Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της κωμωδίας Ο Κολλητός Μου. Τη Δευτέρα 9 Ιουλίου στις 11 το βράδυ στο ΑΜΟΡΕ, στο Πολύγωνο.

Το τελευταίο trailer του τελευταίου μέρους της τριλογίας του Bourne κυκλοφόρησε χτες στην Apple. Προσθέτοντας αυτοκίνητα στα κυνηγητά με πόδια και μοτοσυκλέτες, και βιβλία στα κοπανητά με χέρια του teaser. Αλλά κυρίως την αποκάλυψη ότι ο Jason όχι μόνο αποκτά το "entire playbook" του Operation Treadstone αλλά και "θυμάται, θυμάται τα πάντα". Και δε πρόκειται να συγχωρήσει τίποτα, όπως προσθέτει η ατάκα του ενός από τα δυο ασπρόμαυρα πόστερ που βγήκαν πριν καναδυό βδομάδες για διεθνή κατανάλωση (και σε κοιτάνε σκοτεινά ήδη και στις ελληνικές αίθουσες).

Σε όλα αυτά πρόσθεσε επίσης ότι ο αμερικάνικος τόνος προώθησης του φιλμ είναι πιο μπλε και πιο κουνημένος, σύμφωνα με τις δικές του αφίσες, και στην παράδοση της χοροπηδηχτούλας κάμερας που έκανε mainstream η τριλογία και κλείνει μάλλον μαζί της τον κύκλο της, αφού η γενική παραδοχή είναι ότι έγινε κατάχρησή της για να κρύβονται αδυναμίες και να δημιουργούνται τεχνητά εντάσεις (και τάσεις εμετού ενίοτε). Και να περιμένεις η σειρά που επανακαθόρισε τις κατασκοπικές ταινίες να κλείσει στο επίπεδό της, όπως αγωνιά να σου δείξει το τρέιλερ αραδιάζοντας όλα της τα εμπορικά σήματα. Και να μη περιμένεις, όπως συνήθως και ακόμα περισσότερο, πολλά στοιχεία από το βιβλίο αφού θεωρείται και το χειρότερο από τα σχετικά του Ludlum, γραμμένο μετά τη καταστροφική μίνι σειρά The Bourne Identity (1988) που έθαψε, προσωρινά, τα άλλα δύο.

Ε και επειδή τίποτα δεν είναι οριστικό, μπορείς να περιμένεις σε καμιά δεκαριά είκοσι χρόνια καμιά ακόμα συνέχεια, με τον Matt Damon να έχει τελειοποιήσει την τεχνική (χρήσης όπλων συνέχεια στα χέρια ώστε στο τέλος να τα υποκαθιστά οτιδήποτε) του Kali σε τέτοιο βαθμό, ώστε να βγάζει λαγό από το καπέλο του και να κοπανάει με τις πατούσες του (λαγού) τις μύτες των αντιπάλων. Υποψήφια ονόματα είναι Jason Bourne (σκέτο) ή The Bourne Legacy όπως το τέταρτο βιβλίο (της τριλογίας) που δεν ολοκλήρωσε ποτέ ο συγγραφέας (αλλά κυκλοφόρησε φυσικά).

Με την ανακοίνωση της συμμετοχής του φιλμ στη Βενετία, και την έξοδο του trailer στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το ψιλοθαμμένο από την κριτική γυναικείο Evening (2007) της, η Focus παρέδωσε τον προπομπό του Lust Caution (2007) και στην ψηφιακή δημοσιότητα. Η Ποθοπροφύλαξη είναι η πρώτη δουλειά του Ang Lee μετά το διαβόητο βουνό, και βασίζεται επίσης σε γραπτό λόγο, αυτόν της Eileen Chang, γύρω από μια ιστορία περίπου τόσο πρωτότυπη όσο και το μίσος δισεκατομμυρίων Κινέζων για την Ιαπωνία. Φωτογραφημένη από τον Rodrigo Prieto που φαίνεται να έχει ακόμα περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες φέτος με το να καταφέρνει να κάνει ξεχωριστό ταϊβανέζικο σκηνικό Σανγκάης εποχής, η πρωτάρα πρωταγωνίστρια Tang Wei παίζει μια πρωτάρα κατάσκοπο που δε περιμένει να τη βιάσει κανένας ιαπωνικός στρατός κατοχής αλλά προσφέρεται εθελοντικά και με συναίσθημα. Και με αποστολή φυσικά.

Το φιλμ είναι ακόμα σε post-production αλλά οι Ταϊβανέζοι κριτικοί το έχουν φορτώσει ήδη με χρυσά Λιοντάρια, σύμφωνα με τον πάντα ψαγμένο Δελτίο Τύπου. Ενώ ο σκηνοθέτης που το ολοκληρώνει στη Νέα Υόρκη, μάλλον δε θα αφήσει καθόλου την πόλη, αφού το τρίτο του συνεχόμενο δημιούργημα για την Focus θα μεταφέρει στο Brooklyn το θεατρικό Un Petit Jeu sans Conséquence (που έχει γίνει ήδη ταινία στη Γαλλία).

Αν δεν έχεις καμιά σαρανταετία στην πλάτη σου, μπορεί ο τίτλος United Artists να μην σου λέει και πολλά, ή τουλάχιστον όχι τόσα όσα τα ονόματα James Bond, Ροζ Πάνθηρας και Rocky Balboa που είχε φέρει στην οθόνη στα μέσα του περασμένου αιώνα, ή αυτό του Michael Cimino που την ξετίναξε με το Heaven's Gate (1980), την φόλα follow-up του Ελαφοκυνηγού (1978). Αν έχεις όμως λίγη υπομονή, μπορεί και ν' αρχίσει να σημαίνει κάτι, με τις φιλοδοξίες που έχει γεμίσει την UA το δίδυμο Cruise/Wagner απ' όταν σκήνωσε στις προεδρικές της πολυθρόνες τον περασμένο Νοέμβρη, και τώρα ετοιμάζει να βγάλει (υπό την αιγίδα του μέχρι πρότινος νταβατζή της εταιρείας, MGM) την πρώτη της ταινία στις αίθουσες, με ξεκάθαρο στόχο τις υποψηφιότητες των ερχόμενων Όσκαρ.

Και με Meryl Streep, Tom Cruise και Robert Redford σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και τον τελευταίο και σε καρέκλα σκηνοθέτη ιστορίας αντιπολεμικής ψιλοσπονδυλωτής (που είναι πολύ της μόδας) για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν (που είναι πολύ της μόδας), είναι μάλλον απίθανο να μην πιάσει θέση στις σοβαρές πεντάδες όταν έρθει η ώρα. Το teaser (που κυκλοφόρησε στο Moviefone) το ίδιο βέβαια φαίνεται πολύ βαρύ κι ασήκωτο και κομματάκι παραφορτωμένο με Tom Cruise σε ρόλο γερουσιαστή συνεντευξιαζόμενου απ' την Meryl Streep, αφήνοντας απ' έξω το κομμάτι των πιτσιρικάδων μαθητών του Redford που πάνε στον πόλεμο για να σώσουν τη φλεγόμενη Ρώμη του ρητού. Αλλά φαντάζομαι είναι επειδή για την ώρα αρκούνται στο έντονο μουσικό θέμα, και κρατάνε για αργότερα όλες τις μεγάλες σκηνές με τα κανόνια, τις εκρήξεις, τα ελικόπτερα και τα κυνηγητά του Cruise με τους άπλυτους τρομοκράτες που θέλουν με τις περίεργες προφορές τους να καταστρέψουν τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής. Α όχι, αυτό είναι απ' το Mission Impossible. Χμ…

Το μεγάλο horror movie του φετινού καλοκαιριού, προτού δουν όλοι οι υπόλοιποι τεράστια τρύπα στον τρομο-προγραμματισμό της εποχής και χωθούν να την καλύψουν όπως ξαναματάπαμε, ήταν το Hostel: Part II (2007) στην Αμερική. Στα χαρτιά τουλάχιστο, αφού στα ταμεία δε κατάφερε να κόψει συνολικά ούτε τα $19μισι εκατομμύρια του πρώτου σαββατοκύριακου του πρώτου μέρους, που είχε ανοίξει και Γενάρη πέρσι. Με συνέπεια, ο Eli Roth να ανακοινώσει το τέλος του τρόμου για ενηλίκους, κατηγορώντας όποιον έβρισκε μπροστά του και κυρίως τη πειρατεία και τους κριτικούς (αφού όλοι όσοι πέρασαν τα δεκα- χρόνια τους, και ειδικά οι κριτικοί που δε μπορούν να τις δουν πουθενά αλλού, ξημεροβραδιάζονται στα διαδίχτυα κατεβάζοντας ταινίες). Με αποκορύφωμα ένα θέμα στο blog του που φαίνεται να κατέβασε μετά. Ακολούθησε, στη βιομηχανία, συζήτηση-φωτιά όπου έβαλε ο καθένας τον κώλο του (όπως θα 'λεγε ο cinemad), λαδωμένη από τα $20 μύρια ανοίγματος του PG-13 1408 (2007). Με μόνο πρακτικό αποτέλεσμα, η Fox ως γνήσιο κομματάκι της αχόρταγης αυτοκρατορίας του Murdoch και υπεύθυνη για την καρακαταλληλότητα των δεύτερων Τεσσάρων Φανταστικών και των τέταρτων Φανταστικών Σκληρών να σπεύσει, κατά τα φαινόμενα, να ευνουχίσει το ατίθασο τέκνο της, θεωρώντας ότι τα $48 εκατομμύρια εισπράξεων και τα με διαφορά περισσότερα φετινά εύσημα του χώρου των 28 Βδομάδων Μετά (2007) δεν είναι αρκετά για να κρατήσει την Fox Atomic μακριά από τη μεγάλη πίτα του χαρτζιλικιού των τινέιτζερς.

Η ειρωνεία είναι ότι η ρίζα του κακού (ψόφου του σοβαρού εμπορικού τρόμου) είχε και καλή δημιουργική βάση να στηριχτεί αυτή τη φορά αλλά και εξαιρετικό προχωρημένο marketing, ακριβώς όπως το Grindhouse (2007) που ακολούθησε στον πάτο του μποξόφη. Τα πόστερ (ενορχηστρωμένα από τον brilliant συμπρόεδρο marketing της Lionsgate, Tim Palen) έσπρωξαν τα όρια της MPAA παίζοντας με το τι μπορεί να δει όποιος έχει.. ευδιάθετη φαντασία, τα τρέιλερ το παίζαν τι είδε ο Γερμανός τουρίστας αφήνοντας τα υπονοούμενά τους για την ηθη-κή καθυστέρηση της ηπείρου στην οποία σκόνταψε ο Κολόμβος, και ο Eli Roth έβγαλε την αλά Ben Stiller χαμογελαστή φάτσα του και την τεράστια παλαμάρα του σε όλα τα media και τα σαλόνια. Και λέω ειρωνεία γιατί, όπως είχα γράψει αναλυτικά πριν πάνω από ένα χρόνο και είναι φανερό από ατάκες τύπου "the masterpiece of our times" που λείπουν τώρα από την προώθηση και έχουν γίνει επαναλαμβανόμενο ανέκδοτο στα σχόλια όλων των σελίδων του χοντρού που τις ξεστόμισε, το (δεύτερο) φιλμ πλήρωσε τις αμαρτίες του πρώτου. Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τόσους συνέχεια, και ειδικά σε ένα χώρο που γενικά έχει τόση νοημοσύνη και ανοιχτομυαλιά όση λείπει από αυτούς που τον περιφρονούν ή (νομίζουν ότι) τον χειραγωγούν.

Στην Ελλάδα, όπου τέτοια κύματα φτάνουν με καθυστέρηση χρόοονων και οι περισσότερες προωθήσεις ξέρουν ότι δίκτυο είναι αυτό το πράμα που στέλνει γρήγορα γράμματα και συχνάζουν πιτσιρίκια αντί για τα ουφάδικα, το σίγουρο είναι ότι τα κρέατα που τάισαν τους πεινασμένους για εικόνες της και αποτελούν το ένα από τα τρία επίσημα πρόσωπά της, είναι εδώ απαράδεκτα εντόσθια, και η ταινία έχει σταυρό την "Συνέχεια της Παράνοιας" στην ετικέτα και μια Κοκκινοσκουφίτσα απέναντι σε σέξι Λύκο στο περιτύλιγμα. Τώρα αν οι σταυροφόροι της έχουν υπόψη τι λόφο έχει ήδη ανεβεί και σε τι ιθαγενείς τη φέρουν, παραμένει αδιευκρίνιστο. Κρίνοντας από την αποστειρωμένη.. παράνοια, το κοινό-στόχος είναι είτε λάθος είτε ηθελημένα λάθος. Είτε και αποδεδειγμένα ηλίθιο ίσως, όρκο δε παίρνω.

O David Cronenberg έχει πατήσει τα 64. Και έχει να κάνει ταινία που να βλέπεται - χωρίς να θέλεις να βάλεις τα γέλια ή να τα πάρεις στον εγκέφαλο αλά Scanners (1981) - από το 1996 (τσέκαρε τη φιλμογραφία του ΤΩΡΑ!). Πολλοί θα διαφωνήσουν. Με την ίδια λογική, ο καθένας από εμάς έχει στόμα και κώλο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα της ημερός...

Το νέο του πόνημα, που πρόκειται να κάνει την φεστιβαλική του πρεμιέρα στο Toronto στα μέσα του Σεπτέμβρη, έχει για τίτλο το Eastern Promises, αλλά, βλέποντας το trailer, το μόνο για το οποίο μπορεί να υπόσχεται είναι η «βρόμα» από Dirty Pretty Things (2002), εξαιτίας σεναριογράφου (Steven Knight) και location (Λονδίνο). Τα τατουάζ που, προφανώς, παίζουν κάποιο ρόλο κλειδί στην ταινία είναι το μοναδικό στοιχείο από την παλαιότερη εμμονή του Cronenberg με τη «γεωγραφία» του σώματος, ενώ ο Viggo Mortensen με ρωσική αξάν δίνει νέα διάσταση στο άκουσμα διαλόγου ως γαργάρα (μια μέρα θα τον δούμε και σε ταινία του Αγγελόπουλου, να μου το θυμηθείτε...). Οι περισσότερο δύσπιστοι και φιλικά προσκείμενοι προς το σινεμά του Καναδού ψυχάκια ας ρίξουν και μια ματιά στο τρίλεπτο φιλμάκι που υπέγραψε για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ των Καννών φέτος, από τη σειρά Chacun son Cinéma (με τον ελάχιστα πομπώδη τίτλο... At the Suicide of the Last Jew in the World in the Last Cinema in the World) και ας προσευχηθούν γι’ αυτόν.

Ο John McClane επιστρέφει, για να σώσει την Αμερική από έναν απολυμένο δημόσιο υπάλληλο που έχει χακέψει τα συστήματα που άλλοτε προσπαθούσε να ενισχύσει. Πίσω του σέρνει τον πιτσιρικά απ' τις διαφημίσεις των Mac.
Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει απ' την τελευταία δημόσια περιπέτεια toy McClane, και τίποτα δεν έχει αλλάξει στον εκτελεστικό κλάδο της Αμερικής: όσοι άνθρωποι του Νόμου είναι αρκετά υψηλόβαθμοι για να ξέρουν κάτι χρήσιμο, είναι και αρκετά ηλίθιοι ώστε να μην ξέρουν ότι αν το χρησιμοποιήσουν, θα λύσουν μια ολόκληρη τρομοκρατική απειλή μεγέθους Αρμαγεδώνα στο πρώτο μισάωρο, χωρίς να χρειαστεί να βάλουν τον σκληροτράχηλο ντετέκτιβ να θυμάται τις εποχές που είχε δυο τρίχες παραπάνω στο κεφάλι του. Όχι πως έχει ανάγκη δηλαδή, ούτε ο McClane, ούτε ο Willis, που στα 52 κρατιέται όσο καλά χρειάζεται, για να μην έχει κανένα φόβο ντροπιαστικών κυνηγητών με την αρθρίτιδα, τύπου Firewall (2006) και The Sentinel (2006). Με επίγνωση της μυθολογίας του και της θέσης του στο φιλμικό γίγνεσθαι, συγκρατημένες φιλοδοξίες, συγκινητικές προσπάθειες για πολιτικό σχόλιο και μερικές ζορισμένες αναφορές στο παρελθόν του ήρωα, το σενάριο του Mark Bomback δίνει στον Wiseman όση πλοκή χρειάζεται για να επιδείξει τις (ανατριχιαστικά σπουδαίες) ικανότητές του στον Michael-Bay-σμό (κομπλέ με τις υστερικές εξάρσεις στη δράση) και να γεμίσει δύο ώρες και κάτι με αγνή διασκέδαση της ποικιλίας του λούνα παρκ, με ασταμάτητο ρυθμό, δυνατή δράση χαριτωμένο χιούμορ και αμερικάνικη αντρίλα, αναβιώνοντας επάξια έναν θρύλο της αμερικάνικης δράσης, χωρίς όμως να τον πηγαίνει και πουθενά παραπέρα. Καταφέρνει πάντως να αποσαφηνίσει, ότι σε μια μάχη John McClane εναντίων Jack Bauer, θα κέρδιζε με άνεση ο πρώτος, γιατί έχει καλύτερες ατάκες να πει μετά. Έστω κι αν δεν τα πηγαίνει πολύ καλά με τα ψηφιακά.