Υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι απ' τον δικό μας, που η σκόνη τους ενώνει, και σε έναν, κοριτσάκι βρίσκεται εν μέσω πλεκτάνης απόσχισης παιδιών απ' τα κατοικίδια-δαιμόνιά τους, και προσπαθεί να βρει την άκρη με τη βοήθεια πυξίδας που δείχνει την αλήθεια.Ή αλλιώς, χαραμισμένη ευκαιρία μεταφοράς στη μεγάλη οθόνη διαβόητης τριλογίας μυθιστορημάτων που λανσάρεται μανιωδώς απ' τη New Line και την ντόπια Village ως νέος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, αλλά ο Άρχοντας είναι ένας κι ο αντικαταστάτης του αγνοείται ακόμη. Η μάλλον συγκρατημένη σε σύγκριση με το βιβλίο, ή τουλάχιστον αρκετά νερωμένη για να γίνει απαλή και έτσι κουραστικά αμήχανη και συγκεχυμένη κριτική στο θρησκευτικό σύστημα, δεν παρέχει ούτε κατά διάνοια αρκετό άλλοθι για τους άνω των 16 να ασχοληθούν ιδιαίτερα με αυτήν την υπερπαραγωγή, που έχει αυταπάτες μεγαλείου την ώρα που πάσχει στο ρυθμό και τη συνοχή, λογικά λόγω της προσπάθειας του Weitz να διαχειριστεί και να συρρικνώσει όγκο κειμένου που υπερβαίνει τις δυνατότητές του.

Τα φαντεζί ζωντανέματα των μαγικών πλασμάτων και μυστικιστικών αποχρώσεων της μυθολογίας του Pullman, παρότι θα προσφέρουν στην πιτισιρικαρία ασφαλές και διασκεδαστικό ταξίδι, δεν δικαιολογούν την κλίμακα της Πυξίδας, που αποπροσανατολισμένη πασχίζει να βρει θέμα στην απλοϊκή γραμμική αφήγηση της ασυγκράτητης δίωρης αεροφαγίας της. Σαν παραφουσκωμένο ντόνατ βουτηγμένο σε μπαγιάτικο γλάσο, και χωρίς τη γέμιση που θα του έδινε ταυτότητα, το καλύτερο σημείο της ταινίας είναι εύκολα οι τυροκροκέτες των Golden Class ο βοηθητικός χαρακτήρας του πρίγκιπα πολικού αρκούδου, και οι σκηνές που ξεδιπλώνεται η ιστορία του οι μόνες που η ταινία βρίσκει παλμό καινούριου κι ενδιαφέροντος. Μήπως αντί για άλλες δύο απ' τα ίδια, να πηγαίναμε κατευθείαν στο prequel;

Παιδί θαύμα του πινγκ πονγκ, επιστρέφει στο άθλημα χρόνια μετά την τραυματική αποχώρησή του, για να βοηθήσει το FBI και να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του.Εγκέφαλος του Reno 911!, της αυτοσχεδιαστικής σειράς που κανιβαλίζει reality τύπου COPS εδώ και μια πενταετία σχεδόν, ο Robert Ben Garant έκανε φέτος το πέρασμά του στη μεγάλη οθόνη με την μεγάλη εκδοχή της τηλεοπτικής του σειράς, και με τους ίδιους πάνω-κάτω συνεργάτες, είπε να σατιρίσει και κάτι πιο κινηματογραφικό. Πιάνοντας στα δοντάκια του πρωτίστως το Karate Kid (1984), και μαζί μ' αυτό ό,τι αντίστοιχο πολεμοτεχνικό μπορεί να σου περάσει απ' το μυαλό, αλλά αντικαθιστώντας τα πριβέ τουρνουά καρατέκα, με πριβέ τουρνουά πινγκ πονγκ. Και κάπου εκεί, τελειώνει κι η ταινία. Χαριτωμένα gags δίνουν και παίρνουν, με το εξόφθαλμο spoofing στο πρώτο μισό να σε αφήνει να ελπίζεις ότι κάπως μπορεί ν' ανέβει στο δεύτερο, αλλά αν έχουν κάτι θετικό αυτά τα οργισμένα μπαλάκια, είναι ότι δεν είναι άνισα. Που σημαίνει ότι στο δεύτερο μισό τα λογοπαίγνια συνεχίζουν να προσπαθούν σε βαθμό λύπησης να σου βγάλουν το χαχανητό, που έρχεται και το καταφέρνει από μόνος του ο Christopher Walken, αφήνοντάς σε να ξύνεις το κεφάλι σου προσπαθώντας να καταλάβεις αν σατιρίζει τον εαυτό του, ή απλώς είναι ο εαυτός του. Χωρίς να έχουν αρκετή τσαντίλα ούτε καν για ξεκίνημα, τα μπαλάκια ξεμένουν από πολύ νωρίς, αφήνοντας τη straight to DVDίλα που σου μύριζε στην προχειρότητα του μοντάζ και της σκηνοθεσίας, να καπελώσουν όλο το σύνολο μέχρι το βαρετό φινάλε. (Ξανα)δες καλύτερα το Matrix Ping Pong, πιο καλά θα περάσεις, και πιο γρήγορα θα ξεμπερδέψεις.

Δεκατέσσερις υποψηφιότητες Goya, μια θέση στα φαβορί για τις υποψηφιότητες στην ξενόγλωσση κατηγορία των Όσκαρ, κι ένα αμερικάνικο remake στα σπάργανα, μαζί με ένα σωρό βόλτες σε εκστασιασμένα που το υποδέχτηκαν φεστιβάλ και τις φτερούγες του Guillelmo del Toro να το προστατεύουν και να του βρίσκουν αμερικάνικη διανομή, το λες ότι είναι λίγο παραπάνω απ' όσα μπορεί να περιμένει κανείς για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Αλλά αυτό το παραπάνω ο Juan Antonio Bayona το είχε συναντήσει από πολύ νωρίς, από τότε που η πρεμιέρα του El Orfanato (2007) του στις Κάνες, χαιρετίστηκε ως το κρυμμένο δισκοπότηρο της διοργάνωσης, οπότε τώρα ο 30άρης Καταλανός, είναι αν μη τι άλλο πιο εξοικειωμένος με τις θερμές υποδοχές, και πιο σίγουρος ότι γι' αυτές ευθύνεται κυρίως ο σεναριογράφος του, κι ο χρόνος που αφιέρωσαν στο να ντύσουν με ψαχνό τον σκελετό της ιστορίας τους. Προετοιμασία κι αποτέλεσμα που σου θυμίζουν ότι τα θρίλερ μπορεί να 'ναι το πιο εύκολο μέρος να ξεκινήσεις την πορεία σου, αλλά δεν είναι καθόλου το πιο εύκολο πράγμα να πετύχεις.

Με τον Tom Cruise να αποσύρεται από το καλοκαίρι ακόμα και μπροστά στη θέα του James McAvoy (το Valkyrie (2008) μετακινήθηκε για Οκτώβριο, όταν το Wanted (2008) πήγε από Μάρτιο στις 27 Ιουνίου) και το I Am Legend (2007) να σπάει τα χριστουγεννιάτικα ταμειακά κοντέρ (εκμεταλλευόμενο τις συνθήκες που φέραν ακόμα και τους Alvin & The Chipmunks (2007) σε θέση μεγαμπλοκμπάστερ) το σαββατοκύριακο, ο Will Smith είναι αναμφισβήτητα ο τελευταίος άνθρωπος στην κινηματογραφική γη. Και έτσι το τίζερ για το τεταρτοϊουλιανό του πλιάτσικο, που αναμένονταν στα τέλη της βδομάδας μπροστά από το δεύτερο National Treasure, γονατίζει εντελώς εδώ και κάτι ώρες τις σελίδες του φίλου μας του JoBlo που το έβγαλε στη φόρα.

To project, γραμμένο αρχικά από κάποιον Vincent Ngo, είχε βρωμίσει κι αυτό για χρόοονια πριν ανατεθεί στον υπερήρωα της μεγάλης οθόνης ο πρωταγωνιστικός ρόλος. Με αρχικό τίτλο Tonight He Comes (με έμφαση στο comes) έχει κεντρικό χαρακτήρα κάποιον με τις συνηθισμένες υπερδυνάμεις (πιο γρήγορος από σφαίρα, πιο δυνατός από ατμομηχανή, πιο πουτσαράς από γαϊδούρι) και την ασυνήθιστη τάση να μένει αξύριστος και άπλυτος, να μπεκροπίνει και να ξυπνάει δίπλα σε σκουπιδοτενεκέδες. Χαρακτήρας που όταν σώζει τη ζωή κάποιου και αυτός προσπαθεί να τον βοηθήσει να αλλάξει εικόνα, του περιποιείται τη γυναίκα ανάμεσα στις πρόβες. Όλα αυτά βέβαια έχουν αλατιστεί όσο φαντάζεσαι με την έλευση του Smith και του μόνιμου (ξε)σκατωτή σεναρίων του Akiva Goldsman, ξεκινώντας με τον τίτλο που έγινε αρχικά John Hancock από το όνομα του "εφευρέτη" της καθαρής υπογραφής που υιοθετεί ο ήρωας όταν του ζητάνε αυτόγραφο με τον σχετικό τρόπο, και στη συνέχεια σκέτο Hancock στα πρότυπα του σκέτο Rambo (2008).

Αλάτι ικανό να παστώσεις φάλαινα έχει πέσει και στο βίντεο που προσπαθεί να πασάρει ένα, θεωρητικά, σκοτεινό σαρκαστικό δράμα σα συνέχεια του My Super Ex-Girlfriend (2006), και να βυθίσει τα σεναριακά κερατουκλιάτικα πιο βαθιά και από ιστιοπλοϊκό που τρακάρει με ιπτάμενο θαλασσινό μεγαθηλαστικό. Η αποξήρανση της Ερυθράς Θάλασσας προς ενίσχυση των αποθεμάτων της παραγωγής σε χλωριούχο νάτριο έχει ήδη ξεκινήσει βέβαια, αφού επιπλέον αυτή έχει να σερβίρει τα διαφυλετικά συμπλέγματα που δημιούργησε, για πρώτη φορά στη καριέρα του Smith, με τη Charlize Theron σε ρόλο.. τούνελ (και γι' αυτό ίσως το βίντεο φαίνεται πετροπλυμένο), και να προσποιηθεί άγνοια για τα σεναριακά μπερδέματα που αποκάλυψε, σε ένα μύριο φωτογραφίες από τα γυρίσματα που κάναν το γύρο των διαδίχτυων, με τη Charlize Theron σε ρόλο γουοντεργούμαν. Ε και μετά απ' όλα, δε χρειάζεται να συμπληρώσω ότι την ούγια παραγωγή-σκηνοθεσία υπογράφει το δίδυμο της συμφοράς του, εύλογα άφαντου στην Ελλάδα, The Kingdom (2007). Ήτοι οι κύριοι κύριοι Michael Mann και Peter Berg.

Μετά το άνοιγμα - ρεκόρ Δεκεμβρίου του I am Legend (2007) που προμοτάριζε παίζοντας μπροστά του, ξεχύθηκε στο δίκτυο το trailer του The Dark Knight (2008) σε όλο το μεγαλείο του, στην ταιριαστά ονομασμένη σελίδα aTasteForTheTheatrical.com, κομπλέ με επιλογές απευθείας κατεβάσματος σε mov υπερμεγέθη. Και όπως θα είχες δει, ή έστω ακούσει μόνο στην πειρατευεμένη εκδοχή, είναι καθαρά Joker-ο-κεντρικό, αναμενόμενα βέβαια αν σκεφτείς ότι η καμπάνια θα πρέπει να μείνει ζωντανή μέχρι το Μάη, κι έχει ήδη φτάσει σε overload την ιντερνετική της εκδοχή με τα κυνήγια θησαυρού που σε πήγαιναν από ιδέα φωτογραφίας σε κομματάκι αφίσας, για να σου χτίσουν μια αίσθηση του παιχνιδιάρικου χαρακτήρα του αντίπαλου του Σκοτεινού Ιππότη.

Ο οποίος χαιρετίζεται άνετα ως ανώτερη απεικόνιση απ' την πρώτη, εικονική, κι εικονικά υπερεκτιμημένη εκδοχή του Jack Nicholson, με τον Heath Ledger πιθανότατα να έχει δημιουργήσει κάτι αρκετά σκοτεινό κι εφιαλτικό στο υπόβαθρο, που να υπερκαλύπτει το παρανοϊκό του μακιγιάζ του προσώπου του. Παράλληλα, ανησυχίες κυκλοφορούν για το πού βρίσκεται το άλλο πρόσωπο, το Διπρόσωπο του εισαγγελέα Harvey Dent, που παραμένει μυστήριο το πόσο μεγάλο ρόλο θα κρατάει στην επιστροφή του Batman, αλλά δεν αποκλείεται να αρχίσει τις εμφανίσεις του στη δεύτερη φάση της προωθητικής εκστρατείας. Για την ώρα πάντως, όλοι χαίρονται και που το trailer δεν αποκαλύπτει "τίποτα" απ' την πλοκή. Αν και μεταξύ μας, με τον Chris Nolan στο τιμόνι, το "ο Batman κι o Joker μπαίνουν σ' ένα μπαρ" εμένα μου φτάνει για πλοκή. Και τώρα με συγχωρείς, πάω να ψωνίσω κόκκινο κραγιόν.

Τριάντα σχεδόν χρόνια απουσίας απ' τις μεγάλες οθόνες, ετοιμάζεται να... συνεχίσει η αναβιωμένη απ' τον John De Mol (της θρυλικής Endemol) θρυλική Hammer, που επιστρέφει απ' το έρεβος με επιστροφή στα rave. Γεγονός που αυτομάτως κατατάσσει το Beyond the Rave (2008) της, στις ταινίες εποχής που πάντα έκανε, κι αυτό σαν απάντηση σε όσους την κατηγόρησαν για προσπάθεια να γίνει hip με σύγχρονες straight to DVD παραγωγές.

Σε νάρκη απραξίας απ' τα μέσα του '80, το διοικητικό της Hammer έβγαζε τα προς το ζειν απ' τα δικαιώματα της τεράστιας παρακαταθήκης της εταιρείας σε B-movies και κλασικές τερατοσυναντήσεις, μέχρι τη μεγάλη μπάζα τον περασμένο Μάη, που εξαγοράστηκε απ' τον #316 της λίστας των 500 πλουσιότερων του πλανήτη του περιοδικού Forbes για το 2004. Ο οποίος, αφού υποσχέθηκε να χώσει τουλάχιστον πενήντα εκατομμύρια δολάρια σε νέες παραγωγές και θα δοκιμάσει την αγορά στο δίκτυο και στα κινητά, πόνταρε για ξεκίνημα στο πρώτο, ως μπαστάρδεμα της τηλεοπτικής και της κινηματογραφικής βιομηχανίας με πέραση στην πιτσιρικαρία. Και τα έκανε πλακάκια με το MySpace, για να σερβίρει απ' την πλατφόρμα του την ταινία με φαντάρο που θέλει να γλεντήσει την τελευταία νύχτα του πριν φύγει για τον πόλεμο, και καταλήγει σε rave party που του προκύπτει βαμπιρομπουφές. Το Beyond the Rave (2008) θα κάνει συνεχόμενες πρεμιέρες στο MySpaceTV με τη μορφή εικοσάλεπτων επεισοδίων, που όλα μαζί στο τέλος θα δεθούν σε ένα DVD. Και αναμένεται να δούμε αν το "you can't help them now, they're already dead" που κλείνει το teaser του, θα ισχύει και για την εταιρεία.

Με προϋπολογισμό καμιά σαραντοπενηνταριά ψωροεκατομμύρια δολλάρια το AVP: Alien vs. Predator (2004) του Paul W.S. Anderson έβγαλε τρειστέσσερις φορές τόσα μόνο στις αίθουσες (και πολλά πολλά στο ντιβιντί), όπου άνοιξε δεκαπενταυγουστιάτικα ξεκληρίζοντας μια ομάδα παλιο(ντο)αρχαιολόγων στην Ανταρκτική. Φυσιολογικότατα το franchise επιστρέφει τρία χρόνια μετά, με τα ίδια και λιγότερα λεφτά (για ταινία της Fox μιλάμε, το μάντεψες), ως AVP2: AVPR: Aliens vs. Predator: Requiem (2007), χριστουγεννιάτικα, να ξεκληρίσει 5476 χαρούμενους κατοίκους του Κολοράντο.

Μαζί του επιστρέφει και το predalien, που κατά την πάγια σικουελιτική του τακτική είχε γεννήσει ο Anderson στο τέλος του προηγούμενου επεισοδίου. Αλλά κατά τη παράδοση όλων των προηγούμενων (Alien, Predator και VS), τη σκηνοθεσία αναλαμβάνουν οι δίδυμοι αδερφοί Strause με παρελθόν στα εφέ και τα ροκ βιντεοκλίπ και μεγαφάν εξωγήινων τεράτων με γκουρμέ προτίμηση σε ανθρώπινο κρέας, και το σενάριο το ένα φεγγάρι παιδί θαύμα των χολιγουντιανών γραφιάδων Shane Salerno. Ενώ επανεμφανίζεται και το R στο rating, παράδοση κάθε Άλιεν και Κυνηγού, που είχε ποδοπατήσει (φυσικά) η εταιρεία του Murdoch στη συνάντησή τους και είναι το μεγαλύτερο δόλωμα που κουνάει τώρα σε όσους κολυμπάνε στα νερά του επιστημονικοφανταστικού τρόμου. Και αυτά, μαζί με την 86λεπτη διάρκεια και τα βίντεο που αποκαλύπτει η Fox στο IGN της, είναι όσα και περισσότερα θέλει η παραγωγή να ξέρεις, αφού ούτε screenings ούτε δημοσιογραφικές έχει προγραμματίσει πριν τις, κατάλληλα επιγησείρηνες, 25 Δεκεμβρίου. Η όλη φάση μυρίζει επαγγελματισμό, χωρίς να πολυβρωμάει, κι έτσι δεν είναι καθόλου απίθανο εκτός από τις έξτρα σκηνές που λένε ότι γύρισαν οι Strause για τη DVD έκδοση να τους δεις να συνεχίζουν κιόλας, για πρώτη φορά στη σημαντική ιστορία των εμπορικών σημάτων.