Μεξικάνος περνάει λαθραία στην Αμερική για να βρει τον πατέρα που δε γνώρισε ποτέ, αλλά συνταξιδιώτης τού κλέβει την ταυτότητα για να του κλέψει το όνειρο.Κλασική περίπτωση κλεμμένης ταυτότητας δίνει τη βάση για να στηθεί μελέτη της καταραμένης γκαντεμιάς και της συνεργασίας της με τις βολικές στροφές στημένου σεναρίου, που προσπαθεί να εξερευνήσει τη δυνατότητα για καλό στην ψυχή του κακού κι αντίστροφα, χωρίς να αφήνει ούτε ένα κλισέ περί ταξικού ρατσισμού και επιβίωσης στη φτώχεια επιφανειακά αχρησιμοποιήτο. Η σκοτεινή και κουνημένη σκηνοθεσία του το κάνουν αρκετά έντονο για να σε πιάσει απ' τα μούτρα κι οι ερμηνείες του από σχετικά ερασιτέχνες ηθοποιούς σε βάζουν και σε κρατάνε μέσα στο δράμα του για το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο, αλλά η ακλόνητη επαναληπτικότητά του και η προβλεψιμότητα στην οποία καταλήγει, φτιάχνουν αρκετά μεγάλη κοιλιά ώστε κι ο ίδιος ο δημιουργός του, που βραβεύτηκε το 2006 με το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο Sundance, να μην είναι σίγουρος πώς ακριβώς να το κλείσει μετά την πεσιμιστική κορύφωση του φινάλε του, που θέλει να σ' αφήσει ν' αναρωτιέσαι αν τελικά ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει, σε μαύρη σακούλα σκουπιδιών.

Ένα φυσιολογικό κορίτσι που μισεί τον εαυτό του, βολτάρει στο λεωφορείο τυλιγμένο σε κουρτίνα μπάνιου και σου λέει για τη ζωή της. Όταν δεν σε βρίζει.Κατακερματισμένη εικόνα (σε πολλά μικρά split-screen-άκια) και ήχος αντίστοιχα σπαστός μην τύχει και καταλάβεις κατά λάθος πού να κοιτάξεις (ή για να σε καθοδηγήσει πού να μην κοιτάξεις, όπως θέλεις πάρ' το), συνθέτουν μια καλειδοσκοπική ματιά σε μπερδεμένα αποκόμματα ζωής, όχι απαραίτητα πραγματικά, μιας έφηβης με σκατοκατάσταση στο σπίτι, και χωρίς βυζιά άρα με δύσκολη εφηβεία στο σχολείο, που έχει υπνωτίσει τον αδερφό της και τον έχει κάνει να νομίζει ότι είναι σκύλος, κι όταν ο σκύλος χάνεται μαζί με την παρθενιά της, η ζωή της γίνεται σκατά. Στην προβολή της ταινίας στο Βερολίνο, ο Καναδός σκηνοθέτης ενημέρωσε το κοινό ότι το μισό τους εισιτήριο ήταν σπηντάκι, κι αν το ακουμπούσαν στη γλώσσα τους, στα μισά της η ταινία θα άρχιζε να βγάζει απόλυτο νόημα. Δεν ξέρω τι ακριβώς προσπαθούσε να πετύχει ερμηνεύοντας την δύσκολη εφηβεία ως τριπάκι, ούτε αν οι εδώ διανομείς θα παρέχουν το ίδιο βοήθημα (δεν αποκλείεται), αλλά χωρίς βοηθήματα, η ψευτοαβαγκαρντίστικη φιοριτούρα που κάνει τα 77 λεπτά να μοιάζουν 7ωρο, προσπαθεί με τη δίχως ουσία χαριτωμενιά της, να δέσει μονολόγους σε ενιαία αφήγηση, και μπορεί να σε ξεγελάσει όταν το βλέπεις, αλλά λίγο αν το βάλεις στη σειρά θα ακούσεις τον πάταγο της αποτυχίας, τον οποίο πρέπει στην ουσία να διαχειριστείς για να μη σου καλύψει τη μικρή επιτυχία της Ellen Page, που στο χάσιμο της ταινίας, στην ουσία είναι η μόνη που σε κρατάει να βλέπεις, και πάλι όχι σε όλα της τα κομμάτια.

Στα τέσσερα βραβεία για σκηνοθεσία, διασκευασμένο σενάριο, β' ανδρικό και καλύτερη ταινία περιόρισε τον θρίαμβό του το No Country for Old Men (2007) και οι αδερφοί Coen που χρέωσαν την επιτυχία τους στην επιλλεκτικότητά τους, αφήνοντας τη φωτογραφία στον Robert Elswitt και το There Will Be Blood (2007), που επίσης βραβεύθηκε και για την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Daniel Day-Lewis.

Ο Javier Bardem, με το βραβείο Β' Ανδρικού (για το No Country for Old Men) έγινε ο πρώτος Ισπανός που κερδίζει Όσκαρ, η Γαλλίδα Marion Cotillard σήκωσε το Όσκαρ Α' Γυναικείου που είχε στο τσεπάκι παίζοντας σε βιογραφία με μακιγιάζ, μουσική και κλάμαπολύκλάμα, ενσαρκώνοντας την Edith Piaf στο La Vie En Rose (2007), η Αγγλίδα Tilda Swinton στο Β' Γυναικείου άνοιξε τη μόνη κατηγορία που θα μπορούσε να βραβευτεί το γενικά αρεστό αλλά χωρίς ελπίδες αλλού Michael Clayton (2007), εκμεταλλευόμενη το προφανές ότι ελάχιστοι απ'την Ακαδημία θα κάθονταν να δουν το I'm not There (2007) για να βραβεύσουν την Blanchett που για κάποιο λόγο είχε ανελιχθεί σε φαβορί, και με την απονομή στον Daniel Day-Lewis του Όσκαρ Α' Ανδρικού που θα μπορούσαν να του το έχουν στείλει ταχυδρομικά πριν κάτι μήνες, τα Όσκαρ ερμηνειών έγιναν ευρωπαϊκή υπόθεση.

Η Diablo Cody πανηγύρισσε για άλλη μια φορά κερδίζοντας το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου για το Juno (2007), κι ο Ρατατούης (2007) έχοντας και τα ταμεία και τις κριτικές μαζί του, επικράτησε αναμενόμενα του Persepolis (2007) στην κατηγορία του animation, σε μια χρονιά που αν ψάχνεις εκπλήξεις, μπορείς μόνο να σημειώσεις την τρία στα τρία παντοκρατορία του The Bourne Ultimatum (2007) στα τεχνικά του μοντάζ, ηχητικού μοντάζ και μιξάζ, τη σκανδαλώδη ήττα του Transformers (2007) στα εφέ απ' το The Golden Compass (2007), και ίσως την πόρτα στο Sicko (2007) του Michael Moore. Σ' αφήνω με τη λίστα των νικητών να πιείς τον καφέ σου και να κάνεις καμιά δουλειά, και για περισσότερα, τα λέμε στα σχόλια.

Η Juno (2007) ήταν η μεγαλύτερη νικήτρια στα φετινά Spirits, δίνοντας ένα αισιόδοξο τόνο σε ένα βροχερό σαββατοκύριακο για το Los Angeles, στο οποίο προβλέπεται να βρέξει και ακαδημαϊκά βραβεία σε ζοφερά φιλμ και συνθήκες κατήφειας απόψε.

Η τελετή, στην παραδοσιακή τέντα στη παραλία της Santa Monica, από την αρχή σκότωνε το ακροατήριό της με τον Rainn Wilson (Dwight του Office US) να περνάει ψεύτικες οντισιόν από τους παρόντες υποψήφιους σκηνοθέτες. Και πήρε φωτιά από τα παραδοσιακά κόκκινα της Diablo Cody που πανηγύρισε παραδοσιακά έξαλλα το Spirit πρώτου σεναρίου, δηλώνοντας συνεχώς ότι είναι το πιο κουλ βραβείο. Κουλ ήταν και το γενικότερο.. πνεύμα των πρώην ανεξάρτητων διακρίσεων της Δυτικής (μόνο) Ακτής, που μετά από καναδυό χρόνια άγριου μπασίματος στη περιοχή τους από τα ανεξάρτητα.. Oscar® (ειδικά πρόπερσι) κατάφεραν φέτος να αποκτήσουν ταυτότητα, εκμεταλλευόμενα τη γιγάντωση της indie παραγωγής. Αφού πέρσι η Little Miss Sunshine (2006) μπορεί να κυνήγαγε μέχρι τέλους συγκεκριμένον χρυσό γυμνό τύπο αλλά φέτος το πνευματικό παιδί της Cody, παρότι μια κλάση ανώτερο, δεν φαίνεται να έχει τέτοιες ελπίδες, μπροστά στις τεραστιότερες και μισοανεξάρτητες υπόλοιπες οσκαρικές υποψήφιες.

H Juno πήρε, εκτός από Πρώτο Σενάριο, Καλύτερη Ταινία και Γυναικεία Ερμηνεία (Ellen Page). Πολυνίκες του απογεύματος ήταν επίσης Le Scaphandre et le Papillon (2007) για Σκηνοθεσία και Φωτογραφία, και The Savages (2007) για Σενάριο και Ανδρική Ερμηνεία, σε μια κατανομή που σοφά αναγνώρισε ότι υπάρχουν και τόνοι καταξιωμένου ταλέντου (Julian Schnabel, Janusz Kaminski, Philip Seymour Hoffman) πέρα από το νέο, ανερχόμενο και αγαπημένο του μποξόφη. Ελαφρά πιο αμφισβητήσιμες ήταν οι επιλογές της διοργάνωσης στα ακόμα πιο ανεξάρτητα που αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερα προβλήματα διανομής, τόσα που 'χουν γίνει πια, ζωή να 'χουν. Πρώτη Ταινία πήρε μάλλον δίκαια το υποεκτιμημένο Lookout (2007) και σίγουρα άξιζε ο Neil Kopp αυτό του δονκιχώτη Παραγωγού, αλλά για βραβείο "John Cassavetes" πολλοί θα διάλεγαν (και πιο ταιριαστά) το Quiet City (2007) του Aaron Katz και κάποιοι το Shotgun Stories (2007), ενώ το Someone to Watch στον Ramin Bahrani που είχε ήδη 3 υποψηφιότητες πέρσι για το Man Push Cart (2005) μόνο όσοι του το 'δωσαν μπορούν να πουν και τι ακριβώς εξυπηρετεί. Στα highlights και στον ισορροπημένο τόνο της βραδιάς πρόσθεσε πάντως τις εγκυμοσύνες της Cate Blanchett που πήρε Β' Γυναικείου και της Angelina Jolie που πέρασε να δει μπας και μπερδεύτηκε κανένας με το μαύρο βάψιμό της στο A Mighty Heart (2007) και της δώσει τίποτα. Και τις ευτυχείς ιδιοσυγκρασιακές επιλογές του Once (2006) για Καλύτερη Ξενόγλωσση και του Crazy Love (2007) για Καλύτερο Ντοκιμαντέρ. Έμεινε τιποτάλλο?

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος τα Χρυσά Βατόμουρα απονεμήθηκαν ουσιαστικά από την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων τους και τυπικά σήμερα, πρωί πρωί (για την Αμερική), στο Abracadabra Theatre στη Santa Monica. Και τα σάρωσαν η Lindsay Lohan με τον Eddie Murphy, που όχι μόνο κέρδισαν 3 επίχρυσα βραβεία των $4,89 ο καθένας αλλά έκαναν ιστορικά ρεκόρ, με τις ταινίες τους, I Know Who Killed Me και Norbit, να μην αφήνουν σε κανέναν, εκτός του Daddy Day Camp (Χειρότερο Sequel), δικαίωμα στο.. όνειρο.

Στη πραγματικότητα όλα τα βραβεία --οχτώ (8) συνολικά, ανεπανάληπτο γεγονός φυσικά-- πήγαν στο τρομαχτικό (με όλες τις κακές, και μόνο, έννοιες) φιλμ της προσοντούχας πιτσιρίκας, το οποίο θα έπαιρνε κι άλλο, αυτό του χειρότερου γδυσίματος, αν η φωτογράφιση του New York είχε γίνει μερικές βδομάδες νωρίτερα, για να προλάβει να συσταθεί η κατηγορία. Η Lindsay δε πέταξε σχεδόν τίποτα τότε, η παραγωγή έσκασε μύτη την χειρότερη ταμπλοϊδική εποχή της, και πάτωσαν και οι δυο. Ενώ τώρα, μετά την "αναμόρφωσή" της, η μικρή αστέρα έβγαλε τα μεγάλα Lohans στη φόρα, για να μαζεύει 20 εκατομμύρια επισκέψεις τη μέρα το νεοϋορκέζικο περιοδικό, που εκμεταλλεύτηκε και ότι περίσσεψε την Τετάρτη, κομπλέ με ξενάγηση στα υπόλοιπα θεμάτά του και εξαναγκασμό σου σε εκατό κλικ για να τα δεις (τα απομεινάρια). Παρεμπιπτόντως η δημόσια συμμόρφωση της Lindsay συνεχίστηκε και απέδωσε ήδη νέα συμβόλαια, προς μεγάλη χαρά της μαμάς Lohan.

Ο Murphy πήρε Χειρότερου Αντρικού, Β' Αντρικού και Β' Γυναικείου, έγινε πανάξια ο πρώτος που κερδίζει τρία βραβεία στις τέσσερις κατηγορίες ερμηνειών (και άξιζε και το τέταρτο), ήταν υποψήφιος για πέντε (ρεκόρ κι αυτό), και έχει επόμενο στόχο τις 30 διαχρονικές του Sylvester Stallone. Η τελετή, που σπανιότατα τιμούν οι προσκεκλημένοι της και δε προσποιείται ευφυΐα, ήταν και η μόνη σίγουρη την εποχή της απεργίας των σεναριογράφων αλλά εξαναγκάστηκε τελικά σε αγουροξυπνήματα αφού τα Spirits (που απονέμονται οσονούπω) καθιέρωσαν φέτος και δείπνο (σε ανταγωνιστική ώρα).

Περισσότερα στο δελτίο τύπου "Eddie & Lindsay Both Achieve Trifectas of Trash"

Σε μια ακόμα.. γαλλική απονομή, τα César καταβράβευσαν το La Graine et le Mulet (2007), το πιο ατελείωτο από τα υποψήφια φιλμ, και μάλιστα με τις ίδιες ακριβώς τιμές (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου και γυναικείας ελπίδας) που είχαν αποδώσει στη προηγούμενη ταινία του Abdellatif Kechiche, L'Esquive (2003). Τεχνικά, πιο πολυβραβευμένη έφυγε από τη χτεσινοβραδινή τελετή η Môme (2007) με πέντε (5) αγαλματάκια, κυρίως σε.. τεχνικές κατηγορίες.

Η βιογραφία της Édith Piaf, που είχε ανοίξει και το περσινό Βερολίνο και μάζεψε πάνω από 5 εκατομμύρια θεατές στις γαλλικές αίθουσες, ήταν και ο μόνος λόγος που ασχολήθηκαν τα περισσότερα ΜΜΕ του πλανήτη με τις επιλογές της κινηματογραφικής Ακαδημίας της χώρας, αφού η πρωταγωνίστριά της, Marion Cotillard, έχει όλα τα υποκριτικά φόντα, τους περισσότερους φανατισμένους (σε.. τρομοκρατικό βαθμό) υποστηρικτές, και αυτόν ακριβώς τον τύπο ρόλου, για να κερδίσει και συγκεκριμένο χρυσό αγαλματίδιο συγκεκριμένης πολυφωτισμένης ακαδημίας. Στα Oscar® που θα σε ξενυχτήσουν αύριο το βράδυ, η Γαλλία συμμετέχει με τον πρωτοφανή αριθμό των τριών (3) παραγωγών, γεγονός για το οποίο καμάρωσε αρκετά και στη συνέχεια έσμπρωξε σε δεύτερη μοίρα, δίνοντας μόνο Ανδρική Ερμηνεία και Μοντάζ στο Le Scaphandre et le Papillon (2007) που είχε αντιμετωπίσει από τις Κάνες ακόμα περίπου σαν.. αμερικανιά, και Πρώτο Φιλμ και Διασκευασμένο Σενάριο στην Persepolis (2007) που την έστειλε μεν σαν γενναία εθνική επιλογή στην Αμερική αλλά αρνήθηκε τουλάχιστο να πεισμώσει σε αυτή όταν δε μπήκε καν στην σχετική οσκαρική πεντάδα. Το τελευταίο υποψήφιο για Γαλλική Ταινία, Un Secret (2007), το οποίο θα 'χεις βαρεθεί να βλέπεις να.. έρχεται στην Ελλάδα αν ανεβοκατεβαίνεις καθημερινά την Αλεξάνδρας ή την Κηφισίας και πήγαινε για έντεκα (11) βραβεία, πήρε κι αυτό την παρηγοριά του Δεύτερου Γυναικείου στην Julie Depardieu.

Το δράμα του Kechiche, που φαντάζει όλο και περισσότερο σαν η αργόσυρτη σινεφίλ γαλλική απάντηση στον Fatih Akin (των Γερμανών), ασχολείται με μια κοινότητα Βορειοαφρικάνων μεταναστών στη Νότια Γαλλία (και ειδικότερα με ένα εξηντάρη ονειρευόμενο να ανοίξει ψαροταβέρνα) και ήταν από τα πιο συζητημένα στη Βενετία, όπου πήρε τελικά "ειδικό" βραβείο από την επιτροπή, ενώ είχε θριαμβεύσει και στα 9α Etoiles d'Or du Cinéma δημοσιογράφων και κριτικών, στις αρχές της βδομάδας. Στη πιο χειροκροτημένη απονομή της βραδιάς η Cotillard ευχαρίστησε κατασυγκινημένη τον σκηνοθέτη της Olivier Dahan που της "άλλαξε τη ζωή, τελεία". Οι Ζωές των Άλλων (2006) πρόσθεσαν ακόμα μια στις ατελείωτες αναγνωρίσεις τους, ρίχνοντας σκόνη στη κατηγορία του ξενόγλωσσου ακόμα και στον Χρυσό Φοίνικα του 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (2007).

(Τα βραβεία δεν έχουν ακόμα βγει στην επίσημη σελίδα)

Μετά το πρώτο trailer που κυκλοφόρησε για γενική κατανάλωση στις αρχές της σαιζόν στο MSN, το κόκκινο trailer που συμπαρουσίασε το AICN λίγο μετά, ένα μάτσο κλιπάκια που βγήκαν στοχευμένα στο Bloody Disgusting κοντά με την πρεμιέρα της ταινίας στο Sundance, και μια... εναλλακτική κάρτα για τον Άγιο Βαλεντίνο, η Warner Independent που προσπαθεί να βρει τρόπο να προωθήσει στις μάζες την σχεδόν σκηνή προς σκηνή αναπαράσταση του διαβόητου θρίλερ του Mikael Haneke, από τον Mikael Haneke, έβγαλε χθες στο δίκτυο του IGN (με την σχετική στάμπα της αποκλειστικότητας φάτσα κάρτα), έναν ευχάριστο, εύχρηστο οδηγό τεσσάρων βημάτων, για επιτυχημένες οικιακές εισβολές και σαδιστικές παρενοχλήσεις, το πιο ενδεικτικό του ύφους της διεστραμμένης σάτιρας της βίας κλιπάκι απ' όσα έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα (και μπορείς να τα βρεις μαζεμένα στο ψαρωτικό site της ταινίας).

Ιδεολογικά πολέμιος της φαινομενικά απλοϊκής κι αθώας αφηγηματικότητας των ταινιών του Hollywood και της ατζέντας που είναι πεπεισμένος ότι στην πραγματικότητα πάντα κρύβουν (ένα απ' τα αγαπημένα του sessions στο πανεπιστήμιο που διδάσκει κινηματογράφο στη Βιέννη, είναι η back to back προβολή του προπαγανδιστικού Θριάμβου της Θέλησης (1935) της Leni Riefenstahl και του Air Force One (1997) του Wolfgang Petersen), ο Haneke είχε ως ιδεατό στόχο της κινηματογραφικής παγίδας που έστηνε με το πρωτότυπο, αυστριακό Funny Games (1997), το αμερικάνικο κοινό και την βουτηγμένη στη βία κουλτούρα του. Οπότε δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη το ότι όταν του ζήτησαν τα δικαιώματα για αμερικάνικο remake, δεν τα παραχωρούσε αν δεν έδιναν στον ίδιο τη σκηνοθετική καρέκλα (σε αντίθεση, ας πούμε, με το βραβευμένο για σκηνοθεσία στις Κάνες, Caché (2005), που θα γυρίσει --Θεός φυλάξει-- ο μάστορας της καλογυαλισμένης πορδής, Ron Howard). Κομπάζοντας ότι, απ' όσο ξέρει, κανείς σκηνοθέτης δεν έχει ξαναγυρίσει την ταινία του με τέτοια ακρίβεια, έχει διευκρινίσει ότι η αντιγραφή στην ουσία είναι μόνο επιφανειακή, κι ότι στην πραγματικότητα η ατμόσφαιρα και οι ερμηνείες έχουν διαφορετικό υπόβαθρο αλλοιώνοντας και το αποτέλεσμα στην επιρροή του θεατή --λογικό, αφού δέκα χρόνια μετά, η βία στο Hollywood και την Αμερική γενικότερα έχει αποκτήσει εντελώς διαφορετικές διαστάσεις.

Αυτό βέβαια, δεν αλλοίωσε κανενός τη δυσπιστία, και τις μουρμούρες για ξεπούλημα αντίστοιχο με αυτό του Shimizu στο αμερικάνικο remake του The Grudge (2004) για παράδειγμα. Και μετά τις πρώτες προβολές στο Sundance, φαίνεται ότι δέκα χρόνια μετά, πάλι λίγοι δείχνουν να καταλαβαίνουν την ταινία, παρά την αλλαγή της γλώσσας για την καταπολέμηση της αντανακλαστικής επιφυλακτικότητας των Αμερικάνων στα υποτιτλισμένα, που ο Haneke θεωρούσε και ως βασική αιτία της απογοητευτικής διείσδυσης της πρώτης ταινίας στο κοινό της. Όλα αυτά δεν βοήθησαν καθόλου τις σχέσεις του Haneke με τη Warner Independent, που δοκιμάστηκε απ' τη νευρικότητα της εταιρείας ως προς την εμπορική ταυτότητα που πρέπει να δώσουν στην ταινία, αν το κοινό που θα πρέπει να την πουλήσουν θα είναι το ευρύ, το arty, ή το θριλερικό, και αν μπορούσε να βγει στα τέλη του χρόνου που προγραμματιζόταν αρχικά, εν μέσω της οσκαρικής περιόδου και κοντά στο ανατριχιαστικής ομοιότητας περιστατικό οικιακής εισβολής στο Connecticut, ή στην πιο χαλαρή περίοδο του Μάρτη που τελικά κατέληξε, με περιορισμένο αριθμό αιθουσών στο πρώτο της άνοιγμα. Στη χώρα μας πάντως, η ταινία θα παιχτεί στις 27 του Μάρτη, δυο βδομάδες μετά την έξοδό της στην Αμερική, με τη σφραγίδα μας περήφανα κολλημένη στην αφίσα της.