Νικητής στα βραβεία της Online Film Critics Society αναδείχθηκε φέτος το The Hurt Locker της Katherine Bigelow, που έχει δει το buzz της πορείας της προς τα Όσκαρ να πολλαπλασιάζεται σε ένταση τους τελευταίους μήνες, μαζεύοντας βραβεία δεξιά κι αριστερά και δικαιώνοντας το σούσουρο που είχε προκαλέσει η ταινία πριν ένα χρόνο και βάλε, με το άνοιγμά της στο φεστιβάλ της Βενετίας. Η Kathryn Bigelow πήρε και το βραβείο σκηνοθεσίας, ενώ η Α' Ανδρική Ερμηνεία του Jeremy Renner και το μοντάζ των Chris Innis και Bob Murawski, συμπλήρωσαν την τετράδα των βραβείων της ταινίας.

Άλλα τέσσερα βραβεία μάζεψε και το Inglourious Basterds του Quentin Tarantino, ο οποίος πήγαινε από κοντά το The Hurt Locker και στις υποψηφιότητες την προηγούμενη βδομάδα, με επτά (7) το καθένα. Οι Μπάσταρδη ξεχώρισαν στα 143 μέλη του διεθνούς οργανισμού που κρατάει απ’ το 1997, για την Α' Γυναικεία Ερμηνεία της Melanie Laurent (που επικράτησε της Meryl Streep στο Julie & Julia και της Carey Mulligan στο An Education), αλλά και για την Β’ Ανδρική του Christoph Waltz, ενώ βραβεύθηκε επίσης για το Πρωτότυπο Σενάριο του Quentin Tarantino (απέναντι στους αδερφούς Coen με το A Serious Man και τον Bob Peterson του Up, για παράδειγμα), αλλά και για την Κινηματογράφηση του Robert Richardson (που επικράτησε της δουλειάς του Mario Fiore στο Avatar και του Trent Opaloch στο District 9, ενδεικτικά). Το Διασκευασμένο Σενάριο του The Fantastic Mr Fox, η Β’ Γυναικεία της Mo’nique στο Precious, το Anvil! The Story of Anvil στα ντοκιμαντέρ και το Up στη Μουσική Επένδυση και την Καλύτερη Ταινία Animation, συμπλήρωσαν τα βραβεία του οργανισμού, που αναγνώρισε ως Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία το Das Weisse Band του Michael Haneke.

Ανάμεσα στα ελαφρώς αλλαγμένα βραβεία του OFCS, συζητήθηκε έντονα το ενδεχόμενο απονομής ειδικής μνείας στο Sita Sings the Blues για τα καλλιτεχνικά του επιτεύγματα και την εναλλακτική του διανομή (η Nina Paley έχει παραδώσει δωρεάν στον οποιονδήποτε το δικαίωμα παραγωγής και μεταπώλησης της ταινίας της, με την προϋπόθεση να αναλάβει μόνος του την πληρωμή των μουσικών δικαιωμάτων που του αναλογούν, και τη δυνατότητα να της επιστρέψει μέρος των εσόδων του, προαιρετικά, με αντάλλαγμα την αναγνώριση ως επίσημου μεταπωλητή), πρόταση που απορρίφθηκε με μία ψήφο διαφορά (46 υπέρ, 47 κατά, 47 λευκά).

Λίγο πριν συμπληρωθούν δέκα χρόνια από το θάνατό του κυκλοφορεί στη Βρετανία η κινηματογραφημένη βιογραφία του pop laureate της βρετανικής μουσικής σκηνής (κυρίως) στα τέλη των 70s, του Ian Dury. Η παραγωγή έχει τίτλο, φυσικά, Sex & Drugs & Rock & Roll (2010), μάλλον φιλοδοξίες για φεστιβαλικούς γύρους στη συνέχεια (και αρκετά καλές κριτικές για να το κάνει), και σίγουρα τον αέρα της επανάστασης του βρετανικού κοινού ενάντια στη βιομηχανοτηλεοπτική pop που έφερε αναρχικά το Killing in the Name στη κορυφή των χριστουγεννιάτικων charts (και να ξανακούγεται στο τέρμα μέχρι και από ελληνικά περίπτερα, παρεμπιπτόντως). Η παραγωγή σηματοδοτεί και μια επιστροφή του Andy Serkis στο πολύ προσκήνιο, μετά το "No war for oil" στην οσκαροτελετή του 2003, ενώ την όλη ανατρεπτική διάθεση ολοκληρώνει η παρουσία πίσω από τη κάμερα του Mat Whitecross, συνσκηνοθέτη στα πρόσφατα και άκρως πολιτικά ντοκιμαντέρ του Michael Winterbottom. Ο Σταύρος Στριλιγκάς του Stop That Sound, σε καλωσορίζει στη νέα δεκαετία.

Ο Ian Dury (1942-2000) είναι: α) για τον αδαή, ο τύπος που έγραψε τον ύμνο Sex & Drugs & Rock & Roll, β) για τον μουσικόφιλο, ο ηγέτης των Blockheads, μιας απο τις σημαντικότερες μπάντες του new wave και του punk στα 70ς, με εκατομμύρια πωλήσεων και μεγάλες επιτυχιες στα charts, γ) για τον σινεφίλ, ο τύπος που εμφανίζεται στο The Cook the Thief His Wife & Her Lover (1989), το Judge Dredd (1995) και το The Crow: City of Angels (1996), δ) για κάθε ενδιαφερόμενο, ο τύπος που απέρριψε με τη μία την πρόταση του Andrew Lloyd Webber να γράψει το λιμπρέτο για το Cats, επειδή σιχαινόταν την μουσική του. Και αυτά είναι μόνο ελάχιστα από όσα πρόλαβε να κάνει στην πλούσια ζωή του ο Dury, ένας ξεχωριστός άνθρωπος που πάλεψε από παιδί με την πολυομελίτιδα, προσπάθησε να βρει τον εαυτό του μέσα από την φήμη, έζησε ακολουθώντας τον χαρακτήρα του, έφτασε πολύ ψηλά, αναγνωρίστηκε και κέρδισε αυτό που έψαχνε, ακολουθώντας όμως έναν δρόμο γεμάτο στροφές και πόνο.

O γνωστός και μη εξαιρετέος Andy Serkis (Gollum, King Kong), μετά τον Martin Hannett (ο εκκεντρικός παραγωγός των Joy Division) στο 24 Hour Party People (2002), περνάει στο κέντρο της εικόνας μιας μουσικής ταινίας με την tour de force ερμηνεία του για την larger than life περσόνα του Ian Dury. Ο σκηνοθέτης Mat Whitecross (The Road to Guantánamo (2006), The Shock Doctrine (2009)) επιλέγει να ασχοληθεί περισσότερο με την ζωή παρά με την μουσική του Dury, ωφελόντας έτσι τον μη-μουσικόφιλο θεατή.

Πιο avant-garde και πιο ευπρόσδεκτο για τον τρομοχώρο πέρσι απ' ότι το Enter the Void (2009) στους περί τις Κάνες κύκλους, το Amer (2009) της Hélène Cattet και του Bruno Forzani απέκτησε και trailer (of sorts) με τον ερχομό του 2010, trailer που έβγαλε πρώτα ο Todd Brown στο Twitch.

Εκτός απ' ότι φαίνεται να μοιράζονται με τον Gaspar Noé την ίδια γλώσσα και την ίδια αγάπη για βγαζομάτικα φρικαρίσματα, δύσκολο να πεις οτιδήποτε για το ζευγάρι των Βέλγων πίσω από το φιλμ. Το βιογραφικό τους λέει ότι είναι και οι δυο 33 χρονών και γυρνάγαν όλη τη προηγούμενη δεκαετία, με λεφτά από την τσέπη τους, φιλμάκια που πέρναγαν από φεστιβάλ σα το Sitges και κατέληγαν στο YouTube. Εκτός από άθροισμα καμιά 900αριά πλάνων πορνογραφικά εστιασμένων στους πόρους κάτι μουνάρων που γκαβλώνουν ανατριχιαστικά όπως βλέπεις, το Amer είναι λέει και φόρος τιμής στον Bava, τον Argento, και τα gialli films όπως μαρτυράει η αφίσα του, και ψάχνει το άσπιλο στιλ με το οποίο ο Buñuel κινηματογραφούσε αισθησιακά λεπίδες να ανοίγουν γυναικείους βολβούς οφθαλμών (στον Ανδαλουσιανό Σκύλο (1929) παρεμπιπτόντως) σύμφωνα με το blurb της παραγωγής. Παραγωγή που ανήκει στην επίσης πρωτάρα Anonymes Films, η οποία συνόδευσε το φιλμ σε τουλάχιστο καμιά ντουζίνα φεστιβάλ από τον Οκτώβριο και μετά, όπου συνάντησε (το φιλμ) αντιδράσεις γενικά όχι και τόσο εκστασιασμένες όσο σύσσωμων των διαδιχτύων, με σημαντικότερη και αναμενόμενη εξαίρεση το βραβείο κοινού στο Festival du Nouveau Cinema (που έδωσε το μεγάλο του βραβείο στον Κυνόδοντα (2009)).

Πατέρας μικρής με οστεοποιό ινοδυσπλασία ανακαλύπτει ότι η νέα του καρδιά θυμάται ποιοι δολοφόνησαν τον δωρητή της.Σε παραγωγή της Scott Free των Ridley και Tony Scott, το Tell-Tale (2009) μοιάζει γραμμένο από τον μονταζιέρη όπως θα περίμενες από το σεναριακό credit στον Dave Callaham του Doom (2005) και των Horsemen (2009), όμως κουβαλάει αρκετό ταλέντο και μεράκι για να ξεχωρίζει υποδειγματικά ακόμα και έξω από τα αυστηρά όρια του τρομοχώρου (έκανε άλλωστε πρεμιέρα την άνοιξη στο Tribeca).

Το credit στον Edgar Allan Poe μέχρι και gimmick μπορείς να το πεις για τον Callaham, εφόσον η ιστορία έχει τόση σχέση με το Tell-Tale Heart όση και με οποιαδήποτε αρχετυπική μεταμόσχευσης στο είδος, όμως ο Michael Cuesta που δε τον προσέχουν τυχαία τα Indie Spirits όποτε κάνει ταινία, το έζησε πραγματικά, σε βαθμό να κάνει τα γυρίσματα στο Providence του Rhode Island όπου έμενε για κάποια χρόνια ο Poe. Η προσοχή στο σχεδιασμό της παραγωγής πάει πολύ παραπέρα από τις σύγχρονα γοτθικές τοποθεσίες, η επιλογή των χρωμάτων είναι.. καρδιακή και ο ήχος και ο ρυθμός των σκηνών παίζουν συνέχεια στους χτύπους της (σε βαθμό που να δέχεσαι ότι κάποιοι θεατές δεν αντέχουν), ο Cuesta έχει και συνέχεια τα μάτια του στον πρωταγωνιστή του, κι αυτός, με τη βοήθεια και έξυπνων αλλαγών στο makeup, υποκρίνεται πειστικά τον άνθρωπο που σπάει η καρδιά του. Άγνωστο αν από συνειδητή επιλογή, τεχνική αδυναμία ή βαθύ κόψιμο, η σκηνοθεσία αποφεύγει αρχικά τη γραφική βία με αποτέλεσμα να προσομοιώνει και το χάσιμο του ελέγχου από τον ήρωα και (σε συνδυασμό με το ότι κατά τα άλλα τον παρακολουθείς διαρκώς) να την εμπιστεύεσαι ολοκληρωτικά στο να σε βάζει στη θέση του χωρίς τρικ, πράγμα και εξαιρετικά Poe-ικό και ιδιαίτερα σπάνιο πια στις περισσότερες χοροριές και όχι μόνο. Από τη τυφλή εμπιστοσύνη χάνεις και κάτι τυφλές στροφές που παίρνει η ιστορία γύρω από τον ντεντέκτιβ που ερευνάει την υπόθεση, κρατάς κυρίως το ανακουφιστικό (απλά γιατί έρχεται) και προσγειωτικό (γιατί σαρκάζει τη κουφή κατάσταση) χιούμορ του, και ηρεμείς μαζί με το βηματισμό και τη καρδιά όσο περισσότερο αυτή βουτάει στο αίμα. Στο φόντο παίζει και Lena Headey, και ρομάντζο και δράμα σχεδόν απόλυτα τίμιο, τουλάχιστο στη παρουσίασή του.

Ένα χαμένο πορτοφόλι γίνεται αφορμή για ολόκληρο ειδύλλιο, κυρίως στη φαντασία του μεσήλικα που το ξεκινά, περνώντας την κρίση του.Υπερφυσικά φρέσκος και κεφάτος στα 87 του, κρατώντας την ίδια βάση και παρόμοια δομή με την προηγούμενη ταινία του, το Coeurs (2006), ο Alain Resnais ψάχνει μέσα στις σκόρπιες σκέψεις και τις υπερδραστήριες φαντασιώσεις ενός μεσήλικα, τον τρόπο που ο έρωτας μπορεί να σβήσει την απόσταση ενός 60άρη από έναν 16άρη, περνώντας με χάρη απ’ το slapstick στο νουάρ και στο σκληροπυρηνικό μελό, σαν ταχυδακτυλουργός με την άνεση του μισού αιώνα πείρας. Το φαινομενικά απλοϊκό του σενάριο, το πρώτο για ταινία του Resnais που στηρίζει την πλοκή του σε συγγραφικό έργο, φλερτάρει με το χάος καθώς μπλέκει πραγματικότητες με φαντασιώσεις και ρεαλισμό με ιλαροτραγωδίες, όμως ο συναισθηματισμός του κι η αγνή καρδιά που τον γεννά, κρατάει τις ισορροπίες της ταινίας, τυλίγοντάς την σε μια κουβέρτα τρυφερότητας, τόσο για τους χαρακτήρες, όσο και για τις τρελές, παράλογες ιστορίες μέσα στις οποίες ρίχνονται. Κι όσο η πλοκή κάνει στροφές γύρω απ’ τον εαυτό της, ο Resnais στολίζει τα τεκταινόμενα με τεχνικές μοντέρνες σημερινές, κι άλλες που ξεθάβει απ’ τα παλιά γα να φρεσκάρει, την ώρα που o πέντε φορές υποψήφιος και μία βραβευμένος με Cesar φωτογράφος του, ο Eric Gautier, φροντίζει να κρατά αεράτη την ατμόσφαιρα, με τα χρωματιστά αεροπλανικά του, ντυμένα με την γλυκορομαντικιάρικη κεφάτη μουσική του Mark Snow, που συμπληρώνει κι αναδεικνύει την παιχνιδιάρικη, ανάλαφρη και αρκούντως αυτοσατιρική διάθεση μιας ταινίας που παίρνει τον εαυτό της αρκετά στο ψιλό για να σ’ αφήσει κι εσένα να τη διασκεδάσεις.

Επαναστατημένο νιάτο με καλλιτεχνικές ανησυχίες και απωθημένες αγωνίες, σιχαίνεται τη μάνα του όσο τίποτα στον κόσμο. Αλλά την αγαπάει κιόλας, γαμώτο.Κωμωδία, δράμα, αυτοεξερεύνηση και ειλικρίνεια, το J’ Ai tue ma Mere έχει όλα τα συστατικά ενός ώριμου δράματος ενηλικίωσης, και επενδύει πολύ περισσότερο σ’ αυτά για να χτίσει τον κεντρικό αφηγηματικό του άξονα, απ’ ότι στο πιασάρικο της κεντρικής ιδέας και του τίτλου του. Βασικός ήρωας, ένας ταλαντούχος 16χρονος πολύ ξεχωριστός και ιδιαίτερος μέσα στη μάζα των συνομηλίκων του, που βλέπει τη διαφορετικότητα του να εντοπίζεται και να αναδεικνύεται απ’ όλους τους λάθος ανθρώπους και πολλές φορές με όλους τους λάθος τρόπους, κάτι που προκαλεί το μίσος και την απέχθειά του προς του διαλυμένο του σπιτικό και τον μόνο κοντινό άνθρωπο με τον οποίο το μοιράζεται κι ο οποίος θα έπρεπε να του σερβίρει έτοιμες, όλες τις λύσεις για όλες τις δυσκολίες της ζωής. Μια αδρή όσο και ακριβής περιγραφή των γενικότερων αληθειών της εφηβικής κατάστασης ολούθε, απλώνεται στην πρώτη γνωριμία του Dolan με το πόστο του δημιουργού, που όσο καταφέρνει με εντυπωσιακή ευκρίνεια να εντοπίσει και να σού διαγραμμίσει το στόχο που θέλει να πετύχει, άλλο τόσο χάνεται στον ζήλο και τον ενθουσιασμό του να σού επιδείξει την ευχέρειά του στην πληθωρική στιλιστική του φαρέτρα και την αφηγηματική του ευγλωττία, με άκαρπες ζαλιστικές επιδείξεις ικανοτήτων, που καταπίνουν την λιτότητα της ιστορίας του. Αλλά μια κάποια αυταρέσκεια, η αλήθεια είναι μπορείς να του τη συγχωρέσεις, μόλις μαζέψεις τα κομμάτια σου απ’ τη συνειδητοποίηση ότι είναι μόλις 20 χρονών, ε;

Η παρέα με τις φουντωτές ουρές, για αρχή, στέλνει το μπαμπά νοσοκομείο, και πάει σχολείο. Χωρίς να πολυτραγουδάει, γιατί είναι πολλά τα δικαιώματα Άρη.Παρά τα υπέρογκα κέρδη που έβγαλαν οι παραστάσεις των Alvin and the Chipmunks (2007), το Squeakquel (2009) τους μάλλον το προόριζε η Fox για τον φτωχό συγγενή τους όσο μέτραγε τα κέρδη, εφόσον εκείνη τη περίοδο μετακινούσε και το Avatar (2009) από τον φετινό Μάιο στον Δεκέμβρη, και κανένα χολιγουντιανό στούντιο, ειδικά αυτό του Murdoch, δε θα ξόδευε για να βάλει τις παραγωγές του να κονταροχτυπιούνται. Έτσι, παρόλο που τελικά δεν είχε κανένα πρόβλημα να φέρει ορδές κουτσούβελων στα αμερικάνικα mall, η συνέχεια ζέχνει σχεδόν όσο και οι διαβόητες πια βιντεοσυνέχειες των κινούμενων της Disney μέχρι τα μέσα της δεκαετίας. Ο Jason Lee, που αν το καλοσκεφτείς ήταν όλη η ταινία μόνος του έτσι όπως το πίστευε μιλώντας στον αέρα, εμφανίζεται τώρα ελάχιστα (κυρίως στην αρχή και στο τέλος)˙ ο Zachary Levi που τον αντικαθιστάει και να 'θελε δε μπορεί, αφού ο ρόλος του είναι να αδιαφορεί για τα σκιουράκια σαν καθυστερημένος ανώριμος παιχνιδάκιας˙ οι Chipettes που θα περίμενες να δώσουν κάτι σε sexy ή έστω cute με τη πρόσθεσή τους, είναι παταγωδώς άτολμα υλοποιημένες, ειδικά άμα τις συγκρίνεις με τις προ.. 25ετίας πρωτότυπες˙ το βλακ χιούμορ περιορίζεται σε επίπεδο θηλυκού βλακ χιούμορ ακόμα και στις ελάχιστες κλανιές κάτω απ' τη κουβέρτα (με πιο χαρακτηριστικές τις αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές της διευθύντριας του σχολείου)˙ ενώ η καρτουνική δράση μπορεί και να έπιανε τη βάση στο σχεδιασμό αλλά στην εκτέλεση είναι καλή μόνο στο ψηφιακό μέρος της (και όχι στην αλληλεπίδραση με τον πραγματικό κόσμο). Γενικότερα, άμα δε κατάλαβες μέχρι τώρα ότι εκτός των άλλων η σκηνοθεσία έχει περάσει σε γυναικεία χέρια, τότε.. προχώρα άφοβα, καλά πας. Αλλιώς, βάλε στα παιδιά μερικά από τα μυριάδες chipmunked κομμάτια στο YouTube, το πολύ με καμιά φωτογραφία του Theodore να κάνει γλυκούλες αγκαλίτσες.