Με το προτεινόμενο απ' την Αργεντινή για τις υποψηφιότητες ξενόγλωσσου Όσκαρ και βραβευμένο πριν κάνα μήνα στο Εδιμβούργο XXY της Lucía Puenzo να παίρνει τη Χρυσή Αθηνά καλύτερης ταινίας, έκλεισε χθες βράδυ το 13ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (Κόνεξ), σε μια τελετή όχι τόσο λαμπρή, όσο τα διαμαντένια κουμπιά στο πουκάμισο του καλλιτεχνικού διευθυντή του. Φυσικά, οι διοργανωτές φρόντισαν να φέρουν όλους τους νικητές να πάρουν τα βραβεία τους, που δεν είναι καθόλου λίγο πράγμα, αν έχεις πάει μια βόλτα απ' της Θεσσαλονίκης ας πούμε. Απ' την Γαλλίδα Céline Sciamma του Naissance des Pieuvres που πήρε το βραβείο κοινού και τον Μεξικάνο Rodrigo Plá, σκηνοθέτη του La Zona, που παρέλαβε το βραβείο σεναρίου για λογαριασμό της γυναίκας του (οι οποίοι ήταν ούτως ή άλλως εδώ), μέχρι τον Ισραηλινό σκηνοθέτη του The Band's Visit που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας εν μέσω των διαπραγματεύσεων για το αν η ταινία του θα προταθεί για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, και τον πρωταγωνιστή του ΧΧΥ που παρέλαβε για λογαριασμό όλων των εμπλεκομένων στην αργεντινογαλλοσπανιόλικη ταινία για τον 15χρονο ερμαφρόδιτο (και οι οποίοι απ' όσο ξέρω, δεν ήταν προγραμματισμένοι να έρθουν από πριν).

Ένστικα αυτοσυντήρησης με κράτησαν μακριά από το διαγωνιστικό φέτος, οπότε πολλά-πολλά για τις ταινίες δεν έχω να σου πω. Ξέρω πάντως πως το βραβείο κοινού του συγκεκριμένου φεστιβάλ, σοβαρό αντίκρισμα δεν πρόκειται ν' αποκτήσει όσο (διαρρέουν φήμες ότι) εκτός απ' το κοινό, αποφασίζεται απ' τα logistics των καλεσμένων κι από προτιμήσεις άλλων, όσο πολλοί απ' το κοινό αναρωτιούνται που 'ναι οι κάλπες (οέο), ποιοι ακριβώς είναι οι υποψήφιοι (οέο), και σε ποια ταινία προσμετρούνται οι ψήφοι που μαζεύονταν σε κάλπες παρατημένες μέχρι ας πούμε και μετά τις προβολές των grindhouse. Κι όσο κι αν μπαίνει στην εφηβεία του, δεν το βλέπω να ωριμάζει, όσο οι υπότιτλοι έχουν τάσεις φυγής, οι προβολές βουβαίνονται στη μέση (ή στην αρχή), οι ψηφιακές αναπηρίες των συστημάτων έκδοσης εισιτηρίων δεν αφήνουν να γεμίσουν σωστά οι αίθουσες, κι οι τελετές γίνονται με μικρόφωνα που δεν δουλεύουν σωστά (δεκατρία χρόνια τώρα, κανείς δεν έχει βρει πώς ρυθμίζεται μια κονσόλα) και χωρίς έναν ψωροπροβολέα στη σκηνή του Αττικόν, να βλέπουμε ποιος διάολο μιλάει. Αυτά, θα μου πεις, είναι ψιλά γράμματα γι' αυτόν που πάει για τις ταινίες και θέσεις για τις τελετές δεν έχει (ούτε και για τις ταινίες βέβαια πολλές φορές), αλλά έλα, εγώ αυτά είχα να πω, κι αυτές τις συμβουλές να δώσω, αν δεν σ' αρέσουν, πέτα τες. Κατά τα άλλα, μια χαρά περάσαμε όπως βλέπεις και στο βίντεο, κι ευχαριστούμε το φεστιβάλ για τις ταινίες που μας έδειξε και τους καλεσμένους που μας γνώρισε, και βέβαια τα κορίτσια της artache για την υπομονή τους στις απαιτήσεις και τις καθυστερήσεις μας στις συνεντεύξεις. Και του χρόνου καλύτερα.

H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του Θρίλερ Στην Κοιλάδα του Ηλά. Την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Οι 13ες Νύχτες Πρεμιέρας άνοιξαν πριν 10 μέρες με μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες των Κανών, το Persepolis (2007), και κλείνουν απόψε με την προβολή του I'm Not There (2007) που συγκέντρωσε αντίστοιχα θετικά σχόλια στη Βενετία. Ενδιάμεσα προβάλλαν, όπως κάθε χρόνο, τις πιο αξιόλογες ταινίες του Sundance και φτιάξαν ένα διαγωνιστικό απ' όλο τον πλανήτη με συμμετοχές που ανακοινώνονταν σαν εθνικές οσκαρικές υποψηφιότητες όσο παίζαν (You, the Living (2007) για τη Σουηδία, The Band's Visit (2007) για το Ισραήλ, XXY (2007) για την Αργεντινή). Οπότε μπορεί να μην είδες φέτος τίποτα σε ελληνικό, αυτά τα χαρτονάκια με τις βαθμολογίες του κοινού ή κρατήσεις θέσεων για την επιτροπή του διαγωνιστικού, αλλά μάλλον δύσκολα θα πεις και ότι σου λείψαν.

Όσο για το φιλμ κλεισίματος, φαίνεται να είναι από αυτές τις ταινίες που λατρεύει ο χώρος και αφήνουν παγερά αδιάφορο (ή εντελώς χαμένο) τον μέσο θεατή. Διάφοροι υποδύονται ενσαρκώσεις του Bob Dylan σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ανάμεσά τους κι ένας μαύρος 10χρονος που θέλει να τον φωνάζουν Woody Guthrie, και πιο κοντά στην πραγματική εικόνα του τραγουδιστή είναι.. η Cate Blanchett την εποχή που, όπως λέει ο θρύλος πια, έπιασε ηλεκτρική κιθάρα (ο Dylan όχι η Cate). Ο Todd Haynes στην συνηθισμένα ασυνήθιστη έμπνευση και σκηνοθεσία, φρόντισε αυτή τη φορά να πάρει την άδεια του Dylan να κάνει ότι θέλει με τα τραγούδια του, αντίθετα με το Superstar: The Karen Carpenter Story (1987) το οποίο τα δικαιώματα ήταν ένα από τα προβλήματα που το οδήγησαν να παίζει, 20 χρόνια μετά, κάτω από άκρα μυστικότητα στο φεστιβάλ.

Για να επανέλθουμε σιγά-σιγά σε νορμάλ ρυθμούς μετά τις μυστικές προβολές και τα αξημέρωτα πάρτυ των Νυχτών (πριν βγουμε εντελώς εκτός με το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), πάρε σήμερα την ιντερνετική πρεμιέρα του trailer του El Greco (2007), που τα καλά κορίτσια της VITAMIN μας είχαν δώσει απο χτες, αλλά είχαμε κάτι μυστικές προβολές και αξημέρωτα πάρτυ και καθυστερήσαμε.

Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή (τον οποίο θα 'πρεπε να θυμάσαι απ' το Καβάφης (1996)), όπως βρωντοφωνάζει ο εύγλωτος τίτλος, είναι βιογραφία του τεράστιου ζωγράφου, Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, κι εκτός του ότι βρωμάει Όσκαρ απ' το χιλιόμετρο (όπως παρ' ολίγο και το teaser), μοιάζει και τεράστια παραγωγή, με τεράστιες φιλοδοξίες, που αν θες την άποψή μου, έχει και τεράστιες δυνατότητες. Γιατί απ' όσο ξέρω τουλάχιστον, οι ντόπιοι μοντέρ των trailer, δεν έχουν δα και καμιά τεράστια φήμη για ικανότητες να κρύβουν τις μούφες (και να'ναι καλά οι άνθρωποι γι' αυτό). Το φιλμ, που έχει ήδη μείνει στην Ιστορία ως η τελευταία εμφάνιση του Σωτήρη Μουστάκα, περηφανεύεται μουσική by Vangelis αστεράτο και σπάνιο ελληνικό cast, με τον Γιώργο Χαραλαμπίδη, τον Λάκη Λαζόπουλο, και την Ντίνα Κώνστα, αλλά και τη Δήμητρα Ματσούκα στο ρόλο της έμπνευσης, που υπόσχεται απ' τα λίγα καρέ της στο trailer, πολλές στιγμές απόλαυσης στην ταινία (για διάφορους λόγους που αντιλαμβάνεσαι και μόνος σου). Και είναι ένα ακόμα απ' αυτά που διαλέγουν να βγουν στο κοινό πριν πάνε στη Θεσσαλονίκη, δίνοντάς μας άλλο ένα πάτημα να λέμε όλα εκείνα που λέγαμε από πέρσι για τη ρετσινιά του Φεστιβάλ. Αλλά εκείνο το "οι Έλληνες αξίζουμε την ιστορία μας" στο τέλος, τί το θέλαν... Ανατρίχιαξα. Άσε που θ' αρχίσουν ν' αναρωτιούνται αυτοί που το προσυπογράφουν, γιατί δεν άξιζε κανείς Έλληνας να παίξει και τον El Greco. Και μετά άσ' τα να πάνε...

Από τον Μάη που το αφήσαμε να απολαμβάνει τις δάφνες των βραβείων του Δεκαπενθημέρου Σκηνοθετών των Κανών, το Control (2007) του Anton Corbijn δε σταμάτησε να αποτελεί μελωδική υπόκρουση σχεδόν σε κάθε σινεφίλ σύναξη του πλανήτη. Έπαιξε σε Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Πολωνία, Φιλιππίνες, Βοσνία, Βραζιλία, πήγε στο Τορόντο απ' όπου έφυγε με ακόμα μεγαλύτερο buzz, σκούπισε τα βραβεία και στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου, και σειρά έχουν πάρει, να τα ανοίξει και να τα κλείσει, διάφορα άλλα. Στο εντωμεταξύ όχι μόνο αγοράστηκε από τους Weinsteins για βορειοαμερικάνικη διανομή που ξεκινάει τελικά και νωρίς, από τις 10 Οκτωβρίου, αλλά τους άνοιξε την όρεξη να αγοράσουν και ένα (ακόμα) ντοκιμαντέρ που ξεφύτρωσε παράλληλα με θέμα τους Joy Division.

Στην Αγγλία κάνει πρεμιέρα πέντε μέρες νωρίτερα (5 Οκτωβρίου) και εδώ και καναδυό βδομάδες μπορείς να ακούσεις και όλο το soundtrack στην εθνική σχετική σελίδα. Ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έχει καταλάβει τη σελίδα του διανομέα (ναι αυτού) και απέκτησε προχτές και ντόπια εκδοχή του τρέιλερ, με αναλύσεις περί ναρκωτικών και μεγέθους επιτυχίας του συγκροτήματος. Που θα κάνουν τα κόκαλα του Tony Wilson να τρίζουν, εκεί στο μεγάλο πάρτι στον ουρανό που τα κουνάει από τον Αύγουστο. Και τα γράφω όλα αυτά, όχι γιατί το φιλμ το σπονσονάρουμε άτυπα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό και από τη Seven Films που το διανέμει στα μέρη μας, αλλά γιατί κάνει Πρεμιέρα απόψε στις 20:00 στο Αττικόν και σου 'χουμε και κάτι μπλουζάκια για να ντύνεσαι σαν εμάς.

Σύμφωνα με την προφητεία, όταν η Νύχτα είναι μεγαλύτερη της Ημέρας, ένας Μεγάλος Διαφορετικός θα έρθει να βυθίσει τον κόσμο στο Σκοτάδι. Εκτός κι αν έχεις δει πουθενά καμιά κιμωλία.Το Night Watch (2004) ξεκίναγε με τη μεγάλη μάχη μεταξύ Φωτός και Σκότους κι έβλεπες πέντε δέκα άτομα με πανοπλίες, και κυρίως ένα τύπο να σκουπίζεται κάθε τρεις και λίγο από κάτι ματωμένες ροχάλες που έτρωγε. Το Day Watch (2006) ξεκινάει με τις ορδές του Ταμερλάνου να ισοπεδώνουν, έφιππες, ένα κάστρο, περνώντας μέσα από τα τείχη σα να είναι χάρτινο σκηνικό με φεγγαράκια, για να βρουν την Κιμωλία του Πεπρωμένου. Και όπως καταλαβαίνεις η συνέχεια που δίνει ο "οραματιστής σκηνοθέτης" Timur Bekmambetov στο πρώτο του δημιούργημα είναι όχι μόνο πιο over the top ξεκούδουνη και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, αλλά ξεφεύγει εντελώς (απ' ότι λένε) και από τα βιβλία. Στη πραγματικότητα φαίνεται να μην υπάρχει σχεδόν καμία βάση στο ομώνυμο βιβλίο και κάτι ελαφρά πατήματα στο πρώτο, γι' αυτό κι ο πλήρης τίτλος ήταν κάτι σε Night Watch 2: Day Watch. Και όλο αυτό το μπέρδεμα μπορεί να μη σε αφορά και πολύ αν δε περιλαμβάνεις και πολλές σελίδες φανταστικών μυθιστορημάτων γραμμένα από Ρώσους ψυχίατρους στο καθημερινό σου μενού, όμως αν δεν έχεις δει και τη πρώτη ταινία τότε καλύτερα να στήσεις καμιά τεράστια κοτρώνα στην είσοδο του κινηματογράφου και να περάσεις με φόρα από μέσα προτού μπεις.

Οι Φύλακες της Μέρας δεν κάνουν καμία προσπάθεια να σε βάλουν στον κόσμο τους με διαφορετικό τρόπο. Έχουν, βλέπεις, να κρατήσουν το τεράστιο κοινό τους εκεί (στον κόσμο τους, και στον κόσμο του αν θες), να συνεχίσουν να μεγαλώνουν τους χαρακτήρες από κει που τους άφησαν, και έχοντας βάλει τσουβάλια ρούβλια στα ανατολικοδυτικά εφέ να βάλουν ένα τόνο εκρηκτικά και στην πλοκή σα να μην υπάρχει αύριο κι ο σκηνοθέτης λιάζεται ήδη κάτω από καμιά φοινικιά στις παραλίες της Καλιφόρνιας. Ε και μπορεί το επικό του πράγματος να είναι τελικά περισσότερο στο κεφάλι των συντελεστών όπως και η ιδέα ότι κάνουν κάτι μεγαλύτερο από χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ, αλλά παντού διακρίνεις αυτή την περίεργη σλάβικη ηθική και σε αρκετές περιπτώσεις την ιερή τρέλα και το τσιγγάνικο κέφι, που προορίζονταν να γίνουν το αξέχαστο μεγα- πανηγύρι ενός λαού για την Πρωτοχρονιά του 2006. Κι έγιναν.

Νεαρός ταραξίας καταδικάζεται σε κατ' οίκον περιορισμό και περνά τις μέρες του παίρνοντας μάτι τη γειτόνισσα. Μέχρι που γίνεται μάρτυρας φόνου στο σπίτι του άλλου γείτονα και αρχίζει ο Σιωπηλός Μάρτυς (1954) με εφήβους.Άτυπο remake του κλασικού θρίλερ του Hitchcock, το Disturbia, όπως φαντάζεσαι, δεν φτάνει το επίπεδο του original, αλλά όπως μπορεί να μην φαντάζεσαι, δεν είναι και για τα μπάζα. Αν βάλεις στην άκρη τα άλματα της πλοκής και τις τρυπούλες που ξεπροβάλουν δειλά εδώ κι εκεί, λειτουργεί μια χαρά σαν καλογυαλισμένο εφηβικό θρίλερ, που τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια για να σε κοροϊδέψει πουλώντας hip μούρη, σε αντίθεση με άλλα που σου παίρνουν το εισιτήριο και σε φτύνουν στα μούτρα. Η διαφορά με ταινίες τύπου The Hitcher (2006), είναι πως απ' τη μία δεν προσπαθεί να είναι κάτι που δεν μπορεί (βλέπε splatter κατάλληλο για 13χρονα), κι απ' την άλλη, ο Caruso ξέρει και πώς να κρατάει την κάμερα, και πώς να φτιάξει ένα κάποιο σασπένς υπονοώντας το, όταν χρειάζεται. Και ξέρει και πώς να χειριστεί το cast, αφήνοντας την Sarah Remmer να φορτώνει την οθόνη θηλυκότητα, όταν μένει κενό απ' τον LaBeouf, με την πειστική γοητεία του θαρραλέου εξυπνάκια. Ε, κι αν έχει και λίγο άρωμα από The OC στο δράμα, εντάξει, δεν χρειάζεται να το κάνεις θέμα.