Καταστροφή μεγαλύτερη και από τον κώλο της Kim Kardashian.Κολυμπώντας σε ατελείωτο βούρκο ποπ αναφορών, πιο γρήγορα και από τον Michael Phelps στη θέα χουφτώσιμου κώλου για να προλάβουν το τέλος της μπλοκμπαστερικής σεζόν, οι Friedberg & Seltzer πέτυχαν το ασύλληπτο, να κάνουν τους Σπαρτιάτες για Κλάματα (2008) να μοιάζουν Σκοτεινοί Ιππότες. Χαλαρότατη βάση είναι αυτή τη φορά το storyline του Cloverfield (2008) ισοπεδωμένο από γελάδα, και συνδέει για 75 λεπτά γύρω στα 150 πεντάλεπτα σκετσάκια, τα καλύτερα απ' τα οποία τα βλέπεις στο teaser (που φυσικά δεν απέχτησε ποτέ trailer) και σε κάνουν να βγάλεις τα μάτια σου για να βουλώσεις τα αυτιά σου (ή το ανάποδο) από τα πρώτα δεύτερα. Φυσιολογικά, ακόμα και η Fox, που 'βγαλε τις πατατάρες του καλοκαιριού, προτίμησε να στήσει μνημεία στην auterική κεφάλα του Eddie Murphy ανά τον πλανήτη, αντί να 'χει οτιδήποτε να κάνει με τη παραγωγή. Και κριτικοί και κοινό την έθαψαν σε βροχή μετεωροκουλουριών.

Το trailer για τη Curious Case of Benjamin Button (2008), τη πρώτη κατάλληλη (PG-13) ταινία του David Fincher, τη τρίτη του με τον Brad Pitt και τη τελευταία του με μεγάλο προϋπολογισμό για πολλούς, κυκλοφόρησε την Παρασκευή στις αμερικάνικες αίθουσες, και στην Apple που αυτή τη φορά πέτυχε τα χρώματα, κρίνοντας από το ότι ο (υπεύθυνος για τη φωτογραφία) Claudio Miranda ανέβασε το ίδιο ακριβώς στη σελίδα του, και όχι καμιά διορθωμένη εκδοχή όπως είχε κάνει με το καλοκαιρινό teaser.

Αυτό που θαυμάζεις περισσότερο στο trailer είναι ότι.. υπάρχει, μιας και κανένας δε περίμενε πριν 2-3 χρόνια, και πολύ λιγότερο η Paramount που άρχιζε να τον χρηματοδοτεί, ότι ο σκηνοθέτης του Se7en (1995) και του Fight Club (1999) θα ξόδευε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για να μοιάσει στον Pakula των 70s αρχικά και τον Burton των 00s τώρα. Εξαιρετικά θαυμάσιο μπορείς να πεις και το ότι το trailer προαναγγέλει ταινία που θα βγει τα Χριστούγεννα, αφού οι πλακωμοί με το studio, λίγο πολύ δεδομένοι για τον σκηνοθέτη από το Alien³ (1992) ακόμα, είχαν στείλει το Zodiac (2007) από φθινόπωρο σε άνοιξη κι από κει στη λήθη του μποξόφη και των βραβείων. Αυτή τη φορά βέβαια ο προϋπολογισμός φέρεται να ξεπέρασε τα $150mil (με τσοντάρισμα και πάλι της Warner) ενώ η Paramount ψάχνει επειγόντως δικιά της μεγάλη σοβαρή παραγωγή (μετά την αποχώρηση των της Dreamworks), και έτσι περίπου βλέπεις τον Brad Grey να προσπαθεί να χακέψει το Final Cut Pro του Fincher ώστε να δείχνει τρίωρη διάρκεια αλλά να έχει κόψει τη μισή, όσο μαστιγώνει τους μαρκετίστες του να πετύχουν το μάξιμουμ σε προώθηση με τα ελαχιστότερα λεφτά.

Και το βλέπεις και στο trailer που κόβει τα (αγαπημένα του σκηνοθέτη) CGI ζουμαρίσματα και τα πιο αδέξια εφέ του teaser, δίνοντάς σου αφορμή να πεις ότι δε πρόκειται να βελτιωθούν. Και προσθέτει πόλεμο και ρομάντζο για το μεγάλο κοινό, διαλόγους που σου δίνουν αφορμή να πεις ότι θα είναι τόσο on location όσο και τα κεφάλια του Pitt (που προστέθηκαν στα σώματα άλλων ηθοποιών), και ατάκες που έχουν τόση σχέση με την σύντομη ιστορία του F. Scott Fitzgerald ή το σενάριο του Eric Roth που εμπνεύστηκε από αυτή, όση και ο Kierkegaard (της πατρότητάς τους) με τις εξηγήσεις. Και προσθέτω, αν θες να τζογάρεις, ότι τόσο το σενάριο όσο και όλα τα μέχρι τώρα κοψίματα του φιλμ συνάντησαν αμφιλεγόμενη κριτική, το 20λεπτο μοντάζ σκηνών που προβλήθηκε στο Telluride δεν ενθουσίασε κανένα (οπότε μάλλον η τελική διάρκεια θα είναι μεγαλύτερη), η προώθηση λατρεύει να ακούει συγκρίσεις με τον Forrest Gump (1994) αλλά μη της πεις τίποτα για Big Fish (2003), ο Fincher δεν έχει καλή σχέση ούτε με τα ταμεία ούτε με την αμερικάνικη Ακαδημία, και η Paramount απέτυχε με γδούπο στην οσκαρική προώθηση και του Zodiac και των Dreamgirls (2006).

Χωρίς λαμπερά κουμπιά στα πουκάμισα των ομιλητών, αλλά με προβολείς στραμένους στη σκηνή του Αττικόν στις τελετές έναρξης και λήξης φέτος και μάλιστα τους ομιλητές να προβάλλονται και στην οθόνη για το αξιαγάπητο ψυχεδελικό εφέ, μάλλον φαίνεται πως κάποιος μας διάβαζε πέρυσι (εκτός απ’ το να βλέπει τα βίντεό μας), κι αν και προκάλεσε μουρμούρες μπλοκάροντας τις κάρτες των δημοσιογράφων για να ανοίξει θέσεις στο κοινό (και να ξεπεράσει τους πονοκεφάλους των logistics στις προκρατήσεις), το φεστιβάλ φέτος απέφυγε και τις γκρίνιες για τις καθυστερήσεις καταφέρνοντας να τις εξαλείψει, και μάλλον άκουσε τα καντήλια των θεατών, όταν απέσυρε κάπου στα μισά του, την επίθεση των επαναλαμβανόμενων διαφημιστικών του μεγάλου χορηγού του, επιβεβαιώνοντας ότι είναι φεστιβάλ κοινού. Και με όχι πρωτοκλασάτα μεν, αλλά φουλ ενδιαφέροντα ονόματα στους καλεσμένους του, έκανε την 14η έκδοσή του, εκτός από ομαλή εντός, και αξιομνημόνευτη εκτός των αιθουσών, με τον Joe Swanberg, τον Julian Temple και τον (φραγκοφονιά, ή βιοπαλαιστή, όπως θες το παίρνεις) Bill Plympton να προσφέρουν τα καλύτερα πάνελ της ιστορίας του, ή τουλάχιστον απ’ όσα έχω πετύχει στα δυοτρία χρόνια που τα κάνει συνειδητά.

Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, όπως το blog, τα βίντεο κι οι συνεντεύξεις που υπολειτούργησαν εγκληματικά και στο site του φεστιβάλ και σ' εκείνο που αναφέρει στους διοργανωτές, αλλά δεν θα τους το κρατήσουμε μανιάτικο, για να 'χουμε κι εμείς δουλειά να κάνουμε. Κι αν είχε καταφέρει να ξεπεράσει και την φετινή κακή σοδειά ταινιών, που έχει βασανίσει και πολύ σημαντικότερα φεστιβάλ απ’ του λόγου του (κι απ' τα οποία αντλεί ταινίες για το πρόγραμμά του, βασικά), θα μιλούσαμε και για θαύμα, αντί να κουβαλιόμαστε από αίθουσα σε αίθουσα κυνηγώντας συμπαθείς μετριότητες, όποτε αποφασίζαμε να αποφύγουμε τους πιο μεγάλους τίτλους. Απ' αυτά τα συμπαθητικά πάντως, η Rumba που είχε φτιάξει από νωρίς το buzz της σε κοινό και δημοσιογράφους, κέρδισε το βραβείο των πρώτων, μαζί με το ασαφών κριτηρίων αντίστοιχο του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων, ενώ η Sita Sings the Blues που είχε φτιάξει το δικό της buzz πριν καν ακόμη σηκωθεί η αυλαία του φεστιβάλ, πήρε από την επιτροπή νέων, το βραβείο σεναρίου για την animated εκδοχή της ραμαγιάνας της Valmiki. Επίσης σε βραβευμένη απ' το χρόνο ιστορία, και αναπτυγμένη σε σενάριο στο σχετικό workshop στη Νίσυρο μάλιστα, πήγε το βραβείο σκηνοθεσίας, που έδωσε η επιτροπή στο Absurdistan, μια χαριτωμένα παραμυθένια αλλά κομματάκι κουραστικά επαναλαμβανόμενη εκδοχή των αριστοφανικών Ορνίθων της αριστοφανικής Λυσιστράτης. Η Χρυσή Αθηνά Καλύτερης Ταινίας πήγε στο, βραβευμένο για τη φωτογραφία του και τιμημένο με Μέγα Βραβείο Επιτροπής στο Sundance, σουηδικό Ping-pongkingen, για γεματούλη 16χρονο, που πάει σαν το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ απ’ το δυσλειτουργικό οικογενειακό του περιβάλλον, στο δύσκολο σχολικό του.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην avant première της δραματικής ταινίας Νεότητα Χωρίς Νιάτα. Την Τετάρτη 1 Οκτωβρίου στις 6μισι το απόγευμα στο ΝΙΡΒΑΝΑ στους Αμπελόκηπους.

Κρυφό όπλο της Lionsgate, στην αντιμετώπιση όσων ψεκάζουν τα internets με προειδοποιήσεις ότι ο Frank Miller είναι η αιτία του καρκίνου του κώλου, αποτελεί αυτός της Eva Mendes που περιφέρεται γυμνός στο Spirit (2008) σύμφωνα με τις αναφορές από τις δοκιμαστικές προβολές (αναφορές που δίνουν γενικά μια διαφορετική, αν και όχι υπερθετική, εικόνα από αυτή που ζωγραφίζουν τα spray). Και εδώ και καναδυο μέρες, ο κώλος αυτός αυτός, περιφέρεται σαν ιός και στα υπόγεια φόρα του πλανήτη.

Με μια δεκαετία προκλητικών εμφανίσεων σε οτιδήποτε από βιντεοκλίπ στα 90s μέχρι καμπάνιες της PETA στα 00s, στη κορυφή του θανατηφόρου συνδυασμού από μαύρες κωλάρες που γίναν απόλυτο mainstream μαζί με το hip hop και λατίνες που γίναν περήφανες στα χνάρια της Jennifer Lopez, η πρωταγωνίστρια του Hitch (2005) και του Ghost Rider (2007) δύσκολα σου δίνει το δικαίωμα να τη πεις και τιποτάλλο, πέρα από υπόδειγμα σκληρής δουλειάς που εκμεταλλεύεται μελετημένα ακομπλεξάριστα τα αφρο-κουβανικά γονίδιά της. Η σκληρή δουλειά (του κώλου) ήταν αυτή που οδήγησε την 34χρονη, σύμφωνα τουλάχιστο με την επίσημη δικαιολογία, και σε μια κάποια αποτοξίνωση στις αρχές της χρονιάς. Αλλά η συνέχεια έφερε προκλητικές δημόσιες φωτογραφίες με τον κώλο, προκλητικές εκδρομές με τον Steven Meisel στην Ευρώπη, προκλητικές καμπάνιες με τον Calvin Klein στον πλανήτη, και προκλητικές (διαψεύσιμες, φυτεμένες ή και τα δυο) δηλώσεις λαγνείας για οποιονδήποτε από την Keira Knightley μέχρι τον Mick Jagger (με στάσεις που συμπεριλαμβάνουν πως το κάνει ο David Beckham, ο Liam Gallagher, η Natasha Alam, και ο θεός των Καθολικών). Όταν ηρεμεί, σύμφωνα με τα ακλόνητα στοιχεία που φέρνουν στο φως δυοτρεις επιπλέον τυχαίες αναζητήσεις στο δίκτυο, η Eva αρέσκεται να τη κάνεις να αισθάνεται ηλίθια (αλλά όχι και να καταλαβαίνει πόσο ηλίθια είναι, υποθέτεις με τη ασφάλεια της εμπειρίας σου από τις υπόλοιπες), να παίζει το τσουλάκι-στόχο για όσες Γυναίκες (2008) τυχαίνει να μην είναι στη συγκεκριμένη θέση στη συγκεκριμένη περίπτωση, την τσουλάρα που δεν είχε ποτέ ο James Bond για τον Werner Herzog, ε και το κακό κορίτσι για όποιον έχει οχτώ από τα πάντα, όπως είπαμε.

H καινούρια εμφάνιση στην επίσημη σελίδα του, που συνοδεύτηκε από αντίστοιχη αφίσα και καινούριο τρέιλερ στο Moviefone, είναι μόνο οι κάστορες που επιπλέουν από τη στρατιά που έχει ξαμολήσει η Lionsgate με στόχο φθινοπωρινό ανάχωμα στο ποτάμι από σκατά που φούσκωσε η ίδια το καλοκαίρι, κυρίως με τις σκηνές του Spirit (2008) που διάλεξε να προβάλλει στη Comicon του San Diego. Από τη μια στιγμή στην άλλη, οι υπερσέξι προοπτικές γίναν ιλαρές (και όλοι σε είχαν προειδοποιήσει από την αρχή), και η παραγωγή βρέθηκε να συντρίβεται, διαδιχτυακά, ανάμεσα σε όσους δεν έχουν πετύχει ούτε καρέ από τη δουλειά του Will Eisner αλλά είναι σίγουροι ότι μοιάζει με σκηνές από το Sin City 2, και σε αυτούς που πιστεύουν ότι το Sin City (2005) ανακάλυψε τις πρασινοθόνες και πιθανά το celluloid film. Και στους ακόμα περισσότερους που μηρυκάζουν τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, όπως θα περίμενες, αφού λίγο πολύ η ίδια "σοφία του πλήθους" --πιπίλα που αποτελεί από μόνη της απόδειξη του πως μπορεί μια άπειρη μάζα πανηλίθιων να διαστρεβλοξεχαρβαλώσει οτιδήποτε-- κονιορτοποιεί με τις αβάσιμες, απύθμενες και φυσικά αντικρουόμενες φιλοδοξίες της, και το All Star Batman & Robin, εδώ και κάποια χρόνια.

Η αλήθεια βέβαια, όπως ξαναματάπαμε και έχουν βαρεθεί να εξηγούν οι υπεύθυνοι, είναι ότι ο Eisner πάντα ισορροπούσε, επιδέξια αδέξια, όπως ακριβώς η φιγούρα στις ταράτσες στα trailer, ανάμεσα στο σλάπστικ και το μπρουτάλ, σμπρώχνοντας τα όρια του κατάλληλου της εποχής, χωρίς να τα περνάει. Και οι βασικές αναθεωρήσεις, όπως ο πραγματικός θάνατος και οι (κυρίως γκομενο)υπερδυνάμεις του Denny Colt, είχαν αποφασιστεί από τις αρχές του '90 με τις ευλογίες του δημιουργού, που και Alzheimer να τον είχε χτυπήσει δύσκολα θα επέμενε να έχει η μεταφορά του ήρωά του πολύ περισσότερη σχέση από αυτή του Dark Knight (2008) με τα προπολεμικά Detective Comics. Και βέβαια η κινηματογραφική ματιά του Frank Miller, όταν ξεφεύγει από το δικό του αναβιωτικό noir στιλ, και την panel προς panel αναπαράσταση αυτού του Eisner, φέρνει περισσότερο, για καλό ή για κακό, προς Sky Captain and the World of Tomorrow (2004).

Ίσως ο σημαντικότερος λόγος να σε ενδιαφέρει φέτος το αποτέλεσμα του διαγωνιστικού προγράμματος του Μουσική και Φιλμ των Νυχτών Πρεμιέρας, που θα ανακοινώσουν τα βραβεία τους απόψε, στην τελετή λήξης στο Αττικόν, είναι ο Kirk Honeycutt, μια απ’ τις ηγετικές φυσιογνωμίες της αμερικάνικης κριτικής, ως μέλος της ομάδας του The Hollywood Reporter (εφημερίδας ευρύτερα γνωστής ως ο ανταγωνισμός του Variety, το οποίο αποφεύγει συστηματικά να ονοματίσει), που πέρασε τις τελευταίες δέκα μέρες στην Αθήνα, ως μέλος της κριτικής επιτροπής του τμήματος. Τον είχαμε πιάσει στο Αττικόν την προηγούμενη βδομάδα, φρέσκο από την πτήση και κομπλέ με το jetlag του, και μιλήσαμε για τον ενθουσιασμό του που συμμετέχει σ’ ένα τμήμα που βρήκε πολύ ενδιαφέρον, πρωτού επεκταθούμε σε θέματα κινηματογραφικής κριτικής και βιομηχανίας, με ένα άνθρωπο που ζει και δουλεύει στο επίκεντρο και των δύο.