Ξεκινώντας από τα ρουτούμπια κυκλοφορεί από χτες στα διαδίχτυα και ένα πρόμο για τη δεύτερη ταινία με τον Neil Gaiman στα σεναριακά credits και τη πρώτη που βασίστηκε σε αυτόνομο έργο του.

Υπεραυτόνομο μάλλον αφού τα limited series που είχε βγάλει με τον Charles Vess κάτω από τον τίτλο Stardust, στα τέλη του 20ου αιώνα, τα έκανε στη συνέχεια και νουβέλα. Με κεντρικό ήρωα έναν νεαρό που, όπως δείχνει και το πρώτο μισό του πρόμο και αναφέρει και η επίσημη σύνοψη, θα πρέπει να περάσει στην απέναντι πλευρά ενός.. τοίχου για να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του (και ωραίας του χωριού του τοίχου). Από κει και πέρα το βίντεο, αποκυρηγμένο ήδη από τον συγγραφέα στο blog του, είναι περισσότερο αξιόλογο απ' ότι θα περίμενες. Φανερά βέβαια συγκολλημένο από υλικό στο στάδιο της παραγωγής και με το θέμα των Πειρατών να δίνει το ρυθμό, έχει στιγμές που γίνεται συναρπαστικό. Ειδικά στα μακρινά πλάνα και στις σκηνές με τη Michelle Pfeiffer να λάμπει. Από την άλλη, πέρα από τα ψηφιακά εφέ που ουσιαστικά είναι ανύπαρκτα, κάποιες άλλες σκηνές είναι απαράδεκτες και ειδικά όλες με τη Claire Danes να κάνει το χοντροκομμένο αντίγραφο της Gwyneth Paltrow.

Ο συγγραφέας έχει μια θέση στη μυθολογία των κόμικ για τον Sandman του (και το βούλωμα στον McFarlane) αλλά το σενάριο για το MirrorMask (2005) το 'γραψε κατά παραγγελία, για να γεμίσουν τα ράφια των ντιβιντάδικων στη κατηγορία "οικογενειακό φανταστικό". Ο σκηνοθέτης, Matthew Vaughn, έχει αποκτήσει ακόμα και στην Ελλάδα καλτ φήμη για το Layer Cake (2004) (και έκανε και πριν τον παραγωγό του Guy Ritchie) αλλά παράτησε στη μέση τους τρίτους X-Men μέσα σε φήμες ότι τους κατέστρεφε. Και η ταινία που έψαχνε ημερομηνία μέχρι πολύ πρόσφατα, θα βγει τελικά στις 10 Αυγούστου απέναντι στο τρίτο Rush Hour.

Όπως είναι κανόνας για τη Pixar, το τίζερ για την επόμενη παραγωγή της βγήκε στις αίθουσες προσκολλημένο στη προηγούμενη, τα Cars (2006). Λίγο νωρίτερα είχε ξεχυθεί στα internets, στα Γαλλικά όμως. To τρέιλερ του Ratatouille (2007) που αποτελεί τη φετινή πρόταση της εταιρίας με τη καλυτερότερη φήμη στο 3D animation, έχει προγραμματιστεί να βγει με το Meet the Robinsons (2007), της μαμάς (πια) Disney, στα τέλη του μήνα. Αλλά η ταϊβανέζικη εκδοχή του κάνει το γύρο των διαδιχτύων από χτες, ευτυχώς υποτιτλισμένη.

Αυτή τη φορά (σε αντίθεση με το γαλλόφωνο τίζερ που βγήκε και αγγλόφωνο) δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι την ίδια εκδοχή, χωρίς πολύπλοκους αρχαίους κινέζικους χαρακτήρες, θα δει και ο υπόλοιπος κόσμος μετά από δυο βδομάδες. Κρίνοντας όμως από το γιαπωνέζικο τρέιλερ (που δε μπορώ να το βρω πια online) των απίθανων Απίθανων (2004), αυτή είναι και η καλυτερότερη βερσιόν. Αφού επικεντρώνεται παραδοσιακά ήρεμα ασιατικά στην ιστορία και τους χαρακτήρες (έστω και χωρίς αλλόφρονες γιαπωνέζους εκφωνητές να προσπαθούν να συντονιστούν με τα χείλια των ηρώων στη μετάφραση). Και φέρνει στο επίκεντρο την εκπληκτική δουλειά που έκανε και πάλι ο Brad Bird στη σκηνοθεσία. Ο πραγματικός κύριος Απίθανος της Pixar και ήρωας των Μαζών δεν είχε μπλεχτεί όμως στο project από την αρχή. Το είχε αναλάβει ο Jan Pinkava με Όσκαρ κινουμένου σχεδίου μικρού μήκους για ένα από τα άπειρα εκπληκτικά μικρομηκάδικα της εταιρίας, το Geri's Game (1997), και.. δεν έκανε και πολλά μετά. Και με αυτή τη.. κεκτημένη ταχύτητα ανέλαβε προφανώς να μαγειρέψει και το "rat-a-too-ee" και κάπου του έκοβε η συνταγή. Έτσι ο κύριος Bird έσκισε με μια κίνηση το σακάκι και το πουκάμισό του για να αποκαλύψει από κάτω τη κόκκινη φόρμα με το B στο στήθος. Kαι να υπερασπιστεί τη μητρόπολη των κινουμένων σχεδίων από κάτι χαρούμενους πιγκουίνους που μετά το χορό που κάναν για τη Warner πήγαν στη Sony να σερφάρουν κι αυτοί τον Ιούνη, στο Surf's Up (2007).

Το σενάριο λοιπόν ξαναγράφτηκε από την αρχή αλλά τα σκηνικά στα οποία είχε γίνει τεράστια δουλειά παρέμειναν. Μαζί με την ανησυχία για την έκβαση ενός φιλμ με πρωταγωνιστή ένα πόντικα των υπονόμων. Και μπορεί όλοι να υποπτεύτηκαν από την αρχή, και να έχει γίνει κοινό μυστικό της βιομηχανίας από το χειμώνα, ότι το φιλμ παλεύει να γίνει.. ποσοστό της εμπορικής επιτυχίας προηγούμενων αντίστοιχων προϊόντων. Αλλά για μένα μόλις έγινε το πιο αναμενόμενο του καλοκαιριού.

Μπορεί ο verbal να χρειάστηκε βοήθεια για να την εντοπίσει στο τρέιλερ και να ψάχνεις να τη βρεις ανθυποδέκατη στα credits, αλλά η Fergie (κατά κόσμο Stacy Ferguson) είναι η πρωταγωνίστρια του ματιού στο Grindhouse (2007). Και το επιβεβαιώνει με το εξώφυλλο στο τεύχος Απριλίου του MAXIM που κυκλοφορεί σήμερα κατά States μεριά.

Ήδη είπαμε από πέρσι τον Μάη ότι η φροντγούμαν των Black Eyed Peas (και Dutchess μόνη της από το Σεπτέμβρη) έχει ένα ρολάκι στο gory Planet Terror του Rodriguez. Και αυτή την εποχή μαυρίζει το κωλαράκι της (στον ήλιο). Και η Rosario Dawson δυστυχώς δε τη συντροφεύει στη φωτογράφιση για να συνεχίσω να συγκρατώ τα σάλια μου. Και το μόνο αξιόλογο παρατήρησης στη Mary Elizabeth Winstead και τη Rose McGowan από τις υπόλοιπες του καστ που διακοσμούν το εξώφυλλο, είναι ότι η τελευταία φαίνεται να άρχισε να τρώει και τίποτάλλο εκτός από τον Rodriguez (ή της φωτοσόπιασαν παραπάνω κιλά που θα 'ναι παγκόσμια πρωτιά).

Οπότε για να πούμε και τίποτα να περάσει η ώρα (μισο)ασάλιωτα, η χτεσινή Page Six αναφέρει ότι το φιλμ δε πρόκειται να πάρει τίποτα παρακάτω από NC-17 (βλ. αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους) χωρίς σοβαρές περικοπές. Τα παραδείγματα σκηνών που χρειάζονται ψαλίδι βέβαια είναι από τα.. ψευτο-τρέιλερ του Rob Zombie και του Eli Roth που θα παίζουν ανάμεσα στα δύο έργα. Το άπαιχτο φαίνεται να είναι του πρώτου όπου "ένα χαριτωμένο, ξώβυζο κοριτσάκι είναι άγρια δεμένο σε ένα τραπέζι από σατανικές γυναίκες Ναζί πειραματίστριες που αρχίζουν να της ρουφάνε το αίμα και, ενώ ουρλιάζει από αγωνία, τη μαρκάρουν σα ζωντανό με μια καρβουνιαστά καυτή ατσαλένια σβάστικα". Και επιπλέον "όλα τα κοριτσάκια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης [των σατανικών γυναικών Ναζί πειραματιστριών] είναι ξώβυζα". Το δεδομένο βέβαια είναι ότι ακόμα και να περάσουν τους γέρους της MPAA που κάθονται και κολλάνε σε τέτοιες.. μικρολεπτομέρειες για να δώσουν rating σε μια ταινία, τα τρέιλερ δεν πρόκειται να τα δούμε στην Ελλάδα. Αφού η Odeon, όπως και άλλοι διανομείς, αποφάσισε να πάρει τη δεύτερη οψιόν των Weinstein και να βγάλει δυο ταινίες στις αίθουσες, κατακρεουργώντας τη συνολική σεξο-ματσο-κατακρεουργική εμπειρία. Το Ολλανδικό Inglorious Bastards έχει ήδη βγάλει την.. ευρωπαϊκή αφίσα, παραποιημένη να λέει "two great movies for the price of two!" και "get ready to spend some serious money!" και άλλα σχετικά για γέλια και για κλάματα.

Τα εξώφυλλα του MAXIM έρχονται αποκλειστικά από το Just Jared, μέσω του φίλου μας του JoBlo.

Στην τροχιά της η ιστορία της Πηγής της Ζωής περιστρέφεται γύρω από ένα αδιευκρίνιστης ειδικότητας επιστήμονα, λίγο πολύ όπως και στο Π (1998). Με αντίστοιχη τεράστιας έκτασης ψύχωση, να βρει τη θεραπεία για τον εγκεφαλικό όγκο που σκοτώνει την αγαπημένη του. Τα υπόλοιπα για παράλληλες αφηγήσεις και χιλιετίες αγάπης είναι μόνο η αρχή της σύγχυσης.
Στη τρίτη του ταινία ο Aronofsky δεν εγκαταλείπει, εκτός από τη τόλμη το φεύγα και τη μαεστρική υπερβολή των προηγούμενων, ούτε τους βασικούς του συνεργάτες που τους έφτιαξε και (ίσως) τον έφτιαξαν, τον Clint Mansell στη μουσική επένδυση και τον Matthew Libatique στη κινηματογραφία, με τα αναμενόμενα υπέροχα αποτελέσματα. Και δε προδίδει ούτε το όραμά του για το οποίο πάλεψε χρόνια ενάντια σε αποχωρήσεις πρωταγωνιστών αξίας Cate Blanchett, περικοπάρες προϋπολογισμού, και δημιουργικές διαφορές με καλλιτεχνάρες με αποψάρες τύπου Brad Pitt. Ούτε τους φανατικούς του φίλους που περίμεναν από αυτόν ακόμα ένα ξεχωριστό εγκεφαλικό αριστούργημα, έστω και με ψεγάδια μετά από έξι χρόνια φουρτούνας. Φουρτούνα που συνεχίστηκε και μετά το άνοιγμα της ταινίας στη Βενετία μέσα σε αποδοκιμασίες και χειροκροτήματα. Και τη σύγχυση δε βοηθάει, ούτε έχει και καμιά υποχρέωση να το κάνει, η αφηγηματική μελωδία που συνθέτει ο δημιουργός παρεμβάλλοντας εικόνες από πεντακόσια χρόνια πριν και άλλα τόσα μετά. Εικόνες που ξεπηδούν ρεαλιστικά (η μεσαιωνική μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που γράφει η πρωταγωνίστρια, για παράδειγμα) και περνάνε σε επίπεδο που, κυριολεκτικά, δεν έχει κανένα περιορισμό να πατάει στο έδαφος. Εικόνες που συνθέτουν σκηνές απερίγραπτες και αΐδιες, τολμηρές και μεγαλειώδεις που προορίζονται να τις κουβαλάς και να σε στοιχειώνουν μέχρι να τις χρειαστείς.

Με άλλα λόγια το πιο φιλόδοξο δημιούργημα του Darren Aronofsky είναι συνεπέστατο στα λοιπά με τη δημιουργική του πορεία. Διαπραγματεύεται αριστουργηματικά την αποδοχή της απώλειας και την άρνηση της λατρείας (ή τη συμφιλίωση με το θάνατο και την αποφυγή της ψυχωτικής ασφυκτικής αγάπης, αν θες να το συγκεκριμενοποιήσεις περιορίζοντάς το σώνει και καλά). Χωρίς σκληρά φτηνά και εν τέλει κατανοητά ψευτοδιανοουμενίστικα πόδια (δεν έχει πρεζάκια αποχαυνωμένα στη τηλεόραση ή ιρανούς να περπατάνε στην έρημο).

Περιμένοντας το Πάσχα στο Πήλιο, δυο φιλικά ζευγάρια και η κόρη του ενός, μπλέκουν τα μπούτια τους όταν ένας φόνος δρα ως καταλύτης για να κορυφωθεί η αναπόφευκτη ένταση που χτίζουν ανάμεσά τους τα μεταξύ τους μυστικά.Μια πενταετία μετά το Brazilero (2001) (και μια δεκαετία μετά το Βαλκανιζατέρ (1997)), ο Γκορίτσας επιστρέφει αν μη τι άλλο για να μας θυμίσει ότι οι ταινίες θέλουν το χρόνο τους για να γίνουν. Βέβαια τη συγκεκριμένη δε φαίνεται να τη βοήθησε ιδιαίτερα η διαδικασία ωρίμανσης. Παρά τις γεμάτες υποσχέσεις εντάσεις που κρύβει ανάμεσα στους χαρακτήρες το ύπουλο σενάριο με τα ενδιαφέροντα γυρίσματα από ανθρωπινοσχεσεδιάρικο σε ψυχολογικό φιλμ-νουάρ, η σκηνοθεσία το ακολουθεί κάπως αμήχανα, ενώ οι μπόλικοι παράπλευροι χαρακτήρες καταλήγουν να έχουν φολκλορικό ενδιαφέρον, αφού δεν αναπτύσσονται ποτέ σε κάτι συγκεκριμένα καθοριστικό για την πλοκή. Εκτός ίσως απ' τον ήρωα του Ερρίκου Λίτση, που λειτουργεί σα βεβιασμένο άλλοθι για τη λύση του χαλαρωμένου απ' το πελαγωμένο μοντάζ μίτου.

Οι πιο σίγουροι λέγαν ότι η Disney απλά θα άφηνε τη ταινία να πουληθεί μόνη της. Οι πιο ανήσυχοι είχαν βγάλει δελτίο καιρού με πρόγνωση για νεροποντές στα καραϊβικά ταμεία στις 25 του Μάη και αναβολή της πειρατικής απόβασης για πιο καλοκαιρινές μέρες. Όλοι βλέπαν τους ανθρώπους στα υπόγεια του κάστρου της Ωραίας Κοιμωμένης να κρατάνε μπουντρουμωμένο ακόμα και τον τίτλο του τρίτου φιλμ, χωρίς να τον έχουν επιβεβαιώσει επίσημα-επίσημα. Το τίζερ για το Σεντούκι του Νεκρού (2006) είχε χωθεί σφήνα στο περσινό Super Bowl, αρχές Φλεβάρη, με το άνοιγμά του να γίνεται τον Ιούλιο και το πλιάτσικο να ξεπερνάει κάθε ρεκόρ. Με το Τέλος του Κόσμου δυοτρείς μήνες μακριά, ούτε τρέιλερ, ούτε τίζερ, ούτε πόστερ, ούτε σελίδα, ούτε καν επιβεβαίωση του καστ ή οτιδήποτε άλλου δεν είχε σκάσει μύτη. Μόνο κάτι φωτογραφίες από δω κι από κει που η ποντικο-εταιρία έπνιγε σα ποντίκια.

Όλα άλλαξαν αυτό το σαββατοκύριακο. Πόστερ βγήκαν πεντέξι μαζεμένα, σελίδα ανέβηκε έστω και χωρίς περιεχόμενο, και το τρέιλερ μπορείς να το ενσωματώσεις (όπως συνηθίζεται πια) από τώρα στη σελίδα σου. Με τη προοπτική να παίξει όταν βγει και να ανεβεί μαζικά το ψόφιο buzz. Όταν το δούμε, στις 19 του μήνα, θα έχουμε και περισσότερα.

Λαθρομετανάστης μικροεγκληματίας εκτελεί φόνο στην Αθήνα, επιστρέφει στη χώρα του ψάχνοντας μια καινούρια αρχή, και καταλήγει στη φυλακή για την εκεί του τάση προς μικροκλοπές, αφού τον καταδόσει ο στρατιωτικός πατέρας του. Στις σκληρές συνθήκες της φυλακής, γνωρίζει το Θεό, έναν Γερμανό ισοβίτη, την τέχνη, την ανθρωπιά, και το αίσθημα της μεταμέλειας. Έτσι, όταν δραπετεύει απ' τη φυλακή κατά τη διάρκεια πραξικοπήματος, ξαναπερνά τα σύνορα κι επιστρέφει στην Ελλάδα για να παραδοθεί για το φόνο.Περιστρεφόμενο γύρω από συναισθηματική καρδιά αντίστοιχη των Ζωών των Άλλων, το Eduart θα μπορούσε να γίνει για την Ελλάδα ό,τι το οσκαρούχο hit για τη Γερμανία, αν ήταν πιο ευρύ στο ερμηνευτικό του φάσμα και πιο πλούσιο στα κεφάλαια της αφήγησής του. Η ιστορία μεταστροφής του, μεθοδική και καλοστημένη, ακολουθεί στρωτή αναμενόμενη διαδρομή, χωρίς να υποκύπτει σε μελοδραματισμούς, ούτε όμως να καταφέρνει να απογειωθεί συναισθηματικά. Η Αντωνίου έγραψε και ξαναέγραψε το σενάριο μετά από πολύωρες συνεντεύξεις με τον εμπνευστή της ιστορίας της, τον Eduart Leka, οπότε θα περίμενε κανείς πιο έντονο ξεψάχνισμα του πυρήνα του, βαθύτερη τομή στην ψυχή του φυλακισμένου, αλλά πάλι μπορεί απλά να μιλά ο κυνικός μέσα μου που τα βλέπει σχηματικά. Όπως και να 'χει, η απεικόνιση είναι σαφώς πιο πειστική απ' αυτήν του von Donnersmarck, ακόμα κι όταν ο Durmishi χάνει την ισορροπία του εκφράζοντας με επαναλαμβανόμενες μούτες τη βουβή έλλειψη δικαιολογιών περισσότερο, παρά ενοχών. Σα μικρό παιδάκι που έφαγε όλα τα μπισκότα και δεν έχει σκύλο να ρίξει το φταίξιμο. Έτσι όπως είναι πάντως, το φιλμ της Αντωνίου μπορεί να περηφανεύεται production values που ανεβάζουν την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή αρκετά επίπεδα πιο πάνω, και παράλληλα τη βγάζει απ' την εκφραστική και θεματική της μονοτονία, για να δείξει το δρόμο προς ένα εξαγώγιμο προϊόν αξιώσεων, δίχως απαραίτητα τις πλάτες της τεράστιας κατά παραγγελία παραγωγής. Ας ελπίσουμε τώρα να δούμε και κάτι πιο ψυχολογικοθριλεροειδές από τη δημιουργό, που φαίνεται πως το 'χει.