Πλούσιος ηλικιωμένος καταξιωμένος συγγραφέας προσκαλεί τον νεαρό φιλόδοξο ηθοποιό εραστή της γυναίκας του να.. τα πούνε στην έρημη βίλα του.Το Sleuth (2007) είναι μια απόπειρα του Kenneth Branagh και του Harold Pinter να ξαναμεταφέρουν στην οθόνη το θεατρικό του Anthony Shaffer, 25 35 χρόνια μετά από αυτή του συγγραφέα και του Joseph L. Mankiewicz που είχε πρωταγωνιστές τον Laurence Olivier και τον Michael Caine. Ο τελευταίος αναλαμβάνει τώρα το ρόλο του γεροντότερου, ενώ τον δικό του, ακόμα μια φορά μετά το Alfie (2004), ο Jude Law.

Αν προσπαθούσα να χωρέσω ακόμα και τα βασικά πίσω από τα ονόματα και τους τίτλους στη παραπάνω παράγραφο θα χρειαζόσουνα οθόνη ορατή από το διάστημα, όμως το συμπέρασμα θα ήταν και πάλι ότι το κοινό του φιλμ είναι περιορισμένο και απαιτείται και ιδιαίτερα προετοιμασμένο. Και επιπλέον και ιδιαίτερα περίεργο, αφού ο σεναριογράφος αποφάσισε να αντιμετωπίσει θανατηφόρα πιντερικά σοβαρά μια ιστορία τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά όσο μεγάλο είναι το μέτωπο του Law, ο σκηνοθέτης να βυθίσει στον αυτοϊκανοποιούμενο μινιμαλισμό ένα.. θεατρικό δυο χαρακτήρων, τόσο επιδεικτικά όσο φανερή είναι η ειρωνεία στο casting, και η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών δε πλησιάζει καν pokes στο Facebook (αντί έστω του, ειρωνικού όπως είπαμε, αλληλοσπαραγμού που θα περίμενες). Έτσι όσο περίεργος Σκορπιός και να 'σαι, το ενδιαφέρον σου σκοτώνεται το πολύ στη δολοφονία στο τέλος της πρώτης πράξης. Και τα 45 λεπτά λιγότερα από τη διάρκεια της προηγούμενης μεταφοράς σου φαίνονται τόσο παράδοξα υπόγεια ελαχιστοποιημένα όσο προσπαθεί να είναι η καινούρια.

Τρεις γυναίκες οργανώνονται για να κλέψουν χρήματα που προορίζονται για καταστροφή (γιατί είναι φθαρμένα). Κι όταν βλέπουν ότι τα καταφέρνουν, δεν ξέρουν που να σταματήσουν.Το Θέλμα και Λουίζ (1991) για 50άρες που βαριούνται, ή όποιο είναι τέλος πάντων το κοινό της κατεψυγμένης πια Diane Keaton που κυκλοφορεί εδώ και καμιά δεκαετία με ίδιο κοστούμι-γυαλί-μαλί-γυψόφατσα για να βοηθήσει τις fans της να πειστούν και να πείθουν ότι ο χρόνος έχει σταματήσει. Σκηνοθετημένο μάλιστα απ' την ίδια την σεναριογράφο του Θέλμα και Λουίζ (1991), που ικανοποιημένη πια με τη γυναικεία χειραφέτηση, αρκείται σε φαρσική σάτιρα του αμερικάνικου ονείρου με λίγη ελληνική πονηριά για πολλά λεφτά με λίγο κόπο, μέσω της γυναικείας εκρηκτικότητας με μια ζαχαρωμένη εσάνς από γυναικεία απληστία, που αθωώνεται αβρόχις ποσί στην κολυμπήθρα της αμερικάνικης κωμωδίας. Για χαζοχαρουμενιά πάντως, δεν είναι τόσο κακή όσο θα σε βόλευε για να γλιτώσεις τη μουρμούρα αν βρεθεί ομόφυλη των πρωταγωνιστριών να σε φάει να το δείτε (προσφέρεται για υποχωρήσεις δηλαδή), αλλά τουλάχιστον έχει τον Ted Danson (όταν τον δεις θα τον γνωρίσεις) να πετάει σπίθες στο βοηθητικό ρόλο του συζύγου, για να 'χεις με κάποιον να ταυτιστείς μέσα στην παράνοια των ορμονών.

Ο Καψουρίξ καψουρεύεται την πριγκίπισα της Ολυμπίας και παίρνει Γαλατική αποστολή μαζί του στους Ολυμπιακούς, να κερδίσει τον Βρούτο και να την πάρει γυναίκα του.Κι όπως κατάλαβες απ' το blurb κι ίσως έχεις ψυλλιαστεί κι απ' το κόμικ, ο τίτλος είναι κομματάκι παραπλανητικός, αφού ο Αστερίξ (κι ο Οβελίξ κι ο Ιντεφίξ κι όσοι απ' τους υπόλοιπους αντιστασιακούς στην κυριαρχία του Καίσαρα καταφέρνουν να μπουν στην ταινία), κρατάνε το πολύ δεύτερο ρόλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που σίγουρα θα λειτουργήσουν μια χαρά να μαζέψουν τους Έλληνες στην αίθουσα, αλλά βγαίνοντας θα τους έχουν δώσει πολύ σοβαρότερο πάτημα για επίθεση με κορώνες εθνικής υπερηφάνειας απ' ότι εκείνοι οι έρμοι οι 300 (2007) του Λεωνάιντας. Ιδίως με την σατανική ομοιότητα των Ελλήνων της ταινίας, με τους σημερινούς σκανδαλώδεις απογόνους τους.

Αλλά όπως διευκρίνισε με ζέση η Vanessa Hessler στη σχετική συνέντευξη πριν κάτι βδομάδες, δεν πρέπει να το πάρεις στραβά γιατί είναι άκακη κωμωδία, και σαν κωμωδία δεν έχω παρά να σου επιβεβαιώσω ότι μια χαρά αποτελεσματικά κι ακίνδυνα κινείται, προσφέροντας άπλετες ευκαιρίες για απολαυστικά χαχανητά, με λεκτικά και μη αστεία, τη γνωστή γλωσσίτσα που βγάζει στα ιστορικά στερεότυπα, pop αναφορές και funky cameos διάσπαρτα στο γενικά άνευρο, επαναλαμβανόμενο κατά καιρούς και κατακερματισμένο γενικότερα στόρι, που ακολουθεί την παράδοση των δύο προηγούμενων ταινιών, χωρίς όμως να γίνεται ποτέ τίποτε περισσότερο από μακρινός συγγενής. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η προσπάθειά του να ακολουθήσει την πετυχημένη συνταγή των προκατόχων του, γίνεται κουραστική και ξεκάθαρα ξεκάρφωτη, με αποκορύφωμα την τελευταία πράξη του, όπου για να φαρδύνουν τα credits, προσπαθούν να χωθούν όσα cameos δεν χώρεσαν σ' ολόκληρη την ταινία. Με την εξαίρεση πάντως του Depardieu, που ή είχε βαρεθεί τη ζωή του, ή στα γυρίσματα δοκίμαζε καινούρια ποικιλία απ' τα κρασιά του, αν κάτι σώζει την ταινία, είναι σίγουρα οι ερμηνείες, με αναμενόμενα κορυφαίο, τον Alain Delon ως βραβευμένο με César Καίσαρα, να είναι ο καλύτερος της παιδικής χαράς, με την πεντανόστιμη αυτοκανιβαλιστική του εμφάνιση. Άβε.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας I'm Not There. Την Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου στις 6 το απόγευμα στo ΝΙΡΒΑΝΑ Cinemax στους Αμπελόκηπους.

Μια απ' τις πιο ενδιαφέρουσες βραδιές του προγράμματός του έχει προγραμματίσει γι' απόψε το Gagarin 205, που θα μαζέψει ένα σωρό καλό κόσμο να κυκλοφορήσεις ανάμεσά του και να δείτε μαζί, μεταξύ πολλών πολλών άλλων, την πρώτη μικρού μήκους ταινία του Νίκου Νικολαϊδη, στην τιμητική βραδιά με αφορμή την κυκλοφορία του Μια Στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα, του μυθιστορήματος που δούλευε o οραματιστής σκηνοθέτης μέχρι και τον θάνατο του. Ο ειδικός ανταποκριτής Δελτίος Τύπου, πάντα ενημερωμένος, προβλέπει:

Την πολύωρη εκδήλωση θα ανοίξει ο Γιώργος Χατζηνάσιος, λίγο πριν τις 9 το βράδυ, παίζοντας στο πιάνο του τις πασίγνωστες συνθέσεις της Γλυκιάς Συμμορίας και της Πρωινής Περιπόλου. Ο συγγραφέας Μάνος Ελευθερίου θα αναγνώσει ένα προσωπικό σημείωμα για τον φίλο Νίκο Νικολαΐδη –το επίμετρο που έγραψε στο τέλος του βιβλίου– ενώ ο ιστορικός-συγγραφέας Ήρκος Αποστολίδης θα μιλήσει για την ιδιαίτερη γραφή που καταθέτει ο δημιουργός στο τελευταίο του μυθιστόρημα. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, ο Άλκης Παναγιωτίδης και ο Κωνσταντίνος Τζούμας, αξέχαστο τρίο της ταινίας Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα, θα καταθέσουν τις δικές τους σκέψεις για τον Νίκο Νικολαΐδη και το έργο του, όπως άλλωστε και ο Τάκης Σπυριδάκης με την Michele Valley, που είχαν συμπράξει ως ντουέτο στην Πρωινή Περίπολο. Η Δώρα Μασκλαβάνου και η Τζένη Κιτσέλη θα διαβάσουν αποσπάσματα από το βιβλίο, ενώ ο Νίκος Τουλιάτος θα παίξει στα κρουστά του την εισαγωγή της ταινίας Θα Σε Δω Στην Κόλαση Αγάπη Μου και η Τζένη Καπάδαη θα ερμηνεύσει αγαπημένα τραγούδια του Νίκου Νικολαΐδη, όπως το Cry Me A River και το Unchained Melody. Το πρώτο μέρος της βραδιάς θα κλείσει με την προβολή της πρώτης μικρού μήκους ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, Lacrimae Rerum (1962 - διάρκεια 11’). Ο Συμεών Νικολαΐδης (Simon Bloom) με τη μπάντα του θα ανοίξει το δεύτερο μέρος, με συνθέσεις που επένδυσαν τις ταινίες Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα και Zero Years, ενώ η Βαλέρια Χριστοδουλίδου θα ερμηνεύσει, ανάμεσα σε άλλα, το Put Τhe Blame On Me. Οι Last Drive θα δώσουν το δικό τους έντονο παρόν στη βραδιά με κομμάτια αφιερωμένα στον δημιουργό. Αντί για επίλογο, ο Τζώνυ Βαβούρας με τη μπάντα του θα οργανώσουν ένα ροκ εν ρολ πάρτυ. Στη διάρκεια της βραδιάς θα προβληθούν trailers και αποσπάσματα από τις ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη, συνεντεύξεις του ίδιου, συνεντεύξεις τρίτων για εκείνον και το έργο του -όπως του Λάκη Λαζόπουλου, του Χάρρυ Κλυνν, του Μισέλ Δημόπουλου κ.ά.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00, και θα μείνουν ανοιχτές για το κοινό καθ' όλη την απροσδιόριστη διάρκεια της βραδιάς.

Δύσκολα μπορείς να μιλήσεις για εκπλήξεις στα βραβεία του Sundance αφού αρκετές φορές, όπως πέρσι, οι ολιγομελείς επιτροπές του διαλέγουν κόντρα σε όσα συζητήθηκαν στα πηγαδάκια των δημοσιογράφων ή αγαπήθηκαν από το κοινό (ή ταυτίζονται με το ένα ρεύμα ενίοτε), όπως άφησε να εννοηθεί και ο πρόεδρος της φετινής επιτροπής του κύριου διαγωνιστικού, Quentin Tarantino, θυμίζοντας ότι το Reservoir Dogs (1992) του είχε αγνοηθεί στο Park City πριν 16 χρόνια, ενώ παρέδιδε το σημαντικότερο βραβείο του φεστιβάλ στο Frozen River (2008) της πρωτάρας Courtney Hunt.

Το φιλμ, τρίτο στη σειρά μεγαλοβραβευμένο που ασχολείται με μετανάστες, μετά τη Quinceañera (2006) πρόπερσι και τον Padre Nuestro (2007) πέρσι, αγοράστηκε πριν μερικές μέρες από τη Sony Classics μάλλον σαν απόδειξη μουλαρώματος μετά την αποτυχία της εταιρείας στις πλειοδοσίες που είχαν προηγηθεί. Και παρόλο που μπορεί να το θεωρείς μουλάρωμα και σε συγκεκριμένη τάση για το φεστιβάλ, (το φιλμ) εκπροσωπεί.. άλλη. Αυτή της ανανέωσης και της επικέντρωσης σε φρέσκα ονόματα, που είχε εκφραστεί σαν πρόθεση από την ανακοίνωση του προγράμματος, και την υλοποίησή της κατέγραψε ο διευθυντής του, Geoffrey Gilmore, τονίζοντας ότι συνολικά έντεκα πρωτόβγαλτοι βραβεύτηκαν. Από τη μεριά της η Hunt αρκέστηκε να ευχαριστήσει τον άντρα της με τα λεφτά του οποίου έκανε την ταινία, όπως αρμόζει σε κάθε φιλόδοξη σκηνοθέτρια. Και ευχήθηκε να βρουν και οι υπόλοιποι το δικό τους τέλειο κοινό, ήτοι έναν Tarantino να δηλώνει ότι του "κόπηκε η ανάσα" και να φωνάζει ότι του "κουνήθηκε ο κώλος" από "ένα από τα πιο συναρπαστικά θρίλερ" που θα δει φέτος.

Στη πράξη, η σημαντικότερη τάση του 2008 στο Sundance δεν ήταν για νέο αλλά για νεανικό, με ταινίες σαν το Assassination of a High School President (2008) να συνεχίζει το γυμνασιακό νουάρ του Brick (2005), το Hamlet 2 (2008) να γράφει τη σημαντικότερη πώληση του φεστιβάλ (στη Focus για $10mil) σκοτώνοντας με γέλιο το κοινό στις προβολές, το American Teen (2008) να ανακατεύει ντοκιμαντέρ και ριάλιτι με εκρηκτικά αποτελέσματα και το βραβείο σκηνοθεσίας (documentary) που τσίμπησε να του φαίνεται μόνο η αρχή, και το Wackness (2008) να παίρνει το σημαντικότερο βραβείο κοινού, να αγοράζεται κι αυτό από τη Sony Classics, και να κατατρομάζει τον Todd McCarthy που έβλεπε ναρκωτικά και στις χιονονιφάδες στα υψίπεδα της Utah.

Αρκετά ακόμα φιλμ ξεχώρισαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και τα σημαντικότερα μπορεί να μη χρειαστεί καν να τα περιμένεις μέχρι τις Νύχτες του φθινοπώρου --αφού για παράδειγμα για το Choke (2008) είχε ήδη οριστεί αμερικάνικη ημερομηνία εξόδου πριν τσιμπήσει ειδικό βραβείο για το καστ του--, σε μια διοργάνωση που ξεκίνησε αδιάφορα και μέχρι το τέλος της όλοι παραπονούνταν για τις λίγες αξιόλογες συμμετοχές και τις λίγες αγορές, αλλά εμένα, από μακριά, μου φάνηκε τελικά πετυχημένη, έστω κι αν κατάπιε άμεσα κάθε αντιπολεμική ρητορεία των προηγούμενων χρόνων, μόλις αποδείχτηκε δηλητήριο στα ταμεία. Στα πιο αξιόλογα σημείωσε το Ballast (2008) με βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας και τη σπάνια τιμή να συμμετέχει και στο Βερολίνο στη συνέχεια, που φαίνεται και το πιο εκφραστικό στη πράξη του νέου οράματος του Robert Redford για συμβίωση τέχνης και φιλμ σα σημαντικό κομμάτι του μέλλοντος για το πνευματικό του παιδί. Και το Baghead (2008), ακόμα ένα απόκτημα της SPC (η οποία άργησε αλλά μετά πήρε φόρα), που όχι μόνο εκπροσωπεί το καλύτερο στον τρομοχώρο του φετινού φεστιβάλ αλλά μάλλον και στον σαρκασμό, με κύριο στόχο κατά τα φαινόμενα το "νέο" "κίνημα" που αποκαλείται mumblecore.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "2008 SUNDANCE FILM FESTIVAL ANNOUNCES AWARDS"

Το να ξεκινάς την σκηνοθετική σου καριέρα με μεταφορά βιβλίου του Chuck Palahniuk δεν είναι και το λιγότερο ριψοκίνδυνο πράγμα του κόσμου, κι ειδικά όταν το κάνεις με $3.2 εκατομμύρια στο budget και 25 μέρες στο χρόνο για τα γυρίσματα, ξέροντας ότι ο David Fincher χρειαζόταν τα εικοσαπλάσια χρήματα και τα ονόματα Brad Pitt και Edward Norton στην αφίσα, για να 'χει μια σιγουριά ότι θα σηκωθεί κόσμος να πάει στο Fight Club (1999). Ο Clark Gregg πάντως, παρότι στο σχετικό preview clip μπορεί να μην φαίνεται ακριβώς σίγουρος για το ποιους σατιρίζει το Choke, προφανώς όλο και κάτι θα έκανε σωστά πίσω απ' την κάμερα, αφού και η ταινία του έβγαλε τα έξοδά της με την πώλησή της στην Fox για $5 μύρια, και το cast του βραβεύθηκε στο Sundance.

Και δίνοντας με το καλησπέρα ημερομηνία εξόδου στην ταινία για την πρώτη Αυγούστου, η Fox, που με κάτι Sideways (2004) και Little Miss Sunshines (2006) και Junos (2007), αποδεικνύει κατά συρροή ότι έχει ευαίσθητη μυτούλα σε καλές μικρές ανεξάρτητες, κι εξίσου δυνατά χέρια στο σπρώξιμό τους, επιβεβαίωσε διπλά τη σιγουριά του σκηνοθέτη ότι υπήρχε ταινία μέσα στις σελίδες του τέταρτου βιβλίου του Αμερικάνου συγγραφέα παύλα αρθρογράφου με το υπολογίσιμο fan club (ή πέμπτου αν μετρήσεις και το ανέκδοτο πρώτο του), για έναν sex addict που περνάει τον καιρό του προσποιούμενος ότι πνίγεται σε ακριβά εστιατόρια για να γνωρίζει πλούσιους καλοσυνάτους ξένους και να βρίσκει χρήματα να πληρώνει τα έξοδα νοσηλείας της μάνας του, περιμένοντας εκείνη να του αποκαλύψει αποκαλυπτικό μυστικό για τον πραγματικό του πατέρα.