Τα τρία προηγούμενα χρόνια το franchise του Saw ήταν ο αναμφισβήτητος βασιλιάς του σαββατοκύριακου του Halloween με εισπράξεις που συνεχώς αυξάνονταν. Και καμία αμφισβήτηση δεν υπάρχει ούτε για φέτος, ούτε για το 2008, ούτε για το 2009 που θεωρητικά θα σημαδευτεί από την τελευταία εμφάνιση του Billy και των διεστραμμένων ανθρωποπαγίδων. Οπότε αν δεν είσαι φαν ξέρεις τι να περιμένεις, κι αν είσαι ακόμα περισσότερο. Και σε αυτή τη λογική βασίζεται και η προώθηση της Lionsgate, με τρία trailer για τις αίθουσες που αρκούνται γενικά σε μηνύματα τύπου "if it's Halloween, it must be SAW" από τη μια, και με ένα μπαράζ από κλιπάκια που έχουν βγάλει τη μισή 90λεπτη διάρκεια του τέταρτου φιλμ online από την άλλη.

Μετά λοιπόν τις διάφορες εκδοχές του Comicon clip και του Autopsy clip που ήταν αρκετά βίαιο για να αρνηθεί να το προβάλλει το όλο και πιο family-friendly κομιξόφιλο (κατά βάση) συνέδριο, δυο νέα trailer δόθηκαν στη διαδιχτυακή δημοσιότητα δυο βδομάδες πριν την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες. Το ένα στο IGN έχει συμπιεσμένη τη σκηνή του πρώτου (απ' ότι κατάλαβα) βασανισμού υπό την εποπτεία του Jigsaw, ενώ το άλλο στην επίσημη σελίδα αποκαλύπτει τη γουρουνομούρα κοκκινοσκουφίτσα της αφίσας. Κι αν έχεις βγάλει κάνα συμπέρασμα απ' όλα αυτά πες το και σε μένα που ακόμα και η επίσημη σύνοψη, ότι κάτι πράκτορες του FBI κάπου μπλέκουν και όλοι οι άλλοι είναι νεκροί αλλά ξαναματεμφανίζονται, με έχει αφήσει μπερδεμένο (λόγω παγερής αδιαφορίας μπορείς να υποθέσεις άνετα). Πάντως, ακολουθώντας το παράδειγμα των πιο ενημερωμένων κινηματογράφοντων, την καταέψαξα την παραγωγή κάνοντας κλικ στα full credits του IMDb και μπορώ να σου πω αποκλειστικά ότι ο Darren Lynn Bousman ήταν στη σκηνοθετική καρέκλα όπως και στα δύο προηγούμενα, ενώ οι original δημιουργοί James Wan και Leigh Whannell έχουν μόνο χρέη executive producer αυτή τη φορά (για να μη τους ξανασκοτώσουν όλους μπας και ησυχάσουν όπως στο περσινό Saw III), πράγμα που σημαίνει ότι πέρασαν καμιά μέρα να πάρουν τα ποσοστά τους και να χαιρετήσουν τους υπόλοιπους, κατά πάσα πιθανότητα.

Με ένα μικρό bang φαίνεται να κλείνει ο κύκλος των παραυπερφυσικών ασιατικών θρίλερ και των αμερικάνικων remake τους, όπως μπορείς να δεις από σήμερα στο Yahoo! Movies. Με αρχή το υμνημένο και καραπετυχημένο γιαπωνέζικο Ringu / Ring (1998), η επέλαση του είδους φτάνει στο τέλος της (όσο ζεις ελπίζεις), ενώ έχει ήδη στερέψει στην πηγή, με την αμερικάνικη εκδοχή του εξίσου εικονικού Gin Gwai / The Eye (2002) των χονγκογκέζων αδερφών Pang. Αδερφών που η απόβασή τους στην Αμερική με το The Messengers (2007) προαναγγέλθηκε ακριβώς ένα χρόνο πριν και κατέληξε να τους ψάχνουν οι ναυαγοσώστες Φλεβάρη μήνα.

Φλεβάρη θα βγει στις αίθουσες τελικά και η παραγωγή των Cruise/Wagner έχοντας ήδη περάσει από τρικυμίες. Τρικυμίες που αν κάθεσαι να διαβάζεις όλες αυτές τις εκδηλώσεις προθέσεων και αρχικές συμφωνίες της βιομηχανίας και τις θυμάσαι κι ένα λεπτό μετά, θα ξέρεις ότι προκάλεσαν μια αλλαγή πλεύσης από Renée Zellweger (που δεν ήταν καν και η πρώτη επιλογή) για πρωταγωνίστρια και Paramount στη διανομή, σε Jessica Alba και Lionsgate αντίστοιχα, την εποχή που ο Υιός και η ατζέντης του είχαν πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone και άρχιζαν τα θαύματα. Ευτυχώς δεν είχαν κι αυτοί τη φαεινή ιδέα να βάψουν ξανθιά την πιο σέξι θηλυκιά του 2007, για να είναι οφθαλμοφανής και η αναγκαιότητα του remake ως προσαρμογή της ιστορίας στην δυτική κουλτούρα. Και είχαν τη φαεινή ιδέα να προσλάβουν το σκηνοθετικό δίδυμο των Ils (2006) για να απεικονίσει σκηνές σα τη θρυλική "γκόμενα μπαίνει στο ασανσέρ, έχει πίσω έναν αιωρούμενο μισοκέφαλο, ανεβαίνει τους ορόφους και βγαίνει" με τρόπο που να μη προκαλεί το γέλιο της περιγραφής της αλλά να τη κατατάσσει στις πιο τρομαχτικές του τρομοχώρου.

Η σκηνή του ασανσέρ φυσικά θα είναι και στο remake όπως δείχνουν τα ίχνη της στο βίντεο, μαζί με τα πράσινα φίλτρα των Ασιατών και τη δουλειά των Γάλλων David Moreau και Xavier Palud που φαίνεται να βγάζει μάτι κυριολεκτικά και ξανά. Η Τζέσικα όντως θυμίζει κάτι από παρωδία της Sarah Michelle Gellar σε scary movies, δεν έχει κάτι στραβό το μάτι σου και το περίμεναν όλοι (και παίζει και πραγματικά σέξι Parker Posey, όπως και να 'χει). Η ταινία πήγαινε για Δεκέμβριο, τόλμησε να μετακομίσει Οκτώβριο, και αποσύρθηκε διακριτικά όπως και άλλες μπροστά στον βασιλιά Saw. Τον Αύγουστο γίνανε επαναληπτικά γυρίσματα χωρίς τους σκηνοθέτες, επίσημα για να εξομαλύνουν το editing (i.e. για καλό, τελειομανή, σκοπό).

Με ένα σωρό ελπίδες φορτωμένες στην ταινία που ιχνηλατεί, και μετά από μηνών κοψίματα με αλλαγές ύφους και μερικά ανεβοκατεβάσματα στα τιούμπια, κάνει σήμερα πρεμιέρα (αποκλειστικά στη σελίδα που κοιτάς), το trailer για τους Κλέφτες (2007), την καινούρια δουλειά του καταβραβευμένου στο ντεμπούτο του, Μάκη Παπαδημητράτου. Follow up του Τσίου... (2005) που δυο Θεσσαλονίκες πριν είχε ενθουσιάσει ένα σωρό κόσμο (για λόγους που δεν έπιασα) και είχε γυρίσει στην Αθήνα με θερμαϊκές δάφνες FIPRESCI, σεναρίου, και σκηνοθεσίας πρωτοεμφανιζόμενου, οι Κλέφτες, με σαφώς καλύτερα production values, κινούνται στα ίδια κοινωνικά σκοτάδια ενός χαβαλεδιάρικου υπόκοσμου με καλή καρδιά, ακολουθώντας δύο (το μάντεψες) κλέφτες, με σχέδιο για τη μπάζα την καλή, που στραβώνει ολοσχερώς, κι οι εμπνευστές του κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την αλαζονική καταστροφική παράνοια του μαστουρωμένου κεφαλαίου (της Εκάλης).

Και όχι, η ταινία δεν είναι δύο τύποι που μιλάνε στο σκοτάδι, ενώ πετάγονται εικόνες άσχετες με την ιστορία που λένε, όσο κι αν προσπαθεί να σε πείσει γι' αυτό το κρυπτικό της trailer. Είναι θρίλερ τύπου ψυχολογικό στη βάση του, με μπόλικες κωμικές αποφορτίσεις, βασισμένο σ' ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα σενάρια που πέσαν σε τραπέζι φέτος (αν κάνεις την υποχώρηση να πεις ότι πέσαν κι άλλα ενδιαφέροντα), που είναι ενδιαφέρον όχι μόνο για την εξέλιξη της πλοκής και το twist στο τέλος του που έχει διχάσει κόσμο, αλλά και βασικά γιατί ο Παπαδημητράτος έχει την ευτυχία και την ικανότητα να διαχειρίζεται μια ράτσα εντελώς αληθινών κι εντελώς ασυνήθιστων χαρακτήρων, που μιλάνε γλώσσα ντόπια και κανονική, και κάνουν την ταινία του να είναι ελληνική στην πραγματικότητα, κι όχι μόνο στην καταγωγή. Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στο φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη, και θα βγει στις αίθουσες στις αρχές του Δεκέμβρη. Θεωρητικά, μέχρι τότε θα 'χουμε καταφέρει να φτιάξουμε κι εκείνο το set visit από τότε που είχαμε έρθει κι εμείς στο χώρο σου μαζί τους, οπότε κάνε όρεξη.

Το τελευταίο trailer μεγάλου οσκαρικού χαρτιού, σε μια χρονιά με λίγα φαβορί και πολλούς φερέλπιδες, κυκλοφόρησε πριν λίγο στο Yahoo! Movies. Και χωρίς να μπορείς να πεις ότι μειώνει τις αρκετές και μέχρι τώρα βασισμένες σε καλά κοπανισμένο αέρα πιθανότητες για υποψηφιότητες του φιλμ (ειδικά του Philip Seymour Hoffman), αυτό που καταφέρνει περισσότερο είναι να εκπλήσσει παρουσιάζοντας κάτι προς Afghanistan Gump εκεί που θα περίμενες θανατηφόρα σοβαρό εθνικίστικο δράμα. Αλλά περισσότερα το πρωί που θα συμβουλευτώ και τον ονειροκρίτη μου.

Σκληροπυρηνικός μπάτσος του Λονδίνου παίρνει "δυσμενή" για κωλοχώρι με μηδέν εγκληματικότητα, αλλά με αυξημένο αριθμό φρικωδών "ατυχημάτων". Δικαίως του μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά περί οργανωμένης πλεκτάνης με μυστηριώδη συμφέροντα ή πρέπει να τον μαζεύουν με την απόχη; Προτού απαντήσεις, περίμενε να δεις από τι αποτελείται το αστυνομικό Τμήμα του Σάντφορντ...Παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό κοινό (η τηλεοπτική τους σειρά Spaced ουδέποτε προβλήθηκε στη χώρα μας, ενώ το φιλμικό τους ντεμπούτο Shaun of the Dead (2004) καταδικάστηκε να κάνει πρεμιέρα στο βίντεο), οι Simon Pegg και Nick Frost αποτελούν όχι απλά ένα από τα καλύτερα ερμηνευτικά δίδυμα που είδαμε ποτέ στο είδος της κωμωδίας, αλλά και τη νέα μεγάλη ελπίδα μιας παράδοσης δεκαετιών που δε λέει να σβήσει στη Μεγάλη Βρετανία. Αν προσπαθήσεις να τους περιγράψεις, μάλλον δε θα βρεις τις σωστές λέξεις. Μετεξέλιξη μιας "ούφο" γενιάς που τράφηκε από απάθεια, καταναλωτική υπεροψία και ψίχουλα pop trivia (βλέπε τη συντριπτική πλειοψηφία των thirtysomething του σήμερα), σαφείς απόγονοι της παρέας των Python, οι Pegg και Frost είναι τα απόλυτα σύμβολα για το slacker ξεχαρβάλωμα του κωμικού timing. Από την ίδια "χύτρα" ξεβράστηκε και ο μόνιμος συνεργάτης τους στα σενάρια και τη σκηνοθεσία, Edgar Wright, στον οποίο πρέπει να λαχαίνει ο κλήρος εκείνου που επιβάλλει την τάξη στο όλο μπάχαλο. Μαέστρος στην ενορχήστρωση πλείστων όσων στοιχείων, από το σπλάτερ, τις σατυρικές αναφορές, τα καρα-ψαγμένα λεκτικά αστεία, το κοφτερό μοντάζ κατηγορίας μπλοκμπαστερικής αμερικανιάς, το αγκαθακριστικό whodunit της πλοκής, αλλά και τον κυνισμό που συνθλίβει οτιδήποτε εθνικιστικό, ο Wright στρώνει το έδαφος στους πρωταγωνιστές του για να δώσουν τα σόλο τους και να εγκαταλείψουν την οθόνη αφήνοντας πίσω τους μονάχα εξαντλημένους από τα γέλια θεατές. Κάνε πως τολμάς ν’ απαριθμήσεις τις σκηνές ανθολογίας μετά το τέλος της ταινίας. Κανονικός άθλος!

Δεν είναι, όμως, μονάχα το εξοντωτικό χάχανο η αιτία για την οποία δεν θα έπρεπε να χάσεις το Καυτοί και Άσφαιροι(!). Πίσω από όλη αυτή την καλομελετημένη κατασκευή που επιδεικνύει τη γλώσσα της (και μερικά δάχτυλα...) με αρτιότητα προς την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, υπάρχει μια διάσταση σοβαρότητας που βλέπει τους χαρακτήρες των Pegg και Frost με στοργή, επιχειρώντας να τους εξιλεώσει από τις κακοτοπιές της καθημερινότητάς τους, τα κληρονομικά στερεότυπα του βίου... αβίωτου που χαρακτηρίζει τις προσωπικές τους σχέσεις και τα τραύματα της μη συντροφικότητας, τα οποία αρνούνται πεισματικά να πνιγούν μέσα στα λίτρα των άπειρων pints. Αφού το συνειδητοποιήσεις κι αυτό, θα μπορέσεις να μπεις στο νόημα της αληθινής μαγκιάς τούτης της ταινίας. Bring the noise, mate!

Το Hairspray (2007) άνοιξε κατακαλόκαιρο στην Αμερική, και παίζει ακόμα έχοντας μαζέψει $120 εκατομμύρια. Και όλη αυτή την (όχι άδικη) χρονίζουσα φασαρία για το πόσο κουνιστά είναι τα μιούζικαλ την ξεφορτώνεται σα να μην υπήρχε, με μια καταγκέι δημιουργική ομάδα που πουδράρει ένα αποτέλεσμα απλά παραδοσιακά καταδιασκεδαστικό.Το φαινόμενο είναι τόσο σπάνιο λοιπόν που εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά και θα πρέπει να ρωτήσεις τη μάνα σου αν ξέρει τίποτα να το συγκρίνει. Αλλά κι αυτό χλωμό, εκτός αν είναι και φαν του John Waters, στο πέρασμα του οποίου στο (σχετικό) mainstream με το ομώνυμο φιλμ του '88, μέσω του ομώνυμου μιούζικαλ που παίζει εδώ και μια πενταετία στο Broadway, βασίστηκε η παραγωγή (σε σπειροειδή δρόμο που είχαν ήδη ακολουθήσει το Little Shop of Horrors και οι Producers). Και είναι αυτή η λαμπρή αντισυμβατικότητα του Waters νερωμένη για το μεγάλο κοινό σταδιακά και περισσότερο σε κάθε απόδοση, μαζί με τις συνθέσεις του Marc Shaiman που "έγραψε" αντίστοιχα και στο South Park: Bigger Longer & Uncut (1999), τα θεμέλια που αντέχουν να χοροπηδάει πάνω τους ο John Travolta in drag. Αφού άμα κοίταζες το παρελθόν σκηνοθέτη και σεναριογράφου θα 'βλεπες κυρίως λόγους να προτιμήσεις ακόμα και τον Eddie Murphy (ξαναμανά) in drag.

Έτσι, μπορεί να μην ελπίζεις σε πολλές σκηνές όπως αυτή της αρχής με τη χοντρούλα πιτσιρίκα πρωταγωνίστρια να χαιρετά, όπως κάθε μέρα, τον φιλικό επιδειξία της γειτονιάς της (στο πρόσωπο όχι κανενός άλλου άλλα του Waters φυσικά) τραγουδώντας στο δρόμο προς το σχολείο, όμως το κέφι της συνεχίζεται μέχρι το φινάλε που είναι απογειωτικό όπως θα 'πρεπε και κόντρα σε ότι έχεις συνηθίσει. Στο ενδιάμεσο, σοφά ή αθέλητα, ο Adam Shankman έχει φροντίσει να αποφύγει τα βιντεοκλιπίστικα αφήνοντας τα άρτια χορευτικά του να χορεύουν μόνα τους, τα τραγούδια να σε κοπανάνε το ένα μετά το άλλο χωρίς να ψάχνεις να κρυφτείς πίσω από κανένα διάλογο χωρίς ρυθμό, τον Travolta να δίνει στο ρόλο του ανθρώπινη ποιότητα κάτω από ένα τόνο makeup και προσθετικά (και να λαχανιάζει από τη πρώτη νότα βέβαια), και την Michelle Pfeiffer και τον James Marsden να κλέβουν τη παράσταση σε δεύτερους ρόλους (με τη θεία να έχει και ψιλοκαβούρικο τραγούδι αντίπαλο). There you have it, η φιλοσοφική λίθος του είδους παραψάχτηκε και μετά από αμέτρητες απύθμενες προσπάθειες, άμα ακούς τραγούδι να βγαίνεις. Χωρίς να αισθάνεσαι ότι είσαι σε καμιά ντουλάπα.

Ο Michael Moore συνθέτει τρία χρόνια έρευνας, καμιά εικοσαριά χιλιάδες περιπτώσεις και πεντακόσιες ώρες υλικού, σε δυο ώρες περιγραφής του τι συμβαίνει όταν η υγεία ιδιωτικοποιείται στη γη της ελευθερίας των μεγαλοεταιρειών.Το στιλ του Moore είναι εδώ πιο χαμηλόφωνο και όσα λέει πιο συγκαταβατικά απ' ότι συνήθως. Και η παρουσίαση επικίνδυνα κοντά σε τελεμάρκετινγκ, ξεκινώντας από το ότι το αμερικάνικο σύστημα υγείας ρουφάει, και μένοντας εκεί σε όλη τη διάρκεια προσπαθώντας να σε πείσει. Στη διαδρομή o σκηνοθέτης περνάει από Καναδά, Αγγλία, Γαλλία και Κούβα, προσποιούμενος συνέχεια αφέλεια και έκπληξη με αυτά που βλέπει, με την επαγγελματικότητα προωθητή που δε πρόκειται να κερδίσει και κανένα Όσκαρ υποκριτικής τέχνης, αφήνοντας τους συνομιλητές του να το κάνουν ακόμα περισσότερο. Περπατάει έτσι σε λεπτό σχοινί, με πρακτικά μόνο τον Tony Benn να συνεισφέρει στην ωμή ευρεία (i.e. πολιτική) προοπτική προσπαθώντας συνειδητά κι αυτός να το κάνει για αμερικάνικο ακροατήριο. Αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει για μια ακόμη φορά τον δημιουργό, περιγράφοντας την κατάσταση αδρά αλλά απερίφραστα και σθεναρά για ένα μεγάλο κοινό που αποκλείεται να μη γελάσει, να κλάψει, να αντιμετωπίσει τα φαντάσματά του και να μισοσυνειδητοποιήσει πόσα άλλα, σοσιαλιστικά, του δημιούργησαν με απώτερο στόχο να το κρατάνε στη θέση του. Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί στις Κάνες τον αντιμετωπίζουν σαν ροκ σταρ, κι αν πιστεύεις ότι υπήρχε κι άλλη πλευρά να παρουσιάσει, βρες κάποιον χαρούμενο να πληρώνει ξέροντας ότι όταν χρειαστεί βοήθεια να σώσει τη ζωή του θα έχει να αντιμετωπίσει κομάντος ειδικευμένους στο να μη του τη δώσουν για να γλυτώσουν τα λεφτά της ασφαλιστικής.