από τις μικρού μήκους δουλειές της που πάντα ήθελε να μεγαλώσει. Ξαναπιάνοντας την ιστορία ενός άντρα και μιας γυναίκας που έρχονται μαζί, όχι γιατί ερωτεύονται, αλλά γιατί δεν θέλουν άλλο να είναι μόνοι, η Ιωακειμίδη βάζει δυο διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες, να μπλέκουν τις ζωές και τις αναποδιές τους και όπως ο τίτλος υπονοεί, να μπλέκουν και τα ονόματά τους για να βρουν ότι ο ένας είναι για τον άλλον το χάρισμα που έψαχνε.

Βάζοντας τον Kevin Spacey στη κούρσα των οσκαρικών ερμηνειών, το Casino Jack (2010), δραματική αναπαράσταση ενός απ' τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στα αμερικάνικα lobby, έχει κλείσει για τα ξημερώματα το κοκκινότερο των χαλιών στο Toronto. Σκηνοθετημένο από τον George Hickenlooper του Factory Girl (2006), το φιλμ αγοράστηκε τη προηγούμενη βδομάδα από την ATO Pictures και σχεδιάζει έξοδο το Δεκέμβρη, περίπου τις μέρες που ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ιστορίας θα βγαίνει από τη φυλακή.

Πίσω στα 70s, ένα ζευγάρι Chippewa αρνούνταν να πληρώσουν φόρο ιδιοκτησίας στη Minnesota αφού στην Αμερική οι Ινδιάνοι έχουν περιορισμένη κυριαρχία στους καταυλισμούς τους από το Σύνταγμα ακόμα, η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο, που αποφάσισε και ακόμα παραπέρα, ότι οι Πολιτείες δεν είχαν δικαίωμα να ρυθμίζουν τις δραστηριότητες των Ινδιάνων στη γη τους. Το παραθυράκι που άνοιξε ήταν διαστημικά γιγαντιαίο, και μέσα σε λίγα χρόνια άρχισαν να αναπτύσσουν περήφανες κυρίαρχες ανεξάρτητες τζογοδραστηριότητες όλες οι φυλές. Flash forward μερικές δεκαετίες αργότερα, τα καζίνα έχουν επιτραπεί στους Ινδιάνους και με νόμο, που όμως δίνει το δικαίωμα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να έχει λόγο στο παιχνίδι, βάζοντας κάτι άπειρες φυλές με τεράστια οικονομικά συμφέροντα σε συνεχή σύγκρουση με τις τοπικές κυβερνήσεις. Κάπου εδώ μπαίνει στην εικόνα από τα δεξιά της σκηνής ο Jack Abramoff, ορθόδοξος Εβραίος, μελετάει τη Torah, απαγγέλει ατάκες από τον Βιολιστή στη Στέγη που τον βοηθάνε να γίνει ακόμα καλύτερος άνθρωπος, δουλεύει λομπίστας στη Preston Gates & Ellis και στη Greenberg Traurig, και προωθεί τις ρεπουμπλικάνικες διασυνδέσεις του όσο στήνει κομπίνες με έναν Michael Scanlon για να κατακλέβουν ανυποψίαστους και μη.

Συνήθως όταν θέλω να σκεφτώ κάτι δημιουργικό, φορτώνω μερικές καινούριες μουσικές στο i-pod, βάζω στα αυτιά μου ακουστικά και παίρνω τον ηλεκτρικό, ή το τρόλεϊ, ή κάποιο λεωφορείο, χωρίς να πηγαίνω κάπου συγκεκριμένα. Έτσι το Tungsten είναι ένα γνήσιο τέκνο των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς της Αθήνας. Εκεί συνάντησα σχεδόν όλους τους χαρακτήρες του έργου. Τον ελεγκτή, τον λαθρεπιβάτη, τον τύπο που διαβάζει τις "Οδηγίες για μία πετυχημένη συνέντευξη σε 30 λεπτά". Πρώτα βρήκα τους χαρακτήρες και μετά έφτιαξα μία μικρή ιστορία, μέσα στην οποία κινούνται. Μία ιστορία που μιλάει μεν για τη βία που μας περιστοιχίζει, αλλά τη δείχνει μόνος ως προς τα αποτελέσματά της.

Τέσσερις άγνωστοι κλείνονται σ’ ένα ασανσέρ και παίζουν την κολοκυθιά.

Το όνομά της είναι Salt, Evelyn Salt. Και διαθέτει άδεια να σουφροχειλιάζει. Απειλητικά.

Σκοπεύοντας να σαρώσει τα ταμεία το Δεκέμβρη, στην Ευρώπη τουλάχιστο όπου μάλλον θα αποκτήσει και πιο εκλεπτυσμένο τίτλο στιλ ΤΖΟΝΙ ΝΤΕΠ και ΑΝΤΖΕΛΙΝΑ ΤΖΟΛΙ στη ΒΕΝΕΤΙΑ (2010), η καινούρια δουλειά του Florian Henckel von Donnersmarck έχει από σήμερα trailer στην επίσημη σελίδα της παραγωγής. Τυπικά βασισμένη στον Anthony Zimmer (2005) του Jérôme Salle, η ταινία δεν έχει βέβαια φιλοδοξίες για βραβεία, και η εποχή εξόδου της φαίνεται να προήλθε από την ανυπομονησία του StudioCanal που μπλέχτηκε έχοντας τα δικαιώματα του πρωτότυπου.

Το project ήταν αρκετό καιρό σε ανάπτυξη στη Spyglass αλλά φαίνεται να πήρε τελικά μπροστά όταν το ανέλαβε ο Graham King, προφανώς μετά την αναστολή της συνεργασίας του τελευταίου με τη Warner και την υπογραφή καινούριας με τη Sony. Προτού ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο παραγωγός φρόντισε να σβήσει με δηλώσεις του όλα τα ονόματα που ακούγονταν με τα χρόνια να κολλάνε στο έργο, κράτησε μόνο την Angelina σαν αιώνια πιστή του ένα πράμα, προσθέτοντας και τον Johnny σαν μαγεμένο από το "really, really special" γαλλικό φιλμ και/ή το σενάριο. Λόγω WGA βέβαια, ο King δε μπορεί να διαγράψει με την ίδια ευκολία το καταχέριασμα που έφαγε το αρχικό σενάριο του Julian Fellowes, από αρκετές διορθώσεις μέχρι ο Christopher McQuarrie να το ξαναγράψει από την αρχή, και πριν ο Von Donnersmarck προσθέσει πινελιές ώστε να υπάρχει και πολύ από Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (1959), Κυνήγι του Κλέφτη (1955), Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968), Άνθρωπο Σκιά (1934) και φυσικά Ροζ Πάνθηρα (1963).

Μάλλον το πρώτο στην ιστορία χολιγουντιανό remake ισραηλινής παραγωγής, το Debt (2010) του John Madden, ψάχνει καταξίωση τα ξημερώματα στο Roy Thomson Hall, έχοντας πάρει συγκρατημένες και σκόρπιες θετικές κριτικές μέχρι τώρα. Κατασκοπικό θρίλερ σε δυο ιστορικές περιόδους, το φιλμ ακολουθεί τριπλέτα στελεχών της Mossad, στα 60s που αναλαμβάνουν να απαγάγουν τον φανταστικό "χειρούργο του Birkenau" για να τον πάνε να δικαστεί, και στα 90s που έρχονται στην επιφάνεια τα μυστικότερα της μυστικής αποστολής.

Θεωρητικά το φιλμ ανήκει περισσότερο στη Helen Mirren, η κόρη της γράφει βιβλίο για να αφηγηθεί τι έγινε στα 60s πιέζοντας τη κατάσταση στο να εκραγεί, η ίδια έχει πιστωθεί στο Ισραήλ με το μεγαλύτερο μερίδιο της επιτυχίας της αποστολής, και γύρω από αυτήν εξακολουθούν να ανάβουν τα πάθη του ερωτικού τριγώνου που είχε προκύψει με το που βρέθηκαν ένα γυναικείο και δυο αντρικά ονόματα στο cast πίσω στην Ανατολική Γερμανία. Αλλά όπως βλέπεις και στο trailer, τη πραγματική λάμψη στο Debt τη δίνουν τα ατσάλινα μπούτια της Jessica Chastain, που δε σε πείθει μεν και πολύ παραπάνω από την Angelina Jolie ότι μπορεί να σε δείρει (κάτι λίγα κιλά παραπάνω σε πείθει, για την ακρίβεια), όμως περιμένει τα φλας της δημοσιότητας για μήνες και ως κυρία Brad Pitt στο ακόμα άφαντο Tree of Life (2011) του Terrence Malick, και η εμφάνισή της εδώ είναι το coming out party της, σύμφωνα με όσους έχουν δει τη ταινία και όχι μόνο.