Η εποχή των βραβείων, που ανοίγει παραδοσιακά με τα.. Κρατικά Ελληνικά, συνεχίστηκε και φέτος όλη τη βδομάδα, με τους σημαντικότερους ανεξάρτητους αγγλόφωνους θεσμούς, στις δυο αμερικάνικες ακτές και στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό νησί, να μπαίνουν στο χορό.

Το πρώτο (βραβείο) της χρονιάς πήγε στο I'm Not There (2007) από τα Spirit Awards που του δώσανε το Robert Altman Award για σκηνοθεσία, κάστινγκ και καστ. Η μη βιογραφία του Bob Dylan από τον Todd Haynes συγκέντρωσε και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες για "ανεξάρτητα Όσκαρ" καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και β' ανδρικού και γυναικείου ρόλου, με μόνο την Cate Blanchett του τελευταίου να έχει ελπίδες να δει το όνομά της να συμπεριλαμβάνεται και σε άλλες λίστες στη συνέχεια. Καλύτερες προοπτικές έχουν οι έτερες μεγα-υποψήφιες, Juno (2007), The Savages (2007) και Le Scaphandre et le Papillon (2007), με την τεράστια μικρή ταινία του Julian Schnabel, χάρη και στη σύσσωμη και χαμηλών τόνων προώθησή της, να φαίνεται όλο και πιο πιθανό να κερδίσει κάτι παραπάνω από περιφερειακές υποψηφιότητες από την Ακαδημία® (ειδικά τώρα που αδειάζουν θέσεις στη πεντάδα το Charlie Wilson's War (2007) που συνέχισε τη χλιαρή υποδοχή του από τις Μάζες και στις ακαδημαϊκές προβολές, και ίσως και ο Sweeney Todd (2007) αν τον θεωρούσες ποτέ πραγματικά πιθανό υποψήφιο). Τη πεντάδα υποψηφίων για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία, και άρα de facto αναγνωρισμένο σαν από τις καλύτερες της χρονιάς ελλείψει άλλου, κλείνει για τα Spirits το A Mighty Heart (2007).

Τα πρώτα ουσιαστικά βραβεία της σεζόν, έστω και από ένα θεσμό που ψάχνει ακόμα να βρει κάποια ταυτότητα πέρα από την χρηματοδότηση του 65% των φετινών υποψηφίων από το πρόγραμμα "Made in NY" (όπως επισήμανε ο Michael Bloomberg που τιμήθηκε σχετικά), δόθηκαν από τα Gotham Awards. Κάνοντας σοφή χρήση των χαλαρών κανόνων τους, τα βραβεία της Ανατολικής Ακτής, όχι μόνο δεν είχαν υποψήφιους σα τον περσινό Πληροφοριοδότη (2006) αλλά τίμησαν ως φιλμ και ντοκιμαντέρ της χρονιάς τα Into the Wild (2007) και Sicko (2007) που σνόμπαρε η πιο άγρια Δύση λόγω αμφιλεγόμενου προϋπολογισμού και ανεξαρτησίας. Τα 17α Gothams ανέβασαν στη σκηνή και την indie queen της χρονιάς Ellen "Juno" Page, ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα 10α BIFAs κατάφεραν, παρότι έδωσαν στο Control (2007) αριθμό ρεκόρ υποψηφιοτήτων (10) και πέντε (5) χρυσά αγαλματάκια, να το αδικήσουν τελικά δίνοντας το βραβείο ερμηνείας στον Viggo Mortensen για το Eastern Promises (2007), και όχι στον Sam Riley. Τα βρετανικά βραβεία είναι πιθανά τα τελευταία που τιμούν τις Ζωές των Άλλων (2006), μέχρι το 2010 που θα γίνουν οι αναδρομές της δεκαετίας και το τέλος του αιώνα που θα τις θυμάται σα μια από τις πιο οικουμενικά αγαπητές ταινίες του δυτικού πολιτισμού.

Το γλυκό της αδέσμευτης δημιουργίας έδεσε το μπαράζ ανακοινώσεων με τις συμμετοχές του πρώτου μεγάλου φεστιβάλ του 2008. Το Sundance που ξεκινάει στις 17 Ιανουαρίου προσπάθησε να δώσει φέτος τη μια μέρα απάντηση στις κατηγορίες για εμπορευματοποίηση ανακοινώνοντας το επίσημο διαγωνιστικό του με έμφαση στην αύξηση των φιλμ από παγκοσμίως άγνωστους σκηνοθέτες. Και την άλλη ανακοίνωσε τη γιγάντωση του τμήματος των επίσημων πρεμιερών του (σε 24 από 17), σε βάρος του "ότι δε μπήκε στα υπόλοιπα" τμήματος Spectrum, δυο χρόνια μετά την αντίστροφη αλλαγή, για να φέρει στο Park City με αντιανεμικές μπουφανάρες δεκάδες παραδοσιακές φιγούρες της ανεξάρτητης σκηνής όπως ο Tom Hanks, ο Bruce Willis και η Sarah Jessica Parker.

Σε περίπτωση που δεν το έμαθες, οι λίστες ισχυρών Χολυγουντιανών (όπως η power list του Premiere, ας πούμε), έχουν πεθάνει (οπότε το ότι ο Jim Gianopulos ήρθε στη Θεσσαλονίκη δεν είναι τελικά και τόσο μεγάλο πράμα), όπως μας ενημέρωσε χθες το Entertainment Weekly, που αποφάσισε να ανοίξει το δρόμο προς το μέλλον, προσεγγίζοντας το θέμα από μια άλλη σκοπιά: την εξυπνάδα. Παραβλέποντας το γεγονός ότι στις Μάσες το είχαμε προβλέψει πριν καμιά τριετία σχεδόν, που αρχίσαμε να σε ωθούμε να επιδείξεις τη δικιά σου (εξυπνάδα) γράφοντάς την, η Daily News την ίδια μέρα αναγνώρισε τη μπλόφα του EW, βγάζοντάς τη δική της λίστα, της ηλιθιότητας. Κι έτσι, η αμεσότητα του Μέσου, επέδειξε την ταχύτητά του στην σφαιρικότητα της κάλυψης. Παραδοσιακά έναντι Νέων media, σημειώσατε 2.

Απ' τη μια μεριά λοιπόν, ο Judd Apatow ηγείται των έξυπνων, που μπορούν να είναι έξυπνοι όχι στο δείκτη IQ (όπου τα δηλωμένα πρωτεία πρέπει να κατέχουν ακόμα η Geena Davis και η Asia Carrera), αλλά στις επαγγελματικές επιλογές τους, στη γκαρνταρόμπα τους, στη διαχείριση της φήμης και της πορτοφόλας τους, στον τρόπο που αντικατοπτρίζουν το σημερινό Hollywood και διαμορφώνουν το αυριανό, ή στα δημητριακά που επιλέγουν για το πρωινό τους. Αμέσως από κάτω του, ο Steven Spielberg κι ο James Cameron συμπληρώνουν την τριάδα, μιας λίστας όπου η Angelina Jolie (#33) είναι πιο έξυπνη απ' τον Sacha Baron Cohen (#34), που είναι πιο έξυπνος απ' τον Guillermo del Toro (#37), που είναι πιο έξυπνος απ' την Cate Blancett (#45). Λίστα που κλείνει ο Ben Affleck στο #50, όντας προφανώς πιο έξυπνος απ' όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του Hollywood που δεν κατάφεραν να μπουν στην πενηντάδα, όπως ο Tim Burton, o Clive Owen, ο Daniel Craig, οι Rodriguez – Tarantino, ή εκείνος ο Paul Haggis που ήταν αρκετά έξυπνος να ξεγελάσει την Ακαδημία δυο-τρεις φορές, αλλά όχι και το EW.

Στην άλλη άκρη, χωρίς πολύ συζήτηση, η Lindsay Lohan είναι η βασίλισσα της βλακείας, χάρη στις επαγγελματικές επιλογές της, στην γκαρνταρόμπα (ή την έλλειψή της), στις φυλλάδες που είναι φυσικό της περιβάλλον, στον τρόπο που αντικατοπτρίζει το σημερινό Hollywood και διαμορφώνει το αυριανό, στο είδος παραισθησιογόνου που επιλέγει για πρωινό, και το κακό της γούστο στους άντρες. Στη εξίσου αμφισβητήσιμη, κομματάκι πεπαλαιωμένη, αλλά σαφώς θελκτικότερη λίστα, που δεν περιλαμβάνει (λόγω βιασύνης;) την Paris Hilton, ή (λόγω τακτ;) τους λιστογράφους του EW, ξεχωρίζουν η Kim Kardashian (#2) γιατί έχει απίστευτα βυζιά δεν έκανε ντόρο με την sex tape της, η Jessica Simpson (#7) γιατί είναι η τέλεια ξανθιά, η Britney Spears (#14), ο Michael Jackson (#19) κι ο David Hasselhoff (#48) για ευνόητους λόγους, ενώ παραδόξως, ο Tom Cruise δεν κάνει εμφάνιση σε καμία απ' τις δύο πενηντάδες. Χμ.

Μπανγκ μπανγκ, ρατατά, μπουμ, ουά, σλουρπ σλουρπ, ααάργκχ.Το μόνο κακό που μπορείς να βρεις στο Shoot 'Em Up (2007) είναι ότι κινδυνεύει να τυποποιήσει έναν από τους πιο κουλ πρωταγωνιστές της μεγάλης οθόνης στη προστασία μωρών (διαφόρων ειδών). Αλλά από την άλλη δε θα μπορούσες να περιμένεις τίποτα λιγότερο από ένα φιλμ που φιλοδοξεί να συνδυάσει ότι καλύτερο στη βία του John Woo και του Bugs Bunny για μια γενιά που γεννήθηκε με ένα Wiimote στο χέρι και δε μπορείς να καταλάβεις αν σε κοπανάει με αυτό να την ταίσεις ή απλά παίζει. Όπως ακριβώς λοιπόν, θρυλικά πεισματικά, πούλησε την ιδέα του σκιτσάροντάς την καρέ καρέ πάνω από tagline που μίλαγε για ασιατικά υγρά όνειρα, ο Michael Davis τη μεταφέρει και σε φιλμ ρίχνοντας στο καζάνι όπλα σεξ βασανιστήρια λέρα και νεκροφιλία, και ξεχνώντας στην κωλότσεπη οτιδήποτε ορεκτικό για να ξεκινήσει από τη μέση και να συνεχίσει καίγοντας ιδρώτα αίμα και σπέρμα.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από το Running Scared (2006) κυρίως και το Crank (2006), το φιλμ συνεχίζει την τάση για στιλιζαρισμένη βία που αγνοεί το στιλιζάρισμα και δε παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, αφήνοντας τα βιντεοκλίπ και πιάνοντας τα βιντεογκέιμ. Και όλη η μαραθώνια προβληματική και υπερφιλόδοξη παραγωγή του, γράφει τελικά υπέρ του, όσο και η προτίμηση της Μόνικας στη μητρική της γλώσσα, αποπνέοντας απλυσιά και μπιμουβίλα σα τη γκαρσονιέρα που θα πας τη γκόμενα τα ξημερώματα.

Δυο αδέρφια με oικονομικά προβλήματα, στρέφονται στο έγκλημα υπό την παραίνεση εύπορου θείου. Ο ένας αντέχει τις τύψεις, ο άλλος όχι.Με τον Phillip Glass να του βγάζει τη μισή δουλειά απ' την ηχητική μπάντα, ο Woody Allen ρίχνει μια διαφορετική ματιά στο θέμα του θανάτου, αναζητώντας τον στο εσωτερικό του ζωντανού, μέσω της αλλαγής που επιφέρει στο εξωτερικό του, η δολοφονία της ηθικής του καθαρότητας. Δεν βρίσκει και πάρα πολλά, αφού αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι το σκαρίφημα ενός θρίλερ μαζεμένου αλλά αποτελεσματικού, και δεν έχει και άδικο, αφού μένοντας σ' αυτό, ισορροπεί χωρίς πολλά ρίσκα, ανάμεσα στο εγκεφαλικά και το συναισθηματικά συναρπαστικό. Σπρώχνει αδιάκοπα τους ήρωές του απ' το πολύ κακό στο πολύ χειρότερο, και χρησιμοποιεί τις αντιστίξεις στον τρόπο που διαχειρίζονται την κόλασή τους τα δυο αδέρφια, για να υπογραμμίσει συνεχώς την απόσταση που τους χωρίζει. Mέχρι το σκατό να χτυπήσει τον ανεμιστήρα, και να μετατραπούν στις δυο συγκρατημένα μανιχαϊστικές περσόνες που φαινόντουσαν απ' την αρχή πως είναι, και να οδηγηθούν στην αναπόφευκτη, αλλά και απλουστευτική σύγκρουσή τους, η οποία δίνει ωστόσο είναι πολύ προσεγμένο και εντυπωσιακά καθαρό φινάλε, διεστραμμένα αντιπροσωπευτικό της οικογενειακής εχεμύθειας που κρατούσε εξ αρχής την ταινία στις ράγες της.

Γενετικά βελτιστοποιημένος και εξαντλητικά προγραμματισμένος εκτελεστής, ανακαλύπτει ότι η εταιρεία του προσπαθεί να τον παγιδέψει μετά από απόπειρα δολοφονίας Ρώσου ηγέτη που κρύβει πίσω της πολιτική ίντριγκα.Υποπλοκές που προσπερνιούνται στα γρήγορα με δυο γραμμές διαλόγου για να διευκολυνθεί το πέρασμα στην επόμενη πίστα, χαράζουν ίχνη σεναρίου σε μια ταινία που κανονικά δεν πολυψάχνεις για σενάριο, αλλά στην προκειμένη θα βοηθούσε πολύ αν υπήρχε. Όχι απαραίτητα για να βγάλουν νόημα οι στυλάτες εικόνες που μοιράζονται ανάμεσα σε Χονγκ-Κονγκ-έζικο σφαιρομπαλέτο, ψυχρό βιντεοπαιχνίδι και υπόνοιες νουάρ, αλλά περισσότερο γιατί θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη μεταφορά του θρυλικού third-person shooter να είναι κάτι παραπάνω από μερικές αξιομνημόνευτες σκηνές, ατάκτως πεταμένες σ' ένα τσουβάλι χαμηλών προσδοκιών (που τα κάνει σαλάτα σε ένα σωρό ρωσικές εικόνες, από λάθος αλφάβητα σε πινακίδες, μέχρι ανάποδα έθιμα στις εκκλησίες, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα), και την υπέρκαυτη Olga Kurylenko ως αντιπερισπασμό (που μπορείς να την πετύχεις και πιο ζωντανή στο L' Annulaire (2005)). Διαψεύδοντας όσους ανησυχούσαν για τον ήρωά τους πάντως, ο εκτελεστής με το barcode προκύπτει χάρη στον Timothy Olyphant αρκούντως εικονικός, έστω κι αν όσο προχωράει η ιστορία του, οι σεναριογράφοι του αποδεικνύονται όλο και πιο αναποφάσιστοι για το αν η επιτυχία του είναι αποτέλεσμα ιδιοφυούς σχεδιασμού, χρόνιου προγραμματισμού, συνδυασμός των δύο, ή απλά επιθυμία του δημιουργού, δίχως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη λογική του θεατή.

Νεαρός ερωτεύεται νεαρά, τη ζητάει σε γάμο, ο πατέρας της δεν εγκρίνει, τη μετακομίζει και την δίνει σε γιατρό, αλλά ο νεαρός συνεχίζει να την αγαπά και να την ποθεί, μερικές δεκαετίες και κάποια εκατοντάδες πηδήματα μετά.Περισσότερο σαν Forest Gump στα Χρόνια της Γεροντολαγνείας και λιγότερο σα μεταφορά του μυθιστορήματος του Márquez, η κινηματογραφική εκδοχή του Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας είναι μια απελπιστικά απογοητευτική πλουσιοπάροχη παραγωγή, που αποτυγχάνει σε πολλά επίπεδα, απ' τις εικόνες, στη διαχείρισή τους, στην τοποθέτησή τους στη σειρά, και στο ζωντάνεμά τους με κάτι που να θυμίζει συναίσθημα χωρίς να βρωμάει χολεριασμένα βεβιασμένο κι εύκολο, με τον Bardem να δίνει μια απ' τις πιο ενοχλητικές ερμηνείες του, μετριασμένη μονάχα απ' τις αλλού 'ντ' αλλού παρουσίες του John Leguiziamo και του Benjamin Bratt. Χοροπηδώντας άτσαλα από σκηνή σε σκηνή κι από πράξη σε πράξη, ο Mike Newell, δίχως καμιά υποστήριξη απ' τον βραβευμένο με Όσκαρ σεναριογράφο του Πιανίστα (2002), ζωντανεύει στην οθόνη ένα αθεράπευτα μη ρομαντικό ταξίδι, άλλοτε βιαστικό να καλύψει τις δεκαετίες της ζωής δυο χαρακτήρων που συνήθως μετατρέπει (άθελά του, ελπίζω) σε καρικατούρες, κι άλλοτε αργό κι ανιαρό όσο σε προδιαθέτει ο όγκος της πηγής της έμπνευσής του, σημειώνοντας τελικά ως μόνο του κατόρθωμα, να σε κάνει να μη βιάζεσαι ιδιαίτερα να διαβάσεις το βιβλίο στο οποίο βασίζεται.

Οδοντίατρος με κολλητό βυζοπλαστικό ανακαλύπτει ότι κάθε θηλυκό της πόλης θέλει να την ακουμπήσει με το μαγικό καυλί του για να τη μεταμορφώσει σε νύφη μετά πρίγκηπα.Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί οι Αμερικάνοι (και όχι μόνο) κριτικοί θάψανε τον Ένα για Όλες (2007) με την ίδια μανία που ο ανταποκριτής του Guardian έψαχνε κάτι να μοιάζει σε Δήμητρα Ματσούκα για να το πνίξει με τα ίδια του τα χέρια στη Θεσσαλονίκη. Πρόστυχη (θεωρητικά) κωμωδία, ανάμεσα σε αυτές του Judd Apatow και των αδερφών Farrelly, πιάνει μια καλή ιδέα και την ξεδοντιάζει αντιγράφοντας μηχανικά και άτακτα στοιχεία και καταστάσεις, προσβάλλοντας τελικά και τις δυο σχολές με τον επίπεδο φεμινιστικό.. μισογυνισμό της. Βγάλε λοιπόν ότι έκανε πετυχημένη όποια ενήλικη κωμωδία έχεις δει, βάλε μέσα κάποια ζευγάρια (και τρία ενίοτε) βυζιών και σπυριάρες χοντρές, περίμενε παιδική βοήθεια στην πλοκή (τι κάνεις για να αποφύγεις κάποιον? τον άρρωστο), μη περιμένεις να γδυθεί καμιά Jessica, και έχεις τον Γουρλή Τσακ. Που διατηρεί ωστόσο ένα σωστό ρυθμό και βγάζει γέλιο εκεί που δε το περιμένεις χάρη στον πρωτάρη στη σκηνοθεσία αλλά βετεράνο της μονταζιέρας Mark Helfrich, αποτελώντας έτσι σχεδόν ασφαλή, μέσου όρου όσο και οι πρωταγωνιστές της, επιλογή.