Μετά από μια επίθεση αυτοκτονίας κάπου στη Βόρεια Αφρική, Αμερικανός Χημικός Μηχανικός και οικογενειάρχης απαγάγεται και μεταφέρεται στον τόπο του εγκλήματος για να ανακριθεί.. επιστημονικά.H Έκδοση Κρατουμένου ξεκινάει από θεμέλια βαθιά στη πραγματικότητα. Εντελώς αθώοι βασανίζονται με βάση αυθαίρετες υποψίες σε μυστικές φυλακές των αμερικάνικων υπηρεσιών ανά τον πλανήτη, πέρα από κάθε σύγχρονη πολιτισμένη και νόμιμη διαδικασία, στο όνομα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Και αναπτύσσει τη θέση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο το δίλημμα "μια ζωή έναντι εφτά χιλιάδων" και άντε να πεις και κάνα συγγνώμη λάθος άμα καταεξαναγκαστείς, αλλά οι συνέπειες είναι περίπλοκα αλυσιδωτές και αυξάνονται εκθετικά όσο διαδίδονται. Το δυστύχημά της είναι ότι η δασκάλα που κρίνει τα επιχειρήματα της έκθεσης, έχει μεγαλώσει μέσα σε βομβαρδισμούς από εικόνες του Jack Bauer να έχει τον τρομοκράτη με τη βόμβα στα χέρια έτοιμη να εκραγεί χωρίς να προλαβαίνει να τον πάει στο δικαστήριο και να αναγκάζεται να του φάει το αυτί για να την αφοπλίσει. Και θεωρεί (η δασκάλα) οτιδήποτε άλλο τόσο απίθανο όσο να μην έχει το Ιράκ μυριάδες αποθήκες με χημικά έτοιμο να τα εκτοξεύσει όλα στο κεφάλι της μάνας της στο γηροκομείο.

Το δυστύχημά σου είναι ότι πρέπει να κάτσεις μέχρι το τέλος για να δεις που το πάει τελικά η ταινία (έξυπνα αλλά όχι τόσο προκλητικά όσο ο τίτλος της), αφού το σενάριο θυσιάζει αρκετή ώρα σιγοβράζοντας για να κάνει εκρηκτική και απρόβλεπτη τη στιγμή που πετάγεται το καπάκι του. Στο ενδιάμεσο ο Gavin Hood ενορχηστρώνει με σιγουριά εντυπωσιακές σκηνές τόσο μέσα σε πλήθος όσο και μέσα σε μπουντρούμια, συντηρώντας μια αίσθηση επείγοντος από το πουθενά. Ενώ οι πολλοί (ακόμα περισσότεροι απ' όσους υπολογίζεις) πρωταγωνιστές του είναι τόσο καλοί όσο θα περίμενες, ισορροπώντας το αλλού χαμηλόφωνο και αλλού κραυγαλέο της ροής με ερμηνείες προς την αντίθετη τάση.

Στο νότιο Αρκάνσας, τρεις αδερφοί έχουν μεγαλώσει μαθαίνοντας να μισούν τον πατέρα τους που τους εγκατέλειψε για να ξαναπαντρευτεί και να σπείρει άλλους τρεις.Αν ο σεναριογράφος - σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές των Ιστοριών Πυροβολισμών σου φαίνονται παγκοσμίως άγνωστοι, είναι γιατί είναι. Σε όλα τα υπόλοιπα credits όμως θα βρεις την παρέα του David Gordon Green και τον ίδιο στη παραγωγή. Έτσι μπορείς να πεις ότι ο τελευταίος αφού έγινε γνωστός πολύ γρήγορα (ακόμα και στην Ελλάδα) με τον George Washington (2000) και έφτασε στο αποκορύφωμα πολύ γρήγορα (με τις ταινίες του να κινούν το ενδιαφέρον όλο και λιγότερο) δημιουργεί και σχολή πολύ γρήγορα. Σχολή αντιδραστικά αδιάφορη, κρυφά αισιόδοξη, λιγομίλητη, λυρική, γεωργοκτηνοτροφική, επηρεασμένη από τον Terence Malick που κάπου την υιοθέτησε και επίσημα κάνοντάς την παραγωγή στο Undertow / Κύμα Οργής (2004). Αυτό που κάνει τους Πυροβολισμούς να ξεχωρίζουν στην ακολούθησή της είναι η αναπάντεχη συνέπεια και συνοχή της ιστορίας βεντέτας που ο Jeff Nichols έχει τη πολυτέλεια από διπλή θέση να τη συνεχίζει και στην εικόνα, χωρίς διαλόγους. Αναπάντεχη επιπλέον είναι και η εξαιρετική δουλειά στον ήχο που πολλές φορές κυριαρχεί στα... (υπερζητούμενα για τη σχολή) πλάνα, ειδικά στις πιο βίαιες σκηνές όπου ο σκηνοθέτης συνειδητά διαλέγει την οπτική αποχή. Έτσι τελικά έχεις ένα αποτέλεσμα πιο μακρινό από τα περισσότερα που θα δεις φέτος, αλλά η φρεσκάδα του είναι τόσο περιθωριακή όσο και οι ρετρό, αμόρφωτοι και ανίκανοι για πολλά εκφραστικά χαρακτήρες του.

Ντοκιμαντέρ για τα οφέλη της αγιουρβεδικής ιατρικής, του πανάρχαιου ινδικού ιατρικού συστήματος, που θεωρείται ότι έχει επηρεάσει όλα τα σχετικά τύπου ολιστικά και γενικότερα εναλλακτικά των γύρω περιοχών.Τόσο θετικά προδιατεθειμένο όσο προϊδεάζει η ινδική προφορά του, το ντοκιμαντέρ του Pan Nalin παρουσιάζει με τέτοια ζέση την εντυπωσιακή πληθώρα και ποικιλία στα είδη και τις μεθόδους της χρήσης της φύσης για την θεραπεία όλων των ειδών των προβλημάτων υγείας, από στραβά πόδια μέχρι Πάρκινσον, κι από φαγούρες στο χέρι μέχρι λευχαιμίες και εγκεφαλικές αιμορραγίες, που είναι μόνο φυσικό όταν οι παθόντες αρχίζουν να αφηγούνται πώς οι γκουρούδες τούς έσωσαν απ' τον καρκίνο τους, να ψάχνεις να κρυφτείς από τον πράσινο σκορπιό. Κι είναι λυπηρό που ο υπερβάλλων ζήλος του Nalin να προβάλει τις λασποθεραπείες ως αδιαμφισβήτητη πανάκεια δια πάσαν μαλακίαν (ή, έστω, η ακλόνητη πεποίθησή του ότι λειτουργούν), μετατρέπει το ντοκιμαντέρ σε 100λεπτο διαφημιστικό του μυστικού του μπουρμπουληθροποιητή, αντί να προσφέρει και μια σοβαρή εικόνα του περί τίνος πρόκειται και γιατί πρέπει να το πάρεις κι εσύ εξίσου στα σοβαρά. Εκτός κι αν έχεις ήδη αποφασίσει να πας διακοπές στην Ινδία, και θέλεις μονάχα κάποιον να σου δείξει τ' αξιοθέατα.

FBI και βετεράνοι (βλέπε διασωθέντες από τα προηγούμενα) ντετέκτιβ προσπαθούν να λύσουν τα νέα παζλ του... μακαρίτη Jigsaw.Ως fan του είδους, αλλά και του gore αιματοκυλίσματος, τολμώ να ομολογήσω πως τα σίκουελ του Saw στέκονται σαν ταφόπλακες (με déjà vu διάθεση στην υποψία σεναρίου) πάνω από όλους εμάς που λατρέψαμε αυτές τις ταινίες με μια σχεδόν... παιδιάστικη αφέλεια και την ανάλογη έλξη (αν όχι πρόκληση) προς τον φόβο. Ειλικρινά, ύστερα από τόσες δεκαετίες χαράς και πανηγυριώτικων ιαχών, δεν φανταζόμουν πως η φθορά θα ερχόταν σε μορφή αποστροφής από τα δρώμενα στην οθόνη! Η αρχική σεκάνς του Saw IV (η νεκροψία του Jigsaw, με σημασία στη λεπτομέρεια όσον αφορά σε νυστέρια και χειρουργικά ηλεκτρικά πριόνια...) αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για ν' αναλύσει κανείς την άνευ επιστροφής κατάπτωση. Κλινικά παγερά, κοντινά πλάνα υποστηριζόμενα από αρμόζουσας ανατριχίλας ηχητικά εφέ, φανερώνουν σε όλο της το μεγαλείο τη σαδιστική τάση απεικόνισης όχι πλέον της βίας αλλά ενός συναισθήματος που συνορεύει με τον οίκτο, ίσως επειδή αφορά --και ρεαλιστικότατα, μάλιστα-- στο θάνατο.

Το λάθος ή, αν προτιμάτε, η κακή αρχή που έκανε το Saw για το είδος βασίστηκε τόσο στον εντυπωσιασμό των ακρωτηριασμών, αντικαθιστώντας το σασπένς και τον τρόμο με την εκπόρνευση της εικόνας ως βίτσιο. Από κάποια σκοπιά, υπάρχει λογική. Σε μια εποχή όπου η ειδησεογραφία και ο ανοιχτός παράδεισος του διαδικτύου μάχονται για το ποιος θα προσφέρει - με τον πιο ανώδυνο ως προς τους κανόνες της λογοκρισίας τρόπο - το πιο φρικαλέα ή μακάβρια αληθινό θέαμα θανάτου, τότε και ο κινηματογράφος πρέπει να παίξει το ίδιο παιχνίδι. Να παίξει με τα στάνταρ πάνω στα οποία γαλουχήθηκαν σε... ίντσες οι νεότερες γενιές θεατών. Κι επειδή η "παραμύθα" που λέγεται σινεμά θέλει να σου πουλήσει λίγο παραπανίσιο τσαμπουκά (διότι, αντιστοίχως, σου τα αφαιρεί από το πορτοφόλι...), τα εφέ συμπληρώνουν με τον τρόπο τους εκεί που η πραγματικότητα δεν τολμά να εισχωρήσει. Φυσικά, κάπου εκεί χάθηκε το παιχνίδι με την τέχνη και την ίδια της την απάτη. Πλέον, αντί να φλερτάρουμε με την όποια νοσηρή φαντασία και να προσθέτουμε νοητά μαχαιριές πάνω στο κορμί μιας Janet Leigh, βλέπουμε το φακό να παίρνει θέση μέχρι και για... κολονοσκόπηση ακόμη!

Για το συγκεκριμένο φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά σχόλια. Είναι τόσο δυνατό το καρμπόν από το προηγούμενο σίκουελ, που καταντά πολυτέλεια να σπαταλήσεις λέξεις για μια πλεκτάνη δύο αράδων και ουκ ολίγους μηχανουργικούς φονιάδες (ξεχωρίζει ο μηχανισμός απεγκλωβισμού με τις λεπίδες στο πρόσωπο), οι οποίοι σου το μπήγουν ως το κόκαλο μπας και νοιώσεις κάτι ή ξεχάσεις πως το' χεις ξαναδεί το έγκλημα... παρεμφερώς (ενίοτε και μ’ ένα θράσος αντιγραφής του Seven (1995)). Περιττό να πω ότι δε χρειάζεται να περιμένεις το πέμπτο για να μουντζώσεις...

Μετά τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από τα γυρίσματα στην Πράγα σε διάφορα συμπλέγματα με μια κόκκινη Dodge Viper που βγήκαν τον Αύγουστο, και τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από το φιλμ σε διάφορα συμπλέγματα με τα μάτια σου που βγήκαν το σαββατοκύριακο, κυκλοφόρησε τα ξημερώματα και το trailer της Αντζελίνας του Wanted (2007) για να ολοκληρώσει(ς).

Το φιλμ που φιλοδοξεί να επαναλάβει κάπως τα κατορθώματα των 300 (2007) ανοίγοντας την Άνοιξη, με "σκληρό" rating και απευθυνόμενο στο ίδιο κοινό, είναι κι αυτό βασισμένο σε κόμικ, το ομώνυμο του Mark Millar. Βασισμένο κατ' όνομα ακριβέστερα, αφού ο.. θρύλος λέει ότι γράφονταν σχεδόν παράλληλα από την αρχή, με κοινή αναφορά το πρώτο τεύχος. Και ξαναγράφτηκε στη συνέχεια στα μέτρα της (το μάντεψες) Αντζελίνας που ανέλαβε ρόλο δευτεροπρωταγωνίστριας, με λίγο χρόνο στα γυρίσματα και πολύ στην προβολή. Η αρχική σύλληψη του Millar είχε κέντρο έναν υπερκακούργο εκτελεστή με στοιχεία από Eminem, και δορυφόρο-μέντορα κάτι σε Halle Berry ως Catwoman (2004), σε ένα σύμπαν όπου οι υπερήρωες ήταν όλοι νεκροί και κατοικούνταν από αναφορές σε άλλους, κόμικ και μη, χαρακτήρες. Αλλά στο δρόμο της μεταφοράς προέκυψε ότι βλέπεις, για λόγους που μπορείς εύκολα να καταλάβεις (για παράδειγμα, οι υπερ- καταστάσεις θέλανε και υπερ- προϋπολογισμό, η Χάλι έχει συνδεθεί ήδη με αρκετές υπερ- ηρωίδες, και ο Marshall Bruce Mathers III υπερ- αρνήθηκε να συμμετέχει). Όμως τελικά για όλα φταίει, σύμφωνα με όλους, η (yep) Αντζελίνα και ότι απαίτησε.

Η παραγωγή της Universal εξαργυρώνει και όλες τις δάφνες που μάζευε ο Κοζάκος σκηνοθέτης Timur Bekmambetov στη Ρωσία σε απομιμήσεις μπλοκμπαστεριών στιλ Dnevnoy Dozor (2006) και ο Σκωτσέζος James McAvoy στην Αγγλία σε δράματα εποχής στιλ Becoming Jane (2007). Και το αποτέλεσμα είναι ο (ημιτελής ίσως) αχταρμάς που βλέπεις, με ίσες πιθανότητες να βρει γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μεγάλο κοινό ή να συναντήσει παγερή αδιαφορία. Με άλλα λόγια, όλα εξαρτιόνται από την Αντζελίνα.

Απ' την αποκλειστικά ιντερνετική πλέον εκδοχή του, έβγαλε προχτές το Premiere την 18η Power List του, με τους 50 πιο ισχυρούς ανθρώπους του Hollywood, δίνοντας στους Έλληνες έναν λόγο κατάτι καλύτερο απ' το El Greco (2007) να περηφανεύονται για την καταγωγή τους, ανεβάζοντας στην πρώτη (απ' την τρίτη περσινή) θέση, το διευθυντικό δίδυμο της Fox, Tom Rothman, και Jim Gianopulos.
Παίρνοντας την πρωτιά απ' την Disney/Pixar, η Fox έστειλε την περσινή δεύτερη Warner στην τέταρτη θέση μιας πεντάδας που γέμισε με μικρομετακινήσεις προεδροδιευθυντάδων, και την είσοδο φέτος της Sony και της Universal, αντί για την περσινή διπλή παρουσία της Disney με την Buena Vista και του Steven Spielberg ως μόνου creative talent. Με δύο θέσεις μείον, ο Spielberg έμεινε στο #6, μακράν μπροστά από τον αμέσως επόμενο σκηνοθέτη, ο οποίος τυχαίνει να είναι ο πιο δυνατός πρωτοεμφανιζόμενος της λίστας, και συγχρόνως αυτός με τη μεγαλύτερη ανοδική πορεία της χρονιάς. Ο Judd Apatow, με τα σερί των 40 Year Old Virgin (2005), Knocked Up (2007) και Superbad (2007), μπήκε κατευθείαν στο #13, στη θέση δηλαδή που ήταν στην περσινή κατάταξη ο ισχυρότερος ηθοποιός του 2006, Tom Cruise.

Ο οποίος Cruise, βρέθηκε στην #20, χάνοντας εκτός από επτά θέσεις στη συνολική λίστα και τα λογικά του την πρωτιά των ηθοποιών, άλλες τέσσερις στην κατάταξη των συναδέλφων του, με τον Tom Hanks (#18), τον Brad Pitt (#15) και τον Johnny Depp (#14), να δείχνουν τον δρόμο προς τον προαναγγελθέντα ισχυρότερο ηθοποιό του πλανήτη και #9 στη γενική κατάταξη, τον έτοιμο για θρυλοποίηση Will Smith. Εντός εικοσάδας έμεινε ο προπέρσινος #1, περσινός #11 και φετινός εξαφανισμένος Peter Jackson στο #19, ενώ για άρωμα γυναίκας, πρέπει να χώσεις τη μύτη σου μέχρι το #32 για να βρεις την Angelina Jolie, με τις Julia Roberts (#37), Reese Witherspoon (#38) και Jodie Foster (#45), να συμπληρώνουν την τετράδα μόλις γυναικών ηθοποιών στη συνολική λίστα, που πέρα απ' τους συνήθεις υπόπτους, φέτος υποδέχεται μετά τιμών τελευταίας και προτελευταίας θέσης, τις αποκαλύψεις της χρονιάς, ψάρακες Shia LaBeouf (#50) και Sacha Baron Coen (#49).

Για τουλάχιστο το μισό της δεκάχρονης διάρκειας του sitcom του, ο Jerry Seinfeld ήταν με διαφορά ο πιο αγαπημένος και ακριβοπληρωμένος διασημότητος της Αμερικής. Αλλά αντί να περάσει στη συνέχεια στη μεγάλη οθόνη όπως κάναν φτωχότεροι σε όλα συνάδελφοί του, προτίμησε να ψιλοαράξει και να ξαναγυρίσει στις περιοδείες και τη stand up comedy. Δέκα χρόνια μετά, κι ενώ οι περιφερειακές επαναλήψεις του Seinfeld είναι ακόμα πιο δημοφιλείς από τις περισσότερες τρέχουσες σειρές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έχει κάνει εκεί τηλεοπτική κατάληψη και ζωντανά, προωθώντας την πρώτη του μη εμφάνιση στο πανί, το Bee Movie (2007), το νέο κινούμενο της Dreamworks όπου είναι συνσεναριογράφος, συμπαραγωγός, και η φωνή του μέλισσου που βγαίνει από την κυψέλη, πιάνει φιλίες με μια ανθοπώλισσα και μηνύει την ανθρωπότητα για την εκμετάλλευση του είδους του και του μελιού του.

Ο συνδυασμός εξωγήινης επαγγελματικότητας του Seinfeld και αντίστοιχης ικανότητας της Dreamworks να μετατρέπει τις παραγωγές της σε χρυσωρυχεία στα ταμεία έχει δώσει μέχρι τώρα, επιπλέον, δυο teaser (#1, #2) με ζωντανή δράση και εμφανίσεις του Chris Rock (μέλος του all star cast) και του Steven Spielberg (που έπεισε τον ζάπλουτο κωμικό να κάνει και κάτι κινηματογραφικό), εντυπωσιακά ακροβατικά στις Κάνες, ένα κλιπάκι για την Dolby, και δυο trailer που προβάλλουν το animation και την ιστορία. Εκτεταμένη εκδοχή του πρώτου (trailer) μπορείς να πεις και το εξαμινίτικο κλιπάκι με την πρώτη έξοδο του μέλισσου με το μοντέρνο πουλόβερ από την κυψέλη που κυκλοφόρησε ξημερώματα στο Yahoo! Movies. Και αυτό που μπορείς να πεις με σχετική σιγουριά είναι ότι αρκετοί ακόμα δε χώνεψαν ότι η διάρκεια θα είναι όλη κινούμενη (μάλλον επειδή δε φαίνεται και τόσο άσχημη ιδέα τελικά) και η ταινία θα επαναλάβει, απέναντι στο American Gangster (2007) την ερχόμενη βδομάδα, την περσινή ταμειακή γιγαντομαχία Happy Feet (2006) και Casino Royale (2006). Σύμφωνα με το tracking που τις φέρνει και τις δυο πάνω από τα $40 μύρια, και για το πρώτο weekend τουλάχιστο.