Το πιο καβλιάρικο πλάσμα του Γαλαξία και παραπέρα βγαίνει ξώβυζο και στάζοντας από γαλαζοπράσινα νερά, στο δάσος που σ' έχει παρασύρει, σου τρίβεται ασυγκράτητα, ανοίγει όσο δε πάει στοματάκι και χειλάρες, και σε δαγκώνει ξέφρενα κι αχόρταγα παντού. Κανένας δεν σ' ακούει να ουρλιάζεις και το μισοφαγωμένο πτώμα σου ποιος ξέρει πότε θα το βρουν. Προς το παρόν μείνε στο πλάσμα, και ευχαρίστησε για την ευτυχέστερη στιγμή της ζωής σου τον καλό σκηνοθέτη Jason Reitman που προειδοποίησε έγκαιρα γήινους και μη για το επικείμενο ξεγύμνωμά του (πλάσματος) στη τρομοταινία που παράγει, καθώς και τον ατρόμητο παπαράτσο που ξεροστάλιαζε από τότε σκυμένος στους δρυμούς του Vancouver, υπομένοντας καρτερικά τις σφήγκες που κάναν φωλιά στην αφάνα του και την αρκούδα που πέρναγε καθημερινά να του τον φορέσει, μέχρι να αναδυθεί (το πλάσμα) όπως ακριβώς το γέννησε η μάνα του, με pasties στις θηλές και top στο χρώμα του δέρματος γύρω από το κωλαράκι.

Περίεργα, το πλάσμα που όταν φωνάζεις Megan ανοίγει, το στόμα και στήνεται για φωτογραφία κοιτώντας σε λοξά, δε βγαίνει από τούνελ απελπισίας σα τα Lohans, ούτε καν απλής αποτοξίνωσης ενός χρόνου σα τα Mendes εσχάτως. Αλλά, ξεκινώντας από μικρή ηλικία, με φυσική διαδικασία πλαστικών και ενέσεων, επίπονο αδυνάτισμα δια τριψίματος παπαριών γκόμενου μέσα σε στενό τζιν κάτω από τραπέζι, αστείρευτο πείσμα και πηγαίο ταλέντο που του 'δωσαν αδιαμφισβήτητα (με κάστινγκ και απέναντι σε γυναίκες όπως είδες στο DVD των Transformers (2007)) το ρόλο της ωραιότερης φιλόδοξης σταρ πέρσι, (το πλάσμα) βρίσκεται στην κορυφή της φετινής λίστας του FHM (όπως είχε προβλέψει φυσικά και το πάλαι ποτέ περιοδικό και ο ενίοτε είρωνας υποφαινόμενος) και του κύματος πόθου αντρικού και γυναικείου πληθυσμού του σύμπαντος. Που προφανώς συνωμότησε να χύσουν όλοι και μια φορά στην ώρα τους, μπροστά στο ενδεχόμενο να καταρρεύσει αν του προκύψει κι άλλη Britney Spears.


Δες/Κρύψε το trailer του How to Lose Friends & Alienate People (2008)

Στο κατα τα φαινόμενα καταστροφικό άνοιγμα του Speed Racer (2008) --που απ' ότι λένε κάτι γνωστοί μας, ο Μέσος Κοινός και ο Μέσος Κρητικός, δε πρόλαβαν να δουν ούτε τη σκόνη του, περίπου από το τρίτο δευτερόλεπτο και μετά, όταν και πάτησε το τούρμπο-- πόνταραν, με νέα trailer, o συμπαθητικός Igor (2008) των Weisteins, τα αγελαδοαρμεγικά Clone Wars (2008) του Lucas και το Kung Fu Panda (2008) της Dreamworks που μοιάζει το πρώτο κινούμενο της εταιρείας πάνω από το χαρακτηριστικά άπατο μέσο όρο της.

Ή τουλάχιστο έτσι λέει το buzz από τη βιομηχανία που υποδέχεται εδώ και μήνες, ειδικά από τη ShoWest και μετά, θριαμβευτικά τη παραγωγή, και φαίνεται αυθεντικό αντί για το αστραφτερά ολοκαίνουριο κεντρικό γρανάζι της πιο καλοσυντηρημένης προωθητικής μηχανής του Hollywood. Το νέο trailer, σε συσκευασία teaser, παίζει σα.. το teaser, παρουσιάζοντας με νέες σκηνές όλους τους χαρακτήρες του συνηθισμένα αστεράτου φωνητικού καστ, και για πρώτη φορά (επίσημα) τον χιονολεοπάρδαλο αντίπαλο του πιο τεμπελόχοντρου πάντα του πλανήτη στη προσπάθειά του να εκπληρώσει την αρχαία προφητεία που τον θέλει αστέρι του κουνγκ φου. Έτσι το απίθανο, χοντρό (κυριολεκτικά) και απανωτό χιούμορ των προηγούμενων περιορίζεται αναγκαστικά, η ελαφρά σρέκικη προδιάθεσή τους αποδεικνύεται ότι δεν ήταν επίπλαστη αλλά έχει ποτίσει και το φιλμ (βλέπε αστεία του κώλου), και ο αφορισμός "Kill Bill των animations" (που σχεδόν σίγουρα φυτεύτηκε από το marketing στις διαδιχτυακές αντιδράσεις) αγκαλιάζεται ολοκληρωτικά στην υπόκρουση, αφήνοντας πίσω το Kung Fu Fighting (που ακούστηκε μιάμιση φορά σε όσα προηγήθηκαν). Παρολαυτά, και παρόλο που η αίσθηση είναι κυρίως Sukiyaki Western Django (2007) σε κινούμενο και από την ανάποδη, το κέφι της χοντροκομμένης κίνησης είναι φανερό και αγνό όσο και η πρωτόγνωρη αυτοσυγκράτηση στις γκριμάτσες (τουλάχιστο) του κεντρικού χαρακτήρα, ο Mark Osborne στη σκηνοθεσία παραμένει εξίσου καθαρό ταλέντο, ο Jack Black (σε.. ταιριαστό ρόλο) κάτι ελπίζεις να 'χει μάθει από τα παθήματα του Shark Tale (2004), και η χρυσή τομή (στιλ Blue Sky ας πούμε) ανάμεσα στις χορδές που σου χώνει η Pixar (πλην Brad Bird) στη καρδιά για να παίξει βιολοντσέλο και το φτερό με το οποίο παραδοσιακά σε γαργαλάει από τη κοιλιά μέχρι λίγο πιο κάτω από τα παπάρια η Dreamworks, φαίνεται ακόμα πιθανή. Για να μη μείνει τίποτα στη τύχη πάντως, ο Black δημιουργεί πανταμόνιο στις Κάνες από χτες, η (φωνή της τιγρούλας) Angelina Jolie θα 'ναι φυσικά εκεί ως ο μαϊντανός κάθε φεστιβάλ τελευταία, και η προώθηση σχεδιάζει να κλέψει και πάλι, όπως πέρσι με το Bee Movie (2007), κάποια από τη λάμψη της πρεμιέρας την Τετάρτη.

Η Videorama και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Jar City. Την Τετάρτη 14 Μαΐου στις 11 το βράδυ στο ΖΕΦΥΡΟΣ NEW STAR Artcinema στο Θησείο.

Ότι κι αν φαντάστηκες μπαίνοντας μικρός στον κόσμο του αγαπημένου σου τηλεοπτικού καρτούν, ήταν αποφασιστικά αργόσυρτο, χοντροκομμένο, άχρωμο και δισδιάστατο.
Εικοσπέντε χρόνια μετά το Tron (1982), οι αδερφοί Wachowski φέρνουν στη μεγάλη οθόνη τη πιο αβανγκάρντ μπλοκμπαστεριά του (νέου) αιώνα μεταμφιεσμένη σε ταινία για παιδιά. Και αντίθετα με τον Steven Lisberger (που είχε βυθιστεί στη, σύγχρονη τότε, πρώτη γενιά βιντεοπαιχνιδιών), ζωντανεύουν τη πρώτη γενιά anime (των 60ς), δημιουργώντας ένα ρετροφουτουριστικό κόσμο με προορισμό να παραμείνει αγέραστος.

Από την εισαγωγή, με την ολοζώντανη mise-en-scène σε γεμάτο focus ενώ στο προσκήνιο οι χαρακτήρες της επόμενης σκηνής σμπρώχνουν τη προηγούμενη να φύγει και τα cuts σηματοδοτούν χωροχρονικά πηδήματα στην αφήγηση του παιδικού πάθους του ήρωα για σπιντιές και της σχέσης του με τον αδερφό του όσο στο παρόν που κουβαλάει ακόμα ορατό το φάντασμα του παρελθόντος το κάνει πράξη και την ξεπερνάει μένοντας πίσω, οι δημιουργοί του Matrix (1999) φανερώνουν τη πρόθεσή τους όχι να μουτζουρώσουν το βιβλίο με τους κανόνες της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά να το κάνουν αεροπλανάκι και να το πετάξουν από το παράθυρο. Οι σκηνές ταχύτητας μοιάζουν με ονείρωξη του γιου σου για την επόμενη έκδοση του Hot Wheels στο Wii της φαντασίας του όσο σου πηδάει το πόδι σα σκυλάκι αντί να σε κοπανάει στο κεφάλι με τον controller, η δράση είναι προσποιητή --κομπλέ με πολύχρωμες θολές γραμμές κίνησης και χαρακτήρες σε αέναη πτήση--, πλάνα ψευτοματαχρησιμοποιούνται όπως στο κόσμο των φτηνών καρτούν, το χρώμα σου ματώνει τα μάτια, η ηθική έρχεται από ένα πλανήτη που αγνοεί τον κυνισμό και φτύνει τη θρασυδειλία. Ότι σχετικό, ανιμοσουρεαλιστικό, και να προσπάθησαν να κάνουν μέχρι τώρα ο Miike και o Rodriguez γίνεται de facto παλαιολιθικό αν δεν είχε ήδη κόψει και καεί, και η συνταγή των Wachowskis κάπου αργεί να φουσκώσει με κάπου συμβατικά υλικά και χάνει στη γεύση από το εξίσου αναγκαστικό αμερικανιάρικο πασπάλισμα, αλλά το Speed Racer (2008) οι ενήλικοι το χειροκροτάνε στο τέλος, σε όλο τον πλανήτη Γη, κρατώντας παιδιά με όλα τα συμπτώματα υπερβολικής δόσης LSD.

Tα trailer λένε διαφορετικές ιστορίες και μεταξύ τους και με τη ταινία (χρησιμοποιώντας και ανύπαρκτα στοιχεία αν χρειαστεί), τα poster βάζουν και τα ρέστα τους, και στις εισαγωγικές σκηνές κάτι ακαταλαβίστικα παραμύθια με φάλαινες που καταπίνουν βάρκες καταλήγουν στο νησί του Lost όπου η Little Miss Sunshine ζούσε σε όλη της τη ζωή.Υποθετικά, ιστορία άντρα, γυναίκας και παιδιού που παλεύουν μόνοι τους και χώρια με θεούς και δαίμονες (διάβαζε με την ώρα που δε σκοτώνεται με τίποτα), το Nim's Island (2008) παίζει σα φαντασίωση οχτάχρονης (διάβαζε σκηνικό απόλυτου τρόμου) που 'σπασε το νυχάκι της προς παπαρόξυση του πατέρα της και το αντιμετωπίζει δημιουργώντας ξένη (φυσικά) Ιντιάνα Μάνα που 'ρχεται να τη σώσει σε νησί έξω από το χάρτη κάθε σχολικού λεωφορείου όσο πετάει σιχαμερά ερπετά σε ανυποψίαστους περαστικούς και ο παπαροπληγικός βολοδέρνει σε θύελλες για να μάθει. Σε κινούμενο, και σε παραγωγή μη φιλόδοξης παλιάς Disney στη θέση Disney που σέρνεται από τις αλλαγές στις χιλιετίες, μπορεί το βιβλίο, που ξεκίνησε να γράφει μια κάποια Wendy Orr στα εννιά (9) της χρόνια, κάπως να σώζονταν. Όμως σε ζωντανή (τρόπος του λέγειν) δράση (τρόπος του λέγειν), με τη συνυπευθυνότητα σε σενάριο και σκηνοθεσία δύο ζευγαριών, καταλήγει σε πατροπαράδοτο τσίρκουλο για διανοητικά νεκρούς. Αν το Speed Racer (2008) κοιτάει σαράντα χρόνια πίσω για να πάει είκοσι μπροστά, το Φανταστικό Ταξίδι στο Νησί της Φανταστικής Φαντασίας (όπως πολύ ταιριαστά έγινε στα Ελληνικά) κοιτάει είκοσι πίσω (όταν η Orr αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να μεγαλουργήσει συγγραφικά) για να πάει ακόμα σαράντα πισώτερα, αντισταθμίζοντας τη ψυχωτικά αντιμεγαλοεταιρική στάση των Wachowskis με μια φαρδιά πλατιά στάμπα Walden Media στη θέση της υπογραφής.

Στον παθογόνο ιστότοπο που το είχε προαναγγείλει εμφανίστηκε στην ώρα του το δεύτερο trailer του Σκοτεινού Ιππότη (2008), οπότε μπορώ να ακουμπήσω ήσυχος το κεφάλι μου στο βιτριολικό μαξιλάρι μου, όσο θα βουτάς στο κενό του, και τα λέμε το πρωί αν το αντέξεις περισσότερο από τον Heath Ledger.

Τελικά η εντυπωσιακότερη, αν και όχι τόσο προμελετημένη, κίνηση του marketing της Paramount για τον τέταρτο Indiana Jones ήταν το κόλλημα του trailer σε όλες τις κόπιες του Iron Man (2008) που σαρώνει τον πλανήτη από την Πέμπτη. Η ευφορία του πιο καλού πελάτη των αιθουσών, Μέσου Κοινού, από μια ταινία που πραγματικά τον ευχαρίστησε, μπορεί να αποδειχτεί ο ιδανικότερος καταλύτης μετατροπής όλου του ενδιαφέροντος για την μετά 20 χρόνια επιστροφή του αρχαίου αρχαιολόγου, σε πραγματική πρόθεση για στήσιμο στις ουρές των ταμείων. Το trailer, που επιμένει να μην αποκαλύπτει και πολλά και να μη φτάνει χαρακτηριστικά ούτε τα 2 λεπτά σε διάρκεια, σίγουρα κάνει μια προσπάθεια να μη φανεί τόσο γηριατρικό όσο το teaser, έστω κι αν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει το βαριεστημένο voice over του Harrison Ford (κομμένο πιθανά από διάλογο της ταινίας) στην εισαγωγή. Περισσότερες εξωτερικές σκηνές απαντάνε στα παράπονα για πολλά στουντιογυρίσματα στα προηγούμενα προωθητικά βίντεο, ακόμα και η Cate Blanchett και ο Shia LaBeouf φαίνεται να ακολουθούν τις οβερδετοπικές προθέσεις του εβδομηντάρη πρωταγωνιστή, το πιο γοργό μοντάζ προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι και πάλι ο Spielberg θα βγάλει τα μεγάλα πλάνα του με ελάχιστα cuts, αναφορά στον Keaton και τον Chaplin, που έκανε και πάλι υπερμοντέρνα στα 80s αλλά μοιάζουν αντιδραστικά την εποχή των οσκαροτιμημένων αλαφιασμένων bourneικών κοψιμάτων.

Από την άλλη, το "σα να μη πέρασε μια μέρα" στιλ είναι το μόνο που χρειάζεται η παραγωγή για να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις για μεγαλύτερη της χρονιάς, μη έχοντας ανάγκη να προσθέσει καινούριους φαν σε μια λίστα που περιλαμβάνει ήδη όλη την υφήλιο, γεγονός που κατανοεί πάρα πολύ καλά ο σκηνοθέτης της, επιμένοντας για παραδοσιακότητα ακόμα και στις μηχανές προβολής. Και παραδοσιακά, ο ίδιος θα 'χει σκυλιάσει με τη Paramount, η οποία φαίνεται να τρέχει μια καμπάνια απλά.. καθυστερημένη, μη έχοντας έτσι κι αλλιώς, πέρα από τη μούρη των μεγάλων εισπράξεων, ιδιαίτερα κίνητρα, εφόσον το 87,5% των δολαρίων πέρα από τα πρώτα $400 μύρια θα πηγαίνει στις τσέπες Spielberg, Lucas, Ford και λοιπών μεγαλοσυμμετέχοντων.