Γαλλίδα γκαλερίστα συναντά Βρετανό συγγραφέα και τον παίρνει για περίπατο και παρλαπίπα.

Ο μάγος που προσπαθούσε να κατακτήσει τον μικροσκοπικό πολιτισμό της αυλής, έχει περάσει στην από 'δω μεριά και μαζί με το σώμα του, έχει μεγαλώσει και τα επεκτατικά του σχέδια.

Φιλόδοξη στα όρια της νεύρωσης και επικεντρωμένη στο στόχο της ιδιοκτήτρια ζαχαροπλαστείου, αναγκάζεται να αναθρέψει το ορφανό βαφτιστήρι τους με ψιλοτεμπέλη βοηθό σκηνοθέτη σε αθλητικό κανάλι που κυνηγάει οτιδήποτε σε θηλυκό κυκλοφορεί γύρω του.

Χολιγουντιανός σταρ σε υπαρξιακή κρίση. Τελεία.

Σα στόχος δολοφονικής ομάδας και για να την αντιμετωπίσει, ένας πρώην πράκτορας της CIA μαζεύει τη δικιά του από τα γηροκομεία.

Ξεκίνησε με την κόπια της πρώτης του ταινίας στη μασχάλη, ψάχνοντας με το φακό αίθουσα να την προβάλει. Κατέληξε να τη βγάζει σε DVD, πριν ανέβει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για να πάρει το βραβείο και τη στήριξη της ΠΕΚΚ και να απαιτήσει τον ελάχιστο χρόνο της στις αίθουσες, που έκανε το Σπιρτόκουτο (2002) ένα αντικείμενο αφοσιωμένης λατρείας απ’ τους φανατικούς που το ανακάλυψαν. Τέσσερα χρόνια μετά, έχοντας ήδη γίνει ένα απ’ τα πιο στιβαρά ονόματα της ανερχόμενης ελληνικής σκηνής, άνοιξε τη δεύτερη ταινία του στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, και ταξίδεψε σε Πουσάν και Σικάγο, πριν επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, για να διχάσει πάλι κόσμο και πάλι να φτύσει αίμα για να εξασφαλίσει διανομή. Οι αποκλειστικές προβολές στον Μικρόκοσμο, μετατράπηκαν σε γύρο θριάμβου για την Ψυχή στο Στόμα (2006), που τον καθιέρωσε ως έναν ασυμβίβαστο, σκοτεινό δημιουργό. Φέτος, ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με τον Μαχαιροβγάλτη (2010) (και την υποστήριξη του Movies for the Masses), έχοντας αποδείξει ότι πως όταν ο Οικονομίδης κάνει ταινία, κάθεσαι να την δεις, με τον ίδιο τρόπο που όταν μιλάει, κάθεσαι και τον ακούς. Ακόμα περισσότερο, όταν μιλάει αποκλειστικά, και για την επόμενη ταινία του.

Πίσω από τις σοβαρές και έντονες αντιδράσεις για το Χρυσό Λιοντάρι του Somewhere (2010) στη φετινή Βενετία, κρύφτηκαν κάπως οι λιγότερο πολιτικές των κριτικών για το Αργυρό στο Balada Triste de Trompeta (2010) του Ισπανού Álex de la Iglesia, για ένα φιλμ που ακολουθεί δυο παρανοϊκούς κλόουν στην αρχή και το τέλος της εποχής του Franco, και μπορείς να πεις ότι επιχειρεί να λυτρώσει τις αναμνήσεις της με αλυσοπριονικό ηλεκτροσόκ. Από πρώτο χέρι και με αφορμή το ιταλικό trailer που έβγαλε πριν μερικές μέρες ο Todd Brown στο Twitch, σου μεταφέρει συνοδευτικά τον τόνο και του φιλμ και των αντιδράσεων, ο Άκης Καπράνος.

Ο πατέρας της παρατάει τη μάνα της για να ξαναγίνει νέος, η μάνα της το ρίχνει στα μέντιουμ και τα φαντάσματα, κι ο άντρας της σιχαίνεται την ανικανότητά του να γίνει ο συγγραφέας που φανταζόταν. Οπότε κι αυτή, αρχίζει να ψάχνει τον ψηλό μελαχρινό ξένο, που μάλλον είναι ξένη.

Δεκαπεντάχρονο αγόρι ξεκινά από το Κόσοβο για να συναντήσει τον πατέρα του ο οποίος έχει εγκαταλείψει πριν πολλά χρόνια την οικογένεια του και έχει ξαναρχίσει μια νέα ζωή στο Όσλο.

Οικογένεια μετακομίζει σε μεγαλοαστικό προάστειο με στόχο να επιδείξει εκεί ότι έχει και, κυρίως, δεν έχει.

Λυκάκια από ίδια αγέλη, αλλά διαφορετική κάστα, μαθαίνουν ότι η αγάπη δε μασάει από τέτοια, όταν μεταφέρονται με τη βία στην άλλη άκρη της χώρας, και αναγκάζονται να ταξιδέψουν μαζί για να γυρίσουν πίσω.

Από το 2004 μέχρι το 2008 ο Mark Zuckerberg, συνιδρυτής και CEO του Facebook, βρίσκονταν σε δίκη με τους ιδρυτές του ConnectU και συμφοιτητές του στο Harvard, που τον κατηγορούσαν για απάτη. Η υπόθεση έκλεισε εξωδικαστικά.

Μετά την αναπάντεχη ευστοχία στην επιθετικότητα του Taken (2008) και το στραβοπάτημα του The A-Team (2010), ο Liam Neeson συνεχίζει την πορεία του προς την όψιμη καθιέρωσή του ως βασιλιάς του ξυλοφορτώματος, με το Unknown, που σε αξία παραγωγής τουλάχιστον, σημειώνεται και ως το υψηλότερο σημείο της καριέρας του Jaume Collet-Serra, του Ισπανού σκηνοθέτη που είχε αφήσει κάποια δείγματα ευχέρειας στην διαχείριση του suspense πέρσι με το Orphan (2009), αλλά βουτάει τώρα σε σκοτεινότερα νερά, σ’ αυτό το ψυχολογικό θρίλερ Αμερικάνου γιατρού που έρχεται στην Ευρώπη για να πάθει αμνησία, και μαζί με τη δική του, να χαθεί κι η μνήμη όσων τον ήξεραν. Συμπεριλαμβανομένης της πορσελάνινης γυναίκας του.

Με τη παραδοσιακή.. cooler than ΗΒΟ βρετανική συνταγή, το Made in Dagenham (2010) του Nigel Cole ανοίγει σε κάνα μήνα στην Αμερική στοχεύοντας πορεία μέχρι το Kodak Theatre μέσω ευτυχισμένων θεατών, και η Sony Classics του έραψε σχετικό επίσημο ένδυμα στο trailer που κυκλοφόρησε για αμερικάνικη κατανάλωση τη Παρασκευή. Πιθανά για να εξισορροπήσει το βρετανικό trailer που είχε φορέσει στη παραγωγή κάτι πιο άνετο και αποκαλυπτικό προς ενθουσιασμό των Μαζών, η SPC τονίζει τώρα αν δε κατάλαβες τη Sally Fieldικότητα της ιστορίας, κομπλέ με μεγάλη φωτεινή "συνηθισμένο κορίτσι που πέτυχε κάτι ξεχωριστό" επιγραφή, προς ενθουσιασμό της Αμαλίας Μουστάκη που συνεχίζει να κρεμάει πανό I WANT SEX EQUALITY στον μαζοτοίχο για να τα διαβάζουμε σαν I WANT SEX οι φαλλοκράτες υπόλοιποι.

Στη πρωτεύουσα των γειτονιών του εγκλήματος, Charlestown ή χαϊδευτικά Town, ο πρίγκιπας των ληστών χάνει τη καρδιά του για τη διευθύντρια ενός ακόμα υποκαταστήματος που ξαλαφρώνει με τους κολλητούς του.